Gedicht van Manlief voor mij

LIEVE LOUISE,

Wandelen is jouw lust en jou leven
Waarbij je de hectiek van de week een plekje kunt geven
Maar als jij dan loopt, bepakt en bezakt
Hoor jij steeds vaker: ken ik jou niet van “Heel Holland Bakt”?
Nee, ik zag haar lopen in Nijmegen naast Dionne Stax
Of zat jij in dat programma van Omroep Max?
En elke keer moet je hetzelfde verhaal weer verkopen
Ik was inderdaad één van die kanjers uit “Laat mij maar Lopen”
In augustus werden alle vier de afleveringen uitgezonden
En die heb jij (met je gezin) meermalen verslonden
En bij elke scene vulde jij wel wat aan,
Soms gepaard met een lach, maar ook vaak met een traan
In aflevering 2 stelde jij je helemaal open
En lieten jij en je naasten menig traantje lopen
Zo gaf jij aan als moeder tekort zijn geschoten
En dat jij heel veel mensen had buitengesloten
Het eerste werd door de Wandelkerel en Dochterlief als onzin benoemd
Zij hebben jouw optreden als moeder tijdens Manlief zijn ziekte zelfs geroemd
In mei gaat je met de Wandelkerel het avontuur van de Camino aan
Maar nu niet om dingen te verwerken, maar gewoon omdat je er heen wil gaan
Nu lijkt het net of je, naast het werk, alleen maar wandelingen maakt
Er zijn echter nog wel een aantal dingen, waarvan je hart op hol raakt
Zo zag jij het haken van een deken voor jouw man als een roeping
Nu vervloek je al een aantal maanden dat klereding
Volgens mijn laatste bronnen is echter de laatste bol wol op (gehaakt)
En kan het kleed toch voor de jaarwisseling worden vervolmaakt
Ook het maken van een bu-jo had bij jou prioriteit
Daar raak jij ook menig vrij uurtje in kwijt
Werken, creatief zijn en wandelen, dan ben ik wel compleet
Oh nee, er is nog één grote hobby die ik bijna vergeet
Want als je naar bed gaat, moet er altijd wat mee
En dan bedoel ik niet die knappe man van je, van een meter of twee
Jij kruipt onder de dekens met een boek in je hand
En leest net zo lang tot je toe bent aan dromenland
Daarom ben ik tot de volgende conclusie gekomen
Ik heb dan toch maar een boek meegenomen
Omdat jij nieuwe boeken van jouw lievelingsschrijvers direct confisqueert
Heb ik, puur uit mezelf, wat anders geprobeerd
Om toch een beetje in jouw straatje te blijven
Heb ik een naamgenoot van jou een boek laten schrijven
De andere twee cadeau’s zijn wel van jouw lijstje

De één van het web, de ander na een reisje

De Kerstman

En mijn cadeaus:

Gedicht van mij voor de Wandelkerel

Lieve Wandelkerel,

En dan zijn we bijna aan het einde van het jaar
2018, voor jou was de volwassen leeftijd daar
En dat is niet de enige mijlpaal die je hebt (bereikt) bereken
Want ook het rijbewijs kon je in zak steken
Ja sorry, de Kerstvrouw is blij met de vrije dagen
En hoewel ze jou best wil behagen
Staat het verstand nu even op een lage pit,
Zodat rijmen er nu even niet in zit
Maar door de vervoegingsregels een beetje aan te passen
Kan ze dit gedicht al rijmend in elkaar jassen
Maar er zijn nog meer dingen het noemen waard
Want scheren moet je nu ook, vooral je bakkebaard
En zoals je zelf zegt, die pedosnor
Dat kan echt absoluut niet hoor
Waar je dit jaar echt heel trots op mag zijn
Was een hele prestatie, maar niet altijd fijn
Want tijdens de 4Daagse was het lopen een ramp
Je had last van blaren en vreselijke kramp
Aan het einde van dag één aan de knie behoorlijke pijnen
Die jouw grote vriend, Dr. Pain, gelukkig grotendeels liet verdwijnen
Met behulp van vrienden, live en digitaal
Maar vooral door je doorzettingsvermogen, haalde jij de finish helemaal
Ook op school laat je je waarde zien
Op de toets vogelgeluiden zelfs een tien
Maar ook het plannen en opdrachten maken gaat goed
Sjouwen in het bos, zagen en stage houden jou ook zoet
Maar je grootste hobby blijft onbetwist
Het voetballen, daar wordt je niet vaak gemist
Trainen, wedstrijden met de jeugd
En straks na de winterstop tot je grote vreugd
Eens in de week een stapje hogerop
Meetrainen met het eerste, top
Maar eerst nog met de JO19, een half seizoen
Nog meer ervaring als laatste man opdoen
Door je vader gestuurd naar die plek
Weg van je vaste positie linksback
Een verdediger ben je met heel je hart
Rustig en bedachtzaam, waar nodig keihard
Altijd op de bal, nooit op de man
Want keiharde overtredingen ben je zeker niet van
Na deze lofzang, volgt natuurlijk ook kritiek
Want man, van jouw kamer wordt menig mens ziek
Gebruikte sokken, lege zakken van snoep
Schoolspullen, laders, de vloer is een troep
En niet alleen daar laat je je de boel de boel
Ook beneden gaat er regelmatig iemand op zijn smoel
Over jouw schoenen, een schoolboek, een jas
Ook hier jouw sokken, truien, jouw tas
Dat opruimen is voor 2019 een verbeterpunt
Waar je zeker wel wat aan doen kunt
Verder zijn er weinig klachten daar
Dus gaan we naar het nieuwe jaar
Hopelijk met gezondheid, liefde en geluk
Dan kan ook 2019 niet meer stuk

Kus en knuffel van de Kerstmoeder

En de cadeaus van de Wandelkerel:

Gedicht van Dochterlief voor haar vader

Het gedicht van Dochterlief bestond uit twee delen en drie pagina's. Ze heeft er weer wat bijzonders van gemaakt.

Deel 1:

Lieve ……….,

Of ook wel papa, poepoe, pappie, appelflapdrolio

Leider van een voetbalteam en ziet jezelf als jonge god in een cabrio

Al 49 keer heb jij kerst meegemaakt

Maar nog nooit heeft een kerstgedicht je zo vermaakt
Als dat deze zal doen
Nou, hier komt die Groen

Allereerst moet ik natuurlijk melden

Dat dit gedicht lang zal duren
Ten tweede moet ik vermelden
Dat ik in dit gedicht allemaal stijlfiguren op je af zal vuren

Zo zijn de lessen formuleren niet voor niets geweest

En nu begint het gedichten-feest

Natuurlijk ben ik altijd creatief

Ik verzin al mijn prachtige gedichten zelf
Dus ik ging terug in mijn archief
Maar ik vond iets en dat was niet van mezelf

Toch gebruik ik het

Want het was geniaal
En ik zeg dit met opzet
Want geniaal genoemd worden is voor jou een mijlpaal

Ik zal dus maar beginnen met het deel waar het echt om gaat

Ben je klaar?
Dan begin ik met het gedicht op formaat

Ga maar naar de volgende pagina
Want daar begint het feest

Een gedicht van platina

Deel 2:

Lieve …….,

Of ook wel papa, poepoe, pappie, appelflapdrolio
Leider van een voetbalteam en ziet jezelf als jonge god in een cabrio

Hierbij jouw cadeau

Als je hem niet uitpakt is die zo
weg, verdwenen, gejat

Want dit cadeau is de koffie boven de Senseo

De radio boven de stereo
En daarmee heb ik niets overschat

Dit cadeau is de slagroom op de choco

De kers op de taart
De benzine in de auto
De spreuk op de kaart

Dit cadeau is de strik op je pak

De ketchup bij de friet (voor de Wandelkerel)
De verjaardag met gebak
De bril waarmee je ziet (bijvoorbeeld de tv)

Dit cadeau is de knabbel voor mij

De Trien in dit huis
De Louise en jij
De gezelligheid thuis

Dit cadeau maakt de rest onbelangrijk

Dit cadeau maakt jouw dag goed
Dit cadeau is jouw koninkrijk
Dit cadeau is alles wat je moet

Het is niet dat ik zeg

Dat de andere cadeaus niet ook leuk zijn
Maar ik heb in overleg
Dit perfecte cadeau gevonden in mijn brein

Nou, ik heb de spanning flink opgebouwd

Dus kijk maar gouw
Het is beter gedacht
Beter dan je had verwacht

Dan moet je nu nog even bekennen dat dit gedicht fantastisch is

En dat je hoopt dat het volgend jaar weer raak is
Dat ik volgend jaar weer zo’n prachtig gedicht voor je schrijf
En natuurlijk dat ik voorlopig nog thuis blijf

Want jij kan niet zonder mij

Samen een super team
Papa en Dochterlief voor altijd
Dat is zo besloten, unaniem

Het is ondertussen al 10 regels geleden

Dat ik zei dat je je cadeau mag uitpakken
Maar nu is het toch echt zover
Het gedicht is bijna gedaan

Dus open het cadeau en geniet

Want dit wordt je favoriet
Heel veel liefs van mij

Fijne kerst

Gelukkig nieuw jaar

Kusjes,

Dochterlief

En de cadeaus die Manlief kreeg:

Eerste Kerstdag

We brachten eerste Kerstdag lekker met zijn viertjes door. Met twee werkende kinderen, die beide in een branche werken waar feestdagen ook werkdagen zijn, was het fijn dat ze beide deze dag vrij waren.

We begonnen dan ook met een uitgebreide brunch, om een uur of elf. Daarna werd er wat omgelummeld en nog een gedicht geschreven door één gezinslid, natuurlijk wel met de Top2000 op de achtergrond. Toen alle cadeautjes onder de boom lagen, gingen we er even uit. We parkeerden de auto bij de schaapskooi in Havelte en liepen daar even rond. Omdat het erop leek dat het verharde pad een ronde maakte, waagden we gok. Helaas miste er een klein stukje verharding, maar met een beetje beleid en vereende krachten, lukte het om die anderhalve meter modder veilig over te steken. En zo keerden we schoon en met een frisse neus weer huiswaarts.

En toen was het tijd om cadeautjes uit te pakken. Dat doen we altijd met behulp van een spelletje. Dit keer pasten we de regels van een kennisquiz iets aan, zodat we zonder speelbord en pionnen konden spelen. En toen kon het feest beginnen.

Na afloop was iedereen blij met de gekregen waren en ook de gedichten waren weer geweldig, deze plaats ik later deze week ook nog hier.

We borrelden even met een lekker hapje en toen wilde Manlief graag even languit, zijn benen wilden rust. Dochterlief verdween een poosje naar boven, de Wandelkerel nam de bank in beslag en ik ging verder met mijn bu-jo. De bank beviel de Kerel zo goed dat zijn ogen dichtvielen, dat gebeurde trouwens ook bij Manlief. Lekker rustig dus voor mij.

's Avonds aten we ook weer met zijn viertjes, een beetje bijzonder, maar niet overdreven. We hadden knoflook-aardappels uit de over, kiprollade, beenham, sla, worteltjes, champignonroomsaus en honing-mosterdsaus. En als toetje natuurlijk ijs en slagroom.

Al met al een heerlijk dagje. Ik hoop dat we er deze vakantie nog een paar zo beleven.

52.244 Dat staat er gestreept op.....

Vandaag haakte ik de laatste toeren van de gestreepte deken voor Manlief. Nou ja, de laatste van het grote oppervlak.

Nu nog de draadjes afhechten en de rand haken. Dat hoop ik nog dit jaar te doen. Dan kan er in 2019 weer een nieuw project bij....... (Of misschien toch eerst maar andere UFO's afmaken.)

Overigens vond Dochterlief dat de deken ook prima te gebruiken is als rode regenboogloper.

Stilte........

En toen was het zomaar vier maanden geleden dat ik voor het laatst een bericht plaatste hier. En dat is niet omdat er niets te vertellen viel, in tegendeel, maar ik had simpelweg de zin, de rust en motivatie niet om hier iets te vertellen. En vreemd genoeg is dat voor mij positief. 

Het begint allemaal in augustus 2017, als ik, op uitnodiging van omroep Max, naar Spanje vertrek om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te maken. Ik kan nu wel zeggen dat dat de reis van mijn leven is geweest. Het lastige was dat ik heel lang mijn mond heb moeten houden over mijn reis en mijn belevenissen. Natuurlijk waren naaste familie en dierbare vrienden op de hoogte, maar de grote buitenwereld mocht nog van niks weten. 

En dat viel niet altijd mee, want de letterlijke afstand bracht mij de rust en ruimte om ook geestelijk afstand te nemen van mijn dagelijkse leven. En dan kan het natuurlijk niet anders dan dat er een breekpunt komt. Dat breekpunt is uitgebreid te zien in aflevering twee van “Laat mij maar lopen”. Een titel waar ik heel trots op ben, omdat die geïnspireerd is op de shirts waar Wandelmams, de Wandelkerel en ik al heel lang in wandelen.

Dat breekpunt heb ik dezelfde dag nog gedeeld met man en kinderen. De reactie van Dochterlief: “Nou mam, dat is twee dagen eerder dan ik had verwacht.” Ze kennen me wel aardig goed dus. Overigens hadden we afgesproken dat het contact van mij uit zou gaan. Man en kinderen gaven me dus alle rust en ruimte om mijn eigen reis te maken. Fantastisch dat ze me dat gunden. 

Toch begint de echte pelgrimstocht na de daadwerkelijke reis. Dat werd mij al duidelijk in de Nederlandse huiskamer in het pelgrimskantoor in SdC. Die huiskamer is trouwens een fantastische plek om je pelgrimage af te sluiten.

Toch viel het niet mee om mijn pelgrimage na thuiskomst voort te zetten. We landden op maandag 4 september rond drie op Schiphol en ik was om een uur of zeven ‘s avonds thuis. Dinsdagmorgen 5 september stond ik net na negen uur weer voor de klas. Die overgang was zo groot dat ik pas na de herfstvakantie het idee had dat ik ook geestelijk weer geland was.

En pas toen kon ik de inzichten die had opgedaan op de Camino ook in de praktijk gaan brengen. En ik moet zeggen, dat ging goed. Ik deed minder dingen die ik zelf niet wilde doen, maar die ik eerder deed om anderen niet te kwetsen. Ik bleef iets vaker thuis, ging iets vaker niet wandelen op zaterdag om een wedstrijd van één van de kinderen bij te wonen of om gewoon thuis te zijn. Ik zei vaker nee tegen dingen die ik niet leuk vond. Dat leverde ook weer energie op, waardoor ik weer ruimte kreeg om andere dingen juist wel te doen. Onder andere kleding naaien voor mijzelf en mijn gezinsleden, een bullet-journal maken en bijhouden, projecten op mijn werk, tekenen, boeken lezen, kortom voor mijzelf.

En toen werd het één augustus 2018, de datum van de eerste aflevering. Deze aflevering hadden wij, wandelaars en naaste familie, al een keer gezien. Ik verheugde mij er dan ook op om deze aflevering op tv te zien. Een week later liep de spanning bij mij wel op, ik wist dat “mijn verhaal” in die aflevering vol in beeld zou komen. Ik heb die dag constant vlinders in mijn buik gevoeld.

Na afloop van de aflevering ontplofte mijn telefoon. Ik kreeg ontzettend veel reacties. Lieve, persoonlijke, confronterende, meelevende, begripvolle en meelevende reacties. De meest confronterende reactie kwam van Dochterlief. Nadat mijn telefoon tot rust was gekomen, zag ik dat Dochterlief in een hoekje van de bank zat. Een dekentje omgeslagen en een knuffel in haar armen. Ze zag er heel eenzaam uit. Toen ik haar vroeg wat ze van de uitzending vond, begon ze te huilen. Ik kroop tegen haar aan en na een paar minuten vroeg ik haar waarom ze huilde. “Mama, je dacht dat je geen goede moeder was, maar dat ben je echt wel.” 

Toen huilde ik even met haar mee, mijn meisje zo verdrietig, zo’n schuldgevoel. Gelukkig snapte ze mijn uitleg. Als je zo in de knoop zit met wat je overkomt, als je niet meer het leven kunt leiden dat je had, als je nog zoveel wilt en niet kunt toegeven dat dat niet meer gaat, dan ga je twijfelen aan alles, dus ook aan wat je betekent voor je kinderen. Het was mijn beeld van de werkelijkheid en dat was niet altijd reëel en dit is een jaar geleden opgenomen, ik weet nu wel beter. En dan blijkt dat relativeringsvermogen één van de kwaliteiten van ons gezin is: “Nou mam, dan ben ik blij dat je nu zo verstandig bent geworden.” Met dank aan de Wandelkerel…..

En na de afleveringen van “Laat mij maar lopen” is mijn Camino verder gegaan. Wildvreemden die mij aanspraken, tijdens georganiseerde wandelingen, wat te verwachten viel, maar ook zomaar op straat, als ik boodschappen deed. In de naburige stad, maar ook ergens in den lande. Ik voelde mij bijna een BN’er. En na de zomervakantie waren de reacties van collega’s en leerlingen hartverwarmend.

Wat de reis mij gebracht heeft kan ik niet in een paar woorden vatten. Het leven op de Camino is zo eenvoudig, dat het eigenlijk saai is. Je staat op, ontbijt, pakt in, trekt je wandelschoenen aan, hijst je bezit op je rug en gaat, de ene voet voor de ander, simpelweg de gele pijl volgend. Je komt aan, doucht, doet je was, eet, slaapt en staat weer op. Dag na dag na dag na dag na dag. En juist het saaie, de herhaling brengt je verder dan de waan van de dag waarin wij leven ooit zal doen.

En daarom was de Camino voor, tijdens en na afloop belangrijk voor mij. En daarom beschouw ik mijn afwezigheid hier, mijn gebrek aan zin, rust en motivatie als positief. En ik verwacht dan ook dat ik vanaf heden weer meer van mij laat horen.

En het allermooiste is dat de Camino nog niet afgelopen is. Medio april vertrek ik (blew) met de Wandelkerel voor twee-en-halve week naar Spanje om een deel van de Via de la Plata te lopen, van A Gudina naar SdC, om daarna de route vol te maken naar Muxia en Fisterre. De reis is nog niet voorbij. Letterlijk niet en figuurlijk nooit. Buen Camino!!!

Een mooi bedrag

Een maand of twee geleden vertelde ik dat ik een bijzonder mooie reis had gemaakt in Spanje waar ook nog eens een tv-programma van was gemaakt. Mede door deze reis heb ik vrede kunnen sluiten met mijn huidige leven en de gezondheidssituatie van Manlief.

Ook vertelde ik dat ik, om de hele ziekteperiode af te sluiten, de N4D gesponsord ging lopen. De Sarcoïdose Belangenvereniging Nederland is mijn goede doel. Ik hoopte dat ik 1000 euro op zou halen. Op dit moment staat de teller op 765 euro, ik heb mijn streefbedrag dus niet gehaald. Nu is het niet zo dat ik mijn actie mislukt vind als de teller hier blijft steken, alle bijdragen voor nader onderzoek zijn welkom, maar ik doe toch nog een laatste poging.

Het is tot en met 31 augustus mogelijk om te sponsoren, dus mocht je nog een bijdrage willen doen, dan heb je nog één dag de mogelijkheid om dat te doen. Voel je zeker niet verplicht, maar mocht je een moment gedacht hebben, dat ga ik doen en is het in de hectiek van alledag mislukt, er is nog een kans. Klik hier!!!

Alle beetjes helpen tenslotte…..