Heuvelrug Natuur4Daagse, Veenendaal-West

Al enige tijd geleden ontstond het plan om een Zweden-reünie te houden, of misschien wel een Fjällräven-reünie. Tijdens de FRC's in Denemarken en Zweden heb ik zoveel leuke, mooie mensen leren kennen en Hilly, die ook al eens FRC Duitsland en meerdere keren FRC Denemarken liep nog meer, dat het ons wel leuk leek om een Nederlands FRC-onderonsje te organiseren. Gelukkig stonden we daarin niet alleen en dus ging ik vandaag op pad met Hilly, Piet, Tannetje, José, Thomas en Keano en drie honden, de schatjes Jaga, Bep(pie) en Kyra.

Al eerder meldden we ons aan voor de Heuvelrug Natuur4Daagse en voor vandaag stond de 15 kilometer-route vanuit Veenendaal-West op de planning. Meer kilometers had wel gekund, maar op de 20 kilometer mochten honden niet mee en we wilden vandaag vooral bijpraten, dus 15 kilometer was meer dan genoeg, het ging niet om afstand of prestatie, maar om ontmoeting. Hilly, Piet en ik gingen met de trein, een reis van zo'n twee uur. Omdat we rond 10 uur wilden beginnen, betekende het dat deze eerste Paasdag de wekker toch om kwart over 7 afging, maar dat had ik er graag voor over.

Toen ik richting station reed, kwam er een appje binnen. Ik vermoedde dat dat Hilly was die aangaf waar zij en Piet in de trein zouden zitten en dat bleek bij aankomst op het station helemaal waar te zijn. Ik positioneerde mij dus op de juiste plek op het perron, zodat ik mij gelijk bij hen kon aansluiten.

Zonder problemen bereikten we Veenendaal-West en daar stond de rest van het gezelschap al op ons te wachten. Na de nodige knuffels, hallo's, kennismakingen met de honden en het opzadelen van de rugzakken gingen we op pad. Wat fijn om elkaar weer te zien en wat leuk om herinneringen op te halen aan de fantastische avonturen in Denemarken, Duitsland en Zweden.

Hilly had de vier routes van de 20 kilometer gedigitaliseerd en die gebruikten we om vandaag onze route te bepalen. Met daarnaast de boekjes voor de 15 en 20 kilometer bij de hand moesten we het toch kunnen redden. 

We liepen een klein stukje door Veenendaal voor we het bos indoken. Jaga wilde de roedel aanvoeren en liep dus voorop, maar hij keek wel elke keer achterom of de roedel ook wel volgde. In groepjes van verschillende samenstelling liepen we heerlijk kletsend door het bos.

Omdat het vandaag vooral ging om ontmoeten, namen we een uitgebreide pauze, lekker kletsen, wat eten, aandacht voor de honden en natuurlijk de hereniging van David en Snuusmoemrik. 

Na deze rust gingen we naar het hoogste punt van deze wandeling, de Elsterberg van 62 meter hoog. Voor we het wisten, waren we boven, toch een iets andere soort berg dan die in Zweden en Denemarken.

Een klein stukje verderop vroegen we een voorbijganger om een groepsfoto te maken, dat viel nog niet mee met zoveel mensen en honden....

Na dit gedenkwaardige moment liepen we weer verder. Wat een prachtige omgeving en wat een prachtig weer. We liepen nog een stuk door het bos en ineens stonden we bij een prachtig uitkijkpunt. Vanaf dit punt ging er een pad dwars over de hei. De hei staat daar zo hoog dat we er op sommige stukken amper bovenuit kwamen. Vlak voor onze voeten stak er een hazelworm over en het lukt me om hem vast te leggen op te foto. Wat een bijzonder dier is zo'n hazelworm toch.

Ach, en omdat het lekker weer was en gezellig en tweede Paasdag en omdat we nog lang niet uitgekletst waren, namen we nog een keer een pauze. José had houten paaseieren meegenomen en die verstopte ze. Omdat Jaga wordt opgeleid als speurhond kreeg hij de opdracht om ze te zoeken. Jaga wist twee van de vier eieren te vinden, toen werd het te warm om in de zon te blijven zoeken, tijd voor rust en water.

Na deze rust was het niet zo ver meer naar het station. Toen we daar aankwamen bleek dat onze trein er met een minuut of tien zou. We namen afscheid en vonden eensgezind dat dit voor herhaling vatbaar is. Nu maar eens zien wanneer, we hebben nog even de tijd om de volgende drie etappes te voltooien.

Fjällräven Classic, terug naar huis...

Nou, mijn geïmproviseerde bed was niet de beste slaapplaats die ik de afgelopen dagen heb gehad. Zo'n drypack wil toch nog wel eens een beetje wegschuiven of -rollen, maar al met al heb ik een prima nacht gehad.

We ontbijten met zijn vieren bij een kampvuurplaats en dan pakken we alles in. Weer even goed nadenken wat er in de koffer moet en wat er in de rugzak gaat. De rugzak wil ik eigenlijk gewoon niet meer open hoeven doen onderweg, dus alles wat ik onderweg nodig heb, moet in de koffer. Als dat, volgens mij, gelukt is, is het tijd om naar het Abisko Turiststation te gaan. Hier droppen we onze bagage en dan maken we een rondje over het terrein. 

Er is meer dan genoeg te doen. We raken elkaar kwijt en vinden elkaar, in wisselende samenstelling, weer terug. De dames houden een korte fotosessie, hoewel, niet alleen de dames....

We bezochten een museumpje, waar vooral het prachtig gedicht in de hal indruk op mij maakte. Er werden nog wat extra souvenirtjes gekocht en Hilly en ik maakten een leren armbandje met een drukknoop met het Fjällräven-logo.

En toen was het tijd voor de lunch, eindelijk geen gevriesdroogd eten meer, maar vers voedsel!!!

Op een bepaald moment hadden we het wel gezien en besloten we om naar het treinstation te gaan lopen, we konden ook wachten op de bus, maar daar hadden we geen zin in. We waren zeer vroeg op het station, dus ik pakte mijn e-reader erbij, tenminste, dat wilde ik. Helaas was het cijferslot van mijn koffer versprongen en dus moest ik nummer voor nummer proberen mijn koffer weer open te krijgen. Het kostte wat tijd, maar het lukte uiteindelijk wel. Toen kon ik alsnog rustig gaan zitten lezen.

Het eerste deel van de treinreis zaten we in een gewone treincoupé. Na een uur of 5 moesten we overstappen en stapten we weer in eens slaaptrein. Na wat misverstanden zaten we weer met zijn vieren in een slaapcoupé, waar we nog even heerlijk met zijn vieren borrelden voor we onze bedjes indoken.

Toen we wakker werden, waren we bijna in Stockholm. We namen wat voor het ontbijt en haalden een bakkie. Eenmaal in Stockholm was het tijd voor een uitgebreide lunch en na die tijd gingen Tannetje en ik nog even de stad in, Kenneth en Hilly gingen weer terug naar het station. Nadat Tannetje nog wat Snuusmoemrik/Moominsouvenirs had gekocht, gingen wij ook weer terug naar het station, waar het grote wachten weer begon.

Had ik de nacht van Abisko naar Stockholm prima geslapen in de trein, de nacht van Stockholm naar Hamburg was een drama. de matrassen waren hier erg dun, dus echt lekker lag het niet. Vervolgens bleek ook nog dat de trein enorme vertraging had en dat de kans groot was dat we onze (gereserveerde) aansluiting zouden missen. We kregen dus een verklaring van vertraging, zodat we kosteloos onze reservering konden omzetten. Uiteindelijk bleek dat niet nodig, de aansluitende trein zou enkele minuten wachten en zo konden wij het perron oversteken en reden we binnen vijf minuten weer verder, helaas wel zonder ontbijt....

Bij de volgende overstap, die in Osnabrück, haalden we dus snel iets te eten en terwijl we wachtten op de trein naar Hengelo, maakten we dat soldaat. In het "boemeltje" naar Hengelo legden we de laatste gezamenlijke kilometers af. 

In Hengelo kwam na bijna twee weken een einde aan deze fantastische reis. Wat hebben we genoten met elkaar en wat waren we een goed team. Zorgen voor elkaar, letten op elkaar en elkaar in waarde laten. Natuurlijk was er echt wel eens wat gemopper onderling, maar de hele reis is zonder wanklanken verlopen. Die onderlinge band heeft er mede voor gezorgd dat ik enorm genoten heb de afgelopen twee weken, onderweg, in Stockholm en op de Fjällräven Classic. Zonder Kenneth, Hilly en Tannetje was het nooit zo'n mooie reis geworden.

 

We zwaaiden Tannetje uit voor we met zijn drieën in de trein richting Zwolle stapten. In Zwolle namen Hilly en ik afscheid van Kenneth en in Meppel zwaaide Hilly mij uit. Mijn zwager haalde mij op van het station en leverde mij thuis af.

De komende tijd heb ik genoeg te vertellen, maar vooral enorm veel om van na te genieten!!!