Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

zaterdag 2 mei 2026

Tweedaagse Voettocht Blankenberge, dag 1

Vanmorgen ging de wekker mooi op tijd, of zoals Dochterlief zou zeggen, veel te vroeg, misschien zelfs wel midden in de nacht. Ze is nu eenmaal geen ochtendmens..... Toch konden we zonder problemen op tijd de deur uit, gelukkig voor Jacqueline en mij was er wel voldoende tijd voor koffie voor Dochterlief, daar wordt ze tenminste wakker van. Nou ja, een soort van wakker.

We liepen naar de start en daar troffen we Hilly, Piet, Aike en Carola die al op ons stonden te wachten.



Nadat alle bandjes een koordjes goed waren aangetrokken, gingen we op pad. Voor de dames stonden er 24 kilometers op de planning, Piet ging voor de 15 kilometer, maar we begonnen met zijn allen. Direct bij de start kregen we al wat van de bedeling, lekker hoor.

We slingerden een stukje door Blankeberge en we maakten een heen-en-weertje over de pier. Op de pier lag een cache die Jacqueline nog niet had, dus dat moest ook direct even geregeld worden. Gelukkig kostte het amper tijd, dus iedereen blij. 













Na het heen-en-weertje over de pier, was het gedaan met het makkelijke lopen, er moest geklommen worden, de duinen in. Het pad de duinen in was lekker mul zand, dat maakte het klimmen nog net iets uitdagender. We deden dat klimmen dan ook allemaal op ons eigen tempo. Er volgde nog een mooi uitkijkpunt en vlak daarna moesten we al afscheid nemen van Piet. De girls squad ging de andere kant op.







Even later kwamen we bij een rustpost, daar genoten we van een pakje chocolademelk en enkelen van ons ook van een sanitaire stop. Toen we weer verder liepen, zagen we dat Piet hier ook zou komen, maar hij maakte nu een extra lusje om de 15 kilometer vol te maken. We liepen een stuk door het bos, staken een drukke weg over en slingerden vervolgens de polder in. Ergens middenin de polder was een rustpost, een mooi moment om een bakkie te doen!!!





Na een korte pauze konden we er weer even tegen en dus ging het weer verder. In Lissewege namen Jacqueline en Carola even een andere afslag, er lag nog ergens een cache. De rest strandde in een speeltuintje op een bankje, waar we van de gelegenheid gebruik maakten om even wat te eten. Toen de cachende dames weer waren aangesloten, was het tijd om even te spelen....










Na het speelkwartier maakten we een heel mooi rondje om vervolgens weer terug te keren in Lissewege. Nu kwamen we bij de horeca aldaar uit en dus streken we neer op het terras. Tijd voor een cola of een cappucino.













Vanaf Lissewege maakten we gang, in verschillende samenstellingen lieten we kilometers achter ons. Bij de finish kregen we weer een biertje. We genoten nog even na op het terras, waar we ons zeker niet (rustig) gedroegen.













Jacqueline, Dochterlief en ik gingen weer terug naar ons tijdelijk onderkomen, waar we toch wel even baalden van de vele trappen....


Na een fijne douche daalden we af naar de gezamenlijke woonkamer, waar verder niemand was, dat kwam ons wel goed uit, want we wilden graag de finale van 'Wie is de mol' kijken. Na wat gegoochel met snoertjes en verbindingen lukte het om de laptop aan te sluiten en zo konden we, onder het genot van een hapje en drankje, op groot beeld de finale zien.





Het is echt een leuk appartement hoor, het is alleen zo jammer dat Jacqueline elke keer tegen de lamp loopt....




Nu maar hopen dat ze morgen niet zoveel hoofdpijn heeft, dat ze niet meer kan wandelen.

Geen opmerkingen: