Tegenzin

Ons vliegtuig vertrekt pas in de tweede helft van de middag, dus we slapen deze morgen lekker uit. Het voordeel van ons appartement, dat alleen toegankelijk is voor een reisgezelschap waarvan een mindervalide deel uitmaakt, is dat we er niet voor een bepaalde tijd uit moeten, maar dat we kunnen wachten tot de taxi voorstaat. We genieten voor de laatste keer van ons ontbijt en zorgen dat alle tassen ingepakt klaar staan. Het is nog steeds mooi weer en ons balkon biedt ons de gelegenheid om daarvan te genieten.

Keurig op tijd staat de taxi klaar en Manlief wordt weer met rolstoel en al ingeladen.

Ondanks het feit dat we niet naar huis willen, hebben Dochterlief en ik gemengde gevoelens bij deze dag. Vandaag is ook de landelijke Droomdekendag en voor het eerst sinds jaren slaan we deze over. Maar gelukkig is Wandelmams wel aanwezig en zij houdt ons op de hoogte!!!

We zijn ruim op tijd op het vliegveld en genieten nog even van een Spaanse lunch. Bij de gate worden we opgewacht door de begeleiding en zeer vlot zitten we op onze plek. Deze keer heeft Manlief een plek op de eerste rij, dus extra beenruimte en de schatjes en ik zitten aan de andere kant van het gangpad op gelijke hoogte. Tijd om afscheid te nemen van Barcelona.

De terugreis verloopt minder voorspoedig dan de heenreis. We winnen een half uur door wind in de rug, maar dat brengt wel flinke turbulentie met zich mee. Lezen, puzzelen en spelletjes doen op de telefoon lukt dus niet zo goed. Maar uiteindelijk staan we veilig weer aan de grond op Schiphol. Ook hier worden we weer opgewacht door een rolstoelbegeleider en voor we het weten zijn we de douane voorbij.

Een ritje met de bus brengt ons naar de auto en anderhalf uur later zijn we thuis. En hoewel we blij zijn om weer thuis te zijn, overheerst nog steeds het gevoel dat we liever nog in Barcelona waren gebleven. Het was een vakantie om nooit te vergeten.

Guell, niet en wel

Waar de Wandelkerel naar Barcelona wilde om Camp Nou te bezoeken, stond bij Dochterlief Parc Guell bovenaan haar to-do-lijstje. Ze wilde heel graag de slangenbank zien. Ondanks het feit dat het gisteravond laat was geworden, wilden we vandaag toch op tijd richting Parc Guell. We hadden namelijk geen kaartjes in de voorverkoop gekocht, dus moesten we redelijk op tijd zijn om toegangskaartjes te verkrijgen.

Hemelsbreed zaten we niet zo ver van Parc Guell, maar met de metro moesten we een ommetje maken. En toen liepen we weer tegen een manco van de metrokaart aan. We wilden overstappen en volgens de kaart waren alledrie de lijnen die samen kwamen op station Diagonal rolstoeltoegankelijk. Dat zal ook absoluut zo zijn, maar de overstap van het ene station naar het andere was dat niet. En dus moesten we weer terug, verder reizen naar Placa de Catalunya en daar overstappen. Een vertraging van minimaal een kwartier.

De verdere reis verliep zonder problemen en vol goede moed gingen we op weg naar het Parc. Tot we naar links werden gestuurd. De weg ging steil omhoog. Vol goede moed begon ik aan de klim. Maar het viel niet mee. Manlief weegt ruim honderd kilo en daar komt dan het gewicht van de rolstoel en de bagage die Manlief vast had nog bij. Gelukkig ging iedereen voor ons aan de kant, maar ergens halverwege besloten mijn kuiten dat ze dit geen leuke bezigheid meer vonden. Ik schakelde de Wandelkerel in om het van mij over te nemen. En hij schakelde vervolgens zijn zusje in. Op driekwart van de weg bevond zich een klooster, waar we op het plein even konden rusten. Gelukkig hadden we zelf water bij ons, want daar waren we wel aan toe. Na een korte rust vervolgden we onze weg, om eenmaal boven tot de ontdekking te komen dat we niet verder omhoog konden, want de enige mogelijk was een trap of een roltrap. Daar stonden we dan.

Ik liet man en kinderen achter om te kijken of ik bovenaan de trappen een mogelijkheid zag om daar te komen, maar die zag ik niet. Ik sprak een politieagente aan om de weg te vragen, maar zij sprak geen Engels en dus keerde ik onverrichte zake weer terug. Er zat een winkeltje bij de trappen en we besloten om daar te vragen of ze een taxi wilden regelen, toen er net een taxi aan kwam rijden. Gelukkig brandde het bordje vrij en dus hield ik de taxi aan. Manlief en de Wandelkerel namen de taxi, Dochterlief en ik de trappen. En toen bleek weer dat Dochterlief het moeilijker heeft met de situatie dan wij beseffen. Met tranen in haar ogen liep ze met me mee, weer werd ze geconfronteerd met de beperkingen van haar vader. Maar nu we met zijn tweeën waren, had ik ook de gelegenheid om in gesprek te gaan met haar. En wat maakt ons meisje het zichzelf toch moeilijk.....

Onderweg konden we onze Doppers vullen bij een pomp en even later troffen we de mannen weer. Al met al hadden we een vertraging opgelopen van ruim anderhalf uur. Het was ondertussen half twee. We sloten aan in de rij voor een toegangskaart en daar bleek dat we pas om half zes het betaalde gedeelte van het Parc Guell konden betreden. Een dikke tegenvaller. Uiteindelijk besloten we om dan maar het openbare gedeelte van het Parc Guell te bezoeken. Daarna zouden de mannen de taxi nemen naar het appartement en Dochterlief en ik de metro naar de Ramblas om souvenirs te scoren!!!!

Dochterlief en ik genoten van ons bezoekje aan de Ramblas en kwamen bezakt en bepakt weer terug.

 
Bij de bakker aan de overkant scoorden we lekkere broodjes. En toen moesten we alweer gaan pakken. Morgen terug naar huis. En geen van ons wilde naar huis. We wilden blijven. Blijven in deze stad, de kabelbaan nemen naar de Montjuic, de dierentuin bezoeken, een herkansing in Parc Guell en Camp Nou, samen genieten en nog ergens tapas eten.

Camp Nou en Magiek

We begonnen deze dag op ons gemak en zaten dus pas halverwege de ochtend aan het ontbijt. Aansluitend gingen we weer even naar de supermarkt en omdat we nu een ingang hadden ontdekt die wel geschikt was voor een rolstoel gingen we deze keer vier man sterk naar binnen. Nadeel van deze ingang was wel dat er op de terugweg een behoorlijke helling genomen moest worden. Maar gelukkig waren mijn spierballen toereikend.

Na terugkomst nam Manlief even een half uurtje rust en toen konden we op weg naar Camp Nou. Eindelijk zou de Wandelkerel het stadion van zijn dromen bezoeken. Voor we naar Barcelona vertrokken, hadden we gekeken of er dagen waren dat het stadion niet geopend zou zijn, maar er stonden geen belemmeringen op de site, dus op naar de tour en het museum. Bij het overstappen hadden we problemen met de metrokaartjes, maar uiteindelijk kwam het goed. Het kostte ons wel een extra ritje, maar daar gaven we toch de voorkeur aan. De andere optie was de Wandelkerel achterlaten. Nu zijn de kaartjes die wij gekocht hadden een uur en een kwartier geldig en binnen die tijd mag je tien keer overstappen. Om het eerste station te verlaten hadden we een extra ritje moeten betalen. Bij het tweede station reed de Wandelkerel de rolstoel en zonder na te denken liep hij samen met zijn vader door het toegangspoortje, één keer betaald dus voor twee personen. Hij kreeg direct een controleur in zijn nek. Dochterlief en ik waren via de reguliere weg gegaan en zagen het gebeuren. Ik drukte de controleur het tweede kaartje onder zijn neus en liet zien dat er het afgelopen half uur vijf ritjes waren afgeschreven. Hij bekeek de kaartjes en vroeg nog iets in het Spaans. Ik antwoordde in het Engels, maar dat begreep hij niet. En toen liet hij ons maar gaan. PFFFF. Zonder verder oponthoud bereikten we ons eindstation. Via een wirwar van liften en gangen kwamen we uiteindelijk weer op straat terecht. Op naar het stadion.

Eenmaal aangekomen bleek dat het stadion tussen twaalf en half vier was afgesloten vanwege een commerciële activiteit. Balen. Vooral omdat dat niet op de site stond, maar we lieten onze dag niet verpesten, dus het museum in. En daar was genoeg te zien.

Een leren bal met veter en een gebreid shirt.

Held Messi!!!

De Cup met de grote oren!!!!

Opeens zagen we dat we ook ergens naar boven konden. Na wat wikken en wegen besloten we om de gok toch maar te wagen. Gelukkig maar. We kwamen uit bij een megagrote mediawand, waar allerlei bijzondere momenten uit de geschiedenis van FC Barcelona werden vertoond. Daar gingen we uitgebreid voor zitten.

Vol aandacht kijken.

En genieten!!!!

Meters lang kijkplezier.

Nadat we alle beelden hadden gezien, maakten we nog een extra rondje. Het was nu een stuk rustiger dan toen we binnen kwamen en de Wandelkerel wilde dan toch wel graag op de foto met de Europacup. Dat werd dus ook geregeld en toen was het echt tijd om het stadion te verlaten. helaas zonder zelfs maar een blik te hebben geworpen op de grasmat. De Wandelkerel vond het jammer, maar toch vond hij het een topdag, want zijn wens was echt uitgekomen!!!!!

We aten nog een ijsje en toen was Manlief het zat. Hij wilde terug naar het appartement om te liggen, zodat hij kon bijkomen voor de plannen voor vanavond.

Helaas hadden we ook nu weer een probleem met de metro. Bij de invalidentoegang stond geen kaartlezer en het hek kon ook niet geopend worden vanaf deze kant. Maar toen zagen we een drukknop voor invaliden. We drukten op de knop en even later werd er in het Spaans iets gezegd. Ik antwoordde in het Engels en toen bleef het stil, hele stil. Ik probeerde het nog een keer en toen werd de verbinding verbroken. We probeerden dus om een andere oplossing te vinden. Uiteindelijk bedachten we dat de schatjes dan naar de andere kant zouden gaan en dat zij het hek zouden openen. Als Manlief door het hek was, zou ik volgen den nog twee keer het kaartje scannen.

Net toen de schatjes door het poortje waren, kwam een Spaanse mevrouw aanlopen. Zij kwam om ons te helpen. Ze opende het hek en Manlief en ik passeerden. Ik liep in haar richting, maar nog voor ik iets had kunnen zeggen, begon ze te ratelen in het Spaans. Ik begreep van haar dat we nog moesten scannen. Gelukkig had ik al een kaartje (we hadden er meerdere) in mijn hand, zodat ze zag dat mijn bedoelingen goed waren. Toen ze zag dat de schatjes bij ons hoorden, riep ze dat we nog vier keer moesten scannen. Dacht het niet.... Ik liet de Dochterlief, die het kaartje waarmee zij door het poortje waren gegaan, haar kaartje omhoog houden en maakte duidelijk dat op het kaartje dat zij zou krijgen nog dos personen gescand moesten worden. Na nog wat gebarentaal was het duidelijk en scande ze het kaartje twee keer voor ons. We konden weer verder. Overigens is het metrovervoer in Barcelona heel goed ingericht voor mindervaliden. Je moet alleen goed kijken welke stations wel en niet rolstoeltoegankelijk zijn.

Eenmaal terug in het appartement eten we een broodje en dan is het tijd om te relaxen. Dochterlief houdt een reisdagboek bij, de Wandelkerel doet een spelletje en leest zijn boek. Ik haak en lees een boek en Manlief houdt het bij zijn vertrouwde puzzels.

Activiteit twee van vandaag is een bezoek aan de Magische fonteinen, oftewel de Font Magica. Het dichtstbijzijnde metrostation is niet rolstoeltoegankelijk, dus we besluiten om een station verder te reizen. Eenmaal weer op straat staan we op een kruispunt van grote doorgaande wegen. En dan is de vraag, welke kant moeten we op. Dochterlief verrast ons door te zeggen dat zij de weg wel gaat vragen in de drogisterij waar we voor staan. Wel met haar broer als back-up, mocht ze er niet uitkomen. Samen gaan ze naar binnen en even later zien we ons meisje praten tegen de medewerkster van de drogisterij. En dan lopen ze met zijn drieën naar buiten en krijgen de schatjes instructies.

Onze anti-loop, Dochterlief, verbaast zich over de korte afstand naar de Magische fonteinen. "Mam, het is zo'n klein stukje en dan zijn er zoveel mensen die in de metro stappen om maar één station verder te reizen." Ook ik heb mij daarover verbaasd. en dan heb ik het niet over overstappen op een groot station, maar over één station verder reizen op een enkele lijn. Maar goed, waarom ook niet, als je de mogelijkheid hebt.

Wij wandelen ondertussen richting Plaça d'Espanya om de Magische fonteinen te bereiken. Het donker nodigt mij uit om foto's te maken. Ik vind het erg leuk om te spelen met sluitertijden om beweging van licht vast te leggen.

Plaça d'Espanya in het donker.

Als we de fonteinen naderen horen we auto's scheuren. Er blijkt een streetrace te zijn rondom de fonteinen. Gelukkig zijn we aan de goede kant en kunnen we zonder problemen verder. Tot we vlakbij de fonteinen zijn. Dan blijkt dat de we de fonteinen alleen kunnen bereiken door een loopbrug over te steken, trap op, trap af, en dat gaat niet lukken met een rolstoel. Na kort overleg besluiten we dat ik met de schatjes de fonteinen bezoek en dat we Manlief parkeren langs het parcours met uitzicht op de fonteinen.

Dochterlief moet even slikken, ze vindt het moeilijk om zonder haar vader naar de fonteinen te gaan, maar Manlief weet haar te overtuigen. We hebben perfect getimed, want na twee minuten wachten begint de show.

Na afloop van dit festijn keken we naar de overkant van de weg of we manlief zagen. En dat lukte. We zwaaiden en we zwaaiden en we zwaaiden en uiteindelijk zag hij ons en zwaaide terug. En ook nu speelde ik nog even met sluitertijden.

Zoek Manlief!!!!!

Eenmaal weer terug bij Manlief zagen we dat ook hij had kunnen genieten van de fonteinen.

Door de nog zwoele nacht liepen we terug richting de metro. En nu verliep de rit zonder problemen en obstakels. Manlief en ik genoten van het feit dat onze schatjes zich steeds meer op hun gemak voelden en dat ze vroegen om een sleutel van het appartement, zodat ze niet hoefden te wachten tot manlief en ik met de lift op straatniveau waren gearriveerd. Toen Manlief en ik boven kwamen, zagen we de schatjes net oversteken en toen we bij het appartement kwamen, waren de lichten aan en de gordijnen dicht. Heerlijk zulke grote kinderen.

Ondertussen was het bijna middernacht. Tijd om naar bed te gaan!!!!!