Snertwandeltocht Rottevalle

Voor de derde keer vertrokken Wandelmams en ik de eerste zaterdag van het jaar richting Rottevalle. En waar we in 2011 met zijn tweeën liepen en in 2012 gezelschap kregen van het Wandelmannetje en dochterlief, liepen we de versie van 2013 samen met het Wandelmannetje. En voor het Wandelmannetje was het de eerste wandeling sinds de N4D. Sinds hij begonnen is met wandelen heeft hij nog nooit zo'n lange wandelpauze gehad. De pauze nu had meerdere oorzaken.

De eerste was dat hij na de N4D even geen zin meer had in wandelen. De tweede had te maken met de voorbereidingen op de eerste Kennedymars van Wandelmams en mij. De derde oorzaak was dat hij het te druk had met voetballen op zaterdag (voetballen in D1 betekent dat je geselecteerd bent en dat moet je wel serieus nemen), nummer vier was de overgang naar de middelbare school en alle energie die het kost om vroeg op te staan, 14 km per dag te fietsen, je plek te vinden tussen al die nieuwe klasgenoten en te leren plannen en organiseren. En nummer vijf tenslotte was de blessure aan mijn voet, omdat het Wandelmannetje voor vervoer nog steeds afhankelijk is van zijn moeder.

Maar nu was het dus zover, hij ging weer met ons mee. En omdat het de eerste keer sinds lange tijd was, gaf het Mannetje de voorkeur aan 20 km. En zo gebeurde het dus.

Ondanks het feit dat we voor de derde keer deze tocht bezochten, verdwaalden we in Rottevalle. In het LWP (Landelijk WandelProgramma) stond het verkeerde adres en in file reden we rondjes door "wereldstad" Rottevalle. Na het raadplegen van internet kwamen we bij het goede adres en op de goede route en binnen twee minuten reden we de parkeerplaats op. Daar ging het nog bijna mis.

De verkeersregelaar stuurde ons door naar een apart stukje parkeerplaats met nog twee auto's in ons kielzig. De bestuurder van de auto voor ons vond het handig om de auto met de neus in de goede vertrekrichting te zetten, maar dat kostte wat moeite, dus wij stonden een minuut of vijf  (zo voelde het in ieder geval) te wachten. Zodra er ruimte was draaide ik er omheen en wilde snel uitstappen, zodat de volgende auto ook de ruimte had om te parkeren. Helaas had deze bestuurder iets minder geduld dan verwacht en op het moment dat ik de deur opende schoot deze auto vrij dicht en abrupt de plek naast mij op. Ik schrok hiervan, zo snel had ik die auto niet verwacht, en de deur schoot uit mijn hand. Met een snelle beweging wist ik de deur tegen te houden, maar hij kwam wel tegen de auto naast mij aan. Verschrikt keek ik de naar de bijrijder, maar die keek niet naar mij. Om de bijrijder vervolgens de ruimte te geven om uit te stappen, stapte ik snel uit en gooide de deur dicht. Ik pakte mijn tas van de achterbank en had al bedacht, dat ik, zodra ik de deur van de auto naast mij zou horen dichtklappen ik mijn excuses aan zou bieden. Maar voor ik mijn tas had gepakt klonk zeer nijdig en op agressieve toon achter mij: "Dat had ook wel minder gekund met die deur!!!" Daarop antwoorde ik: "Het spijt me, de deur schoot uit mijn hand, sorry. Maar jij ook goedemorgen." Waarop ik de reactie kreeg: "Ehhh, ja, jij ook goedemorgen." Vervolgens liep deze bestuurder terug naar zijn portier en sloot deze.

Ik was best boos. Natuurlijk is het niet leuk als er een deur van een andere auto tegen jouw auto botst, maar deze reactie vond ik buiten alle proporties. Vriendelijk en beleefd blijven kost geen energie en brengt je veel verder. Dat probeer ik onze schatjes te leren. Toen ik mij omdraaide stond de bijrijder rondom de klink van de auto te poetsen. Vervolgens kwam het duiveltje op mijn schouder in actie. Op vriendelijk sarcastische toon zei ik: "Als je de beschadidiging zoekt, moet je lager zoeken. Zo hoog kan mijn portier jouw auto namelijk niet geraakt hebben. Kijk maar goed, mijn auto is zeker tien centimeter lager dan die van jullie." Wandelmams dook de auto in om haar tas te zoeken (die ze al in haar hand had) en het Wandelmannetje kwam helpen zoeken naar een beschadiging in het portier van de buurauto.Voordat hij allerlei ijselijkheden kon verkondigen stuurde ik hem naar zijn oma en wenstte onze buren een prettige wandeltocht. Pfffff. En toen moesten we nog beginnen.

Maar de wandeling maakte alles goed en het gezelschap ook. Het Wandelmannetje liet duidelijk blijken dat hij echt weer zin had in wandelen. Vol enthousiasme stond hij aan de starttafel en al snel liep hij te kletsen met alles en iedereen om hem heen.

Ik probeer foto's in te voegen maar dat lukt niet. Ik daar ook al andere bloggers over gehoord. Voor nu hou ik het dus voor gezien. De rest van het verslag volgt, zodra ik weer foto's kan plaatsen........... (Stom gedoe!!!)

En het lukt weer om foto's te plaatsen.

En al snel kwamen we bij de eerste rust in Kootstertille. We bezochten het toilet, maar sloegen de koffie en de thee even over. Het was erg warm binnen en het was benauwd. het zal ons niet verbazen als er daar 's avonds wordt gerookt. En dat sloeg Wandelmams op de longen. Dus zonder noemenswaardige rust gingen we verder. Het Wandelmannetje vroeg nog wel of we dan eventueel ergens tussendoor konden rusten als er een bankje was. Natuurlijk, als het nodig is altijd. Maar we probeerden toch om doot te lopen naar de tweede rust op 14 km.

Op zo'n 12 km kreeg ik last van mijn hak. Ik voelde een blaar opkomen. Helaas was dit paar schoenen toch nog niet voldoende ingelopen. Maar tot de rust zou ik het nog wel volhouden en dan kon ik even zitten en mijn hak inspecteren. Bij de tweede rust was het erg druk, maar na even wachten vonden we een plekje e trok ik mijn schoen uit. En ja hoor, een beginnende blaar. Gelukkig was de EHBO ter plekke en dus keek ik deze mannen even lief aan. Het Wandelmannetje wist zijn oma ondertussen zo gek te krijgen om hem te trakteren op appeltaart (waarbij hij er zelf wel voor zorgde dat er slagroom op zat).

Na de rust gingen we op weg voor de laatste 6 km. Het Wandelmannetje liep als een kievit, het was niet te merken dat hij ruim een half jaar niet meer gewandeld had. We liepen een stuk op met mensen die net begonnen waren met wandelen en zij verbaasden zich over het Wandelmannetje. Maar hij wist haarfijn uit te leggen dat hij wandelen echt leuk vindt. De heren van de EHBO fietsten ons voorbij en informeerden nog even of alles goed ging. Dat ging het zeker. Omdat we hier al eerder gewandeld hadden kwamen we al snel op "bekend" terrein en wisten we dat de tocht er bijna op zat. Langs het laatste stukje fietspad was goed te zien dat het de laatste tijd goed nat was geweest.

En voor we het wisten waren we weer terug. En daar stond de snert te wachten op Wandelmams en mij. Het Wandelmannetje had liever iets anders en dus verwende hij zichzelf met een gehaktBAL. Het was bijna een complete maaltijd. We lieten het ons goed smaken en vertrokken toen weer richting huis. De eerst 20 km van 2013 hebben we weer in de benen.

Love, love, love

Vorig jaar op 24 december plaatste ik hier een blog over van alles en nog wat, maar vooral over gemis. En dat dat gemis niet in grote dingen zit of in de aan- of afwezigheid van iemand, maar juist in de kleine dingen. En omdat we vanavond kerstavond met zijn vieren doorbrachten, verheugde ik mij daar enorm op.

Natuurlijk stond ik er weer op dat er "All you need is love" werd gekeken. En dan blijkt dat zo'n programma veel vertelt over mijzelf en mijn dierbaren. Vorig jaar schreef ik dat ik manlief miste tijdens dit programma, nou ja, vooral zijn commentaar en zijn "gave" om alle romantiek vakkundig de das om te helpen.

En hoewel iedereen zegt dat zijn ziekte manlief niet heeft veranderd, wat ook grotendeels klopt, bleek vanavond dat er toch wel wat subtiele veranderingen zijn in het gedrag van manlief. De meest opvallende is voor mij toch wel dat hij zijn liefde en waardering voor mij veel vaker uitspreekt. Waar hij voor zijn ziekte zei dat ik toch wel wist of zou moeten weten dat hij van me houdt, zegt hij dat nu regelmatig tegen mij. En het is niet zo dat hij nu ineens allerlei romantische escapades uithaalt, maar alleen de woorden betekenen enorm veel voor mij.

En tijdens een programma als "All you need is love" blijkt deze verandering ook. Waar hij in het verleden allerlei cynische en sarcastische opmerkingen maakte over verliefde en liefhebbende mensen, genoot hij dit jaar van de herenigingen van al die liefhebbende mensen. MAAR..........

En helaas moet ik nu een maar plaatsen, want manlief heeft een waardig opvolger gevonden in het kritisch observeren van mijn emoties en natte ogen. En die opvolger is het Wandelmannetje. Het "rotjong"......

"Mam, huil je." "Mam kijk eens hier!" Mam, wil je je glas even aangeven, dan schenk ik nog wat te drinken voor je in. O, je hebt vochtige ogen!" "Mam, vind jij dit ook zo romantisch?" "Zielig toch, mam, dat ze allemaal zo ver van elkaar wonen." "Zou jij ook zo huilen als wij na 4 jaar weer voor je neus zouden staan, mam?" En zo ging het maar door.

Natuurlijk werd elke opmerking gevolgd door een blik naar zijn vader. En stiekem vond zijn vader het prachtig wat hij deed. Maar toen ik het Wandelmannetje na afloop van het programma instopte, vertelde ook hij me dat hij van me houdt. En daar draait het toch om.

ALL WE NEED IS LOVE!!!!!!

Bijna Kerst.......

De week voor de kerstvakantie is altijd een drukke week. Het wandelmannetje had een redelijk relaxte week. Hij kwam er maandag achter dat hij twee keer per jaar een snipperdag op mag nemen. Eén voor de kerstvakantie en één na de kerstvakantie. En als je dan toch die snipperdag op mag nemen, dan maar op het laatste moment. En aangezien hij dinsdag en donderdag nog een toets had en vrijdag sowieso al vrij was, bleef alleen de woensdag over. Donderdag was de kerstviering op zijn school, maar aangezien de afstand tot de middelbare school groter is dan tot de basisschool (zowel letterlijk als figuurlijk) heb ik daar geen foto's van.

Dochterlief had een topweek. Dat begon met het traditionele kerstbuffet op school. Twee jaar geleden blogde ik er hier ook al over. Helaas moest ik vorig jaar de honneurs laten waarnemen door Wandelmams i.v.m. de opname van manlief in het AMC en mijn verblijf daar in de buurt. Dit jaar wilde ik dus koste wat kost aanwezig zijn. Maar omdat ik op woensdag werk, moest dochterlief zelf haar bijdrage aan het kerstbuffet regelen. Ik had een boodschappenbriefje, geld en het recept neergelegd. En zij deed de boodschappen, zette de oven aan, woog alle ingrediënten af, kneedde, zette de boel in de oven, zette de wekker en haalde de boel weer uit de oven. En wat ze maakte? Blokzijler Brok. (Het recept volgt later.)

Toen ik thuis kwam, was ze zich aan het optutten. De brok stond klaar, ze had haar feestkleren aan, behalve haar "hakken", want die waren al op school, dus binnen vijf minuten vertrokken we richting school. In de klas was het een drukte van belang. Maar toen alle kinderen vertrokken waren richting schoolplein, maakte ik nog snel een paar foto's van de klas.

 

Na het maken van de foto's haastte ik mij naar het schoolplein, want daar stond de jaarlijkse samenzang op het programma. De basisschool heeft nog een echte muziekjuf en zij leert de kinderen nog echt zingen. Helaas begaf haar accordeon het en moest de juf het oplossen met de gitaar. Er werden dus wat minder liedjes gezongen en soms ging het niet helemaal synchroon, omdat de muziekinstallatie ook nog kuren kreeg, maar de samenzang blijft voor mij een slik-moment. En ik stond met nog twee andere moeders dit schouwspel te bekijken. En net als bij ons zit hun oudste kind op de middelbare school en hun jongste kind in groep 7. En dat betekent dat we daar volgend jaar voor het laatst met een kind op het schoolplein staan

Na het zingen vertrokken alle kinderen naar hun eigen klas en daar begon het buffet. Ik vertrok naar huis om wat te gaan eten. Om kwart voor zeven ging ik dochterlief weer ophalen. Een blij meisje ging weer mee naar huis. Ze had lekker gegeten, ze had op haar trompet gespeeld en kreeg daarover veel complimentjes, de koek was bijna op en ze had "haar" hakken aan.

De donderdag bracht nog meer kersttraditie. Allereerst voor mijzelf, want de donderdag is er een kerstmarkt op mijn werk. Die traditie is al zo oud, dat diverse oud-leerlingen naar school komen zonder de sociale media te raadplegen, want de kerstmarkt is een zekerheid en een reünie. Voor de (oud)docenten geldt dat ook. En af en toe moet ik diep in mijn geheugen graven om een naam naar boven te krijgen, maar hoe leuk ik die oud-leerlingen ook vind, het leukste vind ik de creaties van de huidige leerlingen. Zeker als dat een onverwachte kant van zo'n schat blijkt te zijn.

Ook dit jaar werd ik weer verrast. Heerlijk, fantastisch en weer een opening om in het komende jaar aan het werk te gaan met mijn leerlingen. Natuurlijk gaf ik een paar centen uit, maar zoals wel vaker, was ik ook de onofficiële fotograaf van deze avond.

Maar deze donderdagavond stond niet alleen in het teken van de kerstmarkt, Dochterlief speelde dit jaar ook de kerstmusical op school. Elk jaar is er een andere groep (behalve groep 8) die de kerstmusical mag spelen en dit jaar was dat groep 7. Nu is er een groep 7A en 7B, met in totaal 40 leerlingen, dus volle bak. De verdeling was zo gemaakt, dat groep 7A, die van dochterlief, voor de pauze speelde en dat groep 7B de rollen na de pauze overnam.

Dochterlief wist dit jaar één van de hoofdrollen in de wacht te slepen en ze speelde met overtuiging. Ik mocht vrijdagmorgen komen, toen ze nog een keer voor de bovenbouw speelden, omdat ik donderdagavond niet kon komen. Ik heb tenslotte geen gespleten persoonlijkheid. Maar toen ik donderdagavond thuis kwam, vertelde manlief al hoe geweldig ons moppie het deed. Nu kun je natuurlijk denken dat wij als trotse ouders door een gekleurde bril kijken, wat ongetwijfeld zo is, maar ze deed het echt goed. Dat hoorde manlief donderdagavond van andere ouders en ik vrijdagmiddag tijdens het boodschappen doen ook nog eens, van twee, eveneens boodschappendoende ouders.

Eigenlijk is dat best raar. Dochterlief is behoorlijk bleu. Als ze aan iemand (zelfs aan opa, tante of haar trainer) iets moet vragen, slaat ze dicht, maar op het toneel komt ze helemaal tot bloei. Dan durft ze alles. Vol in het zicht, met haar snufferd bijna in de microfoon, speelt ze de sterren van de hemel. Zelfs een foutje deert haar dan niet, dat speelt ze zo weer recht. Terwijl ze normaal gesproken geen fout "durft" te maken in haar schoolwerk of in haar knutselwerk thuis.

Aan het einde van de musical kwamen alle 40 schatjes van groep 7 op het toneel om het afsluitende lied te zingen. Met gedimt licht en zwaaiende lampjes werd de musical afgesloten. En met dit laatste lied begon voor ons de kerstvakantie. Heerlijk twee weken weinig verplichtingen en veel tijd voor elkaar.

Prettige kerstdagen allemaal!!!!

Grapje......

Het Wandelmannetje had vandaag zijn vader even goed te pakken. Hij moest om 14.30 uur bij de orthodontist zijn. Normaal gesproken is hij op donderdag om 13.30 uur vrij, dus hij zou dat uurtje wel volmaken op school. Maar na de kerstviering op school, van 11.30 tot 12.30, bleek dat hij na afloop van deze viering al vrij was.

En het Mannetje had geen zin om twee uur te wachten op school, terwijl hij eigenlijk al vakantie had. En dus stapte hij op de fiets naar de ortho om daar te vragen of ze hem al eerder konden helpen. Daar wilden ze echt wel meewerken, maar ze gaven al wel aan dat hij toch nog wel even moest wachten. Dat vindt het Wandelmannetje geen enkel probleem, want in de wachtkamer ligt het Guinnessbook of Records en daar vermaakt hij zich wel mee. Dat betekent ook dat wij volgende week weer met allerlei rare en minder rare records worden geconfronteerd, want al die feitjes worden opgeslagen op de harde schijf van dat ventje.

Maar om terug te komen op de rode draad van dit verhaal, om 14.15 belde het Mannetje zijn vader met de vraag hoe laat hij bij de orthodontist moest zijn. Vader in de stress, want de afspraak was om 14.30 uur en het Wandelmannetje was al bijna thuis, terwijl hij toch wel 20 minuten nodig heeft om op de fiets de ortho te bereiken. Dus de boodschap, omdraaien en doorfietsen.

Even later liep het Wandelmannetje de kamer binnen met een grijns van oor tot oor. Zijn vader was nog steeds in de overtuiging dat hij nog naar de ortho moest, dus in eerste instantie zag hij die grijns niet. Maar nadat het Wandelmannetje had laten zien dat hij nu veren in zijn mond had en met de de toelichting dat hij al bij de ortho was geweest, erkende zijn vader dat hij vreselijk in de maling was genomen door zijn zoon.

Ik denk dat het Wandelmannetje binnenkort de rekening gepresenteerd krijgt. Maar ondertussen vind ik het geweldig dat hij zijn vader zo in maling heeft genomen!!!!!!

Een heerlijke zaterdag....

Hoewel we ons in troebel water bevinden, blijven we genieten van elkaar en de dingen die we doen. En vandaag was een dag van genieten!

Dat begon al met het tijdstip waarop de wekker ging. De aanleiding daarvoor is natuurlijk om te huilen, want die lag in het feit dat de voetbalwedstrijd van het Wandelmannetje vandaag niet doorging. Toch wist de plaatselijke voetbalvereniging hier een positieve draai aan te geven. Alle leden werden opgeroepen om, indien mogelijk samen met ouders en broertjes en zusjes, mee te doen aan de FairPlayRun. Jullie zullen begrijpen dat manlief lekker thuis op de bank bleef, maar dochterlief, het Wandelmannetje en ik vertrokken om kwart voor elf naar het voetbalveld.

De voorzitter opende deze bijeenkomst met een toespraak. Een toespraak die mij raakte, ten eerste omdat zijn jongste zoon al vanaf de peutertijd bevriend is met het Wandelmannetje en ten tweede omdat hij hierin liet blijken dat ook hij ontvankelijk is voor alles wat er speelt tijdens een wedstrijd. Zijn toespraak luidde als volgt;

ZONDER RESPECT GEEN VOETBAL

De knvb opent hiermee  haar website. Naar aanleiding van het overlijden van de grensrechter het afgelopen weekeinde is er door heel  Nederland een golf van afschuw, verontwaardiging en afkeer gegaan. Vanuit alle kanten wordt er geroepen om respect; “Respect is meer dan een woord”. Vandaag laten we hier zien dat we voor “sportiviteit” zijn en tegen “geweld”.

In de strijd van het spel laten we ons allemaal wel eens gaan. Niets menselijks is ons vreemd. Het is echter wel belangrijk dat we mekaar durven aan te spreken op ons gedrag. Alleen als we dit allemaal doen zorgen we ervoor dat we elkaar kunnen corrigeren. We hebben allemaal een voorbeeld functie, niemand uitgesloten. Of we nu over het bestuur, ouders van F8 of de selectie hebben het geldt voor ons allemaal. Ouders, leiders, coaches, spelers het geldt voor ons allemaal. Wij zijn voor onze kinderen,  pupillen en fans het grote voorbeeld, als wij ons misdragen kunnen wij dit ook van onze kinderen verwachten.

Ik heb zelf geen voetbal achtergrond. Via mijn zoons ben ik 6 jaar geleden langs het veld beland. In het begin verbaasde ik mij over de verbale/agressieve benadering van scheidsrechters. Regelmatig heb ik in die periode mensen aangesproken over hun onacceptabel verbale gedrag jegens de scheidsrechter. Helaas moet ik ook  bekennen dat ik de afgelopen jaren mijn eigen normen heb zien vervagen en vaak zaken goed praat. Het is in het heetst van de strijd, hij/zij bedoelt het niet zo, et cetera. Dit kan niet. Als we dit toestaan lijdt dit van kwaad tot erger. Het afgelopen weekend is daarvan het extreme bewijs.

Voetbal is een prachtige sport. Het mooist zijn de wedstrijden waar  we een hoop strijd zien. Strijd op het veld natuurlijk;  proberen om sneller, tactischer, doeltreffender te zijn dan je tegenstander. Als je dan wint, geniet je. Als je verliest na een goede wedstrijd  op snelheid, tactiek en doeltreffendheid van je tegenstander heb je een uitdaging om zelf beter te worden. Van deze wedstrijden kan je niet alleen veel leren je kan er ook van genieten als je jezelf wil verbeteren.  Vaak wordt er geprobeerd om via de scheids- en grensrechter de wedstrijd te beïnvloeden, dit leidt altijd tot vervelende situaties. STOP HIER MEE.  Bij hockey en rugby hebben ze dit ondervangen door dit gedrag te bestraffen.

Vorige week werden we benaderd door KRO voor een nieuw programma, “heibel langs de lijn”. Unaniem hebben we hiervoor bedankt. Onze club staat  voor sportiviteit  en dan past zo’n onderwerp niet. Vandaag laten we zien dat wij staan voor sportiviteit, wij zijn de sportiefste vereniging van Nederland, het sportiefste dorp en de sportiefste mensen.

We starten nu met de Fair Play Run, met elkaar, voor mekaar, dat is onze club.

Na de toespraak werd uitgelegd hoe de FairPlayRun vorm zou krijgen. Onder leiding van de A- en B-junioren werden groepen van 10 personen gevormd. Deze groepen werden gevormd uit deelnemers van jong tot oud en het liefst zo, dat gezinsleden niet samen in een groep zaten. De leider van de groep had als taak om er voor te zorgen dat de groep bij elkaar bleef. Zo werd duidelijk dat onze club samenwerkt om te zorgen voor sportiviteit. Na afloop van het rondje hardlopen was er voor iedereen, supporter en deelnemer, warme chocolademelk en een verse oliebol in de kantine. Ook lag er een "papier" waar iedereen zijn naam op kon zetten om zo nogmaals te onderstrepen dat WIJ staan voor sportiviteit.

Om twaalf uur waren we weer thuis. Na een uurtje ontspanning en een lunch was het tijd voor het middagprogramma. Het Wandelmannetje kreeg zijn neefje op bezoek en de heren vermaakten zich met de Wii en ruige spelletjes. Dochterlief en ik gingen de zolder op. Wat we daar gingen doen? Kerstspullen zoeken!!! Na de rare kerst van vorig jaar was de diepste kerstwens van dochterlief om dit jaar voor een echte kerstsfeer in huis te zorgen en het liefst zo vroeg mogelijk.... Dat snap ik volkomen, want vorig jaar brachten we kerst door in een tijdelijk onderkomen, zonder kerstversiering. En dat valt niet me voor een sfeergevoelig meisje. En dus haalden we samen alle kerstspullen van de zolder en gingen we aan de slag.

Al vele jaren heeft dochterlief haar "eigen" kerstboom. Heel simpel om te maken. Een plaat MDF zagen in de vorm van een kerstboom, verven in een neutrale kleur, spijkertjes slaan in de voorkant en aan de achterkant een lamp bevestigen. Vervolgens mag dochterlief losgaan met alle kerstversiering die ik niet in "mijn" boom wil hebben. En dat is behoorlijk wat. Tenslotte vieren manlief en ik al sinds 1994 kerst in hetzelfde huis. Het resultaat is dan ook heerlijk bont en divers!

Natuurlijk wilde ze mij ook helpen. En dus zorgden we samen voor het in elkaar zetten van onze (kunst)kerstboom, de lichtjes en de slingers. En dan is dat moppie toch een geweldige en gezellige (of een geweldig gezellige) hulp. We zongen, we maakten grapjes met elkaar en namen samen manlief in de maling, die onze activiteiten volgde vanaf de bank. Omdat ik deze boom zelf wilde versieren, liet ik dochterlief het mini-boompje en de kroonluchter in de keuken versieren. Heerlijk om te zien hoe ze elke keer weer in de doos met kerstspullen dook om ook in de keuken voor kerstsfeer te zorgen.

 

En zo kon ik mijn gang gaan met de boom in de kamer. En omdat ik twee jaar terug heel veel nieuwe versiering had gekocht, die vorig jaar in de dozen was gebleven, was het voor mij ook een heelijke ontdekkingstocht. En terugkijkend naar de kerstboom van twee jaar terug, blijkt dat er niet zo heel veel veranderd is. Maar in ons gezin is zoveel veranderd dat deze kerstversiering voor ons toch weer nieuw is. En wij vinden het mooi..... Ik mis alleen de kerststal nog, maar die is op dit moment uitgeleed aan de school van dochterlief.

Toen werd het tijd voor het avondeten. En het Wandelmannetje wil de laatste tijd erg graag leren koken, dus hadden we afgesproken dat we vanavond samen pindasoep zouden maken. Sinds andrhalve maand is zaterdagavond "soepavond" bij ons en proberen we allerlei soorten soep uit. We vulden de soep aan met kroepoek en een loempia en deze maaltijd is zeker voor herhaling vatbaar.

We hopen nog veel van dit soort zaterdagen met elkaar te beleven!!!