Een zomers Pinksterweekend

Wat een heerlijke Pinksterdagen waren het. Het was mooi weer en er stond niets bijzonders op de planning. Gewoon lekker genieten.

We bedachten dat we Eerste Pinksterdag wel konden barbecuen en natuurlijk nodigden we de Wandelkerel ook uit. Gelukkig was hij vrij en zag hij een BBQ wel zitten, hij sloot dus graag aan. En hij sloot niet alleen aan, hij benoemde zichzelf ook tot chef BBQ!

Het was een heerlijke middag onder het genot van een hapje, een drankje, goede gesprekken en veel onzin.....

Tweede Pinksterdag was ik vroeg wakker en dat was maar goed ook, want de tuin kon wel wat aandacht gebruiken. Ik had samen met Dochterlief een aantal planten gekocht voor in de tuin, die moesten geplant worden en er moest nodig gemaaid en gewied worden. Ik was dus een paar uurtjes zoet....

Na een verfrissende douche was het tijd om te relaxen, we zetten de tv buiten, zodat we hockey konden kijken op het overdekte terras. Genieten!!!

Op naar nog meer van dit soort weekenden....

Kleine stapjes, grote veranderingen

Afgelopen weken was er, op de achtergrond, behoorlijk wat reuring in Huize Wandelen-en-meer. Dochterlief had de laatste opdrachten voor haar studie Creative Bussiness ingeleverd en nu was het dus wachten op de uitslagen. Die uitslagen kwamen vorige week binnen, alle studiepunten behaald. Klein feestje dus!!!!

Nadat we uitgefeest waren, kwam het gesprek op gang, want wat gaat Dochterlief nu doen. Natuurlijk is ze nog bezig met de lerarenopleiding Nederlands al doet ze dat in deeltijd. Dus is het nodig om in Leeuwarden te blijven wonen en blijft ze werken bij de Gall & Gall, waar wil ze solliciteren en op welke soort banen, zoveel vragen en zoveel mogelijke antwoorden. Ze werd er gek van, onze twijfelkont.

Na vele gesprekken viel het besluit dat ze weer thuis zou komen wonen, vanuit hier kan ze een groter gebied bestrijken om te solliciteren, zowel in de creatieve sector als in het onderwijs. Ze voegde de daad bij het woord en gooide gelijk een auto vol spullen en zo zag ons huis er ineens uit als een soort opslagplaats voor kleding en voedsel.

Na een paar dagen opruimen zag ons huis er weer toonbaar uit, maar haar kamer in Leeuwarden is nog niet leeg, daar mag ik binnenkort nog een keer bij helpen.

Dochterlief is nu druk aan het solliciteren, maar eens zien wat dat haar gaat brengen. Duidelijk is wel dat het binnenhalen van die laatste studiepunten heeft gezorgd voor grote veranderingen voor haar en voor Manlief en mij.......

Revalidatieverslag 6

Vorige week plaatste ik geen revalidatieverslag. Daar waren meerdere redenen voor. De eerste was dat ik dat weekend de Vrouwenmars liep en dat ik er dus qua tijd niet echt aantoe kwam. De tweede reden is dat er over Manlief niet veel nieuws te vertellen is, hij gaat enorm vooruit en hij is thuis alweer onder de douche geweest en dat ging goed. Dat is een pak van mijn hart, want ik zag enorm op tegen een eventuele verbouwing, op het gebied van Manlief dus goed nieuws, maar niets bijzonders. 

Maar de allerbelangrijkste reden was wel dat het met mij niet goed ging. Ik zat er helemaal doorheen. De stress van de periode voor Manlief naar het ziekenhuis ging, de spanning over hoe Manlief hieruit zou komen, de continue spanning over wel of niet moeten verbouwen, het missen van Manlief in de kleine alledaagse dingen en vooral het missen van onze gesprekken 's avonds op de bank, het even mijn hart kunnen luchten, soms even een spiegel voorgehouden krijgen, het samen onbedaarlijk lachen om niks en zelfs de flauwe grapjes. Het klopte gewoon niet thuis.

En natuurlijk redden de schatjes en ik het met zijn drieën, we waren echt een supergoed team, we hielpen elkaar, we deden wat er gedaan moest worden, ook soms de dingen die buiten onze comfortzone gingen, want ja, het moest gebeuren. Dus niets dan lof voor onze kinderen.

Ook op mijn werk is er wat onrust, dat gebeurt wel vaker, maar in combinatie met de onzekere thuissituatie is dat dan gewoon net even teveel.

Ik wilde in eerste instantie ook vorig weekend niet weg om de Vrouwenmars te lopen, want Manlief kwam thuis en dan zou ik weg zijn, ik zou hem dus helemaal niet zien en daar voelde ik mij schuldig over. Doordeweeks ga ik niet meer naar Haren, tenzij noodzakelijk in verband met afspraken, omdat het qua reistijd gewoon al veel vraagt en nu zou ik dan ook het weekend weg zijn. Gelukkig kent Manlief mij erg goed en ik kreeg dan ook even ongenadig op mijn donder. Ik MOEST van hem de Vrouwenmars gaan lopen. Hij zei letterlijk: 'Dit is wat jij nu nodig hebt, drie dagen wandelen in het gezelschap van iemand die de situatie kent, maar die jou niet zielig vindt. En vooral even helemaal uit de thuissituatie zijn.' Eigenlijk werd ik dus gewoon de deur uitgezet.

En ik kan niet anders zeggen dan dat hij gelijk had, het even uit de situatie zijn heeft mij enorm goed gedaan. En omdat ik niet thuis was, had ik ook weinig verantwoordelijkheid. Natuurlijk droeg ik mijn steentje bij, maar ik hoefde niet te koken, geen boodschappen te doen, niet te wassen, niets in de tuin te doen. Ik wandelde en de rest werd voor mij geregeld, zo fijn als er dan even iemand voor jou zorgt.

Zoals de planning nu is, komt Manlief 9 mei definitief thuis, dus nog maar twee-en-halve week te gaan en dan zijn we weer compleet. Of nou, compleet..... Maar dat wordt in een volgend blog wel duidelijk. Het was dus weer een ouderwetse regenboogperiode voor mij, zon en regen, het kon alle kanten op. Maar nu schijnt de zon weer. Op naar betere tijden!!!!

Naar Haren

Het kan verkeren, alweer... Want laten we eerlijk zijn, normaal gesproken malen zorgverlenende molens langzaam, maar nu ging het ineens razendsnel. Gister rond half een kreeg ik een appje van Manlief: "Kun je bellen, ik heb nieuws." Toen ik hem even later belde, kreeg ik te horen dat hij vandaag al naar Beatrixoord in Haren zou gaan. Superfijn natuurlijk, maar voor mij leverde dat ook weer stress op, want ik moest op mijn werk plots het een en ander gaan regelen. Gelukkig krijg ik ook nu weer alle medewerking om met Manlief mee te gaan, wat ben ik toch blij met een werkgever die mij deze vrijheid geeft. En natuurlijk werkt dat ook andersom, als er wat is, ben ik er natuurlijk ook...

Nou ja, vanmorgen zat ik dus mooi op tijd klaar om richting Haren te rijden. Tas met schone kleiding voor Manlief ingepakt, voor de zekerheid ook laptop en wat werkgerelateerd materiaal ingepakt in een andere tas, beker thee voor onderweg, ik was er klaar voor. Helaas gaat het nooit zoals gepland, waar de twee vorige keren de ambulancemedewerkers veel eerder dan gepland bij het bed van Manlief stonden, lieten ze nu op zich wachten. De planning was dat hij om 9.00 uur zou worden opgehaald, het werd 10.30 uur voor ik een appje van Manlief kreeg dat de ambulancedienst bij zijn bed stond. Ik zal heel eerlijk zijn, de frustratie vierde toen bij mij hoogtij, ik had nog ik weet niet hoeveel werkdingen kunnen doen in die tijd, maar ja, daar begin je niet als je weet dat je elk moment in de auto moet stappen.

En voordat iedereen begint te roepen, ik weet dat ik nergens ben zonder ambulancedienst en zonder alle zeer betrokken zorgmedewerkers, maar dat neemt niet weg dat de gang van zaken, zonder afbreuk te willen doen alle betrokkenheid, voor mij soms f.cking frustrerend is. Nou, dit ben ik weer even kwijt.....

Uiteindelijk reed ik in alle rust richting Haren. Ik kwam daar net voor Manlief aan. Niks mee mis mee, ik kon alvast allerlei gegevens doorgeven bij de baliemedewerkster. Toen ik daar een minuut of 5 stond, kwam Manlief binnen. Hij werd doorgereden naar de intakekamer, terwijl ik de laatste administratieve dingen afhandelde. En toen ik kon ik hem eindelijk weer een kus geven en even knuffelen.

Omdat we veel later dan gepland waren aangekomen, kreeg Manlief eerst een lunch. Dat was ook gelijk het laatste rustmoment....

De rest van de dag bestond uit gesprekken, onderzoeken, gesprekken, onderzoeken, gesprekken, onderzoeken, gesprekken, gesprekken, gesprekken, onderzoeken, onderzoeken, man, man, man, het hield niet op. Natuurlijk kenden we dit van de afgelopen dagen en van eerdere opnames van Manlief, maar ik was vergeten hoe intensief de opname in een revalidatiekliniek is. Op zich is dat dan weer positief.....

Uiteindelijk ging rond half 6 weer richting huis en eenmaal thuis merkte ik het allergrootste verschil met de periode 2011-2012, de schatjes zijn ondertussen jonge volwassenen met (een door omstandigheden) groot ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel en dus stond het avondeten klaar, hadden ze de nodige huishoudelijke klusjes gedaan en kreeg ik een enorme dikke knuffel van beide, omdat ze beseffen dat dat was wat ik nodig had. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik zo blij ben met ze, zo ontzettend trots ben op ze, wat een verantwoordelijkheid nemen deze twee weer op zich.....

Ondertussen heb ik mijn blogs van december 2011 terug zitten lezen. En ja, ik heb daarbij zitten huilen, maar ook zitten lachen. De situatie is vergelijkbaar en de reacties ook. Gelukkig zijn we ondanks alles nog steeds dezelfde personen, met dezelfde liefde voor elkaar, door de wind door de regen, maar gelukkig herinneren wij ons vooral de liefde, de liefde voor elkaar, ondanks of misschien wel juist dankzij de achtbaan waarin ons leven zich afspeelt.....

Tijd voor leuke dingen....

Door alle drukte en gedoe rondom de gezondheid van Manlief was ik bijna vergeten dat er voor deze zondag een heel belangrijke gebeurtenis stond gepland, het verzilveren van het verjaardagscadeau van Dochterlief. Zij kreeg een (peperduur) kaartje voor de musical 40-45. Dat kaartje was zo peperduur dat ze echt maar één kaartje kreeg, maar ik streek met mijn hand over het hart en kocht voor mijzelf ook een kaartje. Ja, ja, het was een groot offer, maar ik deed het......😉😉😉

Na een voorspoedige rit naar Barneveld reden we mooi op tijd het terrein van het Midden Nederland Hallen op. Ik had gelukkig bij aanschaf van de kaartjes ook een parkeerkaart gekocht, dus voor we het wisten stonden we zo'n beetje voor de deur geparkeerd. We hadden dan weliswaar dure kaartjes, maar daar hoorde dan wel weer een brochure bij. We deden een drankje en genoten van het de sfeer en het drankje. Leuk feitje, Dochterlief wilde in eerste instantie geen wijntje, want het was nog maar drie uur 's middags. Ik zeg iets in de opvoeding is gelukt, maar nu kreeg ze toch weer een klein lesje van mij, soms moet je het leven vieren en bevestigt de uitzondering de regel, ik reed dus waarom deze ene keer niet een kleine uitspatting na alle spanning van de afgelopen weken. Ze twijfelde tot het bestelmoment....

Dus toch.....

Op een bepaald moment zagen we drommen mensen al naar de theaterzaal gaan, maar wij besloten om gewoon nog even te wachten. De stoelen zijn gereserveerd, we wilden nog even verder lezen in de brochure, we hadden ons drankje nog niet op en er zou vast wel een bel gaan als het echt tijd was om naar de zaal te gaan. Nou dat hadden we helemaal goed ingeschat, net nadat we ons drankje op hadden, ging de bel (met nog 20 minuten te gaan tot de start van de voorstelling), dus op ons gemak zochten we onze plaatsen op.

In de zaal heerste een nerveuze, verwachtingsvolle sfeer en eindelijk, na het testen van de koptelefoons, in moest hem nog omdraaien, mijn links zat rechts en vice versa, begin eindelijk de voorstelling.

Ik heb van het begin tot het eind op het puntje van mijn stoel gezeten. Wat een spektakel, wat een effecten op gebied van licht en geluid en er zijn nog zoveel meer effecten die niet te beschrijven zijn. Toch is dat niet wat mij het meeste raakte. Wat mij het meeste raakte is het menselijke verhaal, het verschil in inzichten in hoe de wereld zou moeten worden ingericht en wat dat verschil binnen gezinnen, binnen vriendengroepen, binnen menselijke relaties teweegbrengt. En hoewel het vertelde verhaal zich zo'n 85 tot 80 jaar geleden afspeelt, zijn er zoveel overeenkomsten met het heden. Het lijkt erop dat de geschiedenis zich herhaalt. Ik merkte dat dat ook voor Dochterlief gold en we klapten dan ook onze handen stuk bij het eindapplaus.

Hoewel de volledige playlist van 40-45 de Musical natuurlijk op Spotify te vinden is, wilde Dochterlief toch de CD nog aanschaffen. Niet dat ze die vaak zal beluisteren, ze is tenslotte een kind van de Spotifygeneratie, maar in haar verzameling musicalbrochures en -CD's mag dit exemplaar niet ontbreken....

Redelijk vlot en met een beetje brutaliteit waren we vrij snel weer op weg naar huis, Of naar huis, nee, nee, we kwamen langs Zwolle en daar konden we toch niet voorbij rijden zonder Manlief te bezoeken. Om onderweg niet te bezwijken, maakten we een kleine omweg langs restaurant de Gouden Bogen voor we bij Manlief waren.

Manlief genoot van onze verhalen en na een klein uurtje was het tijd voor ons om weer te vertrekken. Blij met de belevenissen van vandaag kwamen we weer thuis. 

En nu is de vakantie voorbij en begint morgen het lieve leventje weer. Ik hoop dat ik er klaar voor ben. Hoe was het ook alweer: Live goes on...