Vrijwilligersdag Drenthepad

Vandaag was weer de jaarlijkse vrijwilligersdag van het Drenthepad. Deze keer waren we te gast bij de Jufferen Lunsingh in Westervelde.

We werden verwelkomt met een bakkie en een gebakkie en toen iedereen was voorzien begon Padcoördinator Luc aan de wetenswaardigheden van het afgelopen jaar. Over het algemeen waren er weinig bijzonderheden. Op mijn etappe is er dit jaar één melding geweest van een verdwenen bordje en ook bij veel andere etappes is er geen tot hooguit een of twee melding(en) geweest.

Op twee etappes is er echter sprake van vandalisme, de bordjes worden bekrast, beschadigd of vernield en zodra er nieuwe hangen begint het verhaal weer opnieuw. Voor die etappes worden er nu andere bordjes gemaakt, meer hufterproof-bordjes dus. Zo jammer toch dit? Wat is er nou voor leuks aan om die bordjes te slopen?

Gelukkig was er ook goed nieuws, de Drenthepadwandelaar krijgt een plaats in Orvelte, daar kun je met hem/haar op de foto. Voor mij persoonlijk ook leuk, want ik ben nog niet door Orvelte gekomen en tegen de tijd dat ik daar ben, staat de Drenthepadwandelaar wel.

Na een heerlijke, goed verzorgde lunch, sloten we de dag af met een wandeling en wat boften we met het weer.

En natuurlijk mocht de groepsfoto ook niet ontbreken.....

Het Drenthepad wordt door steeds meer wandelaars gevonden, dat blijkt uit de verkoop van de boekjes en uit de downloads vanaf de site. Dat snap ik wel, want Drenthe is prachtig. Ik ben blij dat ik een hele kleine bijdrage mag leveren aan het wandelplezier van al die wandelaars en ik hoop natuurlijk zelf nog veel wandelplezier te beleven op het Drenthepad.

Drenthepad Ruinen-Holtingerzand

Na zo'n anderhalve week rust en slecht wat korte rondjes wandelen, begonnen de benen weer te kriebelen en dus trok ik vanmorgen de wandelschoenen weer aan. Ik had besloten om het aangename met het nuttige te verenigen en om dus 'mijn etappe' van het Drenthepad na te lopen. Nu de ene kant op, de volgende keer weer de andere kant op. Ik zette de auto bij het eindpunt en vervolgens bracht Dochterlief mij naar het beginpunt. Nog voor 9 uur was ik onderweg.

De eerste kilometers waren weer volop genieten, wat is het toch mooi, dat Drenthepad. De lucht was blauw, met enkele wolken, en het uitzicht was zoals altijd grandioos. Net voor ik het theehuis Anserdennen bereikte begon het licht te regenen, maar omdat ik onder de bomen liep, had ik er geen last van. Ik voelde af en toe een druppel, maar het mocht geen naam hebben.

Het was ook al snel weer droog, dus toen ik het bos bij de Anserdennen verliet en ik weer op de vlakte kwam, kon ik droog verder lopen. Ik liep langs de stukken van het Dwingelderveld die bestemd voor de opvang van water, maar het was er nu erg droog, weinig water te zien. Gelukkig waren er wel genoeg runderen te zien.

De route gaat verder via een zandpad, zwaar lopen nu met dat natte toplaagje, maar alsnog volop genieten. het zandpad brengt me naar Rheebruggen, waar ik met veel plezier doorloop tot de stuw net voor Uffelte. In Uffelte kom ik het eerste Drenthepadbordje dat ik bevestigde tegen.

Ik hoopte in Uffelte een bakkie te kunnen doen, maar helaas was de door mij beoogde horecagelegenheid op dinsdag dicht, er zat dus niets ander op dan doorlopen. Ik was bijna Uffelte uit, toen het begon te regenen, nu toch echt wat harder dan eerder op de dag. Ik besloot nu om mijn regenjas wel aan te doen, maar toen ik onder een boom stond, leek het mij beter om daar maar even te blijven staan, het ging steeds harder regenen.

Toen het weer droog was, vervolgde ik, zonder regenjas, mijn weg. Ik slingerde door het bos naar het Holtingerzand en maakte daar de etappe vol. Alle bordjes hangen deze kant op nog op hun plek. De volgende keer loop ik de route de andere kant op om dan die bordjes te controleren.

Ik heb lekker even de benen gestrekt vandaag en weer genoten van het mooi Drenthe(pad). Op naar een volgende keer.

Drenthepad 50 jaar

Vandaag stond er een feestje op het programma, de viering van het feit dat het Drenthepad 50 jaar bestaat. Samen met Hilly reed ik naar Gees. De viering was juist daar omdat daar in 1996 het Drenthepad als streekpad is geregistreerd en omdat daar toen het Wandelmannetje is onthuld. Een memorabele plek dus voor het Drenthepad.

Eenmaal in Gees wapperde de Drenthepadvlag en wees een bord ons in de goede richting. Binnen was het al gezellig druk, we begroetten diverse bekenden en toen schoven we aan een tafel voor het officiële gedeelte.

Tijdens het officiële gedeelte werd er eerst gesproken over de geschiedenis van het Drenthepad, Bijvoorbeeld dat het Drenthepad ooit een lijnwandeling was van het ene Nivon-huis naar het andere Nivon-huis en nadat het Pieterpad bekend werd, was het Drenthepad bijna ten dode opgeschreven. 

Daarna was het tijd voor het overhandigen van het eerste exemplaar van de nieuwe routebeschrijving, waren er sprekers van provincie, Nivon en andere partijen en werd bekend gemaakt dat er in Beilen in de buurt van het station een Drenthepadbeeld komt om begin- en/of eindpunt te markeren. Ook was er nog een anekdote over het naar links of rechts lopen van de wandelaar in het Drenthepadlogo. Ondertussen genoten wij van een Drenthepadgebakje en een bakkie.

Na het officiële gedeelte was er de mogelijkheid om met Kees een wandeling door Gees te maken, daar voelden Hilly en ik wel wat voor, dus wij sloten ons aan bij de wandelaars. We maakten een mooi rondje door Gees en kregen van alles te horen over het landschap rondom, over de bewoners en over de geschiedenis.

Bij terugkomst was het nog even tijd voor een hapje en een drankje. Na een erg leuke middag reden Hilly en ik weer huiswaarts. En met het nieuwe boekje op zak, kan ik straks vanuit Veenhuizen weer rustig verder wandelen op het Drenthepad.