N4D, de dag van Wijchen

Ook vandaag begint Dochterlief weer met het verslag:
Verrassend genoeg kwam ik redelijk makkelijk mijn bed uit. Normaal heb ik snel moeite met de tweede dag een vroege wekker, maar - naast de gebruikelijke ochtendopstartproblematiek (mooi woord, hè?) - had ik nergens last van. Vandaag een roze shirtje, roze eyeliner en in de tas roze glitters om mee te nemen voor later op de dag. 

Vandaag wilden we natuurlijk net zo snel door de start als gister, maar dit mislukte flink. Gister kwamen we van de goede kant - mensen van de andere kant stonden grotendeels vast - de Wedren op en konden we daarom zo door. Vandaag kwamen we dan wel weer van dezelfde kant, maar nu werd die andere stroom mensen beter doorgeleid. Uiteindelijk kwamen we in een stroom die uitkwam bij een trechterpunt (meerdere stromen mensen moesten door een heel smal stukje). Uiteindelijk waren we daardoor pas na bijna een uur door de start. 

En nu ik weer:
We waren net op gang toen we Jannie zagen staan, zij had gezelschap van Marieke. Wij wilden niet alweer stilstaan, dus we riepen en zwaaiden enthousiast, maar sloegen het fotomomentje met Jannie over. Even later sloot Marieke zich bij ons aan en met zijn drieën gingen we verder. Vandaag is het eerste stuk door Nijmegen nog prima, we doen het nu voor de eerste keer, maar toch zorgt het weten dat we dit stuk nog twee dagen gaan lopen ervoor dat ik het nu eigenlijk al niet leuk vind. Maar goed, aan de andere kant is de tunnel bij het Radboud toch elk jaar weer leuk, vanwege alle aanmoedigingen en die kun je toch niet in een dag lezen, dus maar goed dat we hier morgen weer zijn.

Op het punt waar we morgen richting Malden gaan, staan heel veel dixi's en we hadden er alledrie één nodig. In eerste instantie zagen we een enorme rij, maar toen we verder keken stond er nog een tweede dixi-groep waar bijna niemand stond. Snel daar naartoe dus. Binnen een paar minuten waren we weer on route, de gezelligheid en drukte van Hatert in. Na Hatert mogen we altijd over de S104 lopen, een van de stadswegen van Nijmegen, dat blijf ik een soort van stoer vinden..... We steken het Maas-Waalkanaal over, terwijl we blijven kletsen en meezingen. We hebben de vaart er lekker in.

Bij de SWD-rust besluit Marieke om door te lopen, wij gaan voor een bakkie daar. Als we daar zitten besluit Dochterlief om toch haar voeten in te tapen. In Diekirch had ze de tip gekregen om Gehwolcrème te gebruiken tegen de blaren en dat heeft in de voorbereiding goed gewerkt, maar vandaag blijkt dat dat voor haar voor een dag goed werkt, maar dat dat de tweede dag minder goed werkt, gelukkig nog geen blaren, maar wel schuurplekjes. Nu zijn we/ben ik op alles voorbereid dus de tape zit in de tas en vandaag is dat natuurlijk roze tape (Note van dochterlief: ik had gewoon mijn eigen tape in de tas, inclusief een nodig EHBB-setje).

Terwijl Dochterlief druk bezig is, krijg ik de vraag of de stoel naast mij vrij is. Als ik opkijk blijkt het Martin te zijn. Martin had ons nog niet gespot, dus toen ik antwoordde keek hij net zo verbaasd als ik. Martin schoof gezellig aan en toen Dochterlief klaar was met tapen en ze haar koffie op had, gingen we met zijn drieën verder.

Op de Heumenseweg richting Alverna hoorde ik Dochterlief ineens zeggen: 'Hé, dat lijkt Lisanne wel.' En dat was ook het geval. Zij sloot zich aan bij Lisanne en Martin en ik liepen samen verder.

Dochterlief weer:
Net na de eerste rust kwam ik dus Lisanne tegen, een vriendin die dus ook de Vierdaagse liep (spoiler: ze heeft hem ook succesvol uitgelopen). Ik besloot om een stukje met haar op te lopen en mama achter te laten (of eigenlijk voor te laten). We zouden elkaar weer meeten bij het dorpshuis in Wijchen. Bij de rustplaats bij de sportvelden moesten Lisanne en haar zus (met wie ze de N4D liep) naar het toilet, dus liet ik ze achter (nu letterlijk achter) en zette ik een sprintje - wandelsprintje, dus altijd met één van beide voetjes op de grond - in naar het dorpshuis. 

In het dorpshuis trof ik mama snel. Ze had net soep en cola geregeld, maar ik moest zo nodig naar de wc dat ik dus eerst maar in de rij daarvoor ging staan. Het was niet de snelste wc-rij van de Vierdaagse, maar het liep redelijk door. Eenmaal terug bij mama, volgde zij mijn voorbeeld - zij had haar soep al op - en begon ik aan de - zeer lekkere - soep. Daarnaast was het tijd voor de belangrijkste taak van vandaag, mezelf voorzien van roze glitters. Om mijn soep glittervrij te houden, heb ik die eerst opgegeten. Net toen ik klaar was met mezelf beglitteren, kwam mama terug en was zij dus ook aan de beurt. Voorzien van glitters verlieten we het dorpshuis in Wijchen weer en ondanks dat het parcours zeer rustig leek, waren we duidelijk eerder dan vorig jaar want de krentenbollen van de tegenovergelegen Jumbo waren dit jaar nog niet op. Die ging er dus ook nog even in.

En nu ik weer:

We liepen - voor de eerste keer - Wijchen uit en ineens kwam er een meisje van de leeftijd van Dochterlief naast ons lopen. Zij vroeg of we de glitters die op onze wangen zaten bij ons hadden, zij zou het leuk vinden als ze die ook op haar wangen kreeg. Dochterlief antwoordde dat ze inderdaad in haar tas zaten, maar dat ze daar nu niet zomaar bij kon. Het meisje antwoordde dat ze dat al wel had gedacht, ze zou bij een volgende pauze proberen om iemand met glitters te vinden. Goed idee!!!!

Na een paar kilometer langs de N485, met zicht op aller-, allerlaatste 50-kilometerlopers, liepen we Wijchen weer binnen. Na de samenkomst met de 50-kilometerlopers moesten we allebei water bijvullen. We vonden mensen met een kraan en die hadden ook een paar stoelen staan. Dochterlief wilde daar ook even zitten, even de voetjes van de vloer. We deden de schoenen even uit en Dochterlief werd een beetje extra verwend, zij kreeg een krukje onder haar voeten. Ik zag er waarschijnlijk niet vermoeid genoeg uit, ik kreeg geen krukje..... 😜

In Wijchen was het weer ouderwets een groot feest, de zogenaamde Magic Mile, waar kilometers lang dezelfde muziek wordt gedraaid. Af en toe liepen we even langzaam door, maar al met al was het, qua wandeltempo, prima te doen daar. We liepen Wijchen weer uit en we hadden het er net over dat we langs het punt kwamen waar we vorig jaar na die vreselijke bui in het centrum van Wijchen bij Anita waren neergestreken, en vooral ook hoe jammer het was dat ze dit jaar niet meer langs de route stond, toen we haar ineens toch zagen staan. We slalomden tussen de wandelaars door om bij haar te komen.

Anita gaf aan dat ze de N4D zo miste, dat ze vandaag toch langs de route was gaan staan in de hoop veel bekenden te treffen. Nou ja, wij waren heel blij om haar toch weer even te zien. (Note van dochterlief: Dit was voor mij toch even een soort schouderklopje over hoeveel beter dit jaar ging ten opzichte van vorig jaar. Ik had namelijk nog geen behoefte aan een huilbui.)

Vanaf hier was ons volgende doel Dokter Pain in Beuningen. Om daar te komen moesten we een lange rechte weg door de weilanden nemen. Net voor we daar waren, maakten we nog even gebruik van een groen toilet, we stonden gezellig met onze plastuitjes naast elkaar. We stampten lekker door en voor we het wisten, liepen we Beuningen binnen. 

Bij Dokter Pain was het redelijk rustig, dus er was voor ons allebei een stoel. Dokter Pain was druk bezig met zijn verzorgingswerkzaamheden, maar mevrouw Pain zorgde goed voor ons. Nadat Dokter Pain klaar was met zijn werkzaamheden, hadden wij al voldoende rust gehad, dus na een dikke knuffel gingen we weer verder.

Na Beuningen gingen we richting Weurt, we maakten nog een korte tussenstop bij de SWD voor een sanitaire stop van Dochterlief en een blikje cola voor ons beiden. En weer doorrrrrr.....

Dochterlief:

In Weurt was het zoals elk jaar weer groot feest met de Via Flamingo, alleen daardoor lag het tempo echt gruwelijk laag. Mijn voeten begonnen ongelooflijk zeer te doen, alsof er met elke stap messen in werden gestoken. Nu was ik me bewust van het feit dat - ondanks dat wij in een kwartier van de eerdere camping in Weurt naar de Wedren konden fietsen - de afstand van Weurt tot de finish nog best een end lopen was. Alleen het bleek nog verder te zijn dan ik dacht. 

Net Nijmegen in (note van mij: Bij het Westerpark.) waren er wc’s en natuurlijk moesten zowel mama als ik weer naar het toilet. Net voor de toiletten was er een bord met de nog af te leggen afstand en die was nog 5 km, verder dan ik dacht. Bij de wc’s konden we allebei gelukkig wel zo een dixi in, maar toen ik van de wc afkwam sloeg het bij me in. Nog 5 km en mijn voeten deden al zoveel pijn. Geen spierpijn, geen stijve benen, geen rugklachten, schouderklachten of blaren. Nee, alleen pure pijn onder mijn voeten. 

Ik begon te huilen. Ik vond het een ongelooflijke naaistreek dat we alweer in Nijmegen waren na een lange dag en dat ik nu nog steeds een uur moest lopen. Nog die hele Waalkade af, dan nog slingerend door het centrum naar het Faberplein om dan pas eindelijk de laatste honderden meters naar de Wedren af te leggen. 

Het was deels de emotie van de pijn en het uur wandelen dat nog voor me lag, maar grotendeels dat het zo oneerlijk voelde dat ik eigenlijk fit genoeg was en getraind genoeg om zonder andere kwaaltjes te lopen. Ik was gewoon hartstikke goed voorbereid, dus waarom doen mijn voeten dan zoveel pijn? 

Ik weer:
Natuurlijk gaf ik Dochterlief een dikke knuffel toen de tranen kwamen. Gelukkig hadden we afgesproken dat Manlief en de Wandelkerel telefonisch beschikbaar zouden zijn voor dit soort momenten, dus toen ik na de knuffel Dochterlief hierop attendeerde, besloot ze haar vader te bellen.

Ik liep achter haar en ik moest mijn best doen om niet in lachen uit te barsten. ze belde haar vader en in de eerste twee zinnen kwam met volle overtuiging minstens vijf keer het woord 'stom' voor en dat deed ze op haar kenmerkende ik-vind-het-stom-maar-wil-toch-doorgaan-toon. Een man die naast mij liep keek mij aan en wij wisselden een blik van verstandhouding. We herkenden het allebei, dit gevoel.

Gelukkig bracht het Waterkwartier genoeg afleiding, net als de Waalkade en voor we het wisten liepen we het roze feestgedruis in de Hertogstraat in. We hadden nog iets om naar uit te kijken, want er zat vandaag een groepje van de W4W'ers op de tribune om ons binnen te juichen, maar eerst feest vieren in de Hertogstraat en op het Faberplein.

Bij de tribunes vonden we 'onze' supporters en natuurlijk stonden we daar even stil. Tot onze grote verrassing zat ook Jacqueline daar, die had een topdag gehad en was redelijk vroeg binnen, ze sloot dus gezellig aan daar op de tribune. Na een gezellig kletspraatje vervolgden we onze weg, op naar De Wedren om ons af te melden.

Dochterlief:

Op De Wedren was het weer tijd voor slippers en dat was wel fijn, maar slippers namen de pijn onder mijn voeten niet weg. Het fietsen was wel heerlijk, maar nog meer dan normaal wilde ik nu absoluut niet af hoeven stappen. Terug op de camping was het direct douchen, waar helaas wel een rij stond. 

Wilmer zat op het trapje naar de douches, als eerste in de  rij - en aangezien ik absoluut geen zin meer had om te blijven staan nam ik naast hem plaats - natuurlijk wel met de mededeling dat iedereen die eerder in de rij stond vanzelfsprekend eerder aan de beurt zou zijn. Wilmer vroeg me hoe ik het vond en ik zei stom. Zijn antwoord was dat het trapje dan het “ik vind het stom”-plekje werd. Niemand nam nadat Wilmer onder de douche stond de plek naast mij meer in - de rest vond het dus nog wel leuk. En een groot voordeel van mijn plek, ik kon goed doorgeven waar douches vrijkwamen. Ik was dus wel nuttig vanaf mijn trapje.

Terug bij de caravan was het tijd voor de frisse Radler 0.0 aan het einde van de wandeldag, die ik heerlijk onder een dekentje met een trui aan en een emotional-support-avocado (de naam genaamd: Aviva Olivia Carmen Doloris) opdronk. Tegen zessen gingen we weer voor het eten, deze dag was dat rode kool, aardappelpuree en een gehaktbal - inclusief toetje natuurlijk. 

Morgen is het tijd voor de heuvelen van Groesbeek.

En dan nu nog een aanvulling van mij:

Gister vertelde ik dat we de liedjes 'Zwoele Zomernachten' en 'Cheerio' gingen tellen, maar ik ben vergeten de stand door te geven, dus bij deze de stand van gister:

- Zwoele Zomernachten 9x

- Cheerio 8x

En de stand van vandaag:

- Zwoele Zomernachten 9x

- Cheerio 10x

Er is dus nog niet echt een winnaar.....

N4D, de dag van Elst

We mogen weer vandaag!!!!

Geschreven door Dochterlief:

De wekker ging vandaag zo vroeg dat ik amper het gevoel heb gehad te hebben geslapen. Ondanks dat er twee wekkers stonden (mama had er eentje staan en ik had er eentje staan - en dat terwijl we nog geen meter van elkaar verwijderd lagen met de telefoons in het midden) is er toch een angst om volledig door de wekker heen te slapen. En even serieus, hoe zuur zou het zijn dat je de Vierdaagse niet haalt omdat je gruwelijk door de wekker bent heengeslapen?

Maar goed, na een nachtje half slapen, half wakker liggen, ging de wekker om 4.00 uur. Aangezien alles voor 9.00 uur sowieso onder midden in de nacht valt, was dit dus een gevalletje gruwelijk midden in de nacht. Maar ja, ik wil toch dat stukkie blik en die gladiool.

Gelukkig weten we na jaren ervaring (Note van mij: Ik ben degene met die jaren ervaring, dochterlief profiteert daar op een positieve manier van!) dat een goede voorbereiding zeker het halve werk is, dus ik kon zo de koffie drinken van het gekookte water dat we gisteravond in de thermoskan hadden gedaan en mama kon zo aan de thee. Het eten konden we van de koelkast zo in de tassen schuiven, het drinken net zo en na het omkleden (vandaag blauw - en voor mij ook nog een kleinbeetje make-up inclusief matchie-matchie eyeliner) konden we op de fiets. Nog even een tussenstop bij de toiletwagens op de camping voor we het weiland verlaten en dan op naar De Wedren.

Op de heenweg is het altijd omhoog fietsen, bulten op, en dan ben ik toch net ietsje jonger dan mijn liefste mamsie. Er viel soms dus even een klein gaatje tussen ons - alvast een kleine spoiler, dat gaatje werd elke dag iets groter. (Note van mij: Behalve de laatste dag....). Na de 'Weg naar de Hemel' was het dan nog een klein stukje voor we op De Wedren aankwamen. In Speedy Gonzalezstijl stromen we over De Wedren en zo gaan we op voor de eerste dag.

Net voor de Waalbrug (voor de niet Nijmegenkenners onder ons, dat is nog geen kilometer van de start - het is dus een uur of half 6) krijg ik mijn eerste biertje al aangeboden. Ik heb toch maar bedankt. De nasmaak van mijn koffie hing nog in mijn mond en het idee van gerst en mout daarbij klonk me nog niet zo lekker.

Ok, ik neem het zelf weer even over:

Het was wel duidelijk dat Dochterlief en ik niet de enige waren die gestart waren, mijn telefoon liep over van de berichten....

Op de Waalbrug zagen we de zon opkomen, altijd weer een cadeautje. Eenmaal op de dijk richting Oosterhout stapten we lekker door. We kletsten af en toe met elkaar, maar we genoten er ook met de gesprekken van anderen 'af te luisteren', het is gewoon zo grappig om te horen wat anderen allemaal te bespreken hebben. Af en toe raakten we ook in gesprek met andere wandelaars en op deze manier bereikten we ineens Oosterhout. Ik moest natuurlijk alweer naar het toilet, maar Dochterlief nog niet en ze wilde liever niet stoppen. We besloten dus dat zij door zou lopen naar onze eerste rust bij de SWD en dat ze daar op mij zou wachten.

Mijn toiletbezoek ging best snel en ik bleek net op tijd te zijn, want toen ik uit het toilet kwam, was de rij drie keer langer dan toen ik stond te wachten. Lucky me.....

Dochterlief en ik hadden afgesproken dat we weer liedjes zouden tellen. De voorwaarde voor ons was wel dat het liedjes van dit jaar zouden zijn. We besloten uiteindelijk om 'Cheerio' van Justen de Wildt en 'Zwoele Zomernachten' van Rutger van Barneveld te gaan tellen. Ik had net de toiletzone verlaten toen ik een appje kreeg van Dochterlief met de mededeling 'Zon 1". Ze had dus voor de eerste keer 'Zwoele Zomernachten' gehoord. Even later kon ik een appje terugsturen met 'Cheerio 1".

Tegen de tijd dat ik de rustpost bereikte was de stand:

- Cheerio 2 keer

- Zon 4 keer

Net voor ik de rustpost op kon lopen, zag ik Dochterlief zitten. Ik riep haar en ik hoorde direct een echo, Jacqueline liep ineens achter mij, grapje van haar. Zij liep ook gelijk weer door, ze had net gerust, dus onze ontmoeting was van zeer korte duur.

Dochterlief en ik genoten van een bakkie en wat te eten en terwijl ik daar nog mee bezig was, ging Dochterlief ook maar even naar het toilet. Nadat alles weer was afgehandeld gingen we weer verder. In de bocht bij Slijk-Ewijk hield ik even een momentje stil, ter nagedachtenis aan een oud-wandelaar die jaren daar stond en die afgelopen jaar overleden is.

Bij veel W4W'ers bekend als Dé Bocht.....

Nu gingen we op weg naar Jannie, die we net als vorig jaar in Elst konden verwachten. 

Dochterlief:

Ergens rond 9 uur wist ik mijn eerste lolly te bemachtigen en normaal moet ik rond deze tijd echt nog niet aan een salmiaklolly denken, maar aangezien mijn gevoelsklok al dacht dat het ook zomaar een uur of 3 's middags kon zijn, genoot ik met volle teugen van mijn lolly. (Note van mij: Wel jammer dat ze er geen voor mij wist te bemachtigen......) Net nadat ik lolly 1 ophad, volgde lolly 2 en deze keer had ik er ook een voor mama.

Ikzelf weer:

Net na de lolly kwamen we bij Jannie, dat werd natuurlijk een fotomomentje. We stonden wat te hannesen om een selfie te maken, toen er ineens iemand zei: "Zal ik het doen?". Dat bleek Marieke te zijn. Ze maakte eerst van ons drieën, maar daarna vroegen we een toeschouwer om ook een foto van ons vieren te maken.

Marieke sloot zich bij ons aan en met zijn drieën liepen we weer verder. We besloten om naar de medische verzorgingspost bij de Rijkerswoerdse plassen te lopen en daar te gaan rusten. Onderweg kletsten we lekker bij met Marieke en we kwamen onder andere tot de conclusie dat Dochterlief er dit jaar een stuk beter aan toe was dan vorig jaar.

Bij de Verzorgingspost gingen Dochterlief en ik eerst in de rij voor de toiletten, Marieke zocht alvast ergens een plekje. Nadat wij van het toilet kwamen, konden we haar nergens vinden, we streken dus maar met zijn tweeën neer in het gras. Gelukkig wist Marieke ons later wel weer te vinden. Wij aten ons laatste beetje eten, Marieke ging naar het toilet en we spraken af om elkaar bij het watertappunt weer te ontmoeten.

Omdat Dochterlief graag een doel heeft, werd ons volgende doel de KWbN-post. We liepen lekker door, soms door de berm en we kletsten wat af. Dat blijkt ook wel uit het aantal foto's dat ik gemaakt heb nadat we bij Jannie geweest waren. Tussen Jannie en de KWbN precies een foto. We haalden namelijk nog snel even een blikje cola-to-go bij de rustpost van de SWD.

Bij de KWbN-rustpost wilde de app bij Marieke niet openen, maar gelukkig mocht ze toch het terrein betreden. Dit jaar kregen we een festivalbandje van de KWbN, zodat we de volgende dagen zonder problemen het KWbN-terrein kunnen betreden. We scoorden wat lekkers en zochten vervolgens een zitplaats. Hierbij liepen we Kenneth letterlijk tegen het lijf, waar we even een kort praatje mee maakten, Kenneth ging weer verder, wij zochten verder naar een zitplaats.

Die vonden we in eerste instantie niet, dus het werd liggen in het gras. Even later gingen er mensen weg en konden wij hun plaatje op de bank overnemen, al gebruikte Dochterlief dat plaatsje op een alternatieve manier, met haar voeten in de lucht.

Nadat we alles wat we gekregen hadden, hadden verorberd, gingen we weer verder. In het centrum van Bemmel was er een kleine opstopping, of opstopping, we liepen heel langzaam door. Maar het was er reuzegezellig, dus dat maakte ons niet zoveel uit. Swingen, (vals) zingen en zwaaien kunnen we als de beste.

Dochterlief weer:

De dag ging lekker soepeltjes, geen spierpijn, geen pijnlijke voeten. Ik dacht weer aan vorig jaar, toen dag 1 eigenlijk al een opgave was. Maar helaas was er wel één kwaaltje, deze meid heeft een andere wandeltas nodig en dat uitte zich vooral weer in schouderpijn. Mijn schouder is sowieso wel een dingetje - het is de plek waar stress zich uit, maar dus ook waar een verkeerde tas zich uit. Toen we dus bij Dokter Pain kwamen, was het tijd voor een massage om hopelijk de pijn voor de komende dagen wat weg te kunnen houden. (Note van mij: Marieke liep hier door.) Het hielp en ik kon zonder verder pijn verder.

Ikzelf:

Na het bezoek aan Dokter Pain stopten we nog een laatste keer bij een verzorgingspost voor een toiletbezoek en toen waren we klaar voor de laatste kilometers. Voor het eerst dit jaar kwamen we niet gewoon door Lent, maar door Lila-Lent, de overgang van blauwe dinsdag naar roze woensdag.

In Lent heb je natuurlijk ook de Via Begonia, die we luid meezingend met de vele muziek doorliepen. Bij het tunneltje onder de doorgaande weg door, was er weer een kleine opstopping, maar iedereen probeerde er toch een feestje van te maken.

Zoek Dochterlief.......

Toen ik het tunneltje uitkwam, werd er een liedje gespeeld waar je ergens het woord hoer tussen kunt voegen, maar er was werkelijk niemand die dat deed. Tot ik langs twee meiden in het publiek liep, zij schreeuwden (wellicht onder invloed enkele alcoholische versnaperingen) keihard 'hoer'. Achter mij zeiden twee wandelaars lichtelijk sarcastisch dat ze dat niet netjes vonden, waarop ik reageerde dat ik blij was dat er eindelijk iemand was die dit keihard durfde te roepen. Hun conclusie was dat ik dan toch wel een rebel in mij had. Ik denk dat ze gelijk hebben.....

Na het tunneltje was het toch nog iets verder dan verwacht naar de Waalbrug, maar toen we die eenmaal over waren, was De Wedren snel bereikt.

En het laatste deel is weer voor Dochterlief:

En wat doen we na een dag wandelen?? SLIPPERS!!!! Mooi matchend gingen bij ons allebei de roze slippers aan. Op de slippers naar de fiets en, in mijn geval met de schoenen aan het stuur, terug naar de camping. (Note van mij: Mijn schoenen hangen aan mijn rugtas). Daar waren we gelukkig net voor de drukte bij de douches - mama douchte grotendeels koud, ik maar een klein beetje - en daarna met een drankje even zitten. tegen zessen naar de eetschuur, even in de rij bijbabbelen met medewandelaars, met vandaag op het menu spaghetti, macaroni, wat groente en een toetje.

Na het eten weer alles klaarzetten voor morgenochtend. Net na acht uur doofde het licht bij ons en vielen de oogjes dicht. Morgen is het tijd voor roze woensdag!!!!