Geslaagd!!!!!

Vandaag was het zover. Dochterlief kreeg haar diploma voor de opleiding Creative Business en omdat de diploma-uitreiking op de middelbare school in het water viel door een lockdown, zag ze, en zagen wij, enorm uit naar dit moment.

We werden ontvangen met koffie/thee met gebak in de centrale hal. We gingen er rustig bij zitten en genoten van het geroezemoes en de opgewonden sfeer die er hing. Er waren studenten van de nationale en de internationale opleiding Creative Business, dus er was ook een mengelmoes aan talen te horen. Iedereen was mooi gekleed en ook Dochterlief had voor deze gelegenheid een nieuwe jurk gekocht.

Na een half uur werd iedereen verzocht om naar het auditorium te gaan en wij kregen, vanwege de rolstoel van Manlief, speciale begeleiding om daar met de lift te komen. Helaas was het auditorium niet echt rolstoelvriendelijk en dus kregen Manlief en ik een plekje in een verdomhoekje, maar we hadden zicht op het podium en dat was het belangrijkste.

Na twee algemene speeches werd de groep verdeeld over drie verschillende locaties, wij mochten in het auditorium blijven. Een voor een werden de gediplomeerden naar voren geroepen, ieder kreeg een vraag en een persoonlijk woord van zijn of haar coach. Dochterlief was als laatste aan de beurt en toen verliet ik Manlief even om alles vast te leggen. De coach van Dochterlief had mooie woorden voor haar en daarna was het tijd voor het officiële moment, het tekenen van het diploma.

Na de individuele toespraken kwamen alle studenten alumni samen op de trap voor de officiële foto. Dat had wat voeten in aarde, maar het lukte.

En toen was het tijd om te proosten en natuurlijk voor een staatsiefoto.

Vlak voor we weer naar huis gingen, moesten Dochterlief en ik nog even een sanitaire stop maken. Hierbij werd ik nog even ingewijd in een van de geheimen van de NHL.....

En is Dochterlief nu uitgeleerd? Het antwoord daarop is een luid en duidelijk NEE. Ze heeft alweer allerlei plannen en is alweer van alles aan het uitzoeken. Wordt vervolgd dus.....

52.224 Bu-jo april

Ik heb zin in het voorjaar, dat zie je terug aan mij bu-jo van april, gezellige bloemetjes deze maand.

En gelukkig werken de temperaturen ook mee aan het voorjaarsgevoel.....

K4 naar K3

Na de Studio 100 Sing-a-Long in december bedachten nichtjes Y. en N. dat een bezoek aan K3 Originals ook wel leuk zou zijn. Omdat Dochterlief en ik ook nog wel een keer naar K3 Originals wilden, deden we een gooi naar vrijgekomen tickets en dat lukte en zo vertrokken we voor de tweede keer met zijn vieren naar Rotterdam. Zwager B. noemde ons gekscherend K4, ook omdat we dezelfde shirtjes aanhadden. 

We waren mooi op tijd in Rotterdam, waar we de sporen van de marathon die vandaag gelopen werd nog volop tegenkwamen. Gelukkig hadden wij geen 'last' van de marathon, we konden zonder problemen de parkeerplaats bij Ahoy oprijden. Na een bezoek aan het toilet sloten we aan in de rij en vlak nadat we daar waren aangesloten, mochten we naar binnen.

Na een rondje langs de merchandise regelden we een kluisje en wat te drinken en daarna was het tijd om de zaal in te gaan. Deze keer hadden we kaartjes voor de vloer, we konden dus volop meedansen als we dat wilden. En dat wilden we!!!!

Ook deze keer had nichtje Y. weer wat leuks gemaakt, armbandjes met de titels van K3-liedjes. Nadat die verdeeld waren, waren we er helemaal klaar voor.

We waren mooi op tijd, dus we zochten een fijn plekje, een beetje aan de zijkant, maar wel met goed zicht op het podium, en toen kon het grote wachten beginnen.

En ja hoor, daar waren ze, 'onze' originele K3.

Daarna was het ruim anderhalf uur lang een groot feest. We hebben meegezongen en meegedanst, gek gedaan, gejuicht en gegild en vooral genoten!!!

En natuurlijk werd er afgesloten met Oya Lele, in de bijbehorende outfits....

Na afloop gingen we weer naar de auto, we hadden nog een lange rit te gaan en we wilden dus snel in de auto zitten om de drukte voor te zijn. Dat snel in de auto zitten lukte, maar we werden direct klem gezet door iemand en vervolgens hebben we bijna een uur vast gestaan. Niemand gunde de ander ook maar een millimeter ruimte. Uiteindelijk besloot ik om de andere kant op te gaan toen zich een gelegenheid voordeed en toen werden we vrij snel de parkeerplaats afgeleid. Eenmaal Rotterdam uit, konden we vol gas naar huis, maar het werd wel een latertje......

Krentenbloesemtocht Dwingeloo

Vandaag weer eens lekker een dagje buiten spelen. Ik had afgesproken om met Hilly de Krentenbloesemtocht in Dwingeloo te lopen en misschien zou er nog wel iemand bijkomen. Die iemand werd Francine, we treffen haar wel vaker op de wandelpaden.

Na het inschrijven gingen we op pad, ik was benieuwd of we dit jaar ook echt krentenbloesem zouden zien, dat is toch altijd weer een verrassing, de natuur houdt natuurlijk geen rekening met de datum en de naam van een wandeltocht.

Al snel werd duidelijk dat de tocht dit jaar precies op het goede moment was, want nadat we Dwingeloo uit geslingerd waren, liepen we in het buitengebied al snel tussen de Krentenbloesem door en als kers op de taart staken er ook nog twee reeën over, onze dag was eigenlijk al goed en we waren nog geen uur onderweg.

Ook toen we het bos inliepen was er volop krentenbloesem te zien. De fotograaf van de organisatie legde dat ook vast.

Langs de Bospub liepen we het Dwingelderveld in. Hier even geen krentenbloesem, maar wel weidse uitzichten. We slingerden weer wat door een stuk bos en uiteindelijk kwamen we na 15 kilometer op de eerste rust, het bezoekerscentrum van natuurmonumenten in Ruinen. We genoten hier van een bakkie, een toilet en natuurlijk liepen we even een rondje door de winkel daar.

Niet alleen het oog werd getrakteerd, ook de neus........

Francine had het tempo er iets meer in dan wij, dus zij liep ondertussen voor ons uit, maar we troffen elkaar weer bij de rusten. Het was heerlijk wandelen vandaag en kilometers gingen dan ook lekker onder onze schoenen door.

Met de krentenbloesem, de tocht deed dit jaar echt zijn naam eer aan.

Na ruim 33 kilometer kwamen we weer terug bij de start. Na een drankje als afsluiting gingen Hilly en ik ieder weer huiswaarts.