Pieterpad Vorden-Doetinchem

Ja, ik mag weer een aantal dagen gaan buiten spelen. Vandaag pak ik na jaren het Pieterpad weer op. Er waren te veel andere leuke wandelactiviteiten afgelopen jaren, maar nu kon ik nog een paar verlofdagen krijgen en zo heb ik tot en met dinsdag om de nodige kilometers van het Pieterpad weg te stappen.

Dochterlief heeft mij vanmorgen op station Meppel afgezet en na twee keer overstappen was ik in Vorden. Onderweg leek het erop dat het bij aankomst in Vorden zou onweren, maar gelukkig was de praktijk anders, het druppelde slechts. Na een bezoek aan het stationstoilet, brandschoon deze keer, ging ik op weg.

Natuurlijk moest ik her en der mijn rugzak weer afstellen, dat zou de hele dag zo blijven, hoort erbij als je na jaren weer met je grote rugzak gaat lopen.

Vrij vlot was ik Vorden door en liep ik langs kasteel Vorden. Ik liep bijna de gedenksteen voor Toos en Bertje voorbij, maar gelukkig zag ik nog net op tijd iets in mijn ooghoek glinsteren, dat werd een fotomomentje.

Ik kwam wat moeizaam op gang, het is toch heel anders lopen met dit gewicht op mijn rug. Ook bleef ik rommelen met de afstelling van mijn rugzak, hij zat gewoon niet lekker. Maar goed, gewoon doorlopen en genieten van de omgeving. Al snel wordt het warm, broekspijpen afritsen en een laagje uit. Dit was bij De Kappelebult, hier stond een bankje om mijn rugzak op te zetten, scheelt toch weer een meter omhoog hijsen.

Net voorbij De Kappelebult ging ik de open vlakte op en natuurlijk begin het toen net te regenen. Ik heb toen maar even een paar minuten geschuild onder de enige boom die hier stond, zo geen zin in regenkleding.

Via landgoed 't Zelle kwam ik in Varssel, waar een werkelijk geweldige rustplek zat, een verborgen parel van het Pieterpad. Hier ging ik even zitten, kopje soep en een eigen broodje en weer door.

Na Varssel ging ik kilometers door het bos. Af en toe moest ik erg mijn best doen om geen natte voeten te krijgen, er waren enorme plassen ontstaan door de regen van de laatste tijd. Ondertussen begon ik al iets meer te wennen aan het gewicht op mijn rug en daardoor ging ook mijn wandeltempo iets omhoog. Met de afstelling van de rugzak wilde het nog niet zo lukken, maar ik had nu wel een idee waar het in zat, ik had alleen geen zin om nu mijnrugzak af te doen en dat aan te passen, eerst maar gewoon lekker doorlopen.

Na het bos ging de route dwars over het erf van een boerderij, zo bijzonder dat dat nog steeds mag. Langs de rand van een enorme grasakker ging het vervolgens naar Zelhem. Hier streek ik neer op een terras, tijd voor cola en een tosti.

Na deze rust had ik nog een kilometer of 5 te gaan naar mijn geplande overnachting, Wandelcamping Pluk de Dag. Ik had natuurlijk weer last van de we-zijn-er-bijna-dip en toen het ook nog eens begon te regenen op 500 meter voor de camping, was ik er he-le-maal klaar mee. Gelukkig werd ik zeer hartelijk ontvangen en nadat ik mij had ingeschreven liep ik naar het trekkersveld. Gelukkig stond daar een blokhut, want het begon me toch een portie te regenen.

Voor mij waren het 79 stappen......

Ik wachtte rustig af tot het weer droog was en toen zette ik mijn tentje op. Het is alweer twee jaar geleden dat ik hem heb gebruikt, maar ik ben het nog niet verleerd.

Daarna was hett tijd om te douchen en nu zit ik in het Kuierhuis om mijn verslag te schrijven en wat te drinken te halen. Zo weer even naar de blokhut om mijn eten te maken en wie weet dan nog even terug. het is nog lang geen beddetied!

Marche Internationale de Diekirch, dag 2

Dit deel is geschreven door Dochterlief:

Ook vandaag dus weer aan de wandel. Vanwege het onweer en de busverbinding kozen we ervoor om vandaag een uurtje later te starten, iets waar ik toch geen nee tegen kon zeggen, ook 8 uur is nog steeds middenin de nacht. We kwamen weer in Ettelbruck voor de overstap naar de volgende bus en we zagen daar veel wandelaars nog bij de halte staan waar wij aankwamen vanuit Oberfeulen. Wij moesten volgens de app naar een ander halte, maar omdat er zoveel wandelaars stonden vroegen wij ons af of dit een betere optie was. We zijn dus maar hier blijven wachten en ingestapt. Nou, we hebben heel veel Luxemburg gezien, dit was zeker geen snellere bus, maar ondanks dat waren we keurig net na achten bij de start.

Zij passen op......

Geschreven door mij:

We gingen in een lekker tempo van start, dat kon, want we begonnen over het fietspad langs de Sûre. Dat was maar voor even, maar de stijging daarna was matig en geleidelijk, dus prima te doen. Dat bleef gelukkig zo, dus er werd veel minder gehijgd dan gister. Voor we het wisten waren de eerste 9 kilometer onder onze schoenen doorgeschoven en waren we bij de eerste rustpost. Helaas voor Dochterlief weer met sinaasappels als uitdeelfruit en sinaasappels is een van de weinige dingen waar ze echt niet van houdt. (Note van Dochterlief: Ik word al misselijk van die geur!) Na goed kijken bleek er een bak met zuurtjes naast de sinaasappels te staan, dus met ingehouden adem dook ze de bak met zuurtjes in. (Andere note van Dochterlief: Tegen snoepjes kan je toch geen nee zeggen.) Er waren hier geen zitplaatsen, dus na een sanitaire stop en het bijvullen van onze watervoorraad gingen we met een mond voor zuurtjes weer verder.

Slechts een kilometer verder was een rust met zitplaatsen, dus daar hebben we even gezeten en wat gegeten. Het was half 11 en ook nu vonden bier, wijn en braadworst gretig aftrek. Dat lieten wij nog even aan ons voorbijgaan. (Note van Dochterlief: Een biertje was wel heel verleidelijk om de pijnlijke randjes van mijn blaar af te halen (zie foto verderop voor het eindresultaat).)

Dochterlief weer:

En we gingen dus weer verder. Nog wel wat ups en downs, maar vergeleken met gisteren was het een makkie. Gister liet ik mama vaak een beetje achter, omdat ik wat makkelijker op en af ging, nu bleven we eigenlijk de hele tijd wel bij elkaar. We liepen langs het water, lekker in de wind. Zonnetje op de bol, maar geen extreme hitte, het was allemaal goed te doen. Na opnieuw een sanitaire stop en daarna een colaatje vertrokken we voor de laatste 6 kilometer en dat was vandaag ook echt zo, geen gratis extra kilometers deze dag. Dit ging ook weer lekker vlak, over het fietspad langs de Sûre. En toen waren we ineens op hetzelfde punt als gister, bij een bruggetje waar we gister de short cut namen, vandaag niet hoor. We liepen dus redelijk hetzelfde terug, langs de camping, uiteindelijk het water over, maar nu nog even een ommetje door Diekirch in plaats van de kortste route terug. We kregen nog een compliment over onze shirtjes, wij weer even tevreden over hoe goed wij (en onze shirtjes) zijn en zo door naar de finish. Tijd voor slippers, medailles en BIIIEEERRRR!!

En nu ik weer:

En voor mij geen bier, maar een cola met huppelwater. We genieten nog een hele poos na op het finishterrein, lekker muziekje, blokje kaas, worst en tomaatjes, het is goed toeven hier. (Note door Dochterlief: En misschien straks nog een broodje braadworst😉!)

En op weg naar de bushalte kwam de Nederlandse politie binnen marcheren.