Gister bij binnenkomst kregen we een nieuwsbrief, waarin de openingstijden van de Eerste Hulp, de vertrektijd en de openingstijden van het ontbijtbuffet vermeld stonden. Vandaag was de starttijd een uur later dan gister en we zouden nog een nacht op deze locatie overnachten, dus inpakken niet nodig. Is het raar dat ik dan verwachtte dat er ook wat later opgestaan zou worden? Ja dus, ook vandaag ging het licht onverbiddelijk voor 5 uur aan. Ik trok mijn slaapzak nog even over mijn ogen en zo lukte het mij om nog een uurtje extra slaap/rust mee te pakken.
Ook vandaag vertrokken we in optocht achter de tamboerijnen en de vlaggenparade en Kenneth zou Kenneth niet zijn als hij niet had geregeld dat hij mocht aansluiten met de vlag van Curaçao. Het duurde vandaag wat langer voor we werden losgelaten, want er waren 4 jubilarissen die voor de 10e keer deelnamen en daar werd uitgebreid bij stilgestaan. Ook kregen we te horen dat deze jubilarissen onderweg zouden trakteren op een drankje. We hoorden van Ruud, een van de Nederlanders, dat dat een gewoonte is, dat jubilarissen trakteren. Zo leren we elke keer weer iets meer over de Hærvejvandrig en de gebruiken. We startten vandaag in regenjas en met de regenhoes om de rugzak, het miezerde behoorlijk.
Na het inleveren van de tamboerijnen en vlaggen, behalve die van Kenneth, verlieten we de weg en werden we door een stukje bos gestuurd. In het bos mochten we ook gelijk wat stijgen en dalen, lekkere vuurdoop vandaag. Na dit stukje bos werden we een drukke weg overgestuurd, waar de vrijwilligers de auto's voor ons tegenhielden. Echt zo top geregeld hier.
Even later kwamen we op het punt waar de jubilarissen hun traktatie uitdeelden. Dat was bij, weer eens, een runesteen. Natuurlijk bekeken we de steen van dichtbij, maar dat deden we pas nadat we de jubilarissen hadden gefeliciteerd en van een drankje genoten hadden. Ook stond er een pot met snoep, daar wisten we ook wel raad mee. Ik leegde mijn schoenen nog even, ik had weer het halve bos opgeschept, voor we verder gingen, op naar de eerste rust.
Vlak na de traktatierust kwamen we bij een bijzondere brug, de Gejlå Bro. Als je aankomt lopen, heb je in eerste instantie niet eens in de gaten dat er een brug ligt, alleen de leuning aan de zijkant wijst erop dat er 'iets' is.
Nier zo heel veel later bereikten we de eerste rust, waar we gelukkig binnen konden zitten, het was nog steeds niet droog. Vandaag koos ik weer voor de Frikadellen, maar nu wel met Kartoffelsalat. Daarna ging het weer verder, ik heb niet veel foto's gemaakt en ik kan ook niet heel veel vertellen over dit stuk van de route, het miezerde, het was koud en het was grauw en grijs. Het hoogtepunt was, tot de tweede rust, een dikke pad die we in de berm zagen huppen en de sproeier die probeerde ons nog natter te maken dan de miezerregen al deed....
De tweede rust was bij een camperplaats waar we gelukkig ook weer binnen konden zitten. Kenneth had daar de tip gekregen dat er even verderop een gedenkplaats was voor 'oude koningen'. Geen idee wat we konden verwachten, maar daar wilden we wel even heen.
Toen we de camperplaats verlieten, stonden er twee Nederlandse campers te wachten op een plekje. Ze keken vol verbazing naar de passerende wandelaars en ze vroegen zich hardop af wat er hier gaande was. Natuurlijk gaven wij daar antwoord op. Heerlijk die verbaasde gezichten toen er ineens Nederlands tegen ze gesproken werd.
Even later kwamen we bij Urnehoved Tingsted. Hier stonden diverse herdenkingsstenen in een soort park. dat park liep rond, dus ik maakte ook een rondje, net als Kenneth. Hilly streek even neer op een bankje, fijn voor haar been.
Ondertussen was het eindelijk droog geworden, al bleef het er dreigend uitzien. Van rust 2 naar rust 3 was 8,5 kilometer en na Urnehoved Tingsted was het zelfs nog maar zo'n 5,5 kilometer en bij rust 3 wachtte het busje op ons. Natuurlijk hadden Hilly en ik onderweg nog ergens een groen toilet nodig. Kenneth had dat niet nodig, dus hij liep door. Maar uiteindelijk wilde hij toch samen met ons over de finish, dus net voor rust 3, we zagen de vlaggen al, wachtte hij op ons, zodat we met zijn drieën rust 3 bereikten.
Terwijl wij wachtten op het busje deden we een finishdrankje. Bij binnenkomst moeten we ons loopnummer opgeven en als er voldoende mensen zijn om een busje, 10 personen, te vullen dan worden de nummers omgeroepen. Werkt perfect. Toen onze nummers werden omgeroepen, ging Hilmar weer verder. Succes man!!!
De rit terug was een spannende. Onze chauffeur hield niet van remmen en zeker wel van gas geven. Ook hield hij zijn blik op een punt, recht vooruit, hij zag dus geen wandelaars aan de zijkant van de weg. Gelukkig zat er een Deense naast hem, die wel de boel goed in de gaten hield en zo bereikten we veilig de sporthal. Eenmaal weer terug in Kruså was het tijd voor een lekkere warme douche en daarna een bezoek aan de supermarkt. Nieuwe voorraad voor morgen en een drankje voor vanavond. Roy, een van de Nederlanders, die ook de 200 kilometer loopt, sloot zich bij ons aan voor de after party. Heerlijk geborreld en nagepraat. op naar morgen!!!
