Vakantie met Manlief

Na jaren gingen Manlief en ik weer kamperen. Dat was even doorpoten voor mij, want zaterdag kwam ik met Dochterlief terug uit Nijmegen en maandag vertrok met Manlief weer. Nu zat het meeste werk in de was, want de caravan was al ingepakt. En Dochterlief bleef thuis, dus wat bleef liggen was voor haar.

Dochterlief reed met een tweede auto mee, zodat we ook de sta-op-stoel van Manlief mee konden nemen en nadat ze toch ook maar even had geholpen bij het opzetten van de voortent, ging zij weer lekker naar huis, zij had een weekje rust. Ik was nog even bezig met haringen en scheerlijnen, maar toen alles eenmaal goed stond, kon Manlief in zijn stoel en ik ook lekker in een stoel. Rust!!!

 

We hadden even een dag of twee nodig voor we de slag goed te pakken hadden. Hoe stapt Manlief het makkelijkst de lift op en af, hoe red hij zich in de caravan, welke punten heeft hij houvast en lukt het hem om zonder de caravan af te breken in en uit bed te komen. Ik kan je vertellen, dat lukte allemaal. Alleen bij het van en op de lift stappen, heeft hij een steuntje van mij nodig, maar wie weet kunnen we daar in de toekomst nog een oplossing voor vinden. Gedurende de dag staat de lift halverwege, zodat ik hem als opstapje kan gebruiken.

En verder hadden we een heerlijke vakantie. Boodschappen doen en lekker lunchen, spelletjes spelen, puzzelen, genieten van de reuring en de spelende kinderen op het veldje en ik kreeg zelfs bezoek van een vlinder.

We hadden voor Manlief een scootmobiel gehuurd en op donderdag gingen we dus een rondje fietsen. Ik zette met behulp van fietsknooppunten een rondje van zo'n 12 kilometer uit die eindigde in de buurt van de supermarkt, konden we gelijk boodschappen doen. Ik had de knooppunten op mijn hand geschreven, zodat ik tijdens het fietsen kon kijken zonder moeilijk te doen. Ik heb wel van die mooie kaartjes, maar die lagen thuis.... We sloten de fietstocht uiteindelijk af met een ijsje.

Manlief wist zichzelf natuurlijk weer te verwonden, gelukkig was ik daarop voorbereid.

Ik ging regelmatig 's avonds een rondje fietsen en ook een keer een middag een rondje wandelen. We waren in Nijverdal en wat is het daar toch mooi op de Sallandse Heuvelrug.

Wat een snelheid hè?

We hadden een week geboekt, maar Dochterlief moest de maandag werken, dus we besloten om zondagavond terug te gaan. Manlief mocht dus helpen bij het afbreken van de voortent. Dat ging prima.

Om Dochterlief te bedanken voor har hulp namen we haar mee uit eten op de camping. We genoten van het eten en nadat we rustig hadden gegeten, moest alleen de caravan nog achter de auto geknoopt worden, op naar huis weer.

We hebben echt genoten van het kamperen. Ging alles van een leien dakje, nee dat zeker niet. Het toilet was wat laag voor Manlief en hij kon niet zo goed rechtop zitten op het toilet doordat hij redelijk ruim van de muur was gemonteerd. We weten nu dus nog beter waar we op moeten letten als we een volgende keer een camping boeken. Want dat staat voor ons als een paal boven water, volgend jaar weer en dan een dag of 10. 

N4D, de dag van Cuijk

De start is vandaag weer geschreven door Dochterlief:
De laatste dag, woehoe!! Ondanks dat de sfeer goed is, de saamhorigheid geweldig en de liefde optimaal, is het toch ook altijd fijn als er een einde aan komt. De vermoeidheid is nu op zo’n punt dat je je afvraagt of je het überhaupt ooit weer bij kan slapen, de voeten zijn duidelijk gebruikt en je lichaam is gruwelijk in de war. Zonder te drinken wel constant het gevoel naar de wc te moeten, heel veel trek hebben om vervolgens vol te zitten van een half koekje en darmen die geluiden maken alsof het aliens van Mars zijn. 
Maar goed, vandaag dus de laatste. Vandaag wordt het groen met dus groene eyeliner en ook vandaag gaan de glitters mee in de tas (nu niet roze, maar groen en oranje). De gebruikelijke ochtendroutine vindt plaats - koffie en thee drinken, eten en drinken voor onderweg inladen, op de fiets, tussenstops bij de wc’s op de camping en op naar Nijmegen. 

Mijn benen hadden nu toch echt wel last van de afgelopen 120 km. Ik kon amper mijn benen rond krijgen en kwam dan ook met moeite de bult naar de dijk op. Ook ‘de weg naar de hemel’ viel me vandaag flink zwaar. Maar goed, we kwamen op de Wedren. 

Omdat mijn voeten nog steeds pijn deden, besloten mama en ik bij de fietsenstalling dat het tijd werd voor een pijnstiller-dieet. Ik zal het uitleggen. Elke twee uur wordt er door mij een pijnstiller genuttigd. We beginnen met ibuprofen, twee uur later een paracetamol, weer twee uur later een ibuprofen en zo door. Ik nam dus mijn eerste smartie bij de fietsenstalling en keek naar de tijd om te weten hoe laat ik een nieuwe mocht. Top systeem!

Een andere sleep-Dochterlief-de-Vierdaagse-door-tactiek was om vandaag puur en alleen van punt naar punt te lopen. Geen 40km in totaal. Nee, nee! We lopen telkens een stuk van tussen de 5-10 km en zo naar het einde. Het eerste punt van vandaag, de vaste wc-plek. 

Ik neem hier het stokje even over:
Na de dagelijkse sanitaire stop was het volgende punt de SWD-rust, aan de Sint Walrickweg in de Hatertse Vennen. We vonden twee stoelen voor onszelf en net toen er mensen weg gingen, kwamen Martin, Marieke, Carla en een vriendin aanlopen, ook zij deden hier een bakkie. Een mini-W4W-meeting dus. Hier vertelde ik Dochterlief wat het volgende punt van deze dag zou zijn. (Note van Dochterlief: De rest van het gezelschap was benieuwd wat de volgende punten zouden worden, maar ik wilde dit absoluut niet weten. Ik sloeg dus de handen voor mijn oren.)

Dochterlief:
Na de rust bij de SWD was het volgende punt de kerk in Overasselt. Niet alleen omdat het fijn is om even alle feestgedruis achter je te laten en de rust van een kerk in de stappen, maar ook omdat de toiletten daar nog redelijk onontdekt zijn. 
Drugsstand: toe aan tweede ibuprofen 

Ikzelf:
Na een bezoek aan de kerk in Overasselt is ons volgende doel de rust van de SWD aan het einde van de dijk richting Linden. Tijdens haar eerste 4Daagse ging het op deze dijk helemaal mis voor Dochterlief en nu heeft ze eigenlijk gewoon een bloedhekel aan dit stuk. Tja, wat is dan haar tactiek, nou gaan als de brandweer. Ze deed een oortje in, liep op hoog tempo door de berm, haalde iedereen in en ik ging er dom achteraan. Ik heb ab-so-luut geen hekel aan deze dijk, maar vandaag was ik blij dat we aan het einde waren. Al waren we wel lekker opgeschoten....

Net voor de route de brug naar Linden opgaat, slaan wij af richting de 30-kilometerroute, want daar zit deze rust. Het is hier nog relatief rustig, omdat er nog geen 30-kilometerwandelaars zijn en we genieten hier van een soepie en een cola, gegarneerd met een dropje.

Ons volgende doel was Beers, hier wilden we op zoek naar een tweede kop soep, maar voor we in Beers zouden komen, gingen we eerst de brug over naar Linden. Hier lopen we stijf langs de A73 en de auto's razen hier vlak langs ons. Om de feestvreugde te verhogen waren er de nodige auto's die hun toeter gebruikten of waar er uit de raampjes gezwaaid werd om ons aan te moedigen.....

Even later kwamen we in Linden, waar dit jaar het thema Superhelden was. Nou, ik vind Dochterlief dit jaar een Superheld, ze gaat stug door ondanks de pijn in haar voeten.

Na Linden, ergens voor Beers zijn we zo'n beetje op de helft en het gaat wonderbaarlijk goed. Dochterlief is vrolijk en heel stuk gezelliger dan gister. We pikken Marieke hier op, ja of zij ons, maar we gaan in ieder geval weer een stukje met zijn drieën door.

Nu Dochterlief weer even:

Na de 20km vind ik het vandaag nog steeds leuk. Het is bijna ongelooflijk, zeker na gister. Al snel schuif ik dit succes af op mijn drugsinname. Ik ben officieel high. 
Natuurlijk klinkt dat normaal als iets dat voorkomen moet worden, iets dat af te raden is. De N4D kent andere regels en de vierde dag is ook nog eens de dag met de minste regels. Liever zo stoned als een garnaal over de finish, dan met pijn moeten uitstappen. Liever al lallend en lachend van links naar rechts, dan huiliehuilie. 
Drugsstand: Ergens tussen de tweede ibuprofen en de tweede paracetamol. 

Nou, laat ik het maar weer even overnemen:

Bij binnenkomst in Beers is er controle en daardoor missen we de ingang naar het plein met de horeca. Gelukkig blijkt er verderop bij een woning gelegenheid te zijn om een soepie te scoren. Marieke gaat hier weer verder. 

Er zijn hier vele vrijwilligers in de weer voor een goed doel en we mogen ook nog eens in de heerlijke tuin zitten. Als dan ook nog blijkt dat het fantastische soep is, zijn we stiekem blij dat we de ingang naar het plein gemist hebben. Het is hier relatief rustig, dus we kunnen even bijkomen.

Voor we verder gaan geef ik Dochterlief de keuze met betrekking tot het volgende doel. We kunnen op de rust na de pontonbrug even gaan zitten of we kunnen doorstampen tot Mook. Dat hoeft ze nu nog niet te beslissen, dat mag in Cuijk.

Dochterlief:

In Cuijk is het feest. Lekkere muziek, veel mensen en voor ik het weet lopen we richting de pontonbrug. (Note van mij: Het wordt dus rusten in Mook!) Net na de pontonbrug voegt een peloton naast ons in. De stemmen van deze jongemannen laten al weten dat ze een hele gezellige Vierdaagse hebben en dan heb ik het nog niet over de blikjes bier die uit alle hoeken en gaten van het uniform tevoorschijn komen. 

Een paar minuten na onze ontmoeting komt de leider van dit detachement met de mededeling dat de heren hun tienen moeten laten zien. Bij de andere wandelaars verschijnen de vraagtekens in de ogen, maar niet voor lang. Elke militair haalt een papiertje uit de zak, vouwt hem open en op de papiertjes staat het cijfer 10. In een schor koor komt naast de papiertje een “tien, tien, tien, tien”. Na de tienen volgt een feitje (ik weet hem niet meer, iets met high zijn). Maar door het gezelschap van dit peloton schieten de kilometers onder ons door. 

In Mook gaan we nog even zitten. Even zitten voor we richting Malden vertrekken. Dit is ook het moment dat het weer tijd is voor glitters, in de Vierdaagse kleuren natuurlijk. We delen een cola, zoeken een wc op indien nodig en dan gaan we weer door. 
Drugsstand: Tussen de tweede paracetamol en derde ibuprofen 

Ik nog even tussendoor:

Natuurlijk gingen we nu op zoek naar Jannie, die konden we vandaag niet overslaan. Gelukkig wisten we haar vandaag weer te vinden en nu maakten we dus een hele blije foto, een stuk beter dan gister toch?

Dochterlief:

In Malden treffen we dokter Pain weer. En ik kom lachend en springend aan. Van zowel dokter Pain als mevrouw Pain krijg ik te horen hoe anders ik ben dan gister. Dat zeker! Ik ga voor de zekerheid nog even op de tafel, zodat ik de Via Gladiola nog even high en gezellie over kan. Omdat er nog iemand op de tafel ligt, zitten mama en ik nog even te genieten van het uitzicht op alle wandelaars. Vanaf hier ga ik verder op sandalen.

Drugsstand: Bij de derde paracetamol 

Op de Via Gladiola hoor ik ineens mijn naam, mijn volledige voornaam. Niet de afkorting/bijnaam waar eigenlijk iedereen me tegenwoordig bij noemt. Ik kijk verbaasd naar waar het geluid vandaan komt en zie een oud-klasgenootje van de middelbare school staan. Volledig verrast knopen we even een gesprekje aan, krijg ik een gladiool tussen mijn rug en rugzak gedrukt en gaan we door. (Mama kreeg een gladiool van iemand anders, want die werd vergeten.)

Ik probeer om aan bier te komen op de Via, maar dat lukt me niet. Helaas. (Note van mij: Misschien maar beter ook, gezien de drugsstand... (Note van Dochterlief als antwoord: of ik werd nog gezelliger, haha)) Ondanks het gebrek aan bier gaan we enthousiast zingend, dansend, swingend richting het einde. 

Op de Wedren splitsen onze wegen. Ik ga naar één van de standjes voor beloning 3-4 en mama gaat naar de stand (ja het was maar één) voor beloning 15-64 - we weten het even niet meer zeker. Ik neem mijn nummertje in ontvangst en neem plaats ergens op het terrein achter de hokjes. Natuurlijk is het weer tijd voor slippers. (Note van mij: Voor het eerst in jaren moest ik heel lang wachten bij het ophalen van mijn nummertje.)

Als mama ook weer bij me aansluit gaan we naar de tent voor de IML. We worden gescand, krijgen complimenten over onze prestatie en sluiten aan in de rij. Ik krijg nog de vraag waar ik vandaag kom, die ik vragend antwoord met “onder uit Drenthe”. De man die ons scande geeft aan dat hij dacht ik uit de buurt van Leiden zou komen door mijn r. Ik zeg snel dat ik heb gehockeyd, dus dat daar de kakker-r vandaan komt. Mama voegt nog even toe dat zij wel haar roots daar in de buurt heeft, dus dat het misschien zo bij mij terecht is gekomen. In ieder geval weet ik nu wel dat ik niet zal misstaan in Leiden. Toch altijd handige informatie. 

Nadat onze boeken zijn gestempeld en we daarmee allebei weer een extra bladzijde bijna vol hebben, gaan we in de rij voor de beloningen. Eén van de twee vrijwilligers die dat regelt zwaait net een groepje uit. Trots vermeldt ze ons dat haar kinderen ook succesvol de Vierdaagse hebben uitgelopen en wij feliciteren haar. Zij feliciteert ons en zegt dat ze even weer de boel op orde moet brengen. Wij zijn dan de moeilijkste niet en kletsen even met haar, terwijl ze haar “balie” weer in orde brengt. Al pratend komen we ertoe dat dit mijn derde Vierdaagse was, maar dat ik mijn eerste nooit als IML heb laten stempelen. Ze vraagt me welk jaar het was, ik geef aan 2022, en ze duikt verder de tent in om dat uit te zoeken. Uit een bak haalt ze vervolgens de stempel van 2022 en zo heb ik ineens nog een bladzijde bijna vol. 

Mama en ik kopen onze IML beloning voor een volle bladzijde, een bronzen medaille met het cijfer 1 los daarbij en de landenbar van Nederland. Dan is het eindelijk tijd om weer naar de camping te gaan. 

Na een douche nemen we plaats bij de gezelligheid, waar we wachten op onze pizza. Er wordt gedronken, gekletst, uiteindelijk gegeten. Ik was van plan om deze keer het ook wat later te maken, maar doordat de echte sfeer wat laat op gang komt, kies ik toch om naar bed te gaan. Zo’n Vierdaagse heeft toch impact op de vermoeidheid. Maar al met al, volgend jaar toch maar weer??? (Note van mij: Ik denk het wel!)

Dan maak ik het verhaal nog maar even af:

Ik blijf nog wel hangen voor de after party, die begint met een boerenbingo en eindigt met karaoke. Maar voor het zover is, krijgen we ineens bezoek op de camping van een bekend 4Daagsefiguur. Hein, de bordjesman, rijdt op weg naar zijn overnachting de camping op.

Hij maakt een ererondje over de camping en gaat met diverse campinggasten op de foto. Ook ik grijp mijn kans. Let vooral even op de combinatie van slippers en sokken.....

Nadat Hein de camping weer had verlaten, was het dan toch tijd voor de bingo. Dat was reuzegezellig, ik heb enorm gelachen, en ik niet alleen. Alleen al om de bingowoorden.

Ik had helaas geen bingo, maar wel een troostprijs, echte Plakse jam. Over de karaoke zal ik niet teveel zeggen, maar het is maar goed dat de dichtstbijzijnde buren minstens 4 kilometer verderop wonen. Het begon allemaal redelijk rustig, maar hoe verder de avond vorderde, hoe meer lawaai er kwam.

Tegen half 12 verliet ik het feest, ik heb geen idee hoe lang het nog door is gegaan, want ondanks het lawaai ben ik als een blok in slaap gevallen. Deze 4Daagse was een feestje en de afsluiting ook. Op naar volgend jaar blew.....

O ja, en dan nu natuurlijk nog de uitslag van het liedjes tellen. Op deze laatste vrijdag werd uiteindelijk duidelijk het onderscheid gemaakt:

- Zwoele Zomernachten 11x

- Cheerio 1 x

Daarmee is Zwoele Zomernachten de winnaar geworden met in totaal 38 x, Cheerio blijft hangen op 30 x.