Onderhoud Westerborkpad

Vandaag deed ik mijn eerste onderhoud aan het Westerborkpad. Dat deed ik niet alleen, ik ging op pad met twee onderhoudscollega's, ook wel veldmedewerkers genoemd. Omdat de route van het Westerborkpad is/wordt vernieuwd/aangepast, moesten we niet alleen de markering controleren, maar ook de nieuwe kaarten en de nieuwe routebeschrijving, zodat er straks een mooie nieuwe editie van het boekje gemaakt kan worden.

We hadden afgesproken bij station Hoogeveen en we waren dan Gert Jan, Harma en ik. Toen we elkaar gevonden hadden bij het station, stapten we in een auto en reden we naar Echten, vanaf daar zouden we vandaag alles controleren.

Dit stukje was niet zo moeilijk.......

Al direct bij het eerste paaltje miste een markering. Dat hebben we nu opgelost met een sticker, maar er moet nog een bordje op binnenkort. Gert Jan maakte een aantekening op zijn telefoon om dat later te doen.

Op die manier bekeken we op elk punt of de beschrijving duidelijk was, of de kaart klopte en of de markering duidelijk was. Natuurlijk was er onderweg, al wandelend, ook genoeg tijd om elkaar te leren kennen, (wandel)verhalen uit te wisselen en te genieten van de omgeving.

Regelmatig stonden we stil om stickers te plakken, kaarten bij te werken en beschrijvingen aan te passen. Bij binnenkomst in Hoogeveen dreigde er regen, een mooi moment voor een pauze op een bankje onder een paraplu. Gert Jan had wat lekker meegenomen voor onderweg en zo zaten knusjes met zijn drieën onder twee paraplu's. Gelukkig was het een buitje van korte duur, dus toen de koek op was, konden we weer verder.

In Hoogeveen zelf moesten er ook stickers verwijderd worden, dat is dan weer een heel andere klus. Gelukkig had ik ervaren markeerders bij mij, zij hadden zelf een schraper in de standaarduitrusting voor dit soort gevallen. Gelukkig maar, want in het centrum viel er genoeg te verwijderen.

Ons was ook gevraagd om nog wat foto's te nemen die eventueel gebruikt kunnen worden in de nieuwe gids, ook dat hoort bij het werk van een veldmedewerker. In het centrum plakte ik mijn eerste Westerborkpadsticker, toch een hele eer om dat te mogen doen.

Het venijn zat hem nog even in de staart, we moesten even goed nadenken over hoe de wandelaars veilig te laten lopen langs de oude Joodse begraafplaats, ik geloof dat dat ons wel gelukt is.

We namen nog even een break bij een horecagelegenheid, vooral omdat ik onmeunig nodig naar het toilet moest, maar natuurlijk ook omdat een bakkie er altijd ingaat.

Na flink wat uren kwamen we weer uit bij het station, het nalopen van zo'n route kost toch altijd meer tijd dan je verwacht. Maar wat was het een leuk om te doen. Nu maar weer zien wanneer we een ander deel van de route gaan nalopen.

Duck stories....

Vorige maand was de Wandelkerel drie weken op vakantie naar Mexico en in die periode gingen Dochterlief en ik regelmatig even bij hem aan om de brievenbus te legen en om even te kijken of alles in orde was in zijn huis. Ergens in de laatste week vonden we een enorme verrassing in zijn huis, honderd mini-badeendjes!!!!

Dit moest natuurlijk door een van zijn vriendengroepen gedaan zijn, maar voor zover wij wisten, hadden zij geen sleutel, maar wij weten natuurlijk ook niet alles.... Maar goed in plaats van de brievenbus te legen, gingen wij dus op eendjesjacht. We lieten ze natuurlijk allemaal staan, maar we wilden ze wel vinden. En we vonden er veel, sommige open en bloot in zicht, andere op de gekste plekken!!!

In de lego-ornithopter........

In de diepvries.....

In de loop van het toneelpistool op de nerd-kast......

In deze periode waren we ook bezig met het leeghalen van de kamer in Leeuwarden van Dochterlief, ze komt weer thuis wonen. Nu haar stu-fi wegvalt, is haar kamer simpelweg te duur en vanuit haar ouderlijk huis kan ze in grotere straal solliciteren. Daar komt nog bij dat ze hier een complete bovenverdieping, op MIJN hobbykamer na, tot haar beschikking heeft in plaats van een zolderetage.

Nu is het zo dat nichtje N. in Leeuwarden studeert en dat zij volgend schooljaar echt een kamer nodig heeft in Leeuwarden. Dochterlief vroeg dus aan haar verhuurder of N. haar kamer kon overnemen en dat was geen probleem. In principe konden we het onderling regelen, er was alleen wel een eindcontrole voor Dochterlief, maar dan hoefde de kamer niet leeg te zijn, ze liet namelijk de nodige meubels staan voor N.

Tja, en in het kader van beter goed gejat dan slecht verzonnen, kochten wij ook een lading mini-eendjes en die kregen een plekje op de kamer van N. Tijdens de eindcontrole stonden de eendjes er al en de verhuurder kon er hartelijk om lachen. Het verstoppen op de kamer was wat lastiger, het werden er dus wat minder.

De grap werd zeer gewaardeerd door N. en ze vroeg hoe wij op het idee waren gekomen, nou door een vriendengroep van de Wandelkerel dus!!!

En ook de Wandelkerel kon de grap enorm waarderen, al bleef het nog even onduidelijk wie er nou verantwoordelijk waren en hoe ze binnen waren gekomen. Het bleek dat tijdens een avondje darten een sleutel was geleend om deze grap uit te kunnen halen. De sleutel is weer keurig ingeleverd en de grap werd ook door de Wandelkerel enorm gewaardeerd.

Ondertussen wordt er nog naarstig gezocht naar de laatste eendjes, ze zijn nog niet allemaal boven water....