Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

zondag 8 november 2026

Vrijwilligersdag Drenthepad 2026

Vandaag was weer de jaarlijkse vrijwilligersdag van het Drenthepad en daar ging ik met Hilly heen. Omdat zij nog niet mag autorijden haalde ik haar op, waarna we samen doorreden naar Exloo. We werden daar verwacht in het Hallenhoes. 

Toen we binnenkwamen was het al gezellig druk en we zochten een plekje aan een tafel. We kregen een bakkie en een plak koek en daarna begon Luc aan zijn praatje.


De meeste activiteiten rondom het 50-jarig bestaan zijn afgerond, er was alleen nog de introductie van de het Drenthepad op fietse. Omdat Hilly hier, samen met Piet, veel tijd in had gestoken, kreeg zij symbolisch het eerste exemplaar. Symbolisch omdat er op de Fiets- en Wandelbeurs eerder dit jaar al exemplaren zijn verkocht.


Nadat alles wat verteld moest worden, verteld was, werd de lunch geserveerd, een lekkere kom mosterdsoep en een plank met voor iedereen een broodje kroket en een broodje tonijnsalade.




Tijdens de lunch werd het ook niet echt stil, er werd herlijk bijgekletst en er werden wetenswaardigheden uitgewisseld. Het hoofdonderwerp was toch wel wandelen.....

Natuurlijk werd de dag afgesloten met een wandeling, deze keer over het Molenveld net buiten Exloo. Het was een heerlijke wandeling door een prachtig stuk natuur. Natuurlijk loopt ook het Drenthepad door dit gebied, het ging vandaag tenslotte om het Drenthepad.


Op deze balk zitten plaatjes met informatie over de geschiedenis van dit gebied. De afstand tussen de plaatjes is in verhouding met de verstreken tijd tussen de gebeurtenissen.











Op de terugweg reden we nog even langs het herinneringscentrum Westerbork. Tijdens de Vrouwenmars, ook alweer lange tijd geleden, hadden we nog een oude markering, op een dikke houten paal, van het Westerborkpad gezien en we hadden het er vele malen over gehad dat we die moesten verwijderen. Dit deel van het Westerborkpad valt onder Hilly's hoede, dus ineens bedachten we dat dat vandaag dan maar moest gebeuren.

We moesten een stukje lopen om bij die paal te komen en toen we daar waren, zagen we dat we het plaatje nooit van de paal zouden kunnen krijgen. Omdat de markering van het Westerborkpad de enige markering op de paal was, besloten we om de paal er maar uit te trekken. Gelukkig werkte de paal mee en even later liep ik met die paal op mijn schouder terug naar de auto, hij was nog best zwaar trouwens.


Maar nu is de markering van het Westerborkpad dus ook weer in orde, denken we.......

zaterdag 7 november 2026

52.542 Knuffeldekendag Nieuw-Buinen

Het was weer eens tijd om naar Nieuw-Buinen te gaan en deze keer ging ook Dochterlief weer eens mee. Met twee naaimachines en een grote tas vol stoffen en benodigdheden vertrokken we vanmorgen mooi op tijd van Zuid-West naar Noord-Oost Drenthe.

Dochterlief begon met het uithalen van een eerder genaaide rand, achteruit naaien dus. Ik ging verder met de top waar ik eerder al aan gewerkt had.



Ondertussen stond er wat lekkers op tafel en langzaam maar zeker verdween de inhoud....


Dochterlief heeft een nieuwe naaimachine, de Harry Potter-editie van Bernette en daar was ze nu haar Harry Potterdeken mee aan het doorquilten. De naaimachine werd bewonderd, ook de leuke details....




Ondertussen ging ik ook stug door, mijn streven was om de top vandaag af te krijgen. Stukje bij beetje breidde ik de top uit.




Het lukte mij om de top af te krijgen, een rustig, maar toch kleurrijk geheel. Ik scoorde tussenvulling en stof oor de achterkant, dus ik kan thuis rustig verder werken aan deze quilt.



Dochterlief kon helaas niet verder met haar Haryy Potterdeken, het paarse garen was op. Gelukkig had ze ook een aantal geschilderde blokken van de Meet en Greet meegenomen en die werkte ze nog even bij, zodat er weer een deken van gemaakt kan worden.



Ik hielp het laatste kwartiertje nog even mee en zo konden we veertien blokken achterlaten. De volgende keer nemen we weer een stapeltje mee.


Tevreden over het vele werk dat we vandaag verzet hebben, gingen we weer naar huis.

zaterdag 31 oktober 2026

Bepijlen Warme Herstkuier, Drachten

Voor het eerst sinds de Kennedymars Diever ging ik weer een keertje buiten spelen, al was het wel buiten spelen met een extra opdracht. Op verzoek van Kenneth gingen Ate en ik vandaag de langste route, 17 kilometer, van de Warme Herfstkuier, die morgen op de planning staat, bepijlen.

Na een startersbakkie bij Ate reden we naar de startlocatie, waar Kenneth al op ons stond te wachten. Kenneth overhandigde ons een tas vol met benodigdheden: pijlen, spuitkrijt, een mal voor een pijl, handschoenen, rood-wit lint, een tang, tie-wraps en elastieken. We verdeelden de inhoud over rugzakken en de tas, zodat het gewicht een beetje verdeeld was en toen gingen Ate en ik op pad.


Na twee-en-een-half uur hadden we er zo'n 5 kilometer opzitten, het kost best veel tijd om goed te pijlen. Nu had dat ook te maken met het feit dat we door het centrum van Drachten liepen, waar er elke keer op korte afstand van elkaar pijlen moesten worden opgehangen of op de grond moesten worden gespoten. Ook liep er een stukje over en bospaadje, waar we linten op moesten hangen, dan moesten we een geschikte tak zoeken, het was dan meestal Ate die de tak naar beneden trok, zodat ik het lint eraan kon knopen. Dat schoot dus allemaal niet echt op.










Ondertussen voelde ik me een beetje een illegale graffitispuiter. Dat lag meer aan mijzelf, want er was werkelijk niemand die aan ons vroeg wat we aan het doen waren.


Na het centrum van Drachten konden we iets meer doorlopen, omdat we meer door een parkachtige omgeving liepen en dus niet meer om de 50 tot 100 meter een markering hoefden aan te brengen. We lunchten samen met Kenneth op een bankje. Kenneth had namelijk op ons verzoek nog een extra spuitbus gebracht. Overigens had ik een scheur in een handschoen opgelopen en dus had ik, in plaats van een wit voetje, een witte duim gehaald....




We namen een tunneltje onder de A7 door en vanaf dat moment konden we even lekker doorstappen, we gingen het buitengebied in en het eerste stuk was simpelweg een landweg volgen. Ik spoot af en toe een herhalingspijl, maar meer was er niet nodig.

Ondertussen waren we al bijna 7 uur onderweg en begon de zon langzaam onder te gaan. We maakten dus maar een beetje vaart.



Na nog een aantal kilometers en een bijzondere ontmoeting met iemand die ons aansprak dat we iets deden wat niet mocht volgens haar, maar die het zelf ook deed, liepen we weer onder de A7 door. In Drachten zelf maakten we nog een mooi ommetje, waarna we de fietsersbrug beklommen.




Na de fietsersbrug was het nog twee keer struikelen naar de auto, we waren klaar. We lieten de tas met markeerspullen achter voor Kenneth en toen ging we huiswaarts. Het was een lange dag, ruim 7 uur over 17 kilometer, maar het was uitermate gezellig met Ate en natuurlijk waren we blij dat we Kenneth hebben kunnen helpen.