Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

woensdag 20 juli 2022

N4D dag 2, de dag van Wijchen

Eindelijk gingen we vandaag dan van start. Natuurlijk hoorde ik de wekker van de Wandelkerel afgaan en lag ik te wachten tot ik actie bij hem hoorde. Waar dat eerdere jaren soms bijna tien minuten duurde, was dat dit jaar een kwestie van een minuutje, er zit dus duidelijk vooruitgang in....

Omdat Dochterlief en ik vandaag een vroege start hadden en ik toch klaarwakker was, besloot ik om er maar alvast uit te gaan. Ik pakte de tas van Dochterlief en mijzelf vast in en toen het bijna tijd was voor Dochterlief om op te staan, ging ik koffie halen. Dochterlief is al geen ochtendmens en zonder koffie is haar humeur helemaal om te janken.

Toen ik terug was met de koffie maakte ik haar wakker, schoof ik haar een beker koffie onder haar neus en vervolgens hield ik het eerste kwartier mijn mond, dat werkte.... In goede harmonie stapten we op de fiets, op naar Nijmegen, op naar de Wedren, op naar de start!!!

De weg naar de start kende nog een kleine hindernis, al ruim voor de fietsenstalling stond er een file van fietsers op straat, onverwachts, maar we sloten keurig aan. We waren ook wel aan de vroege kant en dat gold ook vele andere wandelaars, dat was waarschijnlijk ook de reden voor deze file.

 
 
Vanuit de file voor de fietsenstalling sloten we aan in de file voor de start, maar niet voordat we eerst een foto hadden gemaakt van de barometer. We gingen er vanuit dat we op vrijdag onder de streep zouden eindigen.



En dan eindelijk, na ruim twee jaar en een dag wachten ontvangt Dochterlief haar eerste N4D-startscan, we zijn op weg. Ook in de Walkers4Walkers-app is de N4D losgebarsten, ik ontvang diverse berichten van wandelaars die al gestart zijn, die bijna starten en die net opgestaan zijn, wat voelt dat weer heerlijk vertrouwd.

Terwijl het langzaam licht wordt wandelen wij over de voor mij vertrouwde wegen. Dochterlief kijkt, langzaam wakker wordend, haar ogen uit naar het overwegend roze peloton. Na een klein half uurtje begint ze te praten, het teken dat ze nu wakker is. Tot die tijd heb ik ook weinig tegen haar gezegd, dat is beter voor ons beiden ;-). We kletsen wat, met elkaar en met andere wandelaars, we verbazen ons over al die mensen die zo enorm vroeg alweer langs de kant staan, maar vooral genieten we van het samen lopen. Voor we het weten zitten de eerste tien kilometer erop en is het tijd voor een bakkie en een happie.



Na een pauze van een minuut of twintig, inclusief toiletbezoek, gingen we weer verder. De moed zat er nog goed in, dus zongen we vrolijk mee met de muziek en de bands langs de kant. Voor we het wisten waren we bij de splitsing met de dertig kilometer, omdat we nog van alles waren voorzien, liepen we lekker door. Ik waarschuwde Dochterlief dat we nu weliswaar in Wijchen waren, maar dat we daar nog een paar zouden komen. Mijn eerste jaar vond ik dat zeer demotiverend, elke keer opnieuw Wijchen binnenlopen.




 
Na een paar kilometer begonnen we de noodzaak voor een toilet te voelen, maar eerst was het tijd voor controle. Gelukkig voor ons was er vlak na de controle een toiletgelegenheid. Nadat we daar hadden gedaan wat we moesten doen, opereerden we eerst nog even het drinksysteem van Dochterlief. De slang van haar flessen naar het mondstuk was veel te lang, die bleef soms ergens aan hangen. Met behulp van een zakmes was dit klusje zo geklaard.


Ondanks dat het best warm was, voelden we ons goed, vrolijk weer verder dus. Eerst een ommetje om Wijchen heen, waar we in de verte de 50-kilometerwandelaars zagen lopen. Dat bracht ons op het idee om contact op te nemen met de Wandelkerel, eens vragen waar hij zich bevond. Na de samenkomst met de 50 kilometer bleek dat hij al ergens voor ons liep, niet normaal wat een tempo die jongen had. 
 
 
In Wijchen genoten we van de drukte en het feest. Het leukste in Wijchen vind ik het stuk waar een kilometer lang constant dezelfde muziek uit de luidsprekers klinkt, heerlijk meezingen en geen liedjes door elkaar. Nu de Oase er niet meer is, hadden we in eerste instantie niets om naar uit te kijken in Wijchen, maar in de Walkers4Walkers-app liet Aike weten dat ze langs de kant stond net voorbij Wijchen. Daar keken we dus naar uit. Net voor we Aike bereikten, liet de Wandelkerel weten dat hij bij de KWBN-rustpost was, hij had Aike gemist. Omdat Dochterlief graag een plakkerige knuffel van haar broer wilde, stonden we maar heel even stil bij Aike, de KWBN-rustpost was nog een klein stukje verder.

En daar troffen we de Wandelkerel. Na een dikke knuffel voor zijn zusje, haalde hij een flesje cola voor ons en toen ging hij weer verder. Wij deden even lekker onze schoenen uit en genoten van een momentje rust. We waren redelijk vroeg, er was ruim voldoende zitplaats voor ons. Helaas liep Mams, door haar late start, nog een heel stuk achter ons, dus nog een ontmoeting zat er niet in, verder maar weer dus....



We waren net weer op pad toen Dochterlief aangaf dat ze een vervelende plek onder haar voet had. Gelukkig mocht ze gebruik maken van een stoel langs de kant, zodat ik even haar voet kon inspecteren. Er zat inderdaad een irritatieplekje, afplakken dus. Na een paar honderd meter zat alles weer redelijk in model en konden we weer lekker doorstappen.

Ik vertelde Dochterlief dat ik het stuk van Wijchen naar Beuningen tijdens mijn eerste N4D vre-se-lijk lang vond en dat ik bij de tweede keer dacht: "Huh, zijn we er nu al!" Grappig toch hoe dat werkt. Dochterlief vond de afstand wel meevallen en zo liepen we dus al snel Beuningen binnen. Ook in Beuningen waren er weer vertrouwde gezichten, bijvoorbeeld Dr. Pain, die we even begroetten. Bij een rotonde zagen we een beetje achteraf toiletwagens staan, zonder lange rij erbij. Daar grepen we onze kans! Toen we de rotonde weer opliepen, hoorde ik ineens mijn naam achter me, we hadden direct voor Corné ingevoegd. Leuk zo'n ontmoeting en dus liepen we met zijn drieën verder.

Omdat we elkaar al lange tijd niet gesproken hadden, was er meer dan genoeg gespreksstof. We liepen Beuningen uit en later Weurt in. Hier troffen we de mannen onze camping met een blikje drinken. Er was nog veel bier, veel water en één blikje cola. Dochterlief en ik besloten om die laatste te delen en Dochterlief nam nog een flesje water mee, haar voorraad was zo goed als op. Dit jaar ging de route door Weurt, veel gezelliger dan die lange asfaltweg waar we elke morgen fietsen. Het meest bijzondere daar is een tuin vol met beelden.




Na het oversteken van de sluizen bij Weurt, nu dus lopend in plaats van op de fiets, ging het richting Waterkwartier. Voor die viel er her en der al wat te halen. Er werden ijsjes en bekertjes limonade uitgedeeld, heerlijk met deze temperaturen. In het Waterkwartier trof Corné zijn fan(s) en nam hij afscheid van ons. Dochterlief en ik gingen met zijn tweeën verder voor de laatste loodjes.


Net nadat we afscheid hadden genomen van Corné kreeg ik een appje van Fleur, mijn maatje uit "Laat Mij Maar Lopen", zij stond op het Faberplein met de Camino-brothers en ze vroegen zich af waar wij waren. Nou vlakbij dus, dus op naar het Faberplein. Hier troffen we mijn Camino-maatjes. Het blijft bijzonder hoe dat tv-programma invloed heeft gehad op ons leven en hoe wij met elkaar verbonden blijven. Tijd voor een selfie dus.

Overigens vraag ik mij af hoed Dochterlief het voor elkaar krijgt om altijd goed op zo'n selfie te staan.

Vanaf hier was het echt nog twee keer struikelen naar de Wedren. Net na twee uur melden Dochterlief en ik ons af. De Wandelkerel was toen al op de camping en Wandelmams was nog ergens onderweg. na het aandoen van onze slippers stapten we op de fiets, op naar Weurt.


Toen we de sluizen overfietsten liepen er nog diverse wandelaars daar. Voor hen was het zeker nog mogelijk om op tijd binnen te zijn gelukkig. Voor ons was het even tobben en uitkijken hoe en waar te fietsen, maar zonder ongelukken kwamen we op de camping.

De Wandelkerel had al gedoucht en dat gingen Dochterlief en ik ook maar doen, we waren lekker plakkerig van het zweet. Na de douche ging Dochterlief naar de massage en toen we weer terugkwam, was Mams ook terug. We hadden nog even tijd om lekker te relaxen voor het etenstijd was en dat deed iedereen op zijn eigen manier.....



Na het eten mocht ik mijn taak als verzorger uitvoeren en plakte ik drie paar voeten preventief af. Na een laatste bakkie gingen we lekker vroeg naar bed, morgen gaat de wekker weer vroeg....





dinsdag 19 juli 2022

N4D dag 1, de dag van de schaduw

Gister op de Wedren troffen we op de valreep nog een aantal bekenden. We kletsten daar even bij en toen zei ik grappend dat ik nu moest bedenken hoe ik een verslag van deze dag op mijn blog moest gaan zetten. Corné kwam met het briljante plan om een verslag te maken van "De dag van de schaduw" en dat is het dus nu geworden.

En gelukkig konden we de hele dag meeverhuizen met de schaduw, want onze caravans staan tegenover elkaar. Ook staan we langs de rand van de camping en dus een boswal, dat betekent dus de hele dag schaduwplekken. Al was het af en toe vechten om de beste schaduwplek, maar met behulp van de parasol wisten we allemaal de dag redelijk door te komen.



Ondertussen had onze buurvrouw een badje klaargezet, helaas was die niet groot genoeg voor het hele straatje....



 
 
We bleven dus maar braaf verhuizen. Daar waren we niet de enige in, het was heel rustig op de camping, iedereen deed hetzelfde als wij.








 
Gelukkig was de catering vandaag alweer aanwezig, zodat we niet hoefden te koken in een zeer warme caravan. Na een smakelijke maaltijd, was het tijd voor de voorbereidingen voor de eerste/tweede wandeldag.

We gingen redelijk op tijd naar bed met het motto: "Slaap je niet, dan rust je toch!" Op naar morgen, dan mogen we eindelijk op pad!!!

maandag 18 juli 2022

Op weg naar de N4D

Ook dit jaar vertrokken Wandelmams en ik al op vrijdag richting Weurt om daar ons tijdelijk N4D-onderkomen op de camping te parkeren. Mams zette haar boeltje op met behulp van Paps, ik kreeg hulp van de Wandelkerel die dus deze keer al vanaf vrijdag aanwezig was. (Nou ja, niet helemaal, hij reisde op zaterdagavond nog een keer naar het noorden voor een feestje...) Nadat alles op zijn plek stond, ging Paps weer naar huis, hij komt zaterdag terug om de boel weer af te breken.

Nadat alles stond, zouden Mams en ik boodschappen gaan doen, terwijl de Wandelkerel het fort zou bewaken (lees relaxen). Dat boodschappen doen moest nog even wachten, want ik kreeg een knoeperd van een bloedneus, het duurde bijna drie kwartier voordat het echt stopte. Het was lang geleden dat ik dat had meegemaakt. Gelukkig verliep het boodschappen doen zonder problemen, zodat we de komende dagen voorzien zijn van ons natje en droogje. Eenmaal weer terug op de camping maakten we er een relaxte dag van.

Zaterdag wilden Mams en ik even de stad in, de Wandelkerel sloeg over, hij bleef weer achter om het fort te bewaken. We gingen met de auto naar Nijmegen, niet omdat we niet wilden fietsen, maar we combineerden dit bezoekje met het ophalen van Dochterlief van het station. En zij had de spullen van twee weken animatiewerk op Ameland bij zich. 
 
We deden wat inkopen, boeken en aardbeien, we trakteerden onszelf op een bakje kibbeling en toen was het tijd om naar het station te gaan. We waren mooi op tijd om Dochterlief op te halen, maar toen haar trein eenmaal binnen was, gingen de deuren niet open en stroomde het perron vol met politieagenten. Dochterlief liet weten dat ze op zoek waren naar een zakkenroller/tassendief. We hebben twintig minuten staan wachten op een steeds voller wordend perron, maar toen eindelijk gingen de deuren open en kon ik Dochterlief na ruim twee weken weer knuffelen.



Overigens waren de aardbeien wat minder blij met het oponthoud op het station......


Eenmaal terug op de camping was er nog net tijd voor een snelle knuffel tussen broer en zus en toen vertrok de Wandelkerel naar het noorden voor zijn feestje. Op de fiets naar station Nijmegen en dan met de trein weer verder. Wij dames maakten er verder een relaxte dag van met de andere campinggasten. Het onderwerp van gesprek was toch wel de weersverwachting voor dinsdag en de eventuele maatregelen die al dan niet genomen zouden worden.

Zondagmorgen was het tijd voor een ontbijt met aardbeien, ieder op het moment dat het uitkwam, met een bakkie van het een of ander. 
 
 
We wilden tegen tweeën op de Wedren zijn, omdat dan bekend werd gemaakt welke beslissing het bestuur zou nemen met betrekking tot de verwachte temperaturen op dinsdag. Het liep iets anders dan we verwachten en we waren dus ook iets later in Nijmegen, maar bij de fietsenstalling was de live persconferentie over het gehele terrein te horen en daar hoorden we dus dat er dinsdag niet gewandeld zou worden.

Hoewel we daar al wel een beetje rekening mee hadden gehouden, was het toch wel even slikken, mogen we eindelijk na drie jaar weer op pad, wordt het een dag minder. Vooral Dochterlief baalde enorm, zeker omdat we in eerste instantie niet meekregen dat de officiële beloning wel uitgereikt zou worden. Overigens had tobber Dochterlief ook daar in eerste instantie moeite mee. Pas toen ik zei dat als het bestuur van de N4D vindt dat zij die beloning verdient, zij niet moet denken dat ze het beter weet, kon er weer een klein lachje vanaf.

En zo liepen we naar de Wedren om ons aan te melden en toen dat bandje eenmaal om haar pols zat, was Dochterlief weer helemaal verguld met haar deelname. 
 



 
Toen we Mams weer gevonden hadden, maakten we een rondje door de stad in afwachting van de Wandelkerel, hij wilde zich ook vandaag aanmelden, dan was dat maar geregeld. Helaas had hij heel veel pech met de treinen en lukte het hem niet om op tijd op de Wedren te zijn. Gelukkig kan hij zich morgen ook nog aanmelden, het zou zelfs dinsdag nog kunnen, maar daar gaan we niet voor. Met zijn vieren stapten we weer op de fiets om richting Weurt te gaan. Bij de sluizen was ik het bokje. De jeugd fietst veel vaker en makkelijker en Mams heeft elektrische ondersteuning, dus ik bereikte als laatste de top..... 
 
's Avonds liepen Mams en ik nog een rondje om en door Weurt en daarna maakten we er een gezellige avond van, zelfs Mams, die geen spelletjesmens is, deed mee met een spelletje "30 seconds". Het bleef dan ook lang onrustig in ons straatje.
 






 
Maandag vertrokken we niet al te laat naar de Wedren, niet alleen om de hitte voor te zijn, ook omdat de aanmeldtijden waren aangepast, zodat ook de vrijwilligers van de N4D niet in de hitte paraat hoefden te staan. 

Op de Wedren zagen we Harm al in actie en genoten we nog even van de sfeer, maar omdat de temperatuur al snel opliep, bleven we niet al te lang in de stad. De Wandelkerel en ik fietsten nog even langs de supermarkt, terwijl we Mams en Dochterlief alvast naar de camping stuurden, wij kunnen beter tegen de hitte dan zij. Maar zelfs de Wandelkerel en ik waren blij dat we op de camping weer in de schaduw konden zitten.




En daar is-tie weer, de traditionele "we-zijn-aangemeld-foto"!!!

 
En omdat het heel lang warm bleef, bleven wij ook heel lang buiten zitten, er wachtte geen wekker op ons.....