In
2017 liep ik de Kennedymars van Cuijk met een groep Walkers. Toen kregen we door allerlei omstandigheden geen medaille, een goede reden om dit jaar daar dan maar eens een medaille op te gaan halen in Cuijk. Dit jaar moest ik het wel alleen doen, er waren geen Walkers of andere bekenden van mij aanwezig dit jaar.
Omdat Cuijk een dagmars is, start om 5.00 uur 's ochtends, had ik voor twee nachten een hotel geboekt vlakbij de start. Nou ja, zelfs zo dicht bij de start dat ik vanuit mijn hotelkamerraam de start bijna kon aanraken. Ik had al mijn spullen de avond van tevoren al klaar gelegd, dus toen mijn wekker ging, kon ik zo in mijn kleren springen en de waterkoker aanzetten. Even later rolde ik met mijn rugzak op mijn rug en mij extra tas onder mijn arm het hotel uit om mij aan te melden. Ideaal zo.
Er hing een fijne, positieve, verwachtingsvolle sfeer en terwijl de die hards zich vooraan positioneerden, bleef ik rustig in de achterhoed staan, daar ben ik beter op mijn plaats. Ik keek achterom naar de kerkklok en zag dat het 5.00 uur was, een prachtig plaatje die verlichte kerkklok. Ik maakte en foto en toen werd het startschot gegeven, ik draaide net te snel om, de foto is dus bewogen, maar ik vind hem nog steeds mooi en als je goed kijkt zie ook nog dat het echt 5.00 uur is.
Ik begon in een lekker tempo, met de meute mee, maar wel een tempo dat ik lang zou kunnen volhouden. Al snel werd het licht en was het niet meer nodig om een lampje aan te hebben. Nu had ik ook een rood fietslichtje op mijn rugzak zitten, ik wil graag gezien worden 😉, maar daar kon ik niet bij en ik had nog geen zin om te stoppen en mijn rugzak af te doen. Gelukkig was er een medewandelaar die dat even voor mij deed. Fijn, dan weet ik zeker dat ik vanavond ook nog een 'achterlicht' heb.
Het vroege opstaan werd beloond met een prachtige zonsopkomst boven het water en na 6,5 kilometer kwam ik bij een scoutinggebouw, waar ik gebruik maakte van het toilet. Toen ik aankwam stond er slechts een persoon voor mij te wachten, toen ik het toilet uitkwam, was de rij een stuk langer. Was ik dus precies op tijd daar.....
Na deze plaspauze ging ik snel weer verder, ik had nog een stukkie te gaan. Het vervolg van de route was ook prachtig, het was echt een groene route met in dit stuk ook veel water. Ik genoot met volle teugen. De zon kwam steeds wat verder aan de hemel, maar de lucht had nog steeds prachtige kleuren. Voor ik het wist was ik bij de volgende rustpost, alweer 11 kilometer weggestapt. Hier konden we twee plakjes brood en wat te drinken krijgen. Het brood sloeg ik over, maar de beker limonade ging er lekker in. Ook hier maar weer een sanitaire stop, voor ik verder ging.
Vanuit het scoutinggebouw ging het naar het dorp Linden, ik liep nu onder de brug in de A73 door, diezelfde brug hoop ik op een vrijdag in juli over te steken richting Linden. Ik zag dus wel wat bekende plekjes, maar de route van de Kennedymars was toch echt heel anders dan die van de N4D. Ook nu ging het weer over prachtige paadjes door de natuur. Ik slingerde richting Beers, terwijl het langzaam maar zeker steeds warmer werd.
We tikten Beers aan en bij de plaatselijke voetbalvereniging VBC'25 stond er weer een rust gepland. Hier maakte ik van mijn lange broek een korte broek en smeerde ik mij goed in met zonnebrandcrème voor ik aan de versnaperingen ging. Ik koos voor een flinke bak gele vla. Het enige nadeel was dat er zo'n lepel bij zat die bijna vlak was. Nou ja, kon ik lekker lang genieten van de vla én het was een reminder om mijn spork, als ik weer thuis ben, weer in mijn rugzak te doen...
En verder ging het weer, gelukkig ging de route ook regelmatig over beschaduwde wegen, dat hield het allemaal nog goed te doen. We liepen over mooie paadjes door de natuur. We kwamen langs kasteel Tongelaar, waar deze dag een bruiloft stond gepland, ze hadden er mooi weer bij, ik kwam nog langs een kunstwerk en Mary Poppins was ook aanwezig om ons aan te moedigen. Ik verbaasde mij over het tempo dat ik liep, dat ging best stevig voor mijn doen.... Ik moet hier wel bij vermelden dat ik de app tijdens de rusten stopzet, dit is dus puur mijn looptempo.
En zo was ik weer 10 kilometer verder en bij de volgende rustpost. Ik weet niet meer wat er hier werd uitgedeeld, maar het was iets waar ik geen behoefte aan had. De cola ging er nu wel lekker in en de dropjes die op tafel stonden ook. Ik vereerde de sanitaire voorzieningen met een bezoek en daarna was het tijd voor de volgende etappe, 5,5 kilometer te gaan.
Die 5,5 kilometer waren zo voorbij, heerlijk langs het strand gewandeld, door de natuur gebanjerd, fietsers gegroet, hardlopers toegelachen en genoten van de omgeving. Ik was redelijk afgezakt naar de achterhoed en het was daardoor redelijk rustig om mij heen. Dat vond ik helemaal niet erg, het is soms best wel fijn om alleen met jezelf en je gedachten te zijn.
De volgende rust was bij een café en daar liep een grote groep supporters, met zelf meegebrachte stoelen, richting het terras. Zij gingen precies voor de ingang van het terras stilstaan toen ik eraan kwam. Ik vroeg of ik er langs mocht en ze gingen keurig aan de kant, al was er een supporter bij die zei dat ik het wel wat vriendelijker had mogen vragen. Misschien had hij wel gelijk hoor, maar een andere supporter die ernaast stond zei dat hij niet zo moest zeuren, wij waren al vanaf heel vroeg op en hadden al 35 kilometer gelopen, terwijl degene die de opmerking maakte had uitgeslapen en alleen nog maar op zijn kont had gezeten. Ik hen maar gewoon vriendelijk gelachen.
Bij deze rust konden we kiezen uit een vette hap of soep. Ik ging voor de soep. Tja, cola en soep zijn toch wel eerste levensbehoeften voor mij tijdens, vooral, lange wandelingen. Ik vond ook nog een plekje in de schaduw, even weer lekker bijkomen.
De volgende etappe was bijna 10 kilometer, maar dan zou ik ook over de helft zijn en daar kon ik bij mijn extra tas. Genoeg dus om naar uit te kijken. Vol goede moed ging ik dan ook verder. Het eerste deel was over de verharde weg, in de schaduw, dat schoot weer lekker op. Daarna ging het weer de natuur in, prachtig lopen, maar ik mopperde inwendig wel een beetje, belachelijk dat ze die bospaadjes niet voor mij geasfalteerd hebben, stomme boomwortels en kuilen. Ok, tijd om een muziekje op te zetten, want dit soort gedachten helpen absoluut niet. Met een dopje in een oor, ik wilde toch ook nog wel gewoon de vogels horen, ging ik weer vrolijk verder.
Ik kan ook echt niet anders zeggen dan dat het een prachtig stuk was om te lopen. Toen ik het natuurgebied weer uitkwam, hoorde ik in de verte al muziek, voor mijn gevoel moest ik dus al wel bijna bij de rustpost zijn. Helaas kwam ik bedrogen uit. Hemelsbreed was het inderdaad een klein stukkie, maar over de weg was het nog bijna 3 kilometer. Gadver de gadver. Dat waren dus lange kilometers, ik had een tussentijdse we-zijn-er-bijna-dip.
Gelukkig bereikte ik de rustpost zonder problemen. Buiten in de schaduw was geen plek meer, dus ik besloot om binnen te gaan zitten. Rugzak neergepl..rd en eerst naar het toilet. Daarna extra tas en poffertjes en cola gehaald en toen zitten en schoenen uit!!! De tegels in de kantine bleken heerlijk koel te zijn, wat een genot voor de voetjes. Ik had ook een massageballetje meegenomen, dus de voeten kregen ook nog even een massage. Ik at nog wat uit eigen voorraad en al met al maakte ik er een lange, lange rust van, ik bracht zo'n drie kwartier door op deze rustpost. Ik deed schone sokken en andere schoenen aan en ik wikkelde wat extra wandelwol om mijn tenen en zo kon ik er hopelijk weer tegen.
Ik liep het dorp uit en na het oversteken van een drukke weg stond daar een local haar tuin te doen. Ze wenste me veel succes en vertelde dat nu het mooiste deel van de route kwam. Dat was leuk om te horen. Er lag nu ene etappe van 7 kilometer op mij te wachten, das een mooie afstand. Het stuk dat volgde was inderdaad mooi, het ging over het
Duits lijntje. Ik kon mij van de editie van 2017 nog herinneren dat we een over een heel gammel hek moesten klimmen, dat was nu gelukkig niet het geval. Er moest wel over een hek geklommen worden, maar dat was een degelijk stevig hek. Gelukkig maar....
Het was inderdaad mooi lopen over het Duits lijntje, maar ik moest wel mijn aandacht erbij houden, ik heb dus weinig foto's gemaakt, maar dat kan ook met de vermoeidheid te maken hebben, want nadat ik een worstenbroodje en de onvermijdelijke cola had genuttigd, ging ik verder naar de doorlooppost, weer 6 kilometer verder en op dat stuk heb ik geen enkele foto gemaakt. Ik maakte wel weer een foto van de bak fruit die ik daar kreeg. En gelukkig stond er een picknickbank bij de deze post, zodat ik toch nog even kon zitten. Voor het toilet moest ik nog wel 3 kilometer doorlopen. Nadat ik bij de volgende post gebruik had gemaakt van het toilet, was er soep. Daar was ik wel aan toe zeg. Lekker met een colaatje en iets te eten uit eigen voorraad. Ondertussen had ik er 60 kilometer opzitten en kon ik dus ook gaan beginnen met aftellen als ik weer verder ging. Overigens zou ik weer terugkomen op dit rustpunt, ik lette dus extra goed op toen ik de Slaterhal verliet.
Het volgende stuk was weer genieten, een prachtig stuk langs de Maas, helaas weer niet geasfalteerd😉, maar ik vond het toch heerlijk lopen. Ik liep weer met een muziekje op, een beetje afleiding en ik liep weer helemaal 'alleen', al vond ik dat helemaal niet erg. Na 6 kilometer was er weer een doorlooppost en daar kreeg ik een ijsje, wat een verwennerij. ook nu was er een zitmogelijkheid en daar maakte ik dus ook even gebruik van. Er zaten hier nog een stuk of 10-15 wandelaars, dat aantal viel me niet tegen.
Na mijn ijsje ging ik weer verder, op naar de Slaterhal. De zon ging bijna onder, maar ik ging er vanuit dat ik nog voor het echte donker bij de rust zou zijn. Ik liep over een prachtig slingerpad met aan het einde een brug, die prachtig afstak tegen de ondergaande zon. Dat was een fotomomentje. Ik mocht vervolgens ook de brug oversteken en al snel daarna kwam ik weer bij de Slaterhal. Ik kon nu een broodje knakworst krijgen, die nam ik maar dan zonder het broodje. Ondertussen kwam de cola mij de neus uit, dus ik ging nu maar weer eens voor een kop thee.
Na een sanitaire stop en voorzien van licht voor en achter begon ik aan de laatste 9 kilometer. In die 9 kilometer zat nog een rustpost op 3,4 kilometer voor de finish. In mijn hoofd ging ik dus een stukkie van ruim 5 kilometer lopen. Bij het vertrek lette ik goed op dat ik de goede kant op ging, ik wilde geen extra kilometers lopen.
Ik ging weer voortvarend van start, maar na een kilometer begon er een kleine irritatie onder mijn linkerhiel te ontstaan. Ik had geen zin om in het donker langs de kant van de weg te gaan bekijken of er iets aan de hand was, dus muziekie in mijn oor en gaan, blik op oneindig en verstand op nul. Hoewel de irritatie bleef, liep ik verder prima, het koelde af nu de zon onder was, maar niet zoveel dat ik eene xtra laagje aan moest doen, ik liep nog steeds in shirt en korte broek.
Er liepen nog wat plukjes wandelaars om mij heen waar ik af en toe wat praat mee had en zo ineens was ik bij de laatste rustpost. Ik liep naar binnen om mijn stempel te halen. Ik was van plan om direct weer verder te gaan, maar ik kreeg een bak gele vla aangeboden en die zag ik nog wel zitten. Nadat ik die bak had weggewerkt, begon ik echt aan de laatste loodjes.
Mijn hiel irriteerde nog steeds, maar voor dat laatste stukje liet ik hem lekker zijn gang gaan. Ik wilde gewoon naar de finish. Ik kwam langs het bord Cuijk en even later zag ik de kerk van Cuijk fel verlicht voor mij opdoemen. Daar wilde ik dan toch nog wel even voor stilstaan.
Ik ging het tunneltje door dat ik in juli andersom hoop te nemen en toen ik bij de terrassen in Cuijk. Er werd nog even voor mij gejuicht en daar was de finish. Kennedymars 8 was een feit.
Ik wikkelde alle formaliteiten af en ging nog even op de foto. Daarna snel naar de hotelkamer en de douche. Ik zou net het hotel binnenlopen toen ik bedacht dat ik mijn extra tas was vergeten. Wat een geluk dat ik zo dicht bij de finish sliep, binnen een minuut was dit probleem verholpen.
Toen ik mijn schoenen had uitgetrokken bleek waar de irritatie onder mijn hiel vandaag kwam, een blaar onder het eelt. Ook vond nog een andere, kleine blaar, maar daar had ik tijdens het lopen geen last van gehad.
Na het douchen genoot ik nog even na van mijn prestatie en van de geluiden die nog van buiten kwamen. Toen ik het koud begon te krijgen, ging het licht uit en het dekbed over mij heen. Tijd om te gaan slapen.
Ik denk dat ik nog wel eens terugkom in Cuijk voor deze Kennedymars.....
