Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

donderdag 9 juli 2026

Hærvejvandrig, Ny Nørup-Skægbjerg Høj

Ook vandaag was de start om 8 uur en ook vandaag deed iemand het licht om 5 uur aan. We hadden dus weer meer dan genoeg tijd om ons voor te bereiden op deze dag.... 😉 Na de speech vertrokken we weer onder begeleiding van tamboerijnen en met de vlaggendragers weer voorop. Nadat we losgelaten waren, kwamen we al snel langs een kasteel en een galerie. Leuk om daar enkele kunstobjecten te zien.





Kenneth liep vandaag op met Erik, de Deen uit Groenland, Hilly en ik liepen samen op. In het landschap werd het steeds duidelijker dat we wat noordelijker kwamen, het begon langzaam maar zeker te veranderen van vlak naar glooiend. Hoewel we echt wel genoten van de mooie omgeving, liepen we toch ook wel stevig door. Tussen rust 1 en 2 zouden we namelijk door de plaats Jelling komen en we hadden gehoord dat het meer dan de moeite waard was om daar even rond te kijken. Gelukkig waren we mooi op tijd bij de eerste rust, waar we ook Kenneth en Erik weer troffen, al was dat van korte duur, zij gingen al snel weer verder, op naar Jelling.







Ook Hilly en ik gingen vrij vlot weer verder, op naar Jelling. Op weg daar naartoe ging het door een prachtig stuk bos. We zagen ook markeringen van andere langeafstandswandelingen, natuurlijk was er ergens een limonadepost en op een van de eerste huizen in Jelling een kunstwerk. Genoeg vertier dus onderweg naar Jelling.





Het centrum van Jelling is inderdaad de moeite waard. Er liggen twee grafheuvels die direct opvallen, met aan de kant waar wij binnenkwamen een betonpad met zuilen. Op een terras zagen we heel veel Hærvejmarschwandelaars zitten, maar wij besloten om onze tijd te gebruiken om rond te kijken. We gingen eerst het museum in, waar we gelukkig gebruik mochten maken van het toilet. Daarna deden we een rondje door de museumshop. Hier scoorden we stempels en stickers en we kochten een sleutelhanger met een runesteen. 

Vervolgens liepen we door naar de kerk. Voor de kerk konden we de runesteen van onze sleutelhanger in het echt bewonderen. Om de runestenen die voor de kerk staan te beschermen, staan ze in een glazen kubus, maar het blijft bijzonder. In de kerk scoorden we nog een stempel en keken we nog even rond, maar echt de tijd namen we er niet meer voor, we moesten langzaamaan verder om niet te laat bij de tweede rust aan te komen. Maar mocht ik ooit weer in de buurt van Jelling komen, dan wil ik het museum bekijken en de tijd nemen om om de grafheuvels heen te lopen.







Bij de tweede rust bleek dat we niet de enigen waren die lang in Jelling waren gebleven, het was hier nog heel erg druk, terwijl de sluitingstijd al redelijk dichtbij kwam. We waren er zelfs voor Kenneth en Erik die heerlijk hadden zitten praten op het terras. We deden hier even onze schoenen uit en genoten van de soep, die kregen we elke dag op de tweede rust. We zaten binnen en dat was prettig, want de zon begon behoorlijk te branden. Na de sanitaire stop gingen we weer verder.


Na deze rust hadden we nog 10 kilometer te gaan en die 10 kilometer gingen rechttoe, rechtaan over de Hærvejen. In eerste instantie ging het over asfaltwegen, waar de warmte van de brandende zon werd teruggekaatst. Het werd dus lekker warm, pfffff. Hilly en ik zochten zelf de afleiding wel. Er deden ook drie Franstalige Belgische dames mee en zij zaten langs de weg om de voeten van een van de dames te verzorgen. Hilly vroeg of ze 'panne' hadden. Gelach alom....

We bleven rechtdoor gaan over de Hærvejen, maar ineens stond er een pijl naar links, een tuin in. Het bleek een ingelaste rust te zijn in de tuin van een B&B. Wat een oase was dat. Schaduw, wat te drinken tegen een klein bedrag, een beetje aandacht en weer even van de voeten. We zaten daar niet lang, maar het feit dat we inde schaduw zaten, maakte dat we even afkoelden.




Na deze onverwachte oase was het nog 5 kilometer en in die 5 kilometer werd de felle zon regelmatig afgewisseld met stukjes door het bos en dus in de schaduw. Zonder problemen bereikten we dan ook rust 3, waar we Kenneth weer troffen, hij had met Erik even gang gemaakt. We hadden weer tijd voor een finishborrel voor het busje ons kwam ophalen. 



Helaas was de terugrit een hele belevenis. Onze chauffeur wist wel raad met het gaspedaal en wat minder met de rem. We reden over de route van de 300-kilometerwandelaars en op een gegeven moment dacht ik echt even dat we een van de wandelaars zouden raken. Gelukkig liep het allemaal goed af en kwamen we veilig op onze eindbestemming. Daar hing als vanouds de bel weer op ons te wachten, gelukkig had de organisatie een alternatief gevonden voor de gesneuvelde partytent.




Na het douchen en het bed opmaken maakten we de traditionele wandeling, weer in het gezelschap van Roy, naar de supermarkt. Vandaag weer lekker geborreld, helaas minder lekker gegeten. 

Nu nog even de laatste voorbereidingen voor morgen en dan naar bed. Nog maar 2 dagen te gaan.....

woensdag 8 juli 2026

Hærvejsvandrig, Skodsborg-Gejvang Plantage

Ook deze morgen was er iemand die voor 5 uur het licht aandeed, terwijl de start pas om 8 uur was. Er lag nog bijna 100 honderd man te slapen, dus deze actie werd niet bepaald met gejuich ontvangen, ook niet door mij. We waren dus uiteindelijk weer ruim voor de vertrektijd klaar om te vertrekken. Deelnemer Kurt vermaakte ons met een fluitconcert.


Na de dagelijkse toespraak in drie talen, waarin we hoorden dat we vandaag na 8,8 kilometer het officiële midden zouden bereiken, gingen we op pad. Het werd al snel warm en dat bleef het, er waaide wel een stevige wind en die maakte dat het goed te doen was.




We hadden de tip gekregen dat er in het plaatsje Vejen een bakkertje zat met heel veel lekkere broodjes. Daarnaast was er in Vejen veel te zien en stond er een leuk kerkje. Ook was er een rust bij het toeristisch informatiepunt in Bække, waar we ook wat te drinken zouden krijgen. Het kon dus zomaar een 'drukke' dag worden.

In Vejen was mijn eerste stop bij een geldautomaat, daarna kwamen we bij de bakker, waar het inderdaad moeilijk kiezen was tussen alle lekkere broodjes. Ook zagen we de nodige kunst in Vejen en natuurlijk kwamen we ook bij de kerk. In het portaal van de kerk zagen we dat er op de tegenoverliggende begraafplaats een stempel moest zijn en stempelfetisjisten als wij zijn, gingen we daar natuurlijk naar op zoek. De stempel bleek een preeg- of ook wel reliëfstempel te zijn. Een van onze Deense medewandelaars had zelfs een speciaal boekje voor de Hærvejen, waar al was in zat om de stempel in te kunnen drukken. Wij drukten de stempel gewoon in het papier van ons wandelboekje en voor de zekerheid drukten we er ook nog een paar extra op losse papiertjes.










Net na het kerkje in Vejen waren we bij het officiële middelpunt van de wandeling. Hier stonden twee vrijwilligsters op ons te wachten met een drankje. De traditie is om rosé te drinken, maar dat liet ik even aan mij voorbijgaan, het bekertje cola liet ik mij goed smaken. Vlak na deze traktatie waren we ook bij de eerste rust. We zaten behoorlijk in de achterhoede, omdat we het er even van genomen hadden in Vejen.




Na deze rust gingen we op weg naar Bække, waar de tweede rust zou zijn. We begonnen met zijn drieën, maar Kenneth liep langzaam maar zeker van ons weg, al bleven we hem in het zicht houden, die vlag van Curaçao valt wel op......


In Bække waren de vlaggen voor ons uitgehangen, al mochten we niet lekker (door)knallen daar. Nu deden we dat ook niet, want ook hier was er bij de kerk een stempel te verkrijgen, dat werden er weer meerdere op verschillende papiertjes. Bij de tweede rust wachtte Kenneth weer op ons. Weer was er een stempel en er stond een beker heerlijke limonade op ons te wachten. Ook gingen hier de schoenen even uit en was er tijd voor wat te eten en nog meer drinken.









Na de tweede rust gingen we weer verder met zijn drieën, maar ook nu duurde dat niet zo lang. Kenneth en ik wilden een monument bekijken en Hilly besloot om door te lopen. Het monument had iets te maken met een runesteen en een boot. We zwierven hier wat rond en bekeken de boel van dichtbij en van verderaf op ons dooie gemak.


Even de veters opnieuw strikken.....















In het vervolg van de route kwamen we nog een paar keer bijzondere stenen tegen, maar we bleven niet bij allemaal stilstaan. We liepen in een heerlijk tempo door en voor we het wisten waren we bij de limonaderust. De jerrycans stonden in de schaduw en de inhoud was dan ook nog lekker koel. Ik dook ook nog even de bosjes in voor een groen toilet en daarna maakten we gang naar rust 3.





Bij rust 3 had Hilly al stoelen voor ons geregeld en terwijl ik mijn slippers aandeed, regelde zij een drankje. Ook had ze geleerd van de verwarring van gisteren en dus had ze zich nog niet aangemeld voor het busje, dat deden we dus met zijn drieën. Na ongeveer een kwartier was het busje er om ons naar de slaaplocatie van vandaag te brengen. Bij aankomst bleek dat het inderdaad flink waaide vandaag, want de tent met de bel lag op het dak. We konden dus niet laten weten dat we er waren....

In het busje......



Na het douchen en het 'opmaken' van ons bed, liepen we met Roy naar de supermarkt voor een hapje en een drankje. Het complex had een binnentuin en daar was het heerlijk zitten, in de zon en uit de wind.



Het diner bestond vandaag uit lasagne met Italiaanse salade, zeer smakelijk.


Gezien het feit dat het vanmorgen zeer vroeg dag was, denk ik dat het niet lang meer duurt voor ik plat ga, oordopjes in en slapen......