Na een gezellige avond bijpraten en een nachtje slapen bij Martin en zijn ega, ging de wekker vanmorgen er-rug vroeg, maar gelukkig veel minder vroeg dan wanneer ik thuis had geslapen. Na een ontbijt en een voorspoedige rit naar Overveen, stonden Martin en ik royaal op tijd op het perron voor het treinritje naar Zandvoort. We waren niet de enige wandelaars in de trein, al zat de trein ook zeker niet vol. In optocht liepen we naar de start op het circuit. Voor we door de start gingen, moest ik natuurlijk eerst nog even een sanitaire stop maken. Toen ik Martin weer opzocht, stond hij te praten met Marc, je weet wel, die AI-bot in Egmond die toch geen AI-bot bleek te zijn.....
Na een kort praatje gingen Martin en ik van start, Marc en zijn wandelmaat gingen nog even hun bestelde shirt ophalen. Net voor ons liepen wandelaars het circuit op en zij werden door de organisatie de andere kant opgestuurd. Wij snapten wel dat er verwarring was, want de pijlen op het hek waren niet echt handig bevestigd, maar ook wij volgden de aanwijzingen van de organisatie op en draaiden het circuit op in de richting die zij aangaven.
We waren een stukje op weg toen bleek dat er ook wandelaars de andere kant opliepen, we hadden tegenliggers. Er werd over en weer wat gelachen. Onze verbazing was groot toen een van de tegemoetkomende wandelaars iemand voor ons aansprak, ze vroeg waarom wij deze kant opliepen, hoe we dat hadden kunnen doen. Gelukkig kwam er net iemand van de organisatie langs en die gaf aan dat wij op aanwijzing van de organisatie deze kant op waren gelopen, foutje van hun. We mochten allemaal onze weg vervolgen, ieder zijn eigen kant op. Dat deden we dan ook.
Marc maakte een foto van Martin en mij......
........ en ik maakte een foto van Marc en zijn wandelmaat.
Hoog in de bocht......
We verlieten het circuit en gingen richting strand. Het was weer de keuze, strand of boulevard, wij kozen voor de boulevard. Daar hadden we geen spijt van, want we hadden een prachtig uitzicht op het strand. Blauwe lucht, wolken, schuimkoppen en wandelaars, het was echt een heel mooi plaatje.
Op het strand was het prima lopen, er was een mooie strook hard zand en de zee was mooi onstuimig, met schuimkoppen, met daarboven veel blauw en dus een zonnetje. Martin en ik waaierden af en toe wat uit elkaar, maar even later zochten we elkaar dan ook weer op. We kletsten heerlijk bij, over familie, wederzijdse vrienden en natuurlijk wandeltochten, wat kan het leven toch simpel en mooi zijn.
Toen ik de zeeschepen richting de kust zag varen, wist ik dat we IJmuiden en dus het punt waar we het strand zouden verlaten, bijna bereikt hadden. Martin gaf even gas en dan kan ik hem echt niet bijhouden, ik had dus het nakijken. Gelukkig wachtte hij vlak voor de volgende stempelpost, en dus de rust, weer op mij, zodat we samen naar het bakkie konden lopen.
Omdat het zonnetje heerlijk scheen besloten we om ons bakkie buiten te doen, dat was heerlijk tot de zon achter de wolken verdween, toen werd het best fris. Ik moest natuurlijk ook naar het toilet, maar de rij bij de toiletten in de strandtent was zo ongelooflijk lang dat ik daar niet op wilde wachten, we gingen dus eerst maar even verder gingen. In geval van echte nood had ik altijd mij plastuitje nog. Die had ik overigens niet nodig, want even verderop stond een hele rij dixies en daar was ik zo aan de beurt. Uiteindelijk kon ik dus opgelucht verder.
Even later gingen we de duinen in, heerlijk wandelen daar. Ook nu raakten Martin en ik niet uitgepraat, hoewel we wel even stilvielen toen we ineens een tank, weliswaar van ijzer, zagen staan. Die stond er vorig jaar nog niet....
Gelukkig stond er ook een informatiebordje bij en dat bordje leerde ons dat we te maken hadden met een voormalige (anti)tankgracht, dat watertje was dus niet zomaar een watertje.
Ik was blij dat we de tuinen van Duin en Kruidberg bereikten, gewoon weer vlakke ondergrond en tijd om weer op adem te komen. Bij Duin en Kruidberg kregen we een trosje druiven en terwijl ik mijn druiven at, zochten Martin en ik een plekje om te zitten. Tijdens het zoeken, zagen we ineens dat een deel van de tuin een oude begraafplaats is, dat was ons beiden nog niet eerder opgevallen. We vonden dat dus geen geschikte plek om te zitten. Uiteindelijk vonden we een plekje op een boomstam. We aten en dronken wat uit eigen voorraad en voor we het koud kregen, gingen we weer verder.
We vervolgden onze weg, al hadden we een warm drankje wel gemist. Dat warme drankje namen we op de volgende rust, Caprera. Hier zaten we wel heerlijk in de zon, deze rust duurde dan ook veel langer dan verwacht, ook omdat we diep in gesprek raakten.
Na Caprera vervolgden we onze weg, na het poffertje bij het Witte Huis en een snelle sanitaire stop van mij, gingen we snel weer verder, op naar Zandvoort. We waren vlakbij de auto, maar die lieten we nog even met rust, eerst die 35 kilometer (dat is inclusief de one lap) volmaken.
Toen we het Visserspad opdraaiden spraken we af dat we op het eerste vrije bankje nog even een korte pauze zouden inlassen. We werden nog even op de foto gezet en vlak daarna kregen we een bui te verwerken. Deze bui was kort en hevig, met flinke hagelstenen, het bankje dat we toen zagen sloegen we toch maar even over. We stelden ons voornemen bij, het zou het eerste vrije bankje bij droog weer worden.
Vlak na deze bui vroegen Martin en ik ons af wat er eerder zou zijn, het bordje met nog 4 kilometer of de uitkijktoren, het was het bordje, al zat er niet veel verschil in. We beklommen de uitkijktoren en maakten, met de sporen van de regenbui nog zichtbaar, een selfie. Natuurlijk kon ook een foto van het zicht op Zandvoort ook niet ontbreken.
We gaven nog even gas, Martin iets meer dan ik, en zo lieten we het Visserspad al snel achter ons en even later bereikten we de finish, de 30 van Zandvoort (+one lap) zat erop. Een heerlijke 35 kilometertocht zonder problemen volbracht.
Nadat we onze medaille in ontvangst hadden genomen en ik een stempel en een afbeelding voor mijn wandelboekje had geregeld, zochten we een terrasje om nog even een drankje te doen. We vonden een leuk plekje in de zon om nog even na te genieten van deze wandeldag.
Ruim op tijd om de trein te halen verlieten we het terras. Martin ging met de trein weer naar huis, ik deed alleen het stukje Zandvoort-Overveen met de trein, daarna ging ik verder met de auto. Voor ik de auto startte trok ik andere schoenen aan, dat vonden de voetjes wel fijn, en zonder problemen kwam ik weer thuis.
Het was een heerlijke wandeldag, mijn derde keer op de 30 van Zandvoort. Deze tocht staat weer hoog op mijn lijstje voor volgend jaar.
