Hærvejvandrig, Thorning-Viborg, en verder.....

De laatste dag wandelen, nog een krappe 25 kilometer voor alle wandelaars. Er zat wel wat druk achter die 25 kilometer, want alle wandelaars moesten uiterlijk om 12.30 uur bij de finish zijn. We lieten die druk ons plezier niet verpesten, we genoten weer van de prachtige route. Vanuit Thoring liepen we al snel het 'platteland' op. We hadden, bij de opkomende zon, prachtige uitzichten over de landerijen.

Mooi hè, tegenlicht....

Het eerst deel van de route was verder niet heel spannend, na het verlaten van Thorning een keer rechtsaf en verder gewoon rechtdoor. Gelukkig wel afwisseling in de omgeving, want na de asfaltwegen langs de velden, kwamen we in het bos. Dat duurde een paar kilometer en toen waren we bij rust 1, tijd voor een bakkie en een yoghurtje.

Na de rust lieten we het bos weer achter ons, we kwamen nu in het natuurgebied rondom Viborg. Ik hoorde van diverse wandelaars dat we nu in gebied kwamen waar de IML van Viborg doorheen gaat en ik heb al eerder begrepen dat dat een hele mooie IML is. Nou, ik kan bevestigen dat daar geen woord aan gelogen is. Wat genieten hier. Nou ja, alleen jammer dat het openbare toilet nog niet geopend was....

Het was nog even flink afdalen richting Viborg. Ik had mijn wandelstokken tot nu toe nog niet gebruikt, maar nu leek mij dat toch wel heel verstandig. Ik had ze voor het grijpen, dus toen Hilly aan de afdaling begon, had ik mijn stokken al uit mijn tas gehaald. Helaas had ik één dwarse stok en het duurde dus alsnog enkele minuten voor ik aan de afdaling begon. Ach, dat gaf Hilly dan weer de gelegenheid om leuke foto's van mijn afdaling te maken.

Na de afdaling ging het verder over een vlakker stuk, sterker nog, de route ging over vlonderpaden. Dat loopt iets lastiger met stokken, dus mijn stokken gingen even in de rust.

Na het vlonderpad volgde een flinke stijging via een trap, dit tot grote vreugde van Hilly, not.....  Maar de beloning mocht er dan ook zijn, uitzicht op een kasteel.

Net na het kasteel stond een bezoekerscentrum waar we Kenneth weer troffen. Vanaf hier gingen we met zijn drieën weer verder. De afspraak was sowieso dat we met zijn drieën over de finish zouden gaan, dus het was wel fijn dat we elkaar nu in ieder geval in het vizier hadden.

Het venijn zat hem vandaag in de staart, bijna 4 kilometer rechttoe, rechtaan over een fietspad naar Viborg. Ik was er helemaal klaar mee en daardoor schoot mijn tempo omhoog, hoe eerder bij de finish, hoe beter. Hilly was er ook helemaal klaar mee, maar voor haar betekende dat dat haar tempo omlaag ging, iets met dat stomme been dat dan niet wil. Gelukkig voor mij bleef Kenneth bij Hilly en dus kon ik even een paar kilometer dom doorstampen.

Zo'n 300 meter voor de finish stopte ik, heerlijk onder een viaduct, dus in de schaduw. Samen over de finish is samen over de finish en afspraak is afspraak. We genoten zo van de binnenkomst, het luiden van de bel en het applaus, dat daar geen beelden van zijn. 

We waren keurig op tijd, dus er was tijd voor finishborrel voor we gingen douchen. Na de douche leverden we onze koffers in en zochten we een plekje in de bus voor we naar de afsluitingsceremonie gingen.

De afsluitingsceremonie is echt een happening. Eerst waren alle jubilarissen aan de beurt, zij werden naar voren geroepen. Daarna werden alle debuterende 300-kilometerwandelaars naar voren geroepen. Zij krijgen hun ketting persoonlijk overhandigd. Daarna waren alle debuterende 200-kilometerwandelaars aan de beurt. Zij, en dus wij, kregen de medaille persoonlijk overhandigd. Ook hier wierp Ruud zich weer op als hoffotograaf en dus zijn er meer dan genoeg foto's van Roy, Kenneth, Hilly en mij.

Hilmar had helaas zijn 23e poging moeten opgeven, maar hij poseerde, geheel terecht, met liefde met zijn ketting van 22 deelnames voor mij.

En natuurlijk maakten we met zijn drieën ook nog een staatsieportret en daarna mocht ook David meedelen in de vreugde. Mijn extra rondje onder de brug door had zeker een positief effect gehad. Ook maakten we nog een foto van TeamNL, alle 10 Nederlanders samen op een foto. Dat had nog wel wat voeten in aarde, iets met wel of geen vlag en dan welke vlag(gen) wel of niet. Maar vooral dikke lol....

Strak om 2 uur zat iedereen in de bus en vetrokken we richting Schleswig. Na 7 dagen wandelen waren we in enkele uren weer terug bij de startlocatie. We namen afscheid van die en gene en daarna stapten we in de auto.

Het leek ons niet verstandig om na deze 7 dagen wandelen de complete rit naar huis te maken en dus hadden we onze tentjes in de auto gegooid. Hilly had een camping in de buurt van Schleswig gevonden en daar streken we, na een krap half uur rijden neer.

We genoten van een heerlijke maaltijd een een borrel, maar de luikjes gingen toch echt wel op tijd dicht. Morgen weer lekker naar huis. Ik verheug me alweer op mijn eigen bed. Welterusten!!!

Hærvejvandrig, Nørre Snede-Elingvej

Vandaag werd er om 7 uur gestart, allereerst omdat de 300-kilometerwandelaars bijna 50 kilometer op de planning hadden staan, ten tweede omdat de dag van vandaag wordt afgesloten met een feestavond en als laatste ook omdat Kurt, de fluitist, een jubileum te vieren had. Hij deed voor de 35e keer mee aan de Hærvejvandrig en dat wilde hij met ons, zijn medewandelaars, vieren. Maar voor het allemaal zover was, was het eerst weer tijd voor de speech in drie talen, de tingeltamboerijnen en de Vlaggenparade.

Het was mistig en dat leverde mooie vergezichten op. Al snel na het verlaten van Nørre Snede gingen we het bos in, geen vergezichten meer, maar wel heerlijk lopen. Toen we het bos weer uitkwamen was de mist opgetrokken en deed het zonnetje zijn best om zich te laten zien.

Na 7 kilometer kwamen we bij de plek waar Kurt zijn jubileum vierde en hij pakte flink uit. Er stonden meerdere soorten (zwaar) bier, er was een variatie wijn en gelukkig ook gewoon frisdrank. Het was een zeer gezellig samenzijn daar met alle wandelaars en Kurt als stralend middelpunt.

Na de traktatie van Kurt was het nog 4 kilometer tot de eerste rust. Hier kwam Kenneth ons achterop, hij was vandaag weer op pad met Erik. Na het, inmiddels, traditionele bakkie en yoghurtje, gingen we weer verder. Nou ja, verder... Naast de rust stond een kerkje en daar was weer een stempel verkrijgbaar, dat schoot dus niet op.

Net na de rust zagen we een enorme roofvogel boven ons hangen, het bleek te gaan om een rode wouw. Helaas lukte het niet om een foto te maken van deze prachtvogel. We lieten Kenneth weten datdeze vogel hier vloog, maar ook hij kreeg hem niet op de foto. Toen Hilly en ik even gebruik maakten van een groen toilet, werden we ingehaald door Erik en Kenneth, stuivertje wisselen dus.

Vanaf de eerste rust volgde een werkelijk prachtig stuk van de route. Weer door de bossen, over smalle paadjes, heuvel op, heuvel af, het was echt genieten. Ergens tussen rust 1 en 2 kregen we nog een drankje van de voormalig voorzitter van de organisatie, de Fodslaw. Wat een feestje vandaag!!! Dat feestje werd nog iets groter toen we bij de tweede rust kwamen, want op rust 2 mochten Hilly en ik van onszelf, ook al een traditie, onze schoenen uitdoen....

Na de tweede rust liepen we met zijn vieren verder: Kenneth, Erik, Hilly en ik. We wisselden in samenstelling en we kletsten wat af, omdat Erik erbij was in het Engels. Het was wederom prachtig wandelen. Eerst nog een stuk door het bos, over goed begaanbare bospaden en even later over een fietspad dat was aangelegd over een oude spoorlijn.

Ergens langs dit fietspad was een picknickplaats met toilet en een shelter, een soort hut, waar je kan en mag overnachten. Op deze plek in de schaduw was het een drukte van belang, er waren veel wandelaars die hier even een pauze namen. Ik kreeg van de Vlaamse de vraag of ik ook meedeed. Op mijn vraag waarmee, wat het antwoord: 'Een potteke!'. Dat bleek een borrel te zijn. dat vond ik een goed idee. het bleek een borrel op basis van fruit te zijn.

Vanaf hier was het nog zo'n 6 kilometer en die liepen we verder met zijn drieën. Erik is een 300-kilometerwandelaar en hij had dus nog een flink stuk te gaan, dus hij ging even gas geven. Hij had vandaag 18 kilometer meer te gaan dan wij.

We slingerden weer heerlijk door het bos. Er was nog een laatste controle bij een limonadepost, daar tanken we nog even bij en toen waren we klaar voor de laatste kilometers. Zeker na de aanmoediging die we daar nog meekregen.

Die laatste kilometers gingen heerlijk door het bos, al was het af en toe flink klimmen en dalen en uiteindelijk dus flink zweten...... Het was wel weer genieten daar. Eenmaal het bos uit was het nog 300 meter naar ons eindpunt. Hier genoten we, na 30,3 kilometer, in de schaduw weer van onze finishborrel, deze wandeldag zit er weer op. Morgen op naar Viborg.

Eenmaal bij onze overnachtingsplek in Thoring krijgen we al ons diploma. Als ik trots een foto van mijn diploma naar huis stuur, krijg ik als reactie dat ik dan nu wel kan stoppen. Gelukkig heb ik de medaille nog niet gekregen, dus ik kan het thuisfront ervan overtuigen dat ik morgen toch echt moet gaan lopen. (Natuurlijk willen ze niet echt dat ik stop hè!) Ook krijgen we de stempel en de sticker voor ons wandelboekje. Die administratie is dus afgehandeld.

Na de administratie hadden we wel wat moeite om onze slaapplek te vinden. In deze school werden de wandelaars ook ondergebracht in lokalen en wij konden 'ons' lokaal niet vinden. Gelukkig hielp een van de vrijwilligers ons uit de brand en wisten we onze veldbedjes weer te vinden.

Na een douche en een bezoek aan de supermarkt met Roy streken we neer in 'ons' lokaal. Na het eten namen we nog even een rustmoment en toen was het tijd voor de feestavond. We zaten met de Nederlanders bij elkaar, een lekker drankje erbij. Hilly en ik gingen nog even de dansvloer op, gelukkig bleef het bij foto's, de filmpjes bleven achterwege...

We maakten er een mooi feestje van, maar na de huldiging van alle vrijwilligers, lieten wij et feest achter ons. Tijd om naar bed te gaan. Morgen nog 25 kilometer te gaan naar Viborg.