Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

woensdag 19 februari 2020

Pieterpad, Schoonloo-Sleen

Drie jaar na het begin en anderhalf jaar na de laatste wandeling op dit pad, was er ineens weer tijd en zin om verder te gaan op het Pieterpad. En deze keer ging ik met Dochterlief op pad. En hoewel het vakantie is, ging de wekker dus vroeg vanmorgen. We wilden de auto parkeren in Sleen om vervolgens met de bus naar Schoonloo te gaan en aangezien die bus maar eens in het uur gaat, wilden we niet het risico lopen dat we de bus zouden missen.

Dochterlief was nog niet bepaald het zonnetje in huis deze morgen, maar ze nu eenmaal een langzame starter. (Sommige mensen zeggen dat ze een ochtendhumeur heeft...) Ik ging er dan ook vanuit dat het langzaam maar zeker beter zou worden.

Zonder problemen kwamen we in Sleen, zonder problemen vonden we een plekje voor de auto en zonder problemen vonden we de goede bushalte. We moesten nog even wachten op de bus en dat was best wel fris, we waren dan ook blij dat we in de bus konden stappen.


Na een klein half uurtje stapten we weer uit en het was slechts 200 meter lopen naar het punt waar ik de vorige keer gestopt was. We stelden nog even wat bandjes van de rugzak van dochterlief af (ze test of de rugzak van haar broer geschikt is voor haar, haar broer is uit deze rugzak gegroeid) en toen gingen we op pad. In het begin miste er een sticker, maar gelukkig zag ik de sticker vanuit de tegengestelde richting en na controle van de routebeschrijving in het boekje gingen we de goede kant op. We waren blij dat we de wind in de rug hadden, dat scheelde een hoop kou.


Al snel kwamen we in het bos en daar werd het Pieterpad een soort obstacle-pad, wat een stormschade. Afgebroken takken lagen her en der verspreid. Dochterlief was nog steeds niet gezellig en mopperde over de vele takken. Ik trok me er nog niet zoveel van aan en ging naast haar lopen. Even later lag er een boom dwars over het pad en we konden er met geen mogelijkheid langs. Klimmen dus! Dat ging Dochterlief makkelijker af dan mij. De boom bleek vlakbij de grond te zijn afgebroken.





Ondertussen moest ik natuurlijk alweer toiletteren, we waren tenslotte al twee uur van huis. Ik zocht dus een geschikte plek voor een groen toilet. Ondertussen kreeg ik alleen maar eenlettergrepige antwoorden van Dochterlief en vond ze alles stom. Dat ben ik niet van haar gewend, dat ze blijft mopperen, dus ik vroeg wat er was. Ze voelde zich niet lekker, misselijk en haar benen voelden zwaar. We besloten dat ze eerst maar wat moest eten, dat helpt vaak bij haar. Dus toen ik een groen toilet opzocht, dook zij in haar tas om iets te eten te pakken.



We liepen middenin het bos en er zat ook niets anders op dan doorlopen. Nadat ze wat gegeten had, leek het even beter te gaan, maar helaas was dat van korte duur. Er kwamen tranen. "Mam, ik wil zo graag lekker wandelen, maar ik voel me zo rot. En ik heb de komende dagen nog genoeg voor school te doen en ik ben nu chagrijnig, daar heb jij ook niks aan. Eigenlijk wil ik gewoon naar huis." Ach, meisje toch.....

Ik pakte de gids erbij, maar we hadden nog een kilometer of tien te gaan tot Schoonoord en daar was de eerste bushalte richting auto. Uiteindelijk besloten we om hulptroepen in te roepen. Ik belde Manlief met de vraag of hij Dochterlief wilde ophalen, qua afstand en tijd was dat te doen. Gelukkig was Manlief wakker en waren zijn benen goed genoeg voor deze reis. Ik zocht een punt op de route, waar Manlief ook kon komen en gaf dat aan hem door. Dochterlief zag ondertussen erg bleek, dus ik vond dat een paracetamol in dit geval geoorloofd was, we moesten toch nog een stukje lopen om op het verzamelpunt te komen.

Dochterlief hield dapper stand en liep gewoon door. Ik probeerde om haar wat af te leiden door op mooie punten en bijzondere bomen te wijzen. Dat waardeerde ze wel, maar veel sjoege kreeg ik niet. Ze bood nog een keer haar excuses aan, maar daar wild eik niets van weten, soms gaat het makkelijk, soms moeilijk. Ik heb ook wel eens mopperend gewandeld en dan waren het mijn wandelmaatjes die mij erdoorheen sleepten. Ik beloofde haar dat ze, als ik een keer dip heb, hetzelfde mag doen voor mij.





En zo kwamen we bij het verzamelpunt. Dochterlief ging voor een groen toilet en daarna ik. Toen ik weer terugliep richting de weg, kwam Manlief aanrijden. Wat een perfecte timing.


Ik liet Dochterlief achter in de auto bij haar vader en ik zwaaide ze na. En toen ging ik alleen verder. Ik moest toch weer naar de auto en Dochterlief was in goede handen bij haar vader. Het was wel even schakelen, we hadden ons verheugd op een dagje samen wandelen en toen er even later een flinke bui viel, mopperde ik ook even. Maar al snel was het weer droog en toen gaf ik mijzelf een virtuele schop onder mijn kont, niet zeuren, lopen!!!


Ik hoopte dat Schoonoord niet te ver van de route lag, zodat ik daar ergens een horecarust kon vinden, maar de paddenstoel leerde mij dat het een kilometer was naar Schoonoord, dan ben je meestal nog niet bij een horecapunt en dan moest ik ook weer terug, al snel drie kilometer, schatte ik in. Dat was me te ver, er zat dus niet anders op dan verder lopen, het Oranjekanaal over.



Ik begon ondertussen wel trek te krijgen, dus zocht ik een plekje om even te kunnen zitten. En dat vond ik, de stomp van een omgezaagde boom.




Ik bleef niet al te lang zitten, ondanks de wind in de rug koelde ik hard af, maar het was lang genoeg om wat te eten. De meegebrachte thee dronk al lopend weer op.

Het bedacht dat dit wel een luxe bos moest zijn, zelfs de vogeltjes hebben hier een adres......


Even later kwamen mij zowaar twee Pieterpadwandelaars tegemoet. Ik was dus niet de enige gek die vandaag op pad was. Bij het Pieterpadmonument stond ik even stil. Ik was hier al wel vaker geweest tijdens wandelingen, maar nog nooit tijdens de wandeling van het Pieterpad.





Ondertussen kwam er weer een bui over, dus snel het bos maar weer in. De route stuurde me over een keienpad, maar ik koos voor het naastliggende fietspad, dat vonden mijn voeten toch iets fijner. En dat terwijl een zeer optimistische wandelvriendin uit het midden van het land de Drentsche keienpaden liefkozend de "Drentsche voetmassage" noemt.

Net na de Galgenberg was het comfort van het fietspad weer voorbij, tijd voor een bospad. Hier leek de storm minder schade te hebben aangericht, geen grote takken op het pad. Of er was hier al flink opgeruimd, ik had al meerdere keren een auto van Staatsbosbeheer zien rijden.






Ik slingerde vrolijk verder door het bos, langs een vliegtuigmonument, waar ik even rustig stilstond, om vervolgens weer verder te gaan. Uiteindelijk kwam ik bij een tunnel onder een doorgaande autoweg door en daar kwamen de weersomstandigheden van vandaag samen. Het natte wegdek glinsterde in het zonlicht.








Na het tunneltje volgde een fietspad, dat uitzicht gaf op prachtige vergezichten met heerlijke Hollandse luchten. Ik kan daar zo van genieten. Overigens had ook het fietspad last van obstakels, ik werd dus even bermtoerist. Ik dacht dat ik de kerk van Noord-Sleen in de verte zag, maar het bleek de kerk van Sleen al te zijn. Net toen ik het fietspad verliet en linksaf moest, viel er weer een bui. En natuurlijk kwam die nu frontaal van voren. Gelukkig had ik mijn pet op en bleef mijn gezicht dus redelijk droog.




Het einde was dus in zicht. Niet dat ik het al zat was, ik kan enorm genieten van wandelen in de regen, zeker als het van die korte buien als vandaag betreft. Op de één of andere manier heb ik dan het gevoel dat ik echt leef, dat ik de natuur echt beleef! En als dan het laatste stuk van de wandeling gepaard gaat met een zonnetje, dan is het dubbel genieten.

En zo wandelde ik de laatste kilometers weg. Nog even genieten van het weidse uitzicht, van het bereiken van Sleen en vervolgens het bereiken van het eindpunt.









En wanneer ik weer verder ga op het Pieterpad? Ik weet het niet. Het fijne van het Pieterpad is dat het voorlopig nog wel blijft liggen en dat ik dus rustig andere wandeldingen kan oppakken, omdat het Pieterpad niet wegloopt. Dat is ook precies wat er de afgelopen jaren is gebeurd. In 2017 kon ik met Omroep Max naar Spanje voor de Camino, in 2018 was daar ineens Santiago aan het Wad, en in 2019 was daar nogmaals de Camino met de Wandelkerel.

En dit jaar? Er zijn nog geen concrete wandelplannen voor een langere periode (behalve de N4D), wel veel vakantieplannen en elke vakantie kan maar één keer besteed worden. Voorlopig kan ik het Pieterpad ook nog wel eens oppakken als dagbesteding. Ach, we zien het wel. Zoals een goede wandelvriendin altijd zegt: "Het leven is wat er gebeurd, terwijl je plannen maakt."

zondag 16 februari 2020

52.286 Handwerkbeurs Zwolle

Dit jaar werd de handwerkbeurs meerdere dagen met een bezoek vereerd. Donderdag was ik daar met Wandelmams als bezoeker. We hadden twee workshops vastgelegd en verder zouden we wel zien. Het was maar goed ook dat we niet te veel hadden vastgelegd, want op de heenweg hadden we last van een verkeersopstopping door wegwerkzaamheden. Daardoor waren we een stuk later dan gepland bij de IJsselhallen. Het lukte niet om voor de grote meute naar binnen te gaan, sterker nog, we stonden ruim voor de ingang in de rij. En het regende en waaide en het was koud. We waren dan ook blij dat we binnen waren.

Eenmaal op de beurs zelf besloten we om eerst de stand van de Droomdekentjes te bezoeken. Naast de stand, waar werd verteld over het goede werk en waar een verloting en verkoop van giften was om geld binnen te halen, was er ook een plek waar dekentjes gemaakt werden. We kletsten bij met bekenden en maakten kennis met andere Droomdekenmaaksters. Zoals altijd was de sfeer heerlijk hier. Na dit praatje gingen we op weg naar de eerste workshop, Tunisch haken. Beiden kenden we wel de basis, maar in deze workshop zouden we verschillende steken met twee kleuren leren.

Al snel bleek dat ik, zoals altijd, te strak haakte, dus ik kreeg een grotere haaknaald. Daarna ging het beter en was het tijd voor de eerste variant.



De workshop zou drie kwartier duren, maar uiteindelijk waren we een uur en drie kwartier onder de pannen. Toen waren we er ook wel klaar mee. Niet dat de workshop niet leuk was, het had gewoon lang genoeg geduurd en we wilden nog meer dingen zien en doen.

Nadat we de inwendige mens hadden versterkt, begon het zwerven over de beurs. Sommige paden waren we zo door, andere duurden langer, omdat we daar leuke dingen ontdekten. Ik wilde sowieso nog even kijken bij Holy Cow, waar ze houten stempels verkopen. Ik probeer regelmatig mijn verzameling uit te breiden, het is leuk om ze te gebruiken, maar ze zijn ook decoratief, win-win dus... Ook nu vond ik weer een paar leuke.


Mams en ik vermaakten ons prima en voor we het wisten was het hlaf 4 en tijd om de tweede workshop te doen. We gingen wol verven bij Draadkracht. Dat is ontzettend leuk om te doen. In het begin was ik heel erg aan het nadenken over de kleuren, maar op een bepaald kon ik dat loslaten en was het gewoon een kwestie van doen. Ik maakte er een bont geheel van. En het grappige was dat mams en ik totaal verschillend begonnen, maar dat de strengen steeds meer op elkaar gingen lijken.




Uiteindelijk bleven we zo lang plakken bij het wol verven dat we daar vandaan rechtstreeks naar de uitgang konden, de beurs was voorbij.

Zaterdag en zondag zouden Mams en ik gaan helpen bij de stand van de Droomdekens. Voor mij kwam er een "kink" in de kabel, de Wandelkerel wilde zaterdag naar de Open Dag van Hogeschool Van Hall Larenstein en dat wilde hij graag samen met mij doen. De oplossing was snel gevonden, Dochterlief zou mijn plek innemen op zaterdag. Samen met Mams vertrok ze zaterdagochtend naar Zwolle (en zij mocht rijden!!!).

Dochterlief was ook enthousiast over het wol verven, maar ze zat wist nog niet of ze haar geld wel daaraan wilde spenderen, ze had een dure maand achter de rug en het duurde nog even voor er weer geld binnenkwam. Ik besloot om haar te sponsoren. Ik deed (stiekem) een envelopje met een briefje en geld bij de naaimachine. Ik kreeg een blij berichtje toen ze die had gevonden. En nog een blijer berichtje toen Mams de andere helft sponsorde. En zo ging Dochterlief ook aan de slag.



Daarna ging ze weer vrolijk verder met Droomdekentjes maken.

Zondag gingen Mams en ik weer naar Zwolle. Deze keer mochten we door de standhoudersingang naar binnen, daar stond in ieder geval geen rij....

Het werd een zeer gezellige dag, waarbij we veel mensen konden vertellen over het mooie werk van de Droomdekenstichting en de Regenboogboom. Ondertussen snorden de naaimachines gewoon door, zodat er ook nog een aantal tops gemaakt werden. Ik werkte aan een top met een paarse basis. Het wordt bij de Droomdekens een telefoonboekblok genoemd. En dit blok is ook nog eens goed voor rest verwerking, want we gooien natuurlijk niets weg. Sterker nog, zelfs de puntjes stof die van deze blokken komen, worden weer gebruikt om dekens te maken. Ik vind het allemaal veel te klein, maar er zijn gelukkig ook mensen die dat fantastisch vinden om te doen.






Natuurlijk was er ook nog tijd om een rondje over de beurs te lopen. Ik ging nog even op pad met Aly en Mams. Onderweg kwamen we bij een standhouder die een Droomdeken aan het dubbelen was, gewoon voor niks, omdat ook zij het goede doel een warm hart toedraagt. Geweldig toch!!

Ik scoorde nog krantenpapierstof (voor mijzelf niet voor de Droomdekens), nog geen idee wat ik ermee wil doen, maar het was te leuk om te laten liggen. Aly vond nog wat leuks voor een Droomdekentje en ook Mams hield haar portemonnee niet dicht.

Na dit rondje schoven we weer achter de naaimachine om nog wat meters te maken. Aly was ook met een telefoonpapierblok bezig. Waar ik gewoon willekeurig met kleuren aan de gang was, hield zij het bij aardetinten. Man, wat werd dat ook mooi.


Toen het tijd was om naar huis te gaan, was "mijn" deken nog niet af. Na overleg besloot ik om hem mee naar huis te nemen om er daar verder aan te werken. Ik nam de blokken die af waren mee, net zoals de basisblokken en een plastic zak vol met losse stroken. Ik kan voorlopig weer even vooruit.



Het bezoek aan de Handwerkbeurs vind ik altijd erg leuk, maar het aanwezig zijn voor de Droomdekens was ook zeker genieten. het geeft mij altijd weer energie om iets voor anderen te betekenen. Wat mij betreft ben ik volgend jaar weer op de Handwerkbeurs om de Droomdekens te promoten.