Na een jaar afwezigheid in verband met de NoorderRondTochten in 2025 was het dit jaar weer tijd voor de EgmondWandelMarathon. Samen met Tine, Ate, Albert en Dochterlief verbleef ik in een huisje op het Roompot-park. Vrijdagavond haalden we onze startbewijzen en gingen we lekker uit eten, ook nu weer bij ons horeca-thuis in Egmond Santiago. Carla zat daar ook te eten en nadat zij was uitgegeten schoof ze gezellig bij ons aan. Martin verbleef ook op het Roompot-park en Charlotte had onderdak gevonden bij hem en Marianne. Ook Liana verbleef daar met haar Manlief en we spraken af dat we zaterdagmorgen om 8 uur zouden verzamelen voor ons huisje, zodat we ergens tussen 8.15 en 8.30 uur konden starten.
Zaterdagmorgen was er de normale opstartdrukte, opstaan, plassen, opfrissen, aankleden, ontbijten, lunchpakket maken, spullen pakken, handschoenen, mutsen, rugzakken, schoenen, heb ik alles, heb jij alles, jas aan, rugzak om, naar buiten, is iedereen er, naar de sporthal, o toch nog even plassen voor we vertrekken, waar is ...., o daar, komt die ook nog, nou nu starten hoor, we gaan!!!
Op het strand liep ik op met Tine, de andere vier liepen iets voor ons uit. Op een bepaald moment zag ik Carla lopen, dus ik sloot even bij haar aan. Dat was net voor de splitsing met de 15 kilometer, dus het samen oplopen duurde niet zo lang. Het leek erop dat Carla een flinke klim over het duin moest maken om het strand te verlaten. Ik wenste haar dus sterkte. Ik sloot weer bij Tine aan en tot mijn grote geluk konden we toen dicht langs de vloedlijn lopen. Dat vind ik altijd heerlijk, het kon alleen daarvoor niet omdat de geulen nog vol water stonden.
Bij de strandopgang de wij zouden nemen, werden Tine en ik opgewacht door de rest. We besloten om even een stop te houden in een strandtent. Ons vertrouwde plekje Deining werd verbouwd, dus tijd voor wat variatie. We kwamen terecht bij Zoomers, waar het behoorlijk vol was, we vroegen dan ook of het deel dat nog niet in gebruik was, in gebruik mocht worden genomen, dat mocht. Binnen no-time zat ook dat deel vol, druk genoeg dus.
Na het nodige toiletbezoek zat iedereen aan een bakkie, voor vier van ons ook met appeltaart. En man, wat was die appeltaart lekker, nog warm en goed gevuld....
We genoten van het mooie gebied en toen we bij het duin kwamen dat we altijd beklimmen, aan de ene kant erop, van de route af, en aan de andere kant weer naar beneden, de route weer op, besloten we om ook dit jaar weer naar boven te gaan. Voor we naar boven gingen vroegen we een wandelaar om een groepsfoto van ons te maken, was dat maar vast vastgelegd.
Waar we in het verleden een smal duinpaadje omhoog moesten nemen, konden we nu gebruik maken van een trap. Bovenop het duin konden we genieten van een prachtig uitzicht, ook zagen we in de verte de 15 kilometerwandelaars lopen, daar waar ze het strand verlieten. Ook vanaf hier leek het een flinke klim te zijn, ben benieuwd hoe Carla dat ervaren heeft.
Na camping Bakkum komt een van de mooiste, of misschien wel de allermooiste, stukken van de Zuidroute. Door de duinen, omhoog, omlaag, slingeren, langs vennetjes, door bos, echt genieten.
Ondertussen was er druk appverkeer in de W4W-groepsapp. Een van de leden is Marc en niemand van ons had Marc ooit in levende lijve gezien. Marc heeft een stevig looptempo, maar omdat hij vandaag laat was vertrokken, liep hij nu een keer achter ons, in plaats van voor ons. Er werden foto's gestuurd van mijn rugzak en mijn gele jas, zodat hij ons misschien wat makkelijker kon vinden. Ondertussen fantaseerden wij er lustig op los. Misschien was Marc wel een AI-bot, die zijn prachtige zonsopkomstfoto's maakt door allerlei informatie van het www te combineren. En misschien was diezelfde AI-bot wel een opschepper als het op wandeltempo aankwam. Nou ja, zo fantaseerden we nog even verder.
Ondertussen hadden we de laatste rustpost bereikt en daar was het tijd om het Lekkers van Albert te nuttigen.
Toch nog een groepsfoto tussendoor......
Omdat we op een been niet konden lopen, namen we een tweede rondje en daarna begonnen we aan de laatste loodjes. Ik kreeg een berichtje van Carla dat ze bij Santiago zat en of wij daar ook nog zouden komen, maar uiteindelijk was het toch iets te lang wachten voor Carla, ze ging dus naar de sporthal en wij uiteindelijk natuurlijk ook.
Maar voor we daar waren hadden we nog een stukje van iets meer dan 4 kilometer te gaan. Ons groepje viel wat uit elkaar en zo kwam het dat ik bij de fotograaf van Wandelsport in mijn eentje liep. Sta ik zomaar ineens een keer alleen op de foto in Egmond....
Vlak na de fotograaf zag ik de eerste huizen van Egmond boven de duinen verschijnen. Ondertussen hielden we goed in de gaten waar Marc liep, nog steeds een stukje achter ons. In de winkelstraat wilden Dochterlief, Liana en ik nog even naar de slijter en net toen wij daar binnen waren, is Marc ons voorbijgelopen.
Hij gaf aan in de sporthal naast de rode tent van Le Champion op ons te wachten, dus toen wij de sporthal binnenliepen, gingen we gelijk naar die tent. Carla, Tina en Wandelmams zaten daar vlakbij aan een tafel, maar wij gingen eerst op zoek naar Marc. Naast de tent stond een man en toen wij vroegen of hij Marc was, zei hij ja. Ein-de-lijk zagen we dus de echte Marc, of nou ja, nee, toch niet. Deze Marc was absoluut niet op de hoogte van het bestaan van een W4W-appgroep. Teleurgesteld sloten we aan bij de dames en toen bleek dat Marc daar al was aangesloten. Hij bestaat dus echt, Marc is geen AI-bot....
We zaten met zijn allen gezellig na, met een drankje en veel lawaai sloten we de dag af. Op naar dag 2.
