Pelgrimspad IJsseldelta

Vandaag gingen Dochterlief en ik weer aan de wandel op het Pelgrimspad IJssseldelta. Hoewel we de vorige keer de geplande route tot Kampen niet af hadden gemaakt, startten we vandaag wel in Kampen. Dit omdat het anders heel lastig werd om de combinatie van afstand en OV te maken. We maakten dus de treinreis naar Kampen om daar te starten. Het tussenliggende stuk 'halen' we nog wel een keer in. De vorige keer dat ik hier liep, was het overwegend nat, grauw en somber, eens zien hoe het vandaag zou zijn. 

Natuurlijk moesten we eerst de brug over de IJssel oversteken voor we een rondje door de stad konden doen. Kampen is en blijft een mooie stad, al moesten we vandaag wel een ommetje maken vanwege werkzaamheden en konden we niet alles goed zien vanwege de markt. Bij de Grote Kerk scoorden we weer een stempel en toen liepen we ook de oude stad alweer zo'n beetje uit.

De volgende stempel was bij Wijkkerk de Open Hof, waar het kerkasiel gaande is. Ook hier liepen we binnen voor een stempel en natuurlijk moest er weer getoiletteerd worden, dus we vroegen vriendelijk of dat mocht. Dat mocht en we kregen ook direct een bakkie aangeboden. Dat aanbod namen we graag aan en na een kletspraatje en een donatie gingen we snel weer verder.

Al snel liepen we Kampen uit en daar in de open vlakte met weinig schaduw merkten we dat het al snel warmer werd. we smeerden ons nog een keer goed in en we bleven vooral goed drinken en eten. Van de vorige keer, toen ik deze etappe met Hilly en Ate liep, wist ik nog dat er in De Zande een rustpost is, dat was ons doel.

Net als de vorige keer vergiste ik mij in de kerktoren en zag in Wilsum, dat aan de andere kant van de IJssel ligt, in eerste instantie  aan voor De Zande, klein foutje.....

Gelukkig wisten we De Zande zonder problemen te bereiken, maar wat waren we blij met de schaduw daar. We koelden langzaam af, al had ik, zeker voor mijn doen, een beste rooie kop.

Ons volgende doel was Zalk, maar om daar te komen, gingen we verder over een dijk. Helaas was er amper wind en nog minder schaduw. Het werd steeds warmer, dus we bleven goed drinken. Dat leidde ertoe dat Dochterlief haar fles leeg had, dus we moesten even ergens stoppen om de flessen in haar rugzak om te draaien. Even verderop stonden een paar bomen, dus dat werd de plek waar we een flessenwissel deden.

Eenmaal in Zalk was het weer tijd om even te rusten. Omdat het nu zo warm was, rustten we wat vaker, ons lijf moest echt nog wennen aan de hitte. We vonden een bankje in de schaduw van de kerk. Het plan was om door te lopen tot Windesheim, dan zouden we zo'n 35 kilometer lopen, maar ik begon toch wel te twijfelen of dat verstandig zou zijn met deze temperaturen. Toen ook nog bleek dat de bus vanaf Windesheim vandaag niet reed, was het besluit om de afstand in te korten al snel genomen. Waar we weer richting station Zwolle zouden gaan lieten we even in het midden....

Nadat we wat gegeten en gedronken hadden, gingen we verder. het eerste stukje op de dijk tussen Zalk en Zwolle was prima te doen, we vingen wat wind vanaf het water, maar dat duurde niet zo heel lang. Helaas viel alle wind weg en liepen we op de dijk in de volle zon, we werden warmer en warmer. Ik zei tegen Dochterlief dat we onder het viaduct van de A28 even zouden gaan zitten om af te koelen. Helaas was de dijk van elastiek en duurde het langer dan gedacht om bij het viaduct te komen.

Toen we daar eenmaal zaten, zei Dochterlief dat ze nu pas voelde hoe warm ze was. Dat was voor mij een teken om te besluiten het resterende stuk van vandaag kort te houden.

We besloten om nog even bij kerk in Hattemerbroek te stempelen en om dan van daaruit de kortste route naar het station te nemen. Ook bij kerk in Hattemerbroek zaten we nog even in de schaduw voor we ons aan het laatste stuk waagden.

Eenmaal op het station trakteerden we onszelf op een ijskoude cola en een dikke Magnum. We vonden dat we dat hadden verdiend. In de trein was het erg druk en omdat we toch al vies en bezweet waren, streken we neer op een balkon. Hier raakten we in gesprek met een man die ook ooit de N4D had gelopen en zo vloog de treinreis voorbij.

Uiteindelijk waren we toch gewoon trots op onszelf dat we op pad waren geweest. We konden de eerste hittetraining afvinken.

52.527 De veertjes van Hendrik

Ik maakte een begin met het vastzetten van de veertjes van Hendrik, dat deed ik met de hand. Ik begin met alle blauwe veertjes, maar wat een k.tklus is dat zeg, om met de hand te doen. Ik had er even niet ij stilgestaan dat ik door drie lagen stof, waarvan een met lijmlaag, en de tussenvulling heen moest steken. Ik was er dus als snel klaar mee.

Ik heb dus nu besloten om de blauwe veertjes met de hand af te maken en om de rest toch met de naaimachine te gaan doen. Al moet ik nog wel even moed verzamelen voor de laatste paar veertjes....

Nog drie-en-half blauw veertje gaan.......

Maar voor ik daar mee verder ga, zal ik eerst een heleboel examens moeten gaan nakijken, dus Hendrik moet nog even wachten.....

Onderhoud Westerborkpad

Vandaag deed ik mijn eerste onderhoud aan het Westerborkpad. Dat deed ik niet alleen, ik ging op pad met twee onderhoudscollega's, ook wel veldmedewerkers genoemd. Omdat de route van het Westerborkpad is/wordt vernieuwd/aangepast, moesten we niet alleen de markering controleren, maar ook de nieuwe kaarten en de nieuwe routebeschrijving, zodat er straks een mooie nieuwe editie van het boekje gemaakt kan worden.

We hadden afgesproken bij station Hoogeveen en we waren dan Gert Jan, Harma en ik. Toen we elkaar gevonden hadden bij het station, stapten we in een auto en reden we naar Echten, vanaf daar zouden we vandaag alles controleren.

Dit stukje was niet zo moeilijk.......

Al direct bij het eerste paaltje miste een markering. Dat hebben we nu opgelost met een sticker, maar er moet nog een bordje op binnenkort. Gert Jan maakte een aantekening op zijn telefoon om dat later te doen.

Op die manier bekeken we op elk punt of de beschrijving duidelijk was, of de kaart klopte en of de markering duidelijk was. Natuurlijk was er onderweg, al wandelend, ook genoeg tijd om elkaar te leren kennen, (wandel)verhalen uit te wisselen en te genieten van de omgeving.

Regelmatig stonden we stil om stickers te plakken, kaarten bij te werken en beschrijvingen aan te passen. Bij binnenkomst in Hoogeveen dreigde er regen, een mooi moment voor een pauze op een bankje onder een paraplu. Gert Jan had wat lekker meegenomen voor onderweg en zo zaten knusjes met zijn drieën onder twee paraplu's. Gelukkig was het een buitje van korte duur, dus toen de koek op was, konden we weer verder.

In Hoogeveen zelf moesten er ook stickers verwijderd worden, dat is dan weer een heel andere klus. Gelukkig had ik ervaren markeerders bij mij, zij hadden zelf een schraper in de standaarduitrusting voor dit soort gevallen. Gelukkig maar, want in het centrum viel er genoeg te verwijderen.

Ons was ook gevraagd om nog wat foto's te nemen die eventueel gebruikt kunnen worden in de nieuwe gids, ook dat hoort bij het werk van een veldmedewerker. In het centrum plakte ik mijn eerste Westerborkpadsticker, toch een hele eer om dat te mogen doen.

Het venijn zat hem nog even in de staart, we moesten even goed nadenken over hoe de wandelaars veilig te laten lopen langs de oude Joodse begraafplaats, ik geloof dat dat ons wel gelukt is.

We namen nog even een break bij een horecagelegenheid, vooral omdat ik onmeunig nodig naar het toilet moest, maar natuurlijk ook omdat een bakkie er altijd ingaat.

Na flink wat uren kwamen we weer uit bij het station, het nalopen van zo'n route kost toch altijd meer tijd dan je verwacht. Maar wat was het een leuk om te doen. Nu maar weer zien wanneer we een ander deel van de route gaan nalopen.

Duck stories....

Vorige maand was de Wandelkerel drie weken op vakantie naar Mexico en in die periode gingen Dochterlief en ik regelmatig even bij hem aan om de brievenbus te legen en om even te kijken of alles in orde was in zijn huis. Ergens in de laatste week vonden we een enorme verrassing in zijn huis, honderd mini-badeendjes!!!!

Dit moest natuurlijk door een van zijn vriendengroepen gedaan zijn, maar voor zover wij wisten, hadden zij geen sleutel, maar wij weten natuurlijk ook niet alles.... Maar goed in plaats van de brievenbus te legen, gingen wij dus op eendjesjacht. We lieten ze natuurlijk allemaal staan, maar we wilden ze wel vinden. En we vonden er veel, sommige open en bloot in zicht, andere op de gekste plekken!!!

In de lego-ornithopter........

In de diepvries.....

In de loop van het toneelpistool op de nerd-kast......

In deze periode waren we ook bezig met het leeghalen van de kamer in Leeuwarden van Dochterlief, ze komt weer thuis wonen. Nu haar stu-fi wegvalt, is haar kamer simpelweg te duur en vanuit haar ouderlijk huis kan ze in grotere straal solliciteren. Daar komt nog bij dat ze hier een complete bovenverdieping, op MIJN hobbykamer na, tot haar beschikking heeft in plaats van een zolderetage.

Nu is het zo dat nichtje N. in Leeuwarden studeert en dat zij volgend schooljaar echt een kamer nodig heeft in Leeuwarden. Dochterlief vroeg dus aan haar verhuurder of N. haar kamer kon overnemen en dat was geen probleem. In principe konden we het onderling regelen, er was alleen wel een eindcontrole voor Dochterlief, maar dan hoefde de kamer niet leeg te zijn, ze liet namelijk de nodige meubels staan voor N.

Tja, en in het kader van beter goed gejat dan slecht verzonnen, kochten wij ook een lading mini-eendjes en die kregen een plekje op de kamer van N. Tijdens de eindcontrole stonden de eendjes er al en de verhuurder kon er hartelijk om lachen. Het verstoppen op de kamer was wat lastiger, het werden er dus wat minder.

De grap werd zeer gewaardeerd door N. en ze vroeg hoe wij op het idee waren gekomen, nou door een vriendengroep van de Wandelkerel dus!!!

En ook de Wandelkerel kon de grap enorm waarderen, al bleef het nog even onduidelijk wie er nou verantwoordelijk waren en hoe ze binnen waren gekomen. Het bleek dat tijdens een avondje darten een sleutel was geleend om deze grap uit te kunnen halen. De sleutel is weer keurig ingeleverd en de grap werd ook door de Wandelkerel enorm gewaardeerd.

Ondertussen wordt er nog naarstig gezocht naar de laatste eendjes, ze zijn nog niet allemaal boven water....