We mogen weer vandaag!!!!
Geschreven door Dochterlief:
De wekker ging vandaag zo vroeg dat ik amper het gevoel heb gehad te hebben geslapen. Ondanks dat er twee wekkers stonden (mama had er eentje staan en ik had er eentje staan - en dat terwijl we nog geen meter van elkaar verwijderd lagen met de telefoons in het midden) is er toch een angst om volledig door de wekker heen te slapen. En even serieus, hoe zuur zou het zijn dat je de Vierdaagse niet haalt omdat je gruwelijk door de wekker bent heengeslapen?
Maar goed, na een nachtje half slapen, half wakker liggen, ging de wekker om 4.00 uur. Aangezien alles voor 9.00 uur sowieso onder midden in de nacht valt, was dit dus een gevalletje gruwelijk midden in de nacht. Maar ja, ik wil toch dat stukkie blik en die gladiool.
Gelukkig weten we na jaren ervaring (Note van mij: Ik ben degene met die jaren ervaring, dochterlief profiteert daar op een positieve manier van!) dat een goede voorbereiding zeker het halve werk is, dus ik kon zo de koffie drinken van het gekookte water dat we gisteravond in de thermoskan hadden gedaan en mama kon zo aan de thee. Het eten konden we van de koelkast zo in de tassen schuiven, het drinken net zo en na het omkleden (vandaag blauw - en voor mij ook nog een kleinbeetje make-up inclusief matchie-matchie eyeliner) konden we op de fiets. Nog even een tussenstop bij de toiletwagens op de camping voor we het weiland verlaten en dan op naar De Wedren.
Op de heenweg is het altijd omhoog fietsen, bulten op, en dan ben ik toch net ietsje jonger dan mijn liefste mamsie. Er viel soms dus even een klein gaatje tussen ons - alvast een kleine spoiler, dat gaatje werd elke dag iets groter. (Note van mij: Behalve de laatste dag....). Na de 'Weg naar de Hemel' was het dan nog een klein stukje voor we op De Wedren aankwamen. In Speedy Gonzalezstijl stromen we over De Wedren en zo gaan we op voor de eerste dag.
Net voor de Waalbrug (voor de niet Nijmegenkenners onder ons, dat is nog geen kilometer van de start - het is dus een uur of half 6) krijg ik mijn eerste biertje al aangeboden. Ik heb toch maar bedankt. De nasmaak van mijn koffie hing nog in mijn mond en het idee van gerst en mout daarbij klonk me nog niet zo lekker.
Ok, ik neem het zelf weer even over:
Het was wel duidelijk dat Dochterlief en ik niet de enige waren die gestart waren, mijn telefoon liep over van de berichten....
Op de Waalbrug zagen we de zon opkomen, altijd weer een cadeautje. Eenmaal op de dijk richting Oosterhout stapten we lekker door. We kletsten af en toe met elkaar, maar we genoten er ook met de gesprekken van anderen 'af te luisteren', het is gewoon zo grappig om te horen wat anderen allemaal te bespreken hebben. Af en toe raakten we ook in gesprek met andere wandelaars en op deze manier bereikten we ineens Oosterhout. Ik moest natuurlijk alweer naar het toilet, maar Dochterlief nog niet en ze wilde liever niet stoppen. We besloten dus dat zij door zou lopen naar onze eerste rust bij de SWD en dat ze daar op mij zou wachten.
Mijn toiletbezoek ging best snel en ik bleek net op tijd te zijn, want toen ik uit het toilet kwam, was de rij drie keer langer dan toen ik stond te wachten. Lucky me.....
Dochterlief en ik hadden afgesproken dat we weer liedjes zouden tellen. De voorwaarde voor ons was wel dat het liedjes van dit jaar zouden zijn. We besloten uiteindelijk om 'Cheerio' van Justen de Wildt en 'Zwoele Zomernachten' van Rutger van Barneveld te gaan tellen. Ik had net de toiletzone verlaten toen ik een appje kreeg van Dochterlief met de mededeling 'Zon 1". Ze had dus voor de eerste keer 'Zwoele Zomernachten' gehoord. Even later kon ik een appje terugsturen met 'Cheerio 1".
Tegen de tijd dat ik de rustpost bereikte was de stand:
- Cheerio 2 keer
- Zon 4 keer
Net voor ik de rustpost op kon lopen, zag ik Dochterlief zitten. Ik riep haar en ik hoorde direct een echo, Jacqueline liep ineens achter mij, grapje van haar. Zij liep ook gelijk weer door, ze had net gerust, dus onze ontmoeting was van zeer korte duur.
Dochterlief en ik genoten van een bakkie en wat te eten en terwijl ik daar nog mee bezig was, ging Dochterlief ook maar even naar het toilet. Nadat alles weer was afgehandeld gingen we weer verder. In de bocht bij Slijk-Ewijk hield ik even een momentje stil, ter nagedachtenis aan een oud-wandelaar die jaren daar stond en die afgelopen jaar overleden is.
Bij veel W4W'ers bekend als Dé Bocht.....
Nu gingen we op weg naar Jannie, die we net als vorig jaar in Elst konden verwachten.
Dochterlief:
Ergens rond 9 uur wist ik mijn eerste lolly te bemachtigen en normaal moet ik rond deze tijd echt nog niet aan een salmiaklolly denken, maar aangezien mijn gevoelsklok al dacht dat het ook zomaar een uur of 3 's middags kon zijn, genoot ik met volle teugen van mijn lolly. (Note van mij: Wel jammer dat ze er geen voor mij wist te bemachtigen......) Net nadat ik lolly 1 ophad, volgde lolly 2 en deze keer had ik er ook een voor mama.
Net na de lolly kwamen we bij Jannie, dat werd natuurlijk een fotomomentje. We stonden wat te hannesen om een selfie te maken, toen er ineens iemand zei: "Zal ik het doen?". Dat bleek Marieke te zijn. Ze maakte eerst van ons drieën, maar daarna vroegen we een toeschouwer om ook een foto van ons vieren te maken.
Marieke sloot zich bij ons aan en met zijn drieën liepen we weer verder. We besloten om naar de medische verzorgingspost bij de Rijkerswoerdse plassen te lopen en daar te gaan rusten. Onderweg kletsten we lekker bij met Marieke en we kwamen onder andere tot de conclusie dat Dochterlief er dit jaar een stuk beter aan toe was dan vorig jaar.
Bij de Verzorgingspost gingen Dochterlief en ik eerst in de rij voor de toiletten, Marieke zocht alvast ergens een plekje. Nadat wij van het toilet kwamen, konden we haar nergens vinden, we streken dus maar met zijn tweeën neer in het gras. Gelukkig wist Marieke ons later wel weer te vinden. Wij aten ons laatste beetje eten, Marieke ging naar het toilet en we spraken af om elkaar bij het watertappunt weer te ontmoeten.
Omdat Dochterlief graag een doel heeft, werd ons volgende doel de KWbN-post. We liepen lekker door, soms door de berm en we kletsten wat af. Dat blijkt ook wel uit het aantal foto's dat ik gemaakt heb nadat we bij Jannie geweest waren. Tussen Jannie en de KWbN precies een foto. We haalden namelijk nog snel even een blikje cola-to-go bij de rustpost van de SWD.
Bij de KWbN-rustpost wilde de app bij Marieke niet openen, maar gelukkig mocht ze toch het terrein betreden. Dit jaar kregen we een festivalbandje van de KWbN, zodat we de volgende dagen zonder problemen het KWbN-terrein kunnen betreden. We scoorden wat lekkers en zochten vervolgens een zitplaats. Hierbij liepen we Kenneth letterlijk tegen het lijf, waar we even een kort praatje mee maakten, Kenneth ging weer verder, wij zochten verder naar een zitplaats.
Die vonden we in eerste instantie niet, dus het werd liggen in het gras. Even later gingen er mensen weg en konden wij hun plaatje op de bank overnemen, al gebruikte Dochterlief dat plaatsje op een alternatieve manier, met haar voeten in de lucht.
Nadat we alles wat we gekregen hadden, hadden verorberd, gingen we weer verder. In het centrum van Bemmel was er een kleine opstopping, of opstopping, we liepen heel langzaam door. Maar het was er reuzegezellig, dus dat maakte ons niet zoveel uit. Swingen, (vals) zingen en zwaaien kunnen we als de beste.
Dochterlief weer:
De dag ging lekker soepeltjes, geen spierpijn, geen pijnlijke voeten. Ik dacht weer aan vorig jaar, toen dag 1 eigenlijk al een opgave was. Maar helaas was er wel één kwaaltje, deze meid heeft een andere wandeltas nodig en dat uitte zich vooral weer in schouderpijn. Mijn schouder is sowieso wel een dingetje - het is de plek waar stress zich uit, maar dus ook waar een verkeerde tas zich uit. Toen we dus bij Dokter Pain kwamen, was het tijd voor een massage om hopelijk de pijn voor de komende dagen wat weg te kunnen houden. (Note van mij: Marieke liep hier door.) Het hielp en ik kon zonder verder pijn verder.
Ikzelf:
Na het bezoek aan Dokter Pain stopten we nog een laatste keer bij een verzorgingspost voor een toiletbezoek en toen waren we klaar voor de laatste kilometers. Voor het eerst dit jaar kwamen we niet gewoon door Lent, maar door Lila-Lent, de overgang van blauwe dinsdag naar roze woensdag.
Zoek Dochterlief.......
Toen ik het tunneltje uitkwam, werd er een liedje gespeeld waar je ergens het woord hoer tussen kunt voegen, maar er was werkelijk niemand die dat deed. Tot ik langs twee meiden in het publiek liep, zij schreeuwden (wellicht onder invloed enkele alcoholische versnaperingen) keihard 'hoer'. Achter mij zeiden twee wandelaars lichtelijk sarcastisch dat ze dat niet netjes vonden, waarop ik reageerde dat ik blij was dat er eindelijk iemand was die dit keihard durfde te roepen. Hun conclusie was dat ik dan toch wel een rebel in mij had. Ik denk dat ze gelijk hebben.....
Na het tunneltje was het toch nog iets verder dan verwacht naar de Waalbrug, maar toen we die eenmaal over waren, was De Wedren snel bereikt.
En het laatste deel is weer voor Dochterlief:
En wat doen we na een dag wandelen?? SLIPPERS!!!! Mooi matchend gingen bij ons allebei de roze slippers aan. Op de slippers naar de fiets en, in mijn geval met de schoenen aan het stuur, terug naar de camping. (Note van mij: Mijn schoenen hangen aan mijn rugtas). Daar waren we gelukkig net voor de drukte bij de douches - mama douchte grotendeels koud, ik maar een klein beetje - en daarna met een drankje even zitten. tegen zessen naar de eetschuur, even in de rij bijbabbelen met medewandelaars, met vandaag op het menu spaghetti, macaroni, wat groente en een toetje.
Na het eten weer alles klaarzetten voor morgenochtend. Net na acht uur doofde het licht bij ons en vielen de oogjes dicht. Morgen is het tijd voor roze woensdag!!!!
