Naar Haren

Het kan verkeren, alweer... Want laten we eerlijk zijn, normaal gesproken malen zorgverlenende molens langzaam, maar nu ging het ineens razendsnel. Gister rond half een kreeg ik een appje van Manlief: "Kun je bellen, ik heb nieuws." Toen ik hem even later belde, kreeg ik te horen dat hij vandaag al naar Beatrixoord in Haren zou gaan. Superfijn natuurlijk, maar voor mij leverde dat ook weer stress op, want ik moest op mijn werk plots het een en ander gaan regelen. Gelukkig krijg ik ook nu weer alle medewerking om met Manlief mee te gaan, wat ben ik toch blij met een werkgever die mij deze vrijheid geeft. En natuurlijk werkt dat ook andersom, als er wat is, ben ik er natuurlijk ook...

Nou ja, vanmorgen zat ik dus mooi op tijd klaar om richting Haren te rijden. Tas met schone kleiding voor Manlief ingepakt, voor de zekerheid ook laptop en wat werkgerelateerd materiaal ingepakt in een andere tas, beker thee voor onderweg, ik was er klaar voor. Helaas gaat het nooit zoals gepland, waar de twee vorige keren de ambulancemedewerkers veel eerder dan gepland bij het bed van Manlief stonden, lieten ze nu op zich wachten. De planning was dat hij om 9.00 uur zou worden opgehaald, het werd 10.30 uur voor ik een appje van Manlief kreeg dat de ambulancedienst bij zijn bed stond. Ik zal heel eerlijk zijn, de frustratie vierde toen bij mij hoogtij, ik had nog ik weet niet hoeveel werkdingen kunnen doen in die tijd, maar ja, daar begin je niet als je weet dat je elk moment in de auto moet stappen.

En voordat iedereen begint te roepen, ik weet dat ik nergens ben zonder ambulancedienst en zonder alle zeer betrokken zorgmedewerkers, maar dat neemt niet weg dat de gang van zaken, zonder afbreuk te willen doen alle betrokkenheid, voor mij soms f.cking frustrerend is. Nou, dit ben ik weer even kwijt.....

Uiteindelijk reed ik in alle rust richting Haren. Ik kwam daar net voor Manlief aan. Niks mee mis mee, ik kon alvast allerlei gegevens doorgeven bij de baliemedewerkster. Toen ik daar een minuut of 5 stond, kwam Manlief binnen. Hij werd doorgereden naar de intakekamer, terwijl ik de laatste administratieve dingen afhandelde. En toen ik kon ik hem eindelijk weer een kus geven en even knuffelen.

Omdat we veel later dan gepland waren aangekomen, kreeg Manlief eerst een lunch. Dat was ook gelijk het laatste rustmoment....

De rest van de dag bestond uit gesprekken, onderzoeken, gesprekken, onderzoeken, gesprekken, onderzoeken, gesprekken, gesprekken, gesprekken, onderzoeken, onderzoeken, man, man, man, het hield niet op. Natuurlijk kenden we dit van de afgelopen dagen en van eerdere opnames van Manlief, maar ik was vergeten hoe intensief de opname in een revalidatiekliniek is. Op zich is dat dan weer positief.....

Uiteindelijk ging rond half 6 weer richting huis en eenmaal thuis merkte ik het allergrootste verschil met de periode 2011-2012, de schatjes zijn ondertussen jonge volwassenen met (een door omstandigheden) groot ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel en dus stond het avondeten klaar, hadden ze de nodige huishoudelijke klusjes gedaan en kreeg ik een enorme dikke knuffel van beide, omdat ze beseffen dat dat was wat ik nodig had. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik zo blij ben met ze, zo ontzettend trots ben op ze, wat een verantwoordelijkheid nemen deze twee weer op zich.....

Ondertussen heb ik mijn blogs van december 2011 terug zitten lezen. En ja, ik heb daarbij zitten huilen, maar ook zitten lachen. De situatie is vergelijkbaar en de reacties ook. Gelukkig zijn we ondanks alles nog steeds dezelfde personen, met dezelfde liefde voor elkaar, door de wind door de regen, maar gelukkig herinneren wij ons vooral de liefde, de liefde voor elkaar, ondanks of misschien wel juist dankzij de achtbaan waarin ons leven zich afspeelt.....

Afscheid nemen bestaat niet....

Vandaag gebeurde wat ons al dagen bezighield, mijn lieve schoonvader sloot voorgoed zijn ogen en dat deed hij, zoals alles, op zijn eigen eigenwijze wijze. Maar laat ik bij het begin (van het einde) beginnen.

Afgelopen woensdag, 18 september, kreeg mijn schoonvader een hartinfarct. Hij werd met toeters en bellen naar het ziekenhuis in Zwolle gebracht en daar direct gedotterd. Een poosje na de ingreep ging hij heel hard achteruit en werden de nog niet aanwezige (schoon)kinderen met spoed opgeroepen. Ik was toen op verzoek van Manlief al op weg naar huis, dus toen ik thuis was, laadde ik de rolstoel en Manlief in de auto en reden we door naar Zwolle.

Toen we daar aankwamen, leek schoonpapa weer op te knappen en kreeg hij zelfs wat praatjes. Na overleg werd besloten dat een van mijn schoonzusjes de nacht zou overblijven en dat verder iedereen naar huis zou gaan. De cardioloog gaf ons mee dat de kans groot was dat schoonpapa de volgende dag niet zou halen, zijn hart had echt enorme schade opgelopen.

Maar schoonpapa, eigenwijs als altijd, haalde de volgende dag en hij kreeg zelfs weer praatjes en genoot van de koffie en zijn broodje kaas. In de loop van de dag kwamen de kinderen en de meeste kleinkinderen langs en schoonpapa genoot van die bezoekjes. Dat ging door op de vrijdag, sterker nog, het ging zo goed met hem dat hij vrijdag aan het einde van de middag werd overgeplaatst van de hartbewaking naar de verpleegafdeling. Helaas was dat toch net te veel voor hem. Hij kreeg een zeer ernstige hartritmestoornis en weer werden we met spoed opgeroepen. Tot twee keer toe leek het erop dat hij het opgaf, maar tot twee keer toe, begon hij gewoon weer adem te halen.

Vanaf dat moment was duidelijk dat hij het niet meer ging redden en dat we slechts konden afwachten wanneer zijn hart het definitief zou opgeven. Al die tijd is er minstens een van ons aanwezig geweest in het ziekenhuis. Er waren periodes dat hij compleet van de wereld was, maar er waren ook periodes dat hij even wakker was en dan kreeg degene die op dat moment aanwezig was een grote glimlach. We waren er dus zeker niet voor niets.

Vanmorgen was mijn schoonzusje alleen aanwezig en zij ging even naar buiten, even weg uit de ziekenhuiskamer. Natuurlijk vertelde zij dat aan haar vader. En in die 10 minuten dat zij even weg was, hield mijn lieve schoonpapa op met adem halen. Hij ging dus toen hij alleen was. Hem kennende kan dat haast geen toeval geweest zijn. Hij was zorgzaam, lief , eigenwijs en hield altijd rekening met anderen.

En nu is hij weer thuis, de laatste paar dagen op deze aarde is hij op zijn eigen plekje, waar wij te pas en te onpas kunnen binnenlopen, net zoals toen hij nog leefde. Over een paar dagen nemen we voorgoed afscheid van hem, wat zullen we hem missen. 

 

Zijn humor, zijn liefde, zijn dankbaarheid voor zelfs de simpelste dingen die we voor hem deden, zijn eigenwijzigheid, nee bleef nee, de kaartspelletjes die we met hem speelden en die hij meestal won, de ergernis als hij zijn gehoorapparaat niet in wilde doen en dat wij stonden te schreeuwen dat hij dat ding wel in moest doen, de chocolaatjes bij het tweede bakkie koffie, zijn "hulp" bij het opruimen van de boodschappen, zijn roodbonte zakdoeken, zijn altijd smoezelige pet, zijn geklaag over het weer, zelfs nu hij al jaren geen boer meer was, ach eigenlijk gaan we HEM gewoon enorm missen....

Dag lieve P.A.!!!!

Trien

Vanmorgen bracht ik ons poezenbeest Trien samen met de Wandelkerel naar de dierenarts. Er moest een rotte kies verwijderd worden en de daardoor ontstane ontsteking moest behandeld worden. Ondanks haar leeftijd van bijna achttien jaar, bleek uit het bloedonderzoek dat er, behalve de ontstekingswaarden, geen afwijkingen te zien waren. We lieten Trien dus met een goed gevoel achter.

 

 

Helaas bleek tijdens de operatie dat de onder- en bovenkaak van ons lieve vriendinnetje vol zaten met gezwellen. De dierenarts had gedaan wat ze kon, maar het mocht niet baten. Trien wakker laten worden uit de narcose, zou voor haar betekenen dat ze niet meer normaal kon eten, dat ze continue aan de pijnstilling zou moeten en dat ze nu een flinke dosis antibiotica zou moeten, die haar gestel ook een knauw zou geven, tot zou sterven van de honger en/of uitputting.

Met pijn in ons hart besloten we om haar alle ellende te besparen en haar niet meer wakker te laten worden. Wat was dit een moeilijke beslissing, we wilden haar nog zo graag knuffelen en gedag zeggen, maar dat zou voor haar een ellendige weg zijn en dat wilden we absoluut niet. We hebben haar dus laten inslapen.

Dochterlief kwam vanaf haar kamer weer naar Nijeveen, zodat we met zijn vieren afscheid konden nemen van ons poezenbeest. We hebben een mooi plekje gemaakt voor haar in de tuin.

 

We kunnen ons niet voorstellen hoe het zal zijn zonder Trien, er heerst hier verdriet, groot verdriet.

Lieve Trien, lief Trientje, bedankt voor alle onvoorwaardelijke liefde, alle knuffels en alle warmte die we van jou hebben gekregen. We missen je nu al!!!