Pelgrimspad IJsseldelta

Vandaag gingen Dochterlief en ik weer aan de wandel op het Pelgrimspad IJssseldelta. Hoewel we de vorige keer de geplande route tot Kampen niet af hadden gemaakt, startten we vandaag wel in Kampen. Dit omdat het anders heel lastig werd om de combinatie van afstand en OV te maken. We maakten dus de treinreis naar Kampen om daar te starten. Het tussenliggende stuk 'halen' we nog wel een keer in. De vorige keer dat ik hier liep, was het overwegend nat, grauw en somber, eens zien hoe het vandaag zou zijn. 

Natuurlijk moesten we eerst de brug over de IJssel oversteken voor we een rondje door de stad konden doen. Kampen is en blijft een mooie stad, al moesten we vandaag wel een ommetje maken vanwege werkzaamheden en konden we niet alles goed zien vanwege de markt. Bij de Grote Kerk scoorden we weer een stempel en toen liepen we ook de oude stad alweer zo'n beetje uit.

De volgende stempel was bij Wijkkerk de Open Hof, waar het kerkasiel gaande is. Ook hier liepen we binnen voor een stempel en natuurlijk moest er weer getoiletteerd worden, dus we vroegen vriendelijk of dat mocht. Dat mocht en we kregen ook direct een bakkie aangeboden. Dat aanbod namen we graag aan en na een kletspraatje en een donatie gingen we snel weer verder.

Al snel liepen we Kampen uit en daar in de open vlakte met weinig schaduw merkten we dat het al snel warmer werd. we smeerden ons nog een keer goed in en we bleven vooral goed drinken en eten. Van de vorige keer, toen ik deze etappe met Hilly en Ate liep, wist ik nog dat er in De Zande een rustpost is, dat was ons doel.

Net als de vorige keer vergiste ik mij in de kerktoren en zag in Wilsum, dat aan de andere kant van de IJssel ligt, in eerste instantie  aan voor De Zande, klein foutje.....

Gelukkig wisten we De Zande zonder problemen te bereiken, maar wat waren we blij met de schaduw daar. We koelden langzaam af, al had ik, zeker voor mijn doen, een beste rooie kop.

Ons volgende doel was Zalk, maar om daar te komen, gingen we verder over een dijk. Helaas was er amper wind en nog minder schaduw. Het werd steeds warmer, dus we bleven goed drinken. Dat leidde ertoe dat Dochterlief haar fles leeg had, dus we moesten even ergens stoppen om de flessen in haar rugzak om te draaien. Even verderop stonden een paar bomen, dus dat werd de plek waar we een flessenwissel deden.

Eenmaal in Zalk was het weer tijd om even te rusten. Omdat het nu zo warm was, rustten we wat vaker, ons lijf moest echt nog wennen aan de hitte. We vonden een bankje in de schaduw van de kerk. Het plan was om door te lopen tot Windesheim, dan zouden we zo'n 35 kilometer lopen, maar ik begon toch wel te twijfelen of dat verstandig zou zijn met deze temperaturen. Toen ook nog bleek dat de bus vanaf Windesheim vandaag niet reed, was het besluit om de afstand in te korten al snel genomen. Waar we weer richting station Zwolle zouden gaan lieten we even in het midden....

Nadat we wat gegeten en gedronken hadden, gingen we verder. het eerste stukje op de dijk tussen Zalk en Zwolle was prima te doen, we vingen wat wind vanaf het water, maar dat duurde niet zo heel lang. Helaas viel alle wind weg en liepen we op de dijk in de volle zon, we werden warmer en warmer. Ik zei tegen Dochterlief dat we onder het viaduct van de A28 even zouden gaan zitten om af te koelen. Helaas was de dijk van elastiek en duurde het langer dan gedacht om bij het viaduct te komen.

Toen we daar eenmaal zaten, zei Dochterlief dat ze nu pas voelde hoe warm ze was. Dat was voor mij een teken om te besluiten het resterende stuk van vandaag kort te houden.

We besloten om nog even bij kerk in Hattemerbroek te stempelen en om dan van daaruit de kortste route naar het station te nemen. Ook bij kerk in Hattemerbroek zaten we nog even in de schaduw voor we ons aan het laatste stuk waagden.

Eenmaal op het station trakteerden we onszelf op een ijskoude cola en een dikke Magnum. We vonden dat we dat hadden verdiend. In de trein was het erg druk en omdat we toch al vies en bezweet waren, streken we neer op een balkon. Hier raakten we in gesprek met een man die ook ooit de N4D had gelopen en zo vloog de treinreis voorbij.

Uiteindelijk waren we toch gewoon trots op onszelf dat we op pad waren geweest. We konden de eerste hittetraining afvinken.

Tweedaagse Voettocht Blankenberge, dag 2

Vandaag ging de wekker, tot groot verdriet van Dochterlief, nog eerder dan gister. Dat is omdat we vandaag 32 kilometer willen gaan lopen. We zijn dan Aike, Carola, Jacqueline, Dochterlief en ik. Hilly houdt het vandaag op 24 kilometer en Piet wederom op 15 kilometer.

Bij vertrek uit ons appartement is het droog, maar bij de start regent het en dus, moet er nog even het een en ander in het plastic. Later op de dag wordt het droog en Piet is zo verstandig om op dat moment te starten, hij heeft immers alle tijd. We vertrekken dus met zijn zessen. Ook vandaag krijgen we bij de start alweer wat lekkers.

Het was verder niet koud, dus de regen kon ons niet heel erg deren, sterker nog, ik deed mijn regenjas snel uit, veel te benauwd. We liepen eerst een stuk langs de haven, waar het ondanks de regen en het grauwe weer toch mooi was om te lopen. Jacqueline maakte een ommetje om een cache te doen, zij nam de invalidenroute en even later wachtten we op een bankje weer op haar.

Na een kilometer of 5 kwamen we bij de eerste controlepost en daar deden we een bakkie, best vroeg, maar hier was de splitsing tussen de 24 en 32 kilometer en dus zouden we hier afscheid nemen van Hilly. Bovendien vonden we het wel fijn om even droog te zitten.

Na het bakkie zwaaiden we Hilly uit en gingen we met zijn vijven verder op het strand. Het was nu zo goed als droog en het zand was hard, dus we liepen prima daar. Dochterlief nam een iets andere route en ze werd door de geulen gedwongen flink afstand van ons te nemen. Konden we mooi naar elkaar zwaaien.

Bij De Haan verlieten we het strand en maakten we een rondje door de plaats, mooie huizen staan daar. Aike, Carola en Jacqueline deden nog een paar caches terwijl Dochterlief en ik lekker doorstapten. Wij tweeën kwamen dan ook als eerste bij de volgende stempelpost. En hoewel het nog steeds vroeg was, besloten we om op het terras neer te strijken voor een kom soep. Verdere horeca liet nog kilometers op zich wachten en waren toe aan soep. Even later sloten de andere drie dames ook aan en ook zij bestelden soep. We zaten heerlijk op het terras met uitzicht op het station van Cocq au Mer.

Na de soep liepen we De Haan weer uit en na het dwarsen van een gevaarlijke baan, gingen we verder door de duinen, prachtig wandelen daar, maar wel pittig. Soms was het echt even ploeteren door het mulle zand. We kwamen bij een buitenwijk van Wenduine en daar stond een doorlooppost waar we heerlijke stukjes rijstetaart kregen. We stonden hier maar kort stil, snel verder op het smalle paadje dat ons werd gewezen. Na zo'n 100 meter over dat paadje stonden we ineens in de weidse polder, wat een verandering van omgeving.

We liepen nog een flink aantal kilometers door de polder tot we bij een rustpost kwamen. Tijd voor een sanitaire stop, in ieder geval voor mij. Omdat hier ook stoelen stonden gingen we even zitten. Carola was een stukje doorgelopen, die had gezien dat er vlakbij een uitkijkpunt was en daar wilde ze even kijken. Toen wij weer verder liepen, zat ze inderdaad een klein stukje verderop op ons te wachten.

We zagen Blankenberge in de verte voor ons liggen, maar daar gingen we nog lang niet heen, we moesten nog een flinke slinger maken via Zuienkerke. Die slinger leidde ons door het polderlandschap, echt totaal anders dan het duingebied hiervoor. We liepen het bordje Blankenberge voorbij en vlak daarna liepen we ook Blankenberge weer uit.

Aike had er flink de pas in, we zagen haar steeds kleiner worden, uiteindelijk wachtte ze weer op ons en gingen we met zijn vijven weer verder, de regen tegemoet. Helaas konden we de regen niet ontwijken, we kregen nog wat nattigheid op ons dak. In Zuienkerke pikten we nog net de restanten van een braderie mee voor we de plaatselijke kroeg binnen stuiterden. We waren net binnen toen het begon te onweren. Die bui waren we gelukkig wel voor. Het duurde bijna een uur voor de onweersbui voorbij was, genoeg tijd om een cola te drinken en een (tweede) kop soep te nuttigen. Die soep deden overigens alleen Dochterlief en ik.

Na dit uur hadden we nog 7 kilometer te gaan. Aike had bedacht dat ze exact na 32 kilometer zou stoppen, Carola mocht dan hun fietsen ophalen om vervolgens Aike op te pikken. Helaas voor Aike zag Carola dat niet zitten, Aike moest dus gewoon doorlopen. Dochterlief was er ook helemaal klaar mee, maar ondertussen liep ze druk kletsend in stevig tempo door. Snap jij het, snap ik het....

De laatste anderhalve kilometer kregen we weer te maken met regen, eerst wat druppels, het laatste stukje best stevig, maar stoppen om ons in het plastic te hijsen deden we niet meer, we kwamen dus als verzopen katjes aan bij de finish.

We kregen een medaille en een biertje, we stempelden voor de IML en in ons wandelboekje en vervolgens gingen bij Dochterlief en mij de schoenen uit en de slippers aan. Stand na twee dagen wandelen, een klein blaartje voor Dochterlief.....

Vanwege de regen gingen we snel terug naar ons appartement, natuurlijk nadat we gedag hadden gezegd tegen Aike en Carola. De badkamer, die zeer royaal is, zag eruit alsof er een bom ontploft was, alle natte spullen kregen daar ergens een plekje om te drogen.

Na een frisse douche voor ons alle drie sloten we de dag af met een hapje en een drankje.

En daarna werd het langzaam maar zeker tijd om naar bed te gaan. Morgen weer richting huis!!!