Trien

Vanmorgen bracht ik ons poezenbeest Trien samen met de Wandelkerel naar de dierenarts. Er moest een rotte kies verwijderd worden en de daardoor ontstane ontsteking moest behandeld worden. Ondanks haar leeftijd van bijna achttien jaar, bleek uit het bloedonderzoek dat er, behalve de ontstekingswaarden, geen afwijkingen te zien waren. We lieten Trien dus met een goed gevoel achter.

 

 

Helaas bleek tijdens de operatie dat de onder- en bovenkaak van ons lieve vriendinnetje vol zaten met gezwellen. De dierenarts had gedaan wat ze kon, maar het mocht niet baten. Trien wakker laten worden uit de narcose, zou voor haar betekenen dat ze niet meer normaal kon eten, dat ze continue aan de pijnstilling zou moeten en dat ze nu een flinke dosis antibiotica zou moeten, die haar gestel ook een knauw zou geven, tot zou sterven van de honger en/of uitputting.

Met pijn in ons hart besloten we om haar alle ellende te besparen en haar niet meer wakker te laten worden. Wat was dit een moeilijke beslissing, we wilden haar nog zo graag knuffelen en gedag zeggen, maar dat zou voor haar een ellendige weg zijn en dat wilden we absoluut niet. We hebben haar dus laten inslapen.

Dochterlief kwam vanaf haar kamer weer naar Nijeveen, zodat we met zijn vieren afscheid konden nemen van ons poezenbeest. We hebben een mooi plekje gemaakt voor haar in de tuin.

 

We kunnen ons niet voorstellen hoe het zal zijn zonder Trien, er heerst hier verdriet, groot verdriet.

Lieve Trien, lief Trientje, bedankt voor alle onvoorwaardelijke liefde, alle knuffels en alle warmte die we van jou hebben gekregen. We missen je nu al!!!

 

Tuingenot

 Eindelijk was het weer om eens van de tuin te genieten. Want laten we eerlijk zijn, de temperatuur is prima, maar echt buiten-zit-weer hebben we niet gehad, tenzij je ervan houdt om regelmatig een bui op je dak te krijgen.....

Nou ja, vandaag dus eindelijk lekker naar buiten. Het zwembad werd getest door Dochterlief en vriendin K. en te koud bevonden, maar gelukkig was het heerlijk weer om te tafeltennissen. Manlief was chef BBQ en hij zorgde voor het eten voor zes personen. Dochterlief had namelijk nog een vriendin uitgenodigd. Het poezenbeest hield alles goed in de gaten, in de hoop dat er voor haar ook iets overschoot.

Al met al was het  een middag met een gouden  randje, we konden nu eindelijk het terras gebruiken zoals het bedoeld is.

Of het er deze zomer nog vaak van gaat komen is nog maar de vraag, maar ik ben ervan overtuigd dat er nog veel van dit soort middagen volgen.

Coronaquarantaine, deel 25

Ik heb even een weekje overgeslagen. Niet omdat er niets gebeurde, sterker nog, ik denk dat er teveel gebeurde. Ik had behoefte aan niet(s) moeten en dan voelt bloggen ook als een "moetje". En dan schrijf ik hier dus even niets.

De druk(te) begon al op zaterdagavond, ik voelde me niet echt top en op een bepaald moment had ik het idee dat mijn hart een beetje op hol sloeg. Eerst eventjes maar later bleef het aanhouden, een heel vervelend gevoel. Met het oog op naderend winters weer en een avondklok besloot ik om toch de huisarts maar te bellen. Gelukkig kon ik daar snel terecht en de Wandelkerel was mijn chauffeur. Gelukkig kwam er niets uit het lichamelijk onderzoek, alles wat gecontroleerd en gemeten kon worden, was in orde. Diep in mijn (nadrukkelijk kloppende) hart had ik dat wel verwacht en ook de oorzaak wist ik wel aan te wijzen. Simpelweg spanning, een combinatie van meerdere oorzaken die niet meer genegeerd konden worden.

Gelukkig deed mijn hart zondag alweer gewoon en dus ging ik naar buiten om een sneeuwwandeling te maken. Ondanks de snijdende wind genoot ik met volle teugen!

Maandag was een dag van alleen online lessen en omdat mijn les dag vroeg eindigde, maakte ik een afspraak bij de huisarts om verder te praten over zaterdagavond. Ik moet ergens naar toe met alle druk en stress. Gelukkig kan ik snel terecht bij een praktijkondersteuner, die me gaat helpen om om te gaan met alles wat er door mijn hoofd speelt.

's Middags doken de Wandelkerel en Dochterlief de tuin in voor een portie sneeuwpret. En ook al zijn ze dan negentien en twintig, ze genoten!

De Wandelkerel moest nog naar Arnhem, dinsdagmorgen wachtte hem een fysieke praktijkles, dus na deze sneeuwpret moest hij zijn spullen gaan pakken. Net na zes uur zette ik hem af op station Meppel, zodat hij voor negen uur in Arnhem kon zijn. Helaas voor hem liep alles mis. De reis die normaal gesproken anderhalf uur duurt, duurde nu drie uur en drie kwartier, hij kwam dus na de avondklok aan in Arnhem. Omdat hij niet op het station wilde overnachten, is hij toch naar zijn kamer gelopen. Die heeft hij veilig bereikt en eenmaal daar is hij direct in zijn bed gekropen. Hij was kapot van de reis en hij had het koud. Gelukkig was de praktijkles erg leuk, dat maakte weer een hoop goed.

Dinsdag was ik jarig. Het eerste cadeautje had ik maandag al gekregen van de schatjes, een lichtgewicht mini-gasbrander, zodat ik tijdens mijn langere wandelavonturen ook zelf ene keer een bakkie thee kan zetten. Nou ja als ik er zelf nog een kleine gasfles bij koop (of krijg). Van Manlief kreeg ik een lichtgewicht tentje, zodat ik ook op campings kan gaan overnachten, heerlijk, nog meer vrijheid! Daarnaast ontving de nodige kaartjes en een bos bloemen. Ondanks alles was ik toch echt jarig.

Maandag had de Wandelkerel een klein stukje van de oprit sneeuwvrij gemaakt, zodat ik hem naar het station kon brengen, maar de rest van de oprit lag nog vol. En dat was een probleem, want Manlief kon ok niet bij zijn scootmobiel komen. Dochterlief wilde wel aan de slag, maar dat zou ze allen moeten doen, want ik moest online lesgeven. Gelukkig kreeg ze hulp van de buurman.

De rest van de week ging redelijk rustig voorbij. Vrijdagavond deed ik met Dochterlief nog een poging om te schaatsen, maar we konden geen vrienden worden met het ijs op de ijsbaan, dus dat was nog geen onverdeeld succes. Maar het smaakte wel naar meer. Ook had ik een probleem met mijn schaatsen. Ik had mijn skeelers nog onder mijn schoenen zitten. Ik besloot dus om op "houtjes" te gaan, maar op de een of andere manier miste ik de grip, het schaatste gewoon niet lekker. Al met al was het een domper. We beraden ons nu op vervolgstappen.....

Nu er sneeuw lag experimenteerde ik met sneeuwverven, maar ik had niet genoeg witte katoen om een tweede ronde te doen, dus bestelde ik bij Stegeman in Rouveen nieuwe en deze ging ik lopend ophalen. Ik vertrok zaterdagmorgen bij een temperatuur van min acht, maar wat genoot ik!

Afgelopen week verliep relatief rustig, ik keek vooral uit naar vakantie, ik telde de dagen af. Er was wel een duidelijk coronamomentje toen Manlief en Dochterlief allebei een online vergadering hadden. Er werden dus twee vergaderruimtes geregeld. Manlief in de kamer, Dochterlief in de keuken!

Ik maakte nog wat ommetjes en vanmiddag volgde ik online de opening van het Tocht-om-de-Noord-seizoen.

En nu heb ik vakantie, even weinig moeten en lekker bijkomen van alle drukte van de afgelopen weken. Ik moet maar een voorbeeld nemen aan Manlief en het poezenbeest....