Pieterpad Doetinchem-Stokkum

Het was weer even wennen, dat slapen in een tentje. Iets met ligt mijn matje goed, een liner in mijn slaapzak, hoe krijg ik die slaapzak fatsoenlijk dicht en dan nog de goud-zilverdeken over mij heen..... Ik ben dus best veel wakker geweest vannacht. Toch heb ik al met al goed genoeg geslapen om vanmorgen lekker wakker te worden.

Na mijn ontbijt is mijn tentje nog steeds niet droog, dus nat inpakken dan maar, ik wil op pad!!! Na een laatste toiletbezoek hijs ik mijn rugzak op mijn rug en ga ik op pad. Vanaf de camping loop ik zo het bos weer in. Ik heb er lekker de pas in, maar al bij het eerste bankje, ik ben slechts 600 meter onderweg, ga ik alweer zitten. Mijn schoenen zit vol met gruis, eerst maar even legen dus.

De inhoud van een schoen....

Na het verwijderen van het gruis loop ik verder en al snel ben ik bij landgoed Slangenburg en het bijbehorende kasteel. Ik loop hier op mijn gemakkie voorbij en maak her en der wat foto's. Het is nu nog niet zo druk, dus dat kan zonder dat ik anderen tot last ben of dat ik last heb van anderen.

Voorlopig heb ik alle bezienswaardigheden gehad, dus het is tijd om lekker door te lopen. Ik heb een globale planning gemaakt en daar staan voor vandaag best wat kilometers op, dus ik ga maar eens proberen om vaart te maken. Gelukkig is het gedoe met het afstellen van mijn rugzak voorbij, ik heb gisteravond een paar aanpassingen gedaan en die hebben geholpen. Ik loop dan ook vol enthousiasme verder, maar dat enthousiasme verdwijnt langzaam maar zeker, op de een of andere manier kom ik er niet lekker in vandaag. Het is niet dat ik geniet van de omgeving, want ik zie echt die mooie korenbloemen tussen het graan en ook het punt waar de Bielheimerbeek uitmond in de Oude IJssel was prachtig, al had dat misschien ook te maken met het feit dat ik er maar weer eens even bij was gaan zitten.

Ook na de oversteek van de Oude IJssel was het echt leuk lopen over een onverhard pad langs het water en later over een vlonderpad. Echt een prachtig stuk van het Pieterpad. Ik hield mijzelf dan ook voor dat ik iets aan het doen was wat ik leuk vind en dat ik heerlijk aan het buiten spelen was.

Dat ging goed tot ik vlak voor Braamt op een pad kwam dat geen pad was, wat een jungle zeg. Gelukkig kwam ook hier een eind aan en in Braamt vond ik dan ook dat ik wat lekkers had verdient. Helaas moest dat lekkers uit eigen voorraad komen, dat was niet het ergste, ik had zakjes tonijn bij me. Het ergste was dat ik nergens een blikje of flesje cola kon krijgen. Ik moest het doen zonder mijn doping....

Na Braamt ging ik het bos in, met nog steeds in mijn achterhoofd mijn geplande einddoel van vandaag, sukkel die ik ben. In het bos staan prachtige bloemen en ik weet zelfs een bij (?) vast te leggen als het dier een bloem verlaat. Als ik even later een hoopje stenen zie met een kaartje met een boodschap begin ik na te denken over wat ik aan het doen ben, mezelf druk opleggen om een bepaald (eind)doel te halen......

Als ik even later maar weer eens op een bankje zit, ben ik he-le-maal klaar met mijzelf. Waarom zou ik doorlopen als ik er niet echt lol aan beleef. Ik pak mijn telefoon en zoek op de kaart de dichtstbijzijnde camping. Die blijkt helemaal niet zo ver weg te zijn, dus ik bel en vraag of er een plekje is voor een trekkerstentje voor komende nacht. Die is er en dus heb ik ineens nog maar een paar kilometer te gaan in plaats van zo'n 10. Er valt een last van mijn schouders en de laatste paar kilometer van vandaag loop ik ineens weer fluitend.

Eenmaal op de camping zet ik mijn tentje op, terwijl mijn tentje droogt, ga ik douchen en als ik terugkom maak ik mijn bed op. Ik heb nog een heel stuk van de middag over en ik ga heerlijk in het zonnetje aan een picknickbank zitten. Wat ben ik blij met mijn besluit om het vandaag zo te doen.

Helaas ook nu geen cola, maar wel een ijsje na het eten. Ik lees een boek op mijn telefoon en als het begint te druppen, kruip ik lekker in mijn tentje om verder te lezen. "Zachtjes tikt de regen op min tentje neer...." Morgen weer een nieuwe dag en daar heb ik zininin!!!!

Pieterpad Vorden-Doetinchem

Ja, ik mag weer een aantal dagen gaan buiten spelen. Vandaag pak ik na jaren het Pieterpad weer op. Er waren te veel andere leuke wandelactiviteiten afgelopen jaren, maar nu kon ik nog een paar verlofdagen krijgen en zo heb ik tot en met dinsdag om de nodige kilometers van het Pieterpad weg te stappen.

Dochterlief heeft mij vanmorgen op station Meppel afgezet en na twee keer overstappen was ik in Vorden. Onderweg leek het erop dat het bij aankomst in Vorden zou onweren, maar gelukkig was de praktijk anders, het druppelde slechts. Na een bezoek aan het stationstoilet, brandschoon deze keer, ging ik op weg.

Natuurlijk moest ik her en der mijn rugzak weer afstellen, dat zou de hele dag zo blijven, hoort erbij als je na jaren weer met je grote rugzak gaat lopen.

Vrij vlot was ik Vorden door en liep ik langs kasteel Vorden. Ik liep bijna de gedenksteen voor Toos en Bertje voorbij, maar gelukkig zag ik nog net op tijd iets in mijn ooghoek glinsteren, dat werd een fotomomentje.

Ik kwam wat moeizaam op gang, het is toch heel anders lopen met dit gewicht op mijn rug. Ook bleef ik rommelen met de afstelling van mijn rugzak, hij zat gewoon niet lekker. Maar goed, gewoon doorlopen en genieten van de omgeving. Al snel wordt het warm, broekspijpen afritsen en een laagje uit. Dit was bij De Kappelebult, hier stond een bankje om mijn rugzak op te zetten, scheelt toch weer een meter omhoog hijsen.

Net voorbij De Kappelebult ging ik de open vlakte op en natuurlijk begin het toen net te regenen. Ik heb toen maar even een paar minuten geschuild onder de enige boom die hier stond, zo geen zin in regenkleding.

Via landgoed 't Zelle kwam ik in Varssel, waar een werkelijk geweldige rustplek zat, een verborgen parel van het Pieterpad. Hier ging ik even zitten, kopje soep en een eigen broodje en weer door.

Na Varssel ging ik kilometers door het bos. Af en toe moest ik erg mijn best doen om geen natte voeten te krijgen, er waren enorme plassen ontstaan door de regen van de laatste tijd. Ondertussen begon ik al iets meer te wennen aan het gewicht op mijn rug en daardoor ging ook mijn wandeltempo iets omhoog. Met de afstelling van de rugzak wilde het nog niet zo lukken, maar ik had nu wel een idee waar het in zat, ik had alleen geen zin om nu mijnrugzak af te doen en dat aan te passen, eerst maar gewoon lekker doorlopen.

Na het bos ging de route dwars over het erf van een boerderij, zo bijzonder dat dat nog steeds mag. Langs de rand van een enorme grasakker ging het vervolgens naar Zelhem. Hier streek ik neer op een terras, tijd voor cola en een tosti.

Na deze rust had ik nog een kilometer of 5 te gaan naar mijn geplande overnachting, Wandelcamping Pluk de Dag. Ik had natuurlijk weer last van de we-zijn-er-bijna-dip en toen het ook nog eens begon te regenen op 500 meter voor de camping, was ik er he-le-maal klaar mee. Gelukkig werd ik zeer hartelijk ontvangen en nadat ik mij had ingeschreven liep ik naar het trekkersveld. Gelukkig stond daar een blokhut, want het begon me toch een portie te regenen.

Voor mij waren het 79 stappen......

Ik wachtte rustig af tot het weer droog was en toen zette ik mijn tentje op. Het is alweer twee jaar geleden dat ik hem heb gebruikt, maar ik ben het nog niet verleerd.

Daarna was hett tijd om te douchen en nu zit ik in het Kuierhuis om mijn verslag te schrijven en wat te drinken te halen. Zo weer even naar de blokhut om mijn eten te maken en wie weet dan nog even terug. het is nog lang geen beddetied!