Ja, ik mag weer een aantal dagen gaan buiten spelen. Vandaag pak ik na jaren het Pieterpad weer op. Er waren te veel andere leuke wandelactiviteiten afgelopen jaren, maar nu kon ik nog een paar verlofdagen krijgen en zo heb ik tot en met dinsdag om de nodige kilometers van het Pieterpad weg te stappen.
Dochterlief heeft mij vanmorgen op station Meppel afgezet en na twee keer overstappen was ik in Vorden. Onderweg leek het erop dat het bij aankomst in Vorden zou onweren, maar gelukkig was de praktijk anders, het druppelde slechts. Na een bezoek aan het stationstoilet, brandschoon deze keer, ging ik op weg.
Vrij vlot was ik Vorden door en liep ik langs kasteel Vorden. Ik liep bijna de gedenksteen voor Toos en Bertje voorbij, maar gelukkig zag ik nog net op tijd iets in mijn ooghoek glinsteren, dat werd een fotomomentje.
Ik kwam wat moeizaam op gang, het is toch heel anders lopen met dit gewicht op mijn rug. Ook bleef ik rommelen met de afstelling van mijn rugzak, hij zat gewoon niet lekker. Maar goed, gewoon doorlopen en genieten van de omgeving. Al snel wordt het warm, broekspijpen afritsen en een laagje uit. Dit was bij De Kappelebult, hier stond een bankje om mijn rugzak op te zetten, scheelt toch weer een meter omhoog hijsen.
Net voorbij De Kappelebult ging ik de open vlakte op en natuurlijk begin het toen net te regenen. Ik heb toen maar even een paar minuten geschuild onder de enige boom die hier stond, zo geen zin in regenkleding.
Via landgoed 't Zelle kwam ik in Varssel, waar een werkelijk geweldige rustplek zat, een verborgen parel van het Pieterpad. Hier ging ik even zitten, kopje soep en een eigen broodje en weer door.
Na Varssel ging ik kilometers door het bos. Af en toe moest ik erg mijn best doen om geen natte voeten te krijgen, er waren enorme plassen ontstaan door de regen van de laatste tijd. Ondertussen begon ik al iets meer te wennen aan het gewicht op mijn rug en daardoor ging ook mijn wandeltempo iets omhoog. Met de afstelling van de rugzak wilde het nog niet zo lukken, maar ik had nu wel een idee waar het in zat, ik had alleen geen zin om nu mijnrugzak af te doen en dat aan te passen, eerst maar gewoon lekker doorlopen.
Na het bos ging de route dwars over het erf van een boerderij, zo bijzonder dat dat nog steeds mag. Langs de rand van een enorme grasakker ging het vervolgens naar Zelhem. Hier streek ik neer op een terras, tijd voor cola en een tosti.
Voor mij waren het 79 stappen......
Ik wachtte rustig af tot het weer droog was en toen zette ik mijn tentje op. Het is alweer twee jaar geleden dat ik hem heb gebruikt, maar ik ben het nog niet verleerd.
Daarna was hett tijd om te douchen en nu zit ik in het Kuierhuis om mijn verslag te schrijven en wat te drinken te halen. Zo weer even naar de blokhut om mijn eten te maken en wie weet dan nog even terug. het is nog lang geen beddetied!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten