Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

zaterdag 6 juni 2026

Pieterpad Doetinchem-Stokkum

Het was weer even wennen, dat slapen in een tentje. Iets met ligt mijn matje goed, een liner in mijn slaapzak, hoe krijg ik die slaapzak fatsoenlijk dicht en dan nog de goud-zilverdeken over mij heen..... Ik ben dus best veel wakker geweest vannacht. Toch heb ik al met al goed genoeg geslapen om vanmorgen lekker wakker te worden.

Na mijn ontbijt is mijn tentje nog steeds niet droog, dus nat inpakken dan maar, ik wil op pad!!! Na een laatste toiletbezoek hijs ik mijn rugzak op mijn rug en ga ik op pad. Vanaf de camping loop ik zo het bos weer in. Ik heb er lekker de pas in, maar al bij het eerste bankje, ik ben slechts 600 meter onderweg, ga ik alweer zitten. Mijn schoenen zit vol met gruis, eerst maar even legen dus.



De inhoud van een schoen....

Na het verwijderen van het gruis loop ik verder en al snel ben ik bij landgoed Slangenburg en het bijbehorende kasteel. Ik loop hier op mijn gemakkie voorbij en maak her en der wat foto's. Het is nu nog niet zo druk, dus dat kan zonder dat ik anderen tot last ben of dat ik last heb van anderen.






Voorlopig heb ik alle bezienswaardigheden gehad, dus het is tijd om lekker door te lopen. Ik heb een globale planning gemaakt en daar staan voor vandaag best wat kilometers op, dus ik ga maar eens proberen om vaart te maken. Gelukkig is het gedoe met het afstellen van mijn rugzak voorbij, ik heb gisteravond een paar aanpassingen gedaan en die hebben geholpen. Ik loop dan ook vol enthousiasme verder, maar dat enthousiasme verdwijnt langzaam maar zeker, op de een of andere manier kom ik er niet lekker in vandaag. Het is niet dat ik geniet van de omgeving, want ik zie echt die mooie korenbloemen tussen het graan en ook het punt waar de Bielheimerbeek uitmond in de Oude IJssel was prachtig, al had dat misschien ook te maken met het feit dat ik er maar weer eens even bij was gaan zitten.




Ook na de oversteek van de Oude IJssel was het echt leuk lopen over een onverhard pad langs het water en later over een vlonderpad. Echt een prachtig stuk van het Pieterpad. Ik hield mijzelf dan ook voor dat ik iets aan het doen was wat ik leuk vind en dat ik heerlijk aan het buiten spelen was.



Dat ging goed tot ik vlak voor Braamt op een pad kwam dat geen pad was, wat een jungle zeg. Gelukkig kwam ook hier een eind aan en in Braamt vond ik dan ook dat ik wat lekkers had verdient. Helaas moest dat lekkers uit eigen voorraad komen, dat was niet het ergste, ik had zakjes tonijn bij me. Het ergste was dat ik nergens een blikje of flesje cola kon krijgen. Ik moest het doen zonder mijn doping....




Na Braamt ging ik het bos in, met nog steeds in mijn achterhoofd mijn geplande einddoel van vandaag, sukkel die ik ben. In het bos staan prachtige bloemen en ik weet zelfs een bij (?) vast te leggen als het dier een bloem verlaat. Als ik even later een hoopje stenen zie met een kaartje met een boodschap begin ik na te denken over wat ik aan het doen ben, mezelf druk opleggen om een bepaald (eind)doel te halen......







Als ik even later maar weer eens op een bankje zit, ben ik he-le-maal klaar met mijzelf. Waarom zou ik doorlopen als ik er niet echt lol aan beleef. Ik pak mijn telefoon en zoek op de kaart de dichtstbijzijnde camping. Die blijkt helemaal niet zo ver weg te zijn, dus ik bel en vraag of er een plekje is voor een trekkerstentje voor komende nacht. Die is er en dus heb ik ineens nog maar een paar kilometer te gaan in plaats van zo'n 10. Er valt een last van mijn schouders en de laatste paar kilometer van vandaag loop ik ineens weer fluitend.






Eenmaal op de camping zet ik mijn tentje op, terwijl mijn tentje droogt, ga ik douchen en als ik terugkom maak ik mijn bed op. Ik heb nog een heel stuk van de middag over en ik ga heerlijk in het zonnetje aan een picknickbank zitten. Wat ben ik blij met mijn besluit om het vandaag zo te doen.


Helaas ook nu geen cola, maar wel een ijsje na het eten. Ik lees een boek op mijn telefoon en als het begint te druppen, kruip ik lekker in mijn tentje om verder te lezen. "Zachtjes tikt de regen op min tentje neer...." Morgen weer een nieuwe dag en daar heb ik zininin!!!!




Geen opmerkingen: