Peperbuswandeltocht, Zwolle

Ondanks de weersvoorspelling, met veel regen, gingen Ate en ik vandaag op pad om de 30 km van de Peperbuswandeltocht in Zwolle te lopen. Helaas voor de organisatie waren er niet veel wandelaars die er hetzelfde over dachten als wij, de opkomst was dus laag. Dat neemt niet weg dat het een prima georganiseerde en bepijlde tocht was en dat Ate en ik hebben genoten van de route.

We begonnen met een rondje door de stad, waar het nat en schemerig was. Hoewel, rondje, we liepen zeker een  kilometer of 8 door de bebouwing. De laatste twee kilometer tot de rust liepen we langs de rand van de stad en om landgoed Boschwijk heen.

De rust was bij de golfbaan, waar er mondjesmaat werd gegolfd en waar het clubhuis nog leeg was toen wij aankwamen. Alle ruimte om te gaan zitten dus, al was de dame van het clubhuis het daar niet helemaal mee eens, we werden verwezen naar een bepaald deel van het clubhuis, het andere deel was voor de golfers. Ach ja, als we maar konden zitten en een beetje opdrogen. Dat zitten en opdrogen deden we met een stuk taart erbij, Ate is gek op taart....

Na de rust ging het met een omweg richting Berkum. Het bleef regenen, maar dat vonden we nog steeds niet zo erg, met goede kleding blijf je (redelijk) droog. Het was trouwens niet alleen nat van de regen op diverse plekken was zeer goed te zien dat er veel water is gevallen en dat de grondwaterstand erg hoog is. Op sommige plekken waren paden veranderd in zwembaden.

Ondertussen moest ik echt, echt, echt naar het toilet, maar een groen toilet zag ik nu niet zo zitten. Gelukkig zagen we een bordje met een verwijzing naar een café in Berkum. We weken dus even van de route af om die op te zoeken. Tot mijn grote verdriet was het café dicht, maar ik weet dat er even verderop in Berkum een winkelcentrumpje zit en daar zit ook een café, we besloten dus dat ik daar mijn geluk maar moest proberen, maar ook dat café was gesloten. De plaatselijke supermarkt was wel open en in  het kader van drie maal is scheepsrecht, vroeg ik of daar gebruik mocht maken van het toilet.Het meisje dat ik aansprak zei dat kinderen altijd mogen, maar dat ze vandaag voor een verregende wandelaar een uitzondering zou maken. Pffffff, wat een opluchting. Ik bedankte het meisje hartelijk en daarna vervolgden we onze weg weer. Zonder problemen kwamen we weer op de route.

Vanaf Berkum was het nog een half uurtje lopen naar de tweede rust, in wijkcentrum Bestevaer. Hier gingen we voor een lekker warme kop snert. Man, wat kun je daar van genieten.

Nu was het tijd voor de laatste loodjes, nog een kilometer of 7 naar de finish. We hadden de hoop dat het toch nog even droog zou worden, maar die hoop was vergeefs. Met een kleine omweg kwamen we bij het Almeloos kanaal, waar we de woonschepen bewonderden. Na het verlaten van het Almeloos kanaal liepen we nog een stukje door de stad en voor we het wisten waren we weer bij het wandelhonk. Nat maar voldaan.

We deden nog even een drankje om de dag door te nemen en daarna gingen we ieder weer huiswaarts. het was een leuke dag, maar ik hoop toch wel dat de volgende wandeling weer iets minder nat is.....

52.442 Voorbereiding Dutch Dishes

Al een hele poos geleden maakte ik het eerste blok van de quilt van de servieskast, oftewel de Dutch Dishes. Toen zei ik ook dat ik hoopte dat ik aan het eind van het jaar (2023) helemaal bij zou zijn, nou dat is mislukt. Ik ben nog precies net zo ver met blokken maken als toen.

Maar dat betekent niet dat ik niets gedaan heb voor deze quilt, ik heb namelijk wel alle blokken voorbereid. Printen, overtrekken, kleuren, puzzelen en nadenken, ik deed het allemaal.

Hopelijk geeft dat me het zetje dat ik nodig heb om weer verder te gaan, al heeft mijn aarzeling ook te maken met de techniek, paper piecing, die beheers ik nog niet zo goed. Maar ja, daar kan ik alleen wat aan doen door te starten....

Inschrijving N4D

Het is en het blijft elk jaar een mijlpaal, een ankerpunt, een highlight, een date to remember, een ijkpunt,  maar een ook moment ter overdenking. Het klinkt misschien zwaar, maar in het leven van vele wandelaars is de datum dat er weer ingeschreven kan worden voor de N4D een datum om te omcirkelen in de agenda!!! Dat is hier niet anders.

Helaas gaat het dit jaar maar om twee inschrijvingen, voor de Wandelkerel en voor mij. Voor Dochterlief zit het er niet in, haar enkel blijft haar pesten. Na bezoeken aan de orthopeed en de fysiotherapeut is het wel duidelijk dat zij in juli, net als vorig jaar, niet in staat zal zijn om de N4D te lopen.

Dat betekent ook dat zij niet mee zal gaan naar Nijmegen, ze vond het afgelopen jaar zeer frustrerend dat ze wel in Nijmegen was tijdens de N4D, maar dat ze geen wandelaar was. Ze denkt er nog wel over om op vrijdag te komen, dat mag natuurlijk altijd....

Na de uitdaging van vorig jaar, ga ik dit jaar weer voor mijn reguliere afstand, de 40 km, de Wandelkerel zit voorlopig nog vast aan die 50 km. En waar hij het heel vervelend vindt dat zijn zusje niet mee kan doen, ziet hij wel een groot voordeel, hij kan nu in de caravan slapen in plaats van op een luchtbed in het klompenhok. Dat lijkt hem toch wel wat comfortabeler. Het klompenhok gebruiken we dan voor onze fietsen en/of als logeerkamer.

De plannen zijn er, de inschrijvingen zijn er, de plek op de camping is gereserveerd, nu nog fit en gezond blijven en lekker gaan wandelen, kilometers maken. Dan zal het vast goed komen in juli in Nijmegen....

Jarig

Na een jubileum volgt altijd weer een "gewoon" jaar en dat geldt natuurlijk ook voor mijn verjaardag. Dus na het feest van vorig jaar, werd ik dit jaar gewoon 51. En een verjaardag is natuurlijk niet tegen te houden.....

Ik heb lang getwijfeld of ik dit jaar mijn verjaardag zou vieren. Niet omdat ik niet ouder wil worden en zeker niet omdat ik het niet leuk vind om jarig te zijn. Sterker nog, ik ben qua verjaardagen net een klein kind, ik kijk ernaar uit en ik hoop altijd weer op veel kaartjes en een paar cadeautjes...

De twijfel zat hem dit jaar in het feit dat een aantal mensen waar ik veel van houd, niet aanwezig zouden zijn en juist bij vieringen komt afwezigheid hard aan. Ik voerde dan ook veel gesprekken met Manlief over het al dan niet vieren van mijn verjaardag. De conclusie was uiteindelijk dat we een bescheiden viering zouden doen....

De bescheiden viering begon op mijn verjaardag zelf, dus afgelopen vrijdag, met de thuiskomst van Dochterlief (de Wandelkerel was er al) in de loop van de middag. Een bakkie, gebak, elkaar en een cadeau. Ik kreeg de door mij zo gewenste e-reader. 

 

Ik ben en blijf iemand van het papieren boek, maar tijdens meerdaagse wandeltochten mis ik mijn boeken enorm, je stopt tenslotte geen stapel boeken in je rugzak. Maar met een e-reader, zelfs met beschermhoes, kun je een enorme stapel boeken meenemen met een enorm laag gewicht. Ik ben Manlief en de schatjes dan ook enorm dankbaar dat ze mij dit, toch wel dure, cadeau hebben gegeven. Ik ben namelijk niet voor de eenvoudigste e-reader gegaan, onderweg moet zo'n ding tenslotte wel tegen een stootje, en wat water,  kunnen.

Na de middagkoffie hadden de schatjes hun eigen programma, iets met studie ofzo, en Manlief wilde zijn puzzels uit de krant afmaken, dat was dus voor mij een mooi moment om nog even een ommetje te maken. Heerlijk uitwaaien dus....

Vandaag ontvingen we familie en vrienden en zoals ik al zei, niet iedereen waar ik van houd was aanwezig. Dat maakte mij vooraf wat verdrietig, maar uiteindelijk was het, ondanks het gemis, een leuke middag, met nog wat lieve, onverwachte cadeautjes en dat naast de kaartjes die ik al had gekregen. 

Ondanks het gemis, heb ik mij toch erg jarig gevoeld.........

GPS- en kompascursus, Wierden

Ik heb al eens eerder laten vallen dat het de bedoeling is om in augustus de Fjällraven Classic Zweden te gaan lopen. Nu is het zo dat we in het gebied waar we lopen een aantal dagen offline zullen zijn, er is simpelweg geen netwerk beschikbaar. De hulpverleners daar beschikken over satelliettelefoons, maar wij als wandelaars zijn in principe offline. Om niet helemaal hulpeloos (of hopeloos😉) te zijn, volgden Hilly en ik vandaag een GPS- en kompascursus. Dat deden we bij Tom van Northern Pioneers.

Hilly en ik wilden niet te laat komen, we namen dus zo royaal de tijd dat we veel te vroeg waren. Gelukkig konden we alvast plaats nemen in de cursusruimte en was Tom zo vriendelijk om direct te zorgen voor koffie en thee. Na ons druppelden ook de overige deelnemers binnen, drie mannen variërend in leeftijd van begin twintig tot midden zestig. En dat geeft direct aan dat de cursussen van Tom een heel divers publiek aanspreken. Nou ja, leeftijdsmatig dan. Tijdens de voorstelronde bleek wel dat de grote gemeenschappelijke deler ligt in het wandelen door onherbergzaam terrein, er waren plannen voor Patagonië, Schotland, Zweden en een carrière bij defensie.

De dag begon met de nodige theorie, over het gebruik van een GPS-toestel en over het gebruik van een kompas. Nu heb ik jaren met een GPS-toestel gelopen, maar sinds vandaag weet ik dat ik amper 10% van de mogelijkheden van zo'n apparaat heb gebruikt. Tijd om dat ding weer op te diepen en te gaan gebruiken, al is het allen maar om de vaardigheid bij te houden...

 

 

Datzelfde geldt ook zeker voor het gebruik van het kompas, al zal ik die eerst moeten aanschaffen, net als een kaarthoekmeter. In Nederland heb je beide niet echt nodig, maar als je die vaardigheden wil blijven gebruiken, zal je wel de beschikking moeten hebben over....

Na het theoriedeel verlieten we de cursusruimte en gingen we naar de Sallandse Heuvelrug om het geleerde in de praktijk te brengen. We moesten coördinaten aangeven op de kaart, stappen tellen om afstanden te kunnen inschatten, koers schieten met behulp van het kompas, met behulp van datzelfde kompas een bepaald punt vinden door over bestaande paden te lopen, maar ook met behulp van het kompas een doel vinden dwars door een stuk bos heen. Ook leerden we om kompas en GPS naast elkaar te leggen om zo een doel te vinden.

De pijlen wijzen bijna dezelfde kant op.....

 

We bleken een "goede" groep te zijn, want na alle cursusonderdelen was er nog ongeveer een uur over. Dat uur mochten we gebruiken om ons eigen plan te trekken. Oftewel, bepaal een doel/punt, gebruik kompas en/of GPS en zorg dat je daar komt, met als eindopdracht dat we op een bepaald tijdstip weer bij de auto's zouden zijn, een punt dat we zowel in de GPS als op de kaart hadden bepaald.

 

Ik oefende met zowel de GPS als het kompas, dwaalde over de Sallandse Heuvelrug zonder ook maar een moment het idee te hebben dat ik niet wist waar ik was en genoot vooral van de omgeving, juist omdat ik niet bang was om te verdwalen.....

Toen ik door de zandverstuiving liep, werd ik aangesproken door een man die vroeg wat wij toch allemaal aan het doen waren met die kaarten. Toen ik hem liet zien dat ik ook een kompas, GPS en een kaarthoekmeter bij mij had omdat ik een navigatiecursus volgde, reageerde hij heel enthousiast, ik heb hem dus maar doorverwezen...

 

Na afloop kregen we een officieel certificaat, dat zelfs geldig is in het buitenland (mits in het Engels vertaald).

 

Maar dat is niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat ik het echt ontzettend leuk vind, dat spoorzoeken met behulp van GPS en kompas. En ik vind dat niet alleen. Hilly en ik hebben afgesproken om de opgedane kennis te onderhouden, te gebruiken en te oefenen. Dat betekent wel dat ik een kompas en een kaarthoekmeter moet gaan aanschaffen en dat ik mijn GPS moet gaan opdiepen en weer moet gaan leren kennen.

Leuke uitdaging toch????