Eerste Kerstdag

We brachten eerste Kerstdag lekker met zijn viertjes door. Met twee werkende kinderen, die beide in een branche werken waar feestdagen ook werkdagen zijn, was het fijn dat ze beide deze dag vrij waren.

We begonnen dan ook met een uitgebreide brunch, om een uur of elf. Daarna werd er wat omgelummeld en nog een gedicht geschreven door één gezinslid, natuurlijk wel met de Top2000 op de achtergrond. Toen alle cadeautjes onder de boom lagen, gingen we er even uit. We parkeerden de auto bij de schaapskooi in Havelte en liepen daar even rond. Omdat het erop leek dat het verharde pad een ronde maakte, waagden we gok. Helaas miste er een klein stukje verharding, maar met een beetje beleid en vereende krachten, lukte het om die anderhalve meter modder veilig over te steken. En zo keerden we schoon en met een frisse neus weer huiswaarts.

En toen was het tijd om cadeautjes uit te pakken. Dat doen we altijd met behulp van een spelletje. Dit keer pasten we de regels van een kennisquiz iets aan, zodat we zonder speelbord en pionnen konden spelen. En toen kon het feest beginnen.

Na afloop was iedereen blij met de gekregen waren en ook de gedichten waren weer geweldig, deze plaats ik later deze week ook nog hier.

We borrelden even met een lekker hapje en toen wilde Manlief graag even languit, zijn benen wilden rust. Dochterlief verdween een poosje naar boven, de Wandelkerel nam de bank in beslag en ik ging verder met mijn bu-jo. De bank beviel de Kerel zo goed dat zijn ogen dichtvielen, dat gebeurde trouwens ook bij Manlief. Lekker rustig dus voor mij.

's Avonds aten we ook weer met zijn viertjes, een beetje bijzonder, maar niet overdreven. We hadden knoflook-aardappels uit de over, kiprollade, beenham, sla, worteltjes, champignonroomsaus en honing-mosterdsaus. En als toetje natuurlijk ijs en slagroom.

Al met al een heerlijk dagje. Ik hoop dat we er deze vakantie nog een paar zo beleven.

52.244 Dat staat er gestreept op.....

Vandaag haakte ik de laatste toeren van de gestreepte deken voor Manlief. Nou ja, de laatste van het grote oppervlak.

Nu nog de draadjes afhechten en de rand haken. Dat hoop ik nog dit jaar te doen. Dan kan er in 2019 weer een nieuw project bij....... (Of misschien toch eerst maar andere UFO's afmaken.)

Overigens vond Dochterlief dat de deken ook prima te gebruiken is als rode regenboogloper.

Stilte........

En toen was het zomaar vier maanden geleden dat ik voor het laatst een bericht plaatste hier. En dat is niet omdat er niets te vertellen viel, in tegendeel, maar ik had simpelweg de zin, de rust en motivatie niet om hier iets te vertellen. En vreemd genoeg is dat voor mij positief. 

Het begint allemaal in augustus 2017, als ik, op uitnodiging van omroep Max, naar Spanje vertrek om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te maken. Ik kan nu wel zeggen dat dat de reis van mijn leven is geweest. Het lastige was dat ik heel lang mijn mond heb moeten houden over mijn reis en mijn belevenissen. Natuurlijk waren naaste familie en dierbare vrienden op de hoogte, maar de grote buitenwereld mocht nog van niks weten. 

En dat viel niet altijd mee, want de letterlijke afstand bracht mij de rust en ruimte om ook geestelijk afstand te nemen van mijn dagelijkse leven. En dan kan het natuurlijk niet anders dan dat er een breekpunt komt. Dat breekpunt is uitgebreid te zien in aflevering twee van “Laat mij maar lopen”. Een titel waar ik heel trots op ben, omdat die geïnspireerd is op de shirts waar Wandelmams, de Wandelkerel en ik al heel lang in wandelen.

Dat breekpunt heb ik dezelfde dag nog gedeeld met man en kinderen. De reactie van Dochterlief: “Nou mam, dat is twee dagen eerder dan ik had verwacht.” Ze kennen me wel aardig goed dus. Overigens hadden we afgesproken dat het contact van mij uit zou gaan. Man en kinderen gaven me dus alle rust en ruimte om mijn eigen reis te maken. Fantastisch dat ze me dat gunden. 

Toch begint de echte pelgrimstocht na de daadwerkelijke reis. Dat werd mij al duidelijk in de Nederlandse huiskamer in het pelgrimskantoor in SdC. Die huiskamer is trouwens een fantastische plek om je pelgrimage af te sluiten.

Toch viel het niet mee om mijn pelgrimage na thuiskomst voort te zetten. We landden op maandag 4 september rond drie op Schiphol en ik was om een uur of zeven ‘s avonds thuis. Dinsdagmorgen 5 september stond ik net na negen uur weer voor de klas. Die overgang was zo groot dat ik pas na de herfstvakantie het idee had dat ik ook geestelijk weer geland was.

En pas toen kon ik de inzichten die had opgedaan op de Camino ook in de praktijk gaan brengen. En ik moet zeggen, dat ging goed. Ik deed minder dingen die ik zelf niet wilde doen, maar die ik eerder deed om anderen niet te kwetsen. Ik bleef iets vaker thuis, ging iets vaker niet wandelen op zaterdag om een wedstrijd van één van de kinderen bij te wonen of om gewoon thuis te zijn. Ik zei vaker nee tegen dingen die ik niet leuk vond. Dat leverde ook weer energie op, waardoor ik weer ruimte kreeg om andere dingen juist wel te doen. Onder andere kleding naaien voor mijzelf en mijn gezinsleden, een bullet-journal maken en bijhouden, projecten op mijn werk, tekenen, boeken lezen, kortom voor mijzelf.

En toen werd het één augustus 2018, de datum van de eerste aflevering. Deze aflevering hadden wij, wandelaars en naaste familie, al een keer gezien. Ik verheugde mij er dan ook op om deze aflevering op tv te zien. Een week later liep de spanning bij mij wel op, ik wist dat “mijn verhaal” in die aflevering vol in beeld zou komen. Ik heb die dag constant vlinders in mijn buik gevoeld.

Na afloop van de aflevering ontplofte mijn telefoon. Ik kreeg ontzettend veel reacties. Lieve, persoonlijke, confronterende, meelevende, begripvolle en meelevende reacties. De meest confronterende reactie kwam van Dochterlief. Nadat mijn telefoon tot rust was gekomen, zag ik dat Dochterlief in een hoekje van de bank zat. Een dekentje omgeslagen en een knuffel in haar armen. Ze zag er heel eenzaam uit. Toen ik haar vroeg wat ze van de uitzending vond, begon ze te huilen. Ik kroop tegen haar aan en na een paar minuten vroeg ik haar waarom ze huilde. “Mama, je dacht dat je geen goede moeder was, maar dat ben je echt wel.” 

Toen huilde ik even met haar mee, mijn meisje zo verdrietig, zo’n schuldgevoel. Gelukkig snapte ze mijn uitleg. Als je zo in de knoop zit met wat je overkomt, als je niet meer het leven kunt leiden dat je had, als je nog zoveel wilt en niet kunt toegeven dat dat niet meer gaat, dan ga je twijfelen aan alles, dus ook aan wat je betekent voor je kinderen. Het was mijn beeld van de werkelijkheid en dat was niet altijd reëel en dit is een jaar geleden opgenomen, ik weet nu wel beter. En dan blijkt dat relativeringsvermogen één van de kwaliteiten van ons gezin is: “Nou mam, dan ben ik blij dat je nu zo verstandig bent geworden.” Met dank aan de Wandelkerel…..

En na de afleveringen van “Laat mij maar lopen” is mijn Camino verder gegaan. Wildvreemden die mij aanspraken, tijdens georganiseerde wandelingen, wat te verwachten viel, maar ook zomaar op straat, als ik boodschappen deed. In de naburige stad, maar ook ergens in den lande. Ik voelde mij bijna een BN’er. En na de zomervakantie waren de reacties van collega’s en leerlingen hartverwarmend.

Wat de reis mij gebracht heeft kan ik niet in een paar woorden vatten. Het leven op de Camino is zo eenvoudig, dat het eigenlijk saai is. Je staat op, ontbijt, pakt in, trekt je wandelschoenen aan, hijst je bezit op je rug en gaat, de ene voet voor de ander, simpelweg de gele pijl volgend. Je komt aan, doucht, doet je was, eet, slaapt en staat weer op. Dag na dag na dag na dag na dag. En juist het saaie, de herhaling brengt je verder dan de waan van de dag waarin wij leven ooit zal doen.

En daarom was de Camino voor, tijdens en na afloop belangrijk voor mij. En daarom beschouw ik mijn afwezigheid hier, mijn gebrek aan zin, rust en motivatie als positief. En ik verwacht dan ook dat ik vanaf heden weer meer van mij laat horen.

En het allermooiste is dat de Camino nog niet afgelopen is. Medio april vertrek ik (blew) met de Wandelkerel voor twee-en-halve week naar Spanje om een deel van de Via de la Plata te lopen, van A Gudina naar SdC, om daarna de route vol te maken naar Muxia en Fisterre. De reis is nog niet voorbij. Letterlijk niet en figuurlijk nooit. Buen Camino!!!

Een mooi bedrag

Een maand of twee geleden vertelde ik dat ik een bijzonder mooie reis had gemaakt in Spanje waar ook nog eens een tv-programma van was gemaakt. Mede door deze reis heb ik vrede kunnen sluiten met mijn huidige leven en de gezondheidssituatie van Manlief.

Ook vertelde ik dat ik, om de hele ziekteperiode af te sluiten, de N4D gesponsord ging lopen. De Sarcoïdose Belangenvereniging Nederland is mijn goede doel. Ik hoopte dat ik 1000 euro op zou halen. Op dit moment staat de teller op 765 euro, ik heb mijn streefbedrag dus niet gehaald. Nu is het niet zo dat ik mijn actie mislukt vind als de teller hier blijft steken, alle bijdragen voor nader onderzoek zijn welkom, maar ik doe toch nog een laatste poging.

Het is tot en met 31 augustus mogelijk om te sponsoren, dus mocht je nog een bijdrage willen doen, dan heb je nog één dag de mogelijkheid om dat te doen. Voel je zeker niet verplicht, maar mocht je een moment gedacht hebben, dat ga ik doen en is het in de hectiek van alledag mislukt, er is nog een kans. Klik hier!!!

Alle beetjes helpen tenslotte…..

Op weg naar de 4Daagse...

En toen was het zondag.
De dag om in te schrijven.
De dag om vrienden te ontmoeten.
De dag om te genieten.
De dag om de 4Daagse te vieren.
De dag om te genieten van de officiële opening van de 4Daagse.
De dag om de 4Daagse-sfeer te proeven.
De dag om de 4Daagse-kriebels te voeden.

En de dag om te genieten van een prachtige zonsondergang!

Morgen nog een dagje werken en dan is het tijd voor HET wandelfeest van het jaar.

Een bijzonder moment...

Dit jaar vertrokken we al op vrijdag naar Nijmegen. En dat betekende dat Mams en ik op zaterdag al een bezoekje brachten aan de stad. En terwijl we daar rondliepen zagen we ineens een bord dat onze belangstelling wekte.

Ik had al gezien dat er op maandag een bijeenkomst was in de Jacobskapel, maar omdat het noorden officieel nog geen vakantie heeft, word ik maandag op mijn werk verwacht voor rapportvergaderingen en had ik dus die bijeenkomst uit mijn hoofd gezet. Nu ineens dat bord in beeld kwam, wilden Mams en ik daar graag heen.

Na een rondje buitenom gingen we naar binnen.

Omdat het in de kapel zelf druk was, bezochten we eerst de zolder. We lazen wat bijzonderheden en bewonderden de quilt die daar hing.

Na ons bezoek aan de zolder daalden we weer af naar de kapel. Gelukkig was het weer rustiger op dat moment. We genoten van de rust en eenvoud van de kapel. Even later raakten we in gesprek over pelgrimeren. Toen ik vertelde dat ik deelnemer was aan het aankomende programma "Laat mij maar lopen" ontstond er een geanimeerd gesprek over pelgrimeren, jezelf zijn, camera's, wandelen, beleven en de Via de la Plata. De tijd vloog voorbij.

Mams en ik staken een kaarsje op en tekenden het gastenboek. En met een voldaan gevoel verlieten we de kapel. Tot volgend jaar.

In de krant

Sinds ik bekend heb gemaakt dat ik mee heb gedaan aan het tv-programma "Laat mij maar lopen" is er veel gebeurd. Gelukkig zijn het tot nu toe alleen leuke dingen. Een van die dingen is dat wij zijn geïnterviewd door de Meppeler Courant. We worden langzaamaan echte BN'ers, Bekende Nijeveners. Ik ben benieuwd waar dit gaat eindigen....