52.286 Handwerkbeurs Zwolle

Dit jaar werd de handwerkbeurs meerdere dagen met een bezoek vereerd. Donderdag was ik daar met Wandelmams als bezoeker. We hadden twee workshops vastgelegd en verder zouden we wel zien. Het was maar goed ook dat we niet te veel hadden vastgelegd, want op de heenweg hadden we last van een verkeersopstopping door wegwerkzaamheden. Daardoor waren we een stuk later dan gepland bij de IJsselhallen. Het lukte niet om voor de grote meute naar binnen te gaan, sterker nog, we stonden ruim voor de ingang in de rij. En het regende en waaide en het was koud. We waren dan ook blij dat we binnen waren.

Eenmaal op de beurs zelf besloten we om eerst de stand van de Droomdekentjes te bezoeken. Naast de stand, waar werd verteld over het goede werk en waar een verloting en verkoop van giften was om geld binnen te halen, was er ook een plek waar dekentjes gemaakt werden. We kletsten bij met bekenden en maakten kennis met andere Droomdekenmaaksters. Zoals altijd was de sfeer heerlijk hier. Na dit praatje gingen we op weg naar de eerste workshop, Tunisch haken. Beiden kenden we wel de basis, maar in deze workshop zouden we verschillende steken met twee kleuren leren.

Al snel bleek dat ik, zoals altijd, te strak haakte, dus ik kreeg een grotere haaknaald. Daarna ging het beter en was het tijd voor de eerste variant.

De workshop zou drie kwartier duren, maar uiteindelijk waren we een uur en drie kwartier onder de pannen. Toen waren we er ook wel klaar mee. Niet dat de workshop niet leuk was, het had gewoon lang genoeg geduurd en we wilden nog meer dingen zien en doen.

Nadat we de inwendige mens hadden versterkt, begon het zwerven over de beurs. Sommige paden waren we zo door, andere duurden langer, omdat we daar leuke dingen ontdekten. Ik wilde sowieso nog even kijken bij Holy Cow, waar ze houten stempels verkopen. Ik probeer regelmatig mijn verzameling uit te breiden, het is leuk om ze te gebruiken, maar ze zijn ook decoratief, win-win dus... Ook nu vond ik weer een paar leuke.

Mams en ik vermaakten ons prima en voor we het wisten was het hlaf 4 en tijd om de tweede workshop te doen. We gingen wol verven bij Draadkracht. Dat is ontzettend leuk om te doen. In het begin was ik heel erg aan het nadenken over de kleuren, maar op een bepaald kon ik dat loslaten en was het gewoon een kwestie van doen. Ik maakte er een bont geheel van. En het grappige was dat mams en ik totaal verschillend begonnen, maar dat de strengen steeds meer op elkaar gingen lijken.

Uiteindelijk bleven we zo lang plakken bij het wol verven dat we daar vandaan rechtstreeks naar de uitgang konden, de beurs was voorbij.

Zaterdag en zondag zouden Mams en ik gaan helpen bij de stand van de Droomdekens. Voor mij kwam er een "kink" in de kabel, de Wandelkerel wilde zaterdag naar de Open Dag van Hogeschool Van Hall Larenstein en dat wilde hij graag samen met mij doen. De oplossing was snel gevonden, Dochterlief zou mijn plek innemen op zaterdag. Samen met Mams vertrok ze zaterdagochtend naar Zwolle (en zij mocht rijden!!!).

Dochterlief was ook enthousiast over het wol verven, maar ze zat wist nog niet of ze haar geld wel daaraan wilde spenderen, ze had een dure maand achter de rug en het duurde nog even voor er weer geld binnenkwam. Ik besloot om haar te sponsoren. Ik deed (stiekem) een envelopje met een briefje en geld bij de naaimachine. Ik kreeg een blij berichtje toen ze die had gevonden. En nog een blijer berichtje toen Mams de andere helft sponsorde. En zo ging Dochterlief ook aan de slag.

Daarna ging ze weer vrolijk verder met Droomdekentjes maken.

Zondag gingen Mams en ik weer naar Zwolle. Deze keer mochten we door de standhoudersingang naar binnen, daar stond in ieder geval geen rij....

Het werd een zeer gezellige dag, waarbij we veel mensen konden vertellen over het mooie werk van de Droomdekenstichting en de Regenboogboom. Ondertussen snorden de naaimachines gewoon door, zodat er ook nog een aantal tops gemaakt werden. Ik werkte aan een top met een paarse basis. Het wordt bij de Droomdekens een telefoonboekblok genoemd. En dit blok is ook nog eens goed voor rest verwerking, want we gooien natuurlijk niets weg. Sterker nog, zelfs de puntjes stof die van deze blokken komen, worden weer gebruikt om dekens te maken. Ik vind het allemaal veel te klein, maar er zijn gelukkig ook mensen die dat fantastisch vinden om te doen.

Natuurlijk was er ook nog tijd om een rondje over de beurs te lopen. Ik ging nog even op pad met Aly en Mams. Onderweg kwamen we bij een standhouder die een Droomdeken aan het dubbelen was, gewoon voor niks, omdat ook zij het goede doel een warm hart toedraagt. Geweldig toch!!

Ik scoorde nog krantenpapierstof (voor mijzelf niet voor de Droomdekens), nog geen idee wat ik ermee wil doen, maar het was te leuk om te laten liggen. Aly vond nog wat leuks voor een Droomdekentje en ook Mams hield haar portemonnee niet dicht.

Na dit rondje schoven we weer achter de naaimachine om nog wat meters te maken. Aly was ook met een telefoonpapierblok bezig. Waar ik gewoon willekeurig met kleuren aan de gang was, hield zij het bij aardetinten. Man, wat werd dat ook mooi.

Toen het tijd was om naar huis te gaan, was "mijn" deken nog niet af. Na overleg besloot ik om hem mee naar huis te nemen om er daar verder aan te werken. Ik nam de blokken die af waren mee, net zoals de basisblokken en een plastic zak vol met losse stroken. Ik kan voorlopig weer even vooruit.

Het bezoek aan de Handwerkbeurs vind ik altijd erg leuk, maar het aanwezig zijn voor de Droomdekens was ook zeker genieten. het geeft mij altijd weer energie om iets voor anderen te betekenen. Wat mij betreft ben ik volgend jaar weer op de Handwerkbeurs om de Droomdekens te promoten.

THUIS

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben

Het Dorp, Wim Sonneveld

Dit liedje speelt al weken door mijn hoofd, niet omdat de tekst van toepassing is op de situatie, maar het gevoel dat dit liedje met zich meebrengt, is wel van toepassing. Nu Paps en Mams verhuisd zijn en hun oude huis wordt leeggehaald, besef ik ineens dat het niet alleen hun huis is, maar ook het huis uit mijn jeugd, MIJN ouderlijk huis.
En hoewel ik er op “pas” op mijn negende kwam wonen en ik al langer in het huis woon waar ik nu woon, dan dat ik in mijn ouderlijk heb gewoond, was het wel nog steeds mijn ouderlijk huis.

En de laatste weken nam ik langzaam afscheid. Ten eerste omdat ik de afgelopen weken een paar keer heb geholpen met het uitzoeken, opruimen, wegbrengen en verhuizen. Daarnaast was het al wel duidelijk dat Paps en Mams daar niet meer woonden. ’s Ochtends als ik langs reed op weg naar mijn werk, zag ik niet al van verre het licht branden, zat Paps niet in zijn stoel de krant te lezen en stonden er geen auto’s onder de carport. Als ik ’s avonds weer naar huis reed, zag ik geen licht branden door het zijraam als ik de flauwe bocht verderop in de weg nam en ook de planten verdwenen uit de vensterbank en de schilderijen van de muren. Ik werd stukje bij beetje al geconfronteerd met het afscheid.
Toch was ik nog niet zover dat ik de sleutel inleverde bij Paps en Mams, dat stelde ik uit en uit en uit. Tot vanavond….. Ik stapte op de fiets om nog één keer in mijn eentje door het huis van jeugd te dwalen. Een huis dat leeg en kil en hol was, maar toch gevuld met herinneringen.

En dat begint al bij de oprit. Het "sierlijke" stukje aan het begin van de oprit is gelegd door mijn grote jeugdliefde. En hoewel deze relatie stukliep, bewaar ik er nog altijd mooie herinneringen aan. Ik heb dan ook nooit een vervelend gevoel gehad bij dat stukje oprit, sterker nog, als ik er bewust bij stilstond (wat de laatste jaren zelden het geval was) dan werd ik er blij van.

Om het echte afscheid nog even uit te stellen, liep ik eerst een rondje door de tuin. Ik stond even stil bij de vijver, uitgegraven door de drie schoonzoons van Paps en Mams. Waarbij één van de schoonzoons zo enthousiast bleef graven, dat de dochter die bij deze schoonzoon hoorde Paps ging halen met de mededeling: “Je moet nu komen zeggen dat hij moet stoppen met graven, anders zit hij straks in Australië.” Australië hebben we weten te voorkomen, maar dat deel van de vijver was goed diep.

Ook de brug over vijver roept herinneringen op. Toentertijd zo groot en breed dat we hem gekscherend de Golden Gate Bridge noemden. En het feit dat de kleinkinderen niet alleen over de brug mochten lopen als ze nog geen zwemdiploma hadden. Ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat alle kleinkinderen die regel hebben overtreden.

Na mijn rondje door de tuin ga ik toch maar naar binnen. Ik zie de deur naar de deel en bedenk ineens dat dat randje mij een hoop ellende heeft bezorgd. Ooit verstapte ik mij daarop en scheurde ik mijn enkelbanden. Die enkelbanden hebben mij van mijn dertiende tot mijn achttiende ellende bezorgd, tot ik uiteindelijk geopereerd werd en de hypermobiliteit voorbij was.

Eenmaal binnen weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik besluit om eerst mijn oude kamer op te zoeken. En hoewel die kamer er totaal anders uitziet als toen ik het huis verliet, zie ik mijzelf weer achter mijn bureau zitten, huiswerk makend of tekenend, ondertussen naar buiten kijkend. Het uitzicht is nog steeds hetzelfde, maar toch ook weer niet. Het gebouw is hetzelfde, maar het lijkt wel alsof zelfs de buren willen benadrukkend dat alles verandert, ze zijn namelijk bezig met onderhoud, waardoor het witte gebouw niet meer helemaal wit is. Dat is niet de enige verandering, vroeger was dit het gemeentehuis, nu het Kinderdagverblijf. Hetzelfde Kinderdagverblijf waar de schatjes ook naartoe gingen en waar op een bepaald moment alle kindertjes opa en oma riepen naar Paps en Mams, net zoals de schatjes deden.

Eenmaal weer beneden bedenk ik ineens dat Dochterlief hier, in de woonkamer haar eerste stapjes zette, Kerst 2002, of dat de Wandelkerel hier als kereltje van anderhalf stond te dansen op het ritme van de stencilmachine. Ik denk aan de keren dat mijn zusjes en ik Paps uitlachten als hij in zijn stoel in slaap viel en zijn plaatje met voortanden uit zijn mond zakte, geen gezicht.

Ik sta nog een poosje te dromen in de woonkamer en dan is het klaar. Resoluut draai ik mij om en verlaat ik het huis. Klaar, over en voorbij. Tijd voor een nieuw hoofdstuk en voor nieuwe herinneringen. Maar de "oude" herinneringen neem ik mee.

Dit is al wat er bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen
Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan

52.285 bu-jo maart

En na een beginnetje is het ook gelukt om de hele maand af te maken.

En dat is één.......

Ja hoor, Dochterlief is geslaagd voor het rijexamen, dat felbegeerde roze pasje is binnen.

En daarmee is het eerste examen van dit jaar gehaald. Op naar nummer twee. We hopen (en hebben er vertrouwen in) dat in juni de vlag uit kan omdat ze dan geslaagd is voor haar vwo-examen.

Maar voor die tijd eerst maar flink veel kilometers maken in een auto, het echte rijden kan nu beginnen!!!!!

52.284 Een beginnetje......

Deze week had ik veel te doen en daardoor weinig tijd om creatief bezig te zijn. Ik maakte een beginnetje met mijn bu-jo van maart.

Snertkuier Munein

Om de maand februari goed te beginnen vandaag maar weer eens aan de wandel gegaan. Er was in het noordelijke deel van Nederlands slechts één wandeling van boven de 20 km en die was in Munein, dus dat zou hem worden. Mams heeft het druk met verhuizen, Dochterlief hielp bij de Open Dag op haar school en de Wandelkerel bleef liever thuis, dus vertrok ik vandaag alleen.

Maar wandelen doe ik niet alleen, ik weet dat Albert, Hilly en Piet ook in Munein zullen zijn. Als ik aankom bij de startlocatie is het daar al erg druk, niet alleen met wandelaars, maar ook met auto's, alles staat vol. Ik moet dan ook nog een eindje toeren om een plekje te vinden. Bij de ingang tref ik Albert, we vullen allebei een inschrijfformulier in en omdat ik hoge nood heb, zorgt Albert voor mijn inschrijving. Als ik van het toilet kom, is het nog steeds erg druk in het zaaltje. Ik besluit om maar vast naar buiten te gaan. een goed besluit, want even later komen ook Albert, Hilly en Piet naar buiten. We kunnen van start.

Munein is niet zo'n groot dorp, dus het duurt maar even voor we door het weidse Friese landschap lopen. Ondanks de weidsheid is de route afwisselend. Stukje weg, stukje fietspad, bruggetje, slootje her en der, genoeg te zien. De wind houdt zich rustig en ik krijg het zelfs alweer warm. En zo bereiken we na 8 km voor de eerste keer De Beijer. Piet voorziet ons van een bakkie, daar zijn we aan toe. Tijdens de rust krijgen we gezelschap van de Sjeik, hij is één van de organisatoren van deze tocht en hij weet ons te vertellen dat we straks het bos in gaan en dat de kans groot is dat het daar modderig is.

Dat moeten we dan maar eens gaan bekijken. En zo gaan we weer op pad. Na een klein stukje lopen, komen we inderdaad in een stuk bos en het is hier inderdaad modderig, maar dat is niet wat ons opvalt. Het valt ons op dat er veel wandelaars ons tegemoet komen lopen. Op een bepaald moment hebben we het idee dat dat niet klopt. En met ons meerdere wandelaars. Er ontstaat chaos en verwarring. Hilly belt de Sjeik om aan te geven dat er het één en ander niet klopt. Daarop stapt de Sjeik in de auto om naar het bos te komen. Andere wandelaars lopen een stukje terug om te kijken of ze de route weer op kunnen pikken vanaf het begin van het bos en weer anderen besluiten om simpelweg terug te gaan naar de Beijer, waar ook de tweede rust is, en ene kortere afstand te lopen. Wij wachten ondertussen op de Sjeik.

Even later horen we rechts van ons een wandelaar roepen. Het is één van de wandelaars die terug is gelopen naar het begin en de route met behulp van de beschrijving heeft gevolgd. Op het punt waar hij staat hangt weer een pijl. Wij lopen naar dat punt en volgens de beschrijving moet dat punt 39 zijn. We nemen contact op met de Sjeik om aan te geven waar we zijn en dat we verder gaan en dan horen we van hem dat er pijlen zijn verdwenen, maar ook dat hij doormidden gebroken pijlen op de grond heeft gevonden. Ja, vandalisme, dan ben je als organisatie machteloos.

Wij vervolgen de route en komen tot de ontdekking dat we de ergst modder nog niet gehad hebben, wat een geglibber om op de benen te blijven. We zijn dan ook blij als we weer asfalt onder onze voeten hebben. Onze schoenen hebben een mooie "opknapbeurt" gehad.

We maken een rondje door Damwald en komen uiteindelijk weer terecht in het bos, waar de pijlen nu wel zijn blijven hangen. We zien de plek waar we eerder hebben staan wachten op de Sjeik en even later lopen we het bos weer uit, op naar de Beijer voor een tweede bakkie.

Het venijn zit hem vandaag in de staart. Na de rust stappen we al snel het weidse Friese landschap weer in, maar nu is de wind behoorlijk actief en we hebben hem recht in ons gezicht. Het is echt "stoempen" tegen de wind in. Praten met elkaar lukt niet, omdat de ander nauwelijks te verstaan is, en dus lopen we maar stug door. Het zonnetje doet nog wel even zijn best en dat levert mooie plaatjes op, maar eigenlijk willen we gewoon weg uit de wind.

Het een opluchting als dat eindelijk gebeurt. Het kost me eigenlijk niet zoveel moeite om tegen de wind in te lopen, maar mijn oren willen rust, dat gesuis ben ik zat.

Het pad waar we op uitkomen leidt langs enorme rododendrons, jammer dat we hier niet zijn, als ze in de bloei staan. Even later lopen we op een zandpad als ons twee koetsen tegemoet komen. Hilly verricht een goede daad door een losgeraakte singel weer vast te zetten, maar dan gaan we snel verder, we willen naar de finish. Voor we daar zijn komen de koetsen weer terug, die hebben het heen en weer.....

We bereiken de startlocatie weer. Helaas is de snert waarnaar de tocht is genoemd op, er waren behoorlijk wat deelnemers meer dan waarop was gerekend, maar dat wordt goedgemaakt met een kop kippensoep.

Een prachtige tocht, jammer voor de organisatie dat een paar onverlaten een smet hebben veroorzaakt!!