Nationale pannekoekendag

Geheel per ongeluk deden wij mee aan de nationale pannenkoekendag. Dochterlief had al een paar weken geleden gevraagd of weer eens pannenkoeken zouden eten en gisteren had ik ze op de planning gezet voor vandaag. Vanmorgen zag ik voorbij komen dat het nationale pannenkoekendag is en zo deden we dus per ongeluk mee.

Gelukkig smaakten ze er niet anders om, het was weer lekker eten.

52.256 En doorrrrrr

Na alle positieve energie van gisteren besloot ik om vandaag nog even door te zetten. Een complete top zou het niet worden, maar ik wilde in ieder geval alle stroken die ik gisteren had liggen verwerken tot de basis voor twee lasagnequilts. Ik kroop dus nog een poosje achter de naaimachine.

Dat resulteerde uiteindelijk in twee keurig opgerolde stroken, die overigens wel weer even moeten wachten tot een volgend Droomdeken-maak-moment.

Energie

Al een week of twee ben ik niet fit. Het is niet dat ik ziek ben, zeker niet, maar het rammelt wat hier en daar. Snotterig, onrustig slapen, hoofdpijn, af en toe schor, wakker worden met plakogen, het is het gewoon allemaal net niet. Ondanks dat ga ik maar gewoon door, ik ben niet beroerd genoeg om thuis te blijven, maar eenmaal thuis komt er niet veel uit mijn handen, dan is de energie op. Ik vermoed dat het een combinatie is van één of ander virus, het slechte weer en de spannende tijd die we achter de rug hebben met betrekking tot Wandelmams.

Gelukkig heb ik vandaag weer een heleboel positieve energie opgedaan. Wat kan een mens toch gelukkig worden van iets doen voor een ander. En dat deed ik vandaag. Samen met Wandelmams en Dochterlief was ik, in het kader van NLDoet, vandaag actief voor de Droomdekenstichting.

Het festijn begon om 10.00 uur, maar om Aly (de drijvende kracht achter deze dag) te ondersteunen, hadden we beloofd om een half uurtje eerder te komen. Nadat we onze spullen hadden uitgeladen en geïnstalleerd, was het tijd om Aly te helpen. Nog wat tafels op hun plek, stoelen aanschuiven, maar vooral bepalen wat de mensen vandaag konden doen. Er zouden namelijk veel "nieuwe" mensen komen, mensen die nog niet eerder actief waren geweest voor de Droomdekenstichting en/of die nog niet eerder hadden gequilt.

Aly had een aantal projecten, die in een dag te doen waren, voorbereid en het werd mijn taak om degenen die dat wilden te voorzien van een doosje met een project en ze op te weg te helpen. Natuurlijk hoefde ik dat niet alleen te doen, want er was een leuke mix van ervaren en minder ervaren mensen.

Aly had een aantal doosjes voorzien van een zogenaamde lasagnequilt en gelukkig voor mij had Dochterlief ook een lasagnequilt meegenomen, zij kon dus mooi als voorbeeld dienen. Mams zou haar, waar nodig, helpen, terwijl ze zelf met de hand een afwerkbies langs een quilt zou zetten. Voor haar nog geen gesjouw en gedoe met naaimachines. Voor mijzelf had ik ook een lasagnequilt meegenomen, dat is een project dat je ook makkelijk even weg kunt leggen. op die manier kon ik snel anderen helpen.

Net voor tienen kwam de eerste dame binnen en voor we het wisten waren alle plekken bezet. Ik hielp een aantal dames op weg met een project, wees ze de weg naar de koffie en de thee, met gebak van de sponsor en om een uur of elf was iedereen bezig. Tijd voor mij om ook achter de naaimachine te kruipen.

Dochterlief was vandaag zeer fanatiek en net voor twaalf uur had ze alle stroken van haar lasagnequilt aan elkaar gezet. Tja, en dan moet je ervoor zorgen dat je de strook goed aan elkaar zet. Gelukkig beschikt de locatie over een hele lange gang, zodat Dochterlief en ik de ruimte hadden om uit rollen, goed te leggen en begin en eind op elkaar te passen.

Even later waren ook andere dames zover, zodat er in de gang een drukte van belang ontstond met ellenlange stroken stof.

En toen was het lunchtijd. We kregen een heerlijke mosterdsoep, die we aanvulden met onze eigen lunch en liters koffie of thee. Tijdens de lunch kregen we bezoek van een dame en een heer die dozen vol stof kwamen brengen. Zo spannend zulke cadeautjes.....

De lunch was maar van korte duur, iedereen wilde door, verder met die mooie deken in wording. En terwijl Mams en ik ons storten op het uitzoeken van de dozen vol stof, stortte Dochterlief zich vol overgave op haar eigen project. Nadat ze twee keer de ontstane strook aan elkaar had genaaid, gingen we rekenen. Dat was precies op het goede moment. We kwamen tot de conclusie dat er een stuk ter grootte van de breedte vanaf moest en dan kon ze weer verder met de stroken aan elkaar zetten.

Ondertussen zochten we dozen met stof uit. Voor de stoffen die niet geschikt waren voor Droomdekens werd onmiddellijk een andere bestemming gezocht, zodat er niets verloren zou gaan. En dat lukte ontzettend goed.

De middag vloog voorbij en net voor het tijd was voor de show-and-tell was Dochterlief klaar met haar lasagnequilt, of nou ja, eigenlijk de top, het was nog geen complete quilt.

En ze was niet de enige.....

Tijdens de show-and-tell kwamen de prachtigste dekens voorbij, zowel gehaakte als gequilte exemplaren. Deze dekens zijn niet het resultaat van deze dag, deze waren al eerder gemaakt. Kijk mee en geniet...…

Aan het einde van de dag was de voorraad weer aangevuld met 22 dekens.

En hoe dat nou zit met die energie? Dat is niet zo moeilijk. Van bezig zijn voor een ander krijg je zoveel energie, dat ik ondanks mijn halfbakken gestel, met meer energie vertrok dan dat ik was aangekomen. En uit de reacties van de "nieuwe" mensen bleek hetzelfde, velen hebben zich aangemeld om later dit jaar weer een dagje te komen handwerken voor de Droomdekenstichting.

Ik kan voorlopig weer vooruit met de energie die deze dag mij heeft gegeven.

52.255 Golfjes

Ondertussen probeer ik om elke week een paar toeren golfjes te haken. Dat lukt aardig.

Ik maak er alleen niet zoveel foto’s van....

Handwerk

Al een poosje mopperde ik op Manlief dat hij zich niet meer om de dag, maar elke dag moet scheren, hij zag er niet uit als hij een dag oversloeg. Manlief weigerde dit, tot ook anderen opmerkingen begonnen te maken over zijn baardgroei. Zelfs net na het scheren was het effect minimaal.

Gistermorgen gaf zijn scheerapparaat het helemaal op, daarom moest er vandaag met de hand geschoren worden. En dat mocht ik doen, want Manlief vertrouwde zichzelf niet met een scheermes.

Het was even een werkje, maar hij heeft nu weer een gladgeschoren bekkie. Voorlopig kan hij zich redden met een oud scheerapparaat, maar dan moet hij die wel elke dag gebruiken!!!!

Groei!!!

Als ouder ben je eigenlijk altijd trots op je kind, maar soms zijn er van die momenten dat de trots aan alle kanten uit zijn voegen barst. Vandaag had ik zo'n moment.

Vanmorgen kwam ik op mijn werk met de wetenschap dat het een lange dag zou worden, ik werd geacht ook de avond aanwezig te zijn. Er was namelijk een zogenaamde beroepenspeeddate voor mijn mentorklas. Een beroepenspeeddate wil zeggen dat er diverse vakmensen aanwezig zijn, waarmee de leerlingen in gesprek kunnen. Deze vakmensen kunnen, veel beter dan de ROC's, aan de leerlingen vertellen wat het vak nu precies inhoudt. De decaan regelt de vakmensen voor deze avond en onze decaan trof ik vanmorgen bij de deur van de personeelskamer.

Daar vroeg ik haar of alles voor de avond geregeld was en of ik nog iets voor haar kon betekenen. Ik kreeg te horen dat er voor de avond twee afzeggingen waren. Een van de kok, maar dat was met behulp van een plaatselijke horecaondernemer opgelost en één van de boswachter. En daar had ze nog geen vervanging voor gevonden.

Ja, en toen dacht ik aan de Wandelkerel. Hij is weliswaar nog geen boswachter, maar hij volgt wel een opleiding in die richting en door zijn stages heeft hij al de nodige ervaring opgedaan. Ik stelde dan ook voor om de Wandelkerel te vragen of hij wilde komen. De decaan ging direct akkoord en ik belde de Kerel. Hij nam op dat moment niet op, dus ik stuurde er een app achteraan. Deze app deelde ik ook met Manlief. Ik had namelijk zo mijn twijfels of de Kerel dit wel zou willen doen. Die twijfels had Manlief ook. Het was dus simpelweg wachten op de reactie van de Wandelkerel.

Een half uur later belde hij. En ik was lichtelijk verbaasd toen hij direct enthousiast reageerde, hij staat nu eenmaal niet graag in de belangstelling. We maakten de afspraken definitief en ik ging rustig verder met mijn dag.

Behalve de decaan en de afdelingsleider wist niemand dat "de boswachter" niemand minder dan de Wandelkerel, en dus mijn zoon, is. Omdat er meerdere activiteiten binnen de school waren, kwam ik de kantine pas binnen toen de beroepenspeeddate al volop draaide. Daar zag ik een Wandelkerel vol passie en enthousiasme vertellen. Ik kon op dat moment geen woord verstaan van wat hij zei, maar zijn lichaamstaal was duidelijk genoeg.

Dat viel ook andere deelnemers op. Ik kreeg te horen dat "onze boswachter" zo leuk was. Hij straalde rust en passie uit en dat voor zo'n jongeman. Nog steeds vertelde ik niet dat het om mijn zoon ging, maar ik gloeide natuurlijk van trots.

Na afloop van de speeddate raakten de vakmensen met elkaar in gesprek en ook daar draaide "onze boswachter" volwaardig mee, niemand die door had dat hij een invalkracht was.

En ik voelde alleen maar trots. Trots op dat jongetje dat zo moeilijk op gang kwam in het leven, dat jongetje dat in groep 3 rijp werd geacht voor het speciaal onderwijs, dat jongetje dat in groep 8 een havoadvies kreeg, maar naar het vmbo ging (omdat dat beter bij hem paste), dat jongetje dat tot de conclusie kwam dat zijn eerste keus, pedagogisch werk, niet de juiste keus was en dat nu de opleiding bos- en natuurbeheer volgt.

Ik ben zo trots op dat jongetje dat uitgroeide tot een zelfbewuste jongeman. Een jongeman die andere jongetjes vol passie vertelt over zijn keuzes en zijn passie voor zijn (aankomende) vak. Ik denk dat mijn autolichten op de terugweg eigenlijk niet nodig waren. Ik gaf genoeg licht om van veraf te worden opgemerkt, zo trots ben ik op de groei van dit jongetje. Het jongetje dat nu toch echt een zelfbewuste jongeman is!!!!

52.254 In het nieuw

Er ligt al sinds lange tijd een stapeltje met al geknipte stof, zodat ik die kledingstukken-to-be alleen nog maar in elkaar te zetten. Dat is in theorie natuurlijk prachtig, maar zoals altijd is de praktijk een stuk weerbarstiger.

Maar afgelopen periode heb ik toch weer even de tijd genomen en dat leverde mij twee nieuwe kledingstukken op, een vest en een jurk. Ik ben tevreden.

Als fotomodel doe ik het overigens een stuk minder goed, maar met mijn kleding ben ik tevreden.