zondag 22 april 2012
Vanuit de woonkamer
Ineens werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht vanuit onze woonkamer. Zon of regen, wind mee of tegen....... Alles tegelijk en wondermooi!
52.20 Weer verder
Al in oktober, tijdens de droomdekenmaakdag ben ik begonnen aan een droomdeken voor de Droomdekenstichting. In alle hectiek van het afgelopen half jaar had ik niet de energie om daar mee verder te gaan. Mijn wereld beperkte zich tot mijn eigen gezin en daar hield ik het bij. Nu het tij is gekeerd, keert niet alleen de rust, maar ook de interesse voor de buitenwereld weer terug en dus pakte ik die droomdeken weer op.
Het patroon het: "De verdwenen puntjes" en je hebt voor 1 blok 4 lapjes van 16x16 cm en 1 lapje van 27 bij 27 cm nodig.
Dan neem je het grote vierkant en dan zet je weer dezelfde stappen. Doorstikken, openknippen en omklappen. En dan heb je het eindblok. Ik heb 15 blokken gemaakt, van allerlei restjes "Hollandse" stof. Om er een beetje pit in te brengen heb ik als contrastkleur felgroen toegevoegd en ervoor gezorgd dat het groen in elk blok op dezelfde plek kwam te zitten.
Om een idee te geven, heb ik alle blokken uitgelegd op de grond. Het dekentje wordt ongeveer 1x1.5 meter.
Het patroon het: "De verdwenen puntjes" en je hebt voor 1 blok 4 lapjes van 16x16 cm en 1 lapje van 27 bij 27 cm nodig.
Je legt vervolgens de kleine lapjes 2 aan 2, met de goede kanten, op elkaar en stikt ze rondom vast.
Dan knip je één van de lapjes dwars over open en klap je de dan onstane driehoeken naar buiten.
De 2 vierkanten die dan ontstaan, leg je weer met de goede kanten op elkaar, stik je weer rondom door en dan knip je weer één laag door om de dan onstane driehoeken weer om te klappen.
Dan neem je het grote vierkant en dan zet je weer dezelfde stappen. Doorstikken, openknippen en omklappen. En dan heb je het eindblok. Ik heb 15 blokken gemaakt, van allerlei restjes "Hollandse" stof. Om er een beetje pit in te brengen heb ik als contrastkleur felgroen toegevoegd en ervoor gezorgd dat het groen in elk blok op dezelfde plek kwam te zitten.
Om een idee te geven, heb ik alle blokken uitgelegd op de grond. Het dekentje wordt ongeveer 1x1.5 meter.
Nu nog zoeken naar een mooie rand, een leuke achterkant en een patroontje om de deken door te stikken. Iemand suggesties????
donderdag 19 april 2012
Een jaar later .... ongeveer
Het is ongeveer een jaar geleden dat bij manlief de eerste klachten ontstonden. Vorig jaar rond deze tijd speelde hij de sterren van de hemel in het tweede van de plaatselijke FC. Als oudje (en laatste man) wist hij de jonkies te sturen en omdat hij al een flink aantal kilo's was afgevallen, wist hij ook het middenveld (en in standaardsituaties de aanval) te ondersteunen. Een paar wedstrijden voor het einde van de competitie was er dus niets aan de hand.
Nou ja, niets..... Op zaterdagavond zakte hij ineens door zijn been, als hij opstond van de bank. Of als hij op de bank zat, wist hij niet hoe zijn been neer te leggen, want dat been werkte niet mee. Maar in onze optiek was het allemaal redelijk onschuldig. Hij was tenslotte al boven de 40 en in de loop van de zondag verdwenen de klachten ook weer. Nog 2 wedstrijden te gaan en dan was er tijd voor rust en dus herstel. En de rust kwam, maar het herstel bleef uit. Dus eerst naar de fysiotherapeuten van de club. Goede mensen, met een sporthart en dus gericht op beweging.
Maar de therapie hielp niet. Dus naar de huisarts. En de huisarts dacht aan een hernia en de klachten pasten ook bij een hernia. En weer waren wij optimistisch, dus wij wachtten nog even met het boeken van de vakantie, bedachten een alternatief in geval van een hernia(operatie) en namen de rust die manlief nodig had.
Maar ja, maar ja, maar ja, het was geen hernia. Huh, geen hernia, hoe kan dat nou..... Alles wees in die richting. En onze huisarts verwees ons naar de fysio, ergens zat er iets niet goed in de zenuwbanen in de rug. En de fysio ging aan de slag. Zijn conclusie: "Het syndroom van piriformis." En de behandeling sloeg aan. Dus de vakantie ging naar het buitenland. We pasten ons aan aan de mogelijkheden van manlief en zelfs de 4daagse van IJzer werd ingepast.
En toen kwam de klap. Manlief ging achteruit. Lag het aan de stoel op zijn werk? Stond de stoel in de auto niet goed afgesteld? Was hij te snel weer begonnen met sporten? Deed hij toch te veel huishoudelijke dingen? Volgens ons niet, maar ooo wat ging hij hard achteruit. En als ik nu hier teruglees, zie ik dat ik pas in november voor het eerst echt heb gepost over de gezondheid van manlief.
En toen waren er toch echt al veel scenario's afgespeeld. Hernia, ziekte van Lyme, hersenvliesontsteking, MS, ADEM, bijzondere virussen...
Pas in november. Een portie "kop in het zand" is ons in deze dus niet vreemd. Aan de andere kant denk ik dan maar, dat wij het vermogen hebben om de wereld rooskleurig te bekijken. Gelukkig maar. Want als ik een jaar geleden had geweten wat ons te wachten stond..... Aan de andere kant heb je niets te kiezen als je in zo'n situatie terecht komt.
Een jaar later kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben. Trots op ons gezin, ons gezin als geheel, maar ook trots op ieder individu in ons gezin.
Trots op dat mannetje van 11, die toen iedereen het moeilijk had, met zijn optimisme en energie de moed erin wist te houden. Trots op dat meisje, dat ondanks haar eigen sores en hobbels in haar leven, toch die glimlach op mijn gezicht en in mijn hart wist te brengen. Trots op mijn man, die uiteindelijk heeft ingezien, dat hij echt moest worden opgenomen en die heeft geaccepteerd dat hij echt (echt, echt) heel ziek was. En die dus alle hulp accepteerde. Soms eerder dan dat ik dat deed. En die, hoe is het mogelijk, ervan overtuigd was, dat het allemaal goed zou komen.
Alleen bij gedachte al biggelen de tranen alweer over mijn wangen..... Want mijn man werd op een bepaald moment met behulp van een tillift vanuit zijn bed in een rolstoel gehesen. En ik weet dat dat echt niet anders kon, maar de blik in de ogen van manlief en de hulpeloosheid van die ene, die zelfde man waar ik zoveel van hou in de tillift, die vergeet ik nooit meer. Verdikke weer natte ogen........
En nu is het weer april, weer voorjaar, en weer proberen we elke dag een stuk te fietsen samen. En hoewel dat niet elke dag lukt, ben ik blij. Zo blij!!!! Want we kunnen samen fietsen, samen leven, samen beslissingen nemen en samen houden van elkaar!!!!!!!!
Nou ja, niets..... Op zaterdagavond zakte hij ineens door zijn been, als hij opstond van de bank. Of als hij op de bank zat, wist hij niet hoe zijn been neer te leggen, want dat been werkte niet mee. Maar in onze optiek was het allemaal redelijk onschuldig. Hij was tenslotte al boven de 40 en in de loop van de zondag verdwenen de klachten ook weer. Nog 2 wedstrijden te gaan en dan was er tijd voor rust en dus herstel. En de rust kwam, maar het herstel bleef uit. Dus eerst naar de fysiotherapeuten van de club. Goede mensen, met een sporthart en dus gericht op beweging.
Maar de therapie hielp niet. Dus naar de huisarts. En de huisarts dacht aan een hernia en de klachten pasten ook bij een hernia. En weer waren wij optimistisch, dus wij wachtten nog even met het boeken van de vakantie, bedachten een alternatief in geval van een hernia(operatie) en namen de rust die manlief nodig had.
Maar ja, maar ja, maar ja, het was geen hernia. Huh, geen hernia, hoe kan dat nou..... Alles wees in die richting. En onze huisarts verwees ons naar de fysio, ergens zat er iets niet goed in de zenuwbanen in de rug. En de fysio ging aan de slag. Zijn conclusie: "Het syndroom van piriformis." En de behandeling sloeg aan. Dus de vakantie ging naar het buitenland. We pasten ons aan aan de mogelijkheden van manlief en zelfs de 4daagse van IJzer werd ingepast.
En toen kwam de klap. Manlief ging achteruit. Lag het aan de stoel op zijn werk? Stond de stoel in de auto niet goed afgesteld? Was hij te snel weer begonnen met sporten? Deed hij toch te veel huishoudelijke dingen? Volgens ons niet, maar ooo wat ging hij hard achteruit. En als ik nu hier teruglees, zie ik dat ik pas in november voor het eerst echt heb gepost over de gezondheid van manlief.
En toen waren er toch echt al veel scenario's afgespeeld. Hernia, ziekte van Lyme, hersenvliesontsteking, MS, ADEM, bijzondere virussen...
Pas in november. Een portie "kop in het zand" is ons in deze dus niet vreemd. Aan de andere kant denk ik dan maar, dat wij het vermogen hebben om de wereld rooskleurig te bekijken. Gelukkig maar. Want als ik een jaar geleden had geweten wat ons te wachten stond..... Aan de andere kant heb je niets te kiezen als je in zo'n situatie terecht komt.
Een jaar later kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben. Trots op ons gezin, ons gezin als geheel, maar ook trots op ieder individu in ons gezin.
Trots op dat mannetje van 11, die toen iedereen het moeilijk had, met zijn optimisme en energie de moed erin wist te houden. Trots op dat meisje, dat ondanks haar eigen sores en hobbels in haar leven, toch die glimlach op mijn gezicht en in mijn hart wist te brengen. Trots op mijn man, die uiteindelijk heeft ingezien, dat hij echt moest worden opgenomen en die heeft geaccepteerd dat hij echt (echt, echt) heel ziek was. En die dus alle hulp accepteerde. Soms eerder dan dat ik dat deed. En die, hoe is het mogelijk, ervan overtuigd was, dat het allemaal goed zou komen.
Alleen bij gedachte al biggelen de tranen alweer over mijn wangen..... Want mijn man werd op een bepaald moment met behulp van een tillift vanuit zijn bed in een rolstoel gehesen. En ik weet dat dat echt niet anders kon, maar de blik in de ogen van manlief en de hulpeloosheid van die ene, die zelfde man waar ik zoveel van hou in de tillift, die vergeet ik nooit meer. Verdikke weer natte ogen........
En nu is het weer april, weer voorjaar, en weer proberen we elke dag een stuk te fietsen samen. En hoewel dat niet elke dag lukt, ben ik blij. Zo blij!!!! Want we kunnen samen fietsen, samen leven, samen beslissingen nemen en samen houden van elkaar!!!!!!!!
zondag 15 april 2012
zondag 8 april 2012
52.18 Belofte maakt schuld
Al lange tijd terug vroeg Wandelmams mij om voor haar ook een bolletjessjaal te haken. Zij zorgde voor het materiaal en ik voor de uitvoering. En dit is het resultaat:
Mams is tevreden en ik dus ook!
Mams is tevreden en ik dus ook!
zondag 1 april 2012
52.17 Bijna.....
Ondertussen ben ik ook weer bezig geweest met de quilt voor manlief. Hij is gedubbeld en ik heb de afwerkbies in elkaar gezet. Ik heb het mezelf weer erg moeilijk gemaakt, omdat de achterkantstof qua kleur absoluurt niet past bij de voorkant.
Ik moet de afwerkbies nog met de naaimachine aan de voorkant zetten, dan de tussenlaag en de achterkant op de juiste afstand snijden en dan de bies met de hand vastzetten op de achterkant. Vooral dat met de hand vastzetten wordt nog een tijdrovend klusje. Gelukkig hebben we volgende week een lang weekend.
Nog een paar uurtjes werk en dan kan manlief dutten onder zijn eigen "droomdeken"!!!!!
Ik moet de afwerkbies nog met de naaimachine aan de voorkant zetten, dan de tussenlaag en de achterkant op de juiste afstand snijden en dan de bies met de hand vastzetten op de achterkant. Vooral dat met de hand vastzetten wordt nog een tijdrovend klusje. Gelukkig hebben we volgende week een lang weekend.
Nog een paar uurtjes werk en dan kan manlief dutten onder zijn eigen "droomdeken"!!!!!
zaterdag 31 maart 2012
2e Blokzijler Merentocht
Omdat het Wandelmannetje vandaag geen voetbalwedstrijd had, vergezelde hij Wandelmams en mij vandaag weer eens tijdens een tocht. Om 8 uur haalden we Wandelmams op om te vertrekken naar Blokzijl. Bij startlocatie "De Ploats" schreven we ons in voor de 30 km. Na een bakkie vertrokken we om kwart voor 9.
Allereerst gingen we de dijk op richting Blankenham. We waren daar niet alleen. Onze grote vriend "Jan de Wind" liet van zich horen. We konden elkaar amper verstaan, zo hard waaide het. Het uitzicht was overigens wel prachtig.
Het Wandelmannetje werd gek van de wind die om zijn hoofd gierde, dus hij besloot om een stukje onderaan de dijk te gaan lopen. Dit was niet de kortste route, maar het feit dat hij de wind even kwijt was, was hem die omweg wel waard.
Gelukkig bleven we niet zo lang op de dijk en bij Baarlo sloegen we af richting Nederland. Na de betrekkelijke luwte van Baarlo kwam de wind ook op de weg naar Nederland om de hoek kijken, maar gelukkig nu niet vol in ons gezicht.
Bij binnenkomst in Nederland werden we verwelkomd door een ooivaar op zijn nest. Na het doorkruisen van Nederland werden we richting Kalenberg gestuurd. Bij aankomst in Kalenberg ging de 40 km Kalenberg in, terwijl wij richting Wetering werden gestuurd.
Ondertussen waren we al een mooi stuk op weg en werd de behoefte aan een wc steeds hoger. Nu hadden wij het geluk van een prive-rust aan de Wetering, aangezien daar vrienden wonen. Net toen we daar heen wilden lopen, werden we geroepen door wandelvrienden, die vanaf de 40 km-route kwamen. Zij waren lichtelijk jaloers op onze prive-rust, maar toen we zeiden dat de rust bij Geertien vlakbij was, liepen ze snel door. Na een bakkie en een sanitaire stop gingen we uitgerust weer verder. De rust bij Geertien sloegen we dus over, wel lieten we onze kaart stempelen en ook de aangeboden appel, die de organisatie had klaarstaan, lieten we ons smaken.
Na Wetering ging de route binnendoor richting Dwarsgracht. Het eerste stuk liepen we in de luwte en was "Jan de Wind" niet zo nadrukkelijk aanwezig. Genietend van de mooie plaatjes om ons heen waren we zo een aantal kilometer verder.
De boven het water uitstekende wortels van diverse waterplanten verleidde ons tot het zoeken van figuren. We zagen een haai, een periscoop, een tropisch eiland en de staart van een vinvis. De stapel wortels op de kant werden door het Wandelmannetje nog eens extra bestudeerd.
Uiteindelijk kwamen we bij de tweede stempelpost in "De Otterskooi" in Dwarsgracht. We aten een tosti, dronken wat, bezochten het toilet en gingen weer verder. Dwarsgracht door en dan richting Jonen. Op het bordje stond dat het pontje pas vaart vanaf 1 april en even waren we bang dat we moesten zwemmen, maar gelukkig was het pontje een dag eerder in de vaart genomen en konden we dus met droge voeten naar de overkant.
Aan de overkant was de parkeerplaats voor de bewoners van Jonen. Prachtig wonen daar, maar je moet er wel wat voor over hebben. Helaas kregen we op het laatste stuk weer te maken met onze groet vriend "Jan" die ons weer probeerde terug te blazen. Maar daar lieten we ons niet door tegenhouden. Bij de laatste stempelpost troffen we wederom onze wandelvrienden en gezellig kletsend liepen we door naar Blokzijl.
Terug bij "De Ploats" stond de teller op 29,3 km en kregen we allemaal een medaille voor de geleverde prestatie.
Een prachtige wandeling weer door de "Wieden en Weerribben"! Jammer dat "Jan" zo van zich deed spreken.
Allereerst gingen we de dijk op richting Blankenham. We waren daar niet alleen. Onze grote vriend "Jan de Wind" liet van zich horen. We konden elkaar amper verstaan, zo hard waaide het. Het uitzicht was overigens wel prachtig.
Het Wandelmannetje werd gek van de wind die om zijn hoofd gierde, dus hij besloot om een stukje onderaan de dijk te gaan lopen. Dit was niet de kortste route, maar het feit dat hij de wind even kwijt was, was hem die omweg wel waard.
Gelukkig bleven we niet zo lang op de dijk en bij Baarlo sloegen we af richting Nederland. Na de betrekkelijke luwte van Baarlo kwam de wind ook op de weg naar Nederland om de hoek kijken, maar gelukkig nu niet vol in ons gezicht.
Bij binnenkomst in Nederland werden we verwelkomd door een ooivaar op zijn nest. Na het doorkruisen van Nederland werden we richting Kalenberg gestuurd. Bij aankomst in Kalenberg ging de 40 km Kalenberg in, terwijl wij richting Wetering werden gestuurd.
Ondertussen waren we al een mooi stuk op weg en werd de behoefte aan een wc steeds hoger. Nu hadden wij het geluk van een prive-rust aan de Wetering, aangezien daar vrienden wonen. Net toen we daar heen wilden lopen, werden we geroepen door wandelvrienden, die vanaf de 40 km-route kwamen. Zij waren lichtelijk jaloers op onze prive-rust, maar toen we zeiden dat de rust bij Geertien vlakbij was, liepen ze snel door. Na een bakkie en een sanitaire stop gingen we uitgerust weer verder. De rust bij Geertien sloegen we dus over, wel lieten we onze kaart stempelen en ook de aangeboden appel, die de organisatie had klaarstaan, lieten we ons smaken.
Na Wetering ging de route binnendoor richting Dwarsgracht. Het eerste stuk liepen we in de luwte en was "Jan de Wind" niet zo nadrukkelijk aanwezig. Genietend van de mooie plaatjes om ons heen waren we zo een aantal kilometer verder.
De boven het water uitstekende wortels van diverse waterplanten verleidde ons tot het zoeken van figuren. We zagen een haai, een periscoop, een tropisch eiland en de staart van een vinvis. De stapel wortels op de kant werden door het Wandelmannetje nog eens extra bestudeerd.
Uiteindelijk kwamen we bij de tweede stempelpost in "De Otterskooi" in Dwarsgracht. We aten een tosti, dronken wat, bezochten het toilet en gingen weer verder. Dwarsgracht door en dan richting Jonen. Op het bordje stond dat het pontje pas vaart vanaf 1 april en even waren we bang dat we moesten zwemmen, maar gelukkig was het pontje een dag eerder in de vaart genomen en konden we dus met droge voeten naar de overkant.
Aan de overkant was de parkeerplaats voor de bewoners van Jonen. Prachtig wonen daar, maar je moet er wel wat voor over hebben. Helaas kregen we op het laatste stuk weer te maken met onze groet vriend "Jan" die ons weer probeerde terug te blazen. Maar daar lieten we ons niet door tegenhouden. Bij de laatste stempelpost troffen we wederom onze wandelvrienden en gezellig kletsend liepen we door naar Blokzijl.
Terug bij "De Ploats" stond de teller op 29,3 km en kregen we allemaal een medaille voor de geleverde prestatie.
Een prachtige wandeling weer door de "Wieden en Weerribben"! Jammer dat "Jan" zo van zich deed spreken.
Abonneren op:
Posts (Atom)