Kerstvakantie

In het onderwijs werk je van vakantie naar vakantie. Dat klinkt als een feestje, zoveel vakantie, en dat is het ook, maar de tegenhanger is dat je in jouw werkweken standaard meer werkt dan de uren waar je voor op papier staat. Een fulltime baan in het onderwijs betekent, op papier, een werkweek van 43 uur, daar worden die vakanties mee verdiend. 

 

Het gekke is dat ik nooit iemand heb gehoord dat het belachelijk was dat Manlief, toen hij nog zo gelukkig was dat hij deelnam aan het arbeidsproces, aan het einde van het kalenderjaar maar een uur of twintig per week werkte, als accountant maakte hij immers in het begin van het jaar weken van 55-60 uur, hij had dus die korte werkweek verdiend. Nou, in het onderwijs verdien je die vakanties dus ook door "overwerk". En ik werk op papier 80%, maar ik denk dat als je hier in "Huize Wandelen en meer" vraagt hoeveel ik werk, er wordt gezegd dat ik beduidend meer uren in mijn werk stop. En ik ben daarin niet uniek, iets met hart voor leerlingen....

En nu is dus mijn kerstvakantie begonnen. Aan het begin van het schooljaar had ik nog de verwachting dat ik dit jaar de kerstvakantie in redelijk goede conditie zou bereiken. Op de een of andere manier was de vakantieplanning zo dat er negen weken zaten tussen zomer- en herfstvakantie en maar zeven weken tussen herfst- en kerstvakantie. Veelbelovend dus.....

Helaas bleek ook dit jaar de praktijk weer weerbarstig. Doordat een (ex-)collega Nederlands in de zomervakantie een overstap naar een andere school aankondigde en doordat er in de zomervakantie geen wervingsproces kon worden opgestart, hadden we op de vertrekdatum van deze collega nog geen vervanging kunnen regelen. Er moest dus vervanging geregeld worden via een van die dure bureaus en die vervanging kon niet alle lessen overnemen. Gevolg, ik kreeg er een klas bij....

Daarnaast kregen we net voor de herfstvakantie, na veel gedoe, de mededeling dat op 2 december de inspectie op bezoek zou komen. Een inspectiebezoek brengt altijd de nodige spanning met zich mee, maar nu was het zeker een uitdagende gebeurtenis, omdat wij als school net een veranderingsproces waren opgestart en verandering brengt altijd wrijving en onrust met zich mee. Daarnaast waren ook nog niet alle documenten aangepast aan het veranderingsproces, dat moest nu met spoed worden gedaan. Voor mij, als lid van het MT, betekende dat het nodige extra werk. Normaal zou dat geen probleem zijn, maar met de extra klas die ik net, inclusief mentoraat, had overgenomen, was dat een flinke extra belasting.

Gelukkig kreeg ik thuis alle medewerking, al betekende dat niet dat ik niet af en toe ook (flinke) moppers kreeg. Logisch, ik was niet alleen vaak op mijn "vrije" vrijdag nog aan het werk, ik kwam ook vaak ruim na zessen thuis. Gelukkig was al die inspanning niet voor niets, we kregen een voldoende (de hoogst mogelijke beoordeling) van de inspectie en we hebben een fijne vervanger kunnen vinden voor het vak Nederlands. Na de kerstvakantie gaat mijn extra klas dus naar deze vervanger.

En nu, nu ben ik blij dat ik vakantie heb, al wacht er nog wel een flinke nakijkklus op mij, ik mag nog 67 toetsen nakijken. Daar ben ik vandaag mee begonnen en ik geef mijzelf daarvoor nog tot en met zondag de tijd, dan moet ik mijn nakijkwerk van mijzelf afgerond hebben, dat geldt ook voor nog een paar andere klusjes. Tussendoor neem ik lekker de tijd voor ons koffiemoment, om uit te slapen, voor een leesmoment, om boodschappen te doen en voor een wandelingetje tussendoor, zodat ik maandag al redelijk uitgerust kan beginnen aan mijn kerstvakantie. Tenslotte verdienen mijn leerlingen een uitgeruste en enthousiaste docent!!!

 

Fijne kerstdagen allemaal!!!!!

52.466 Stukje bij beetje

In het kader van het afmaken van diverse lopende projecten (WIP-jes, Work In Progress) besteedde ik de afgelopen periode tussen de bedrijven door regelmatig kleine beetjes van mijn tijd aan mijn pimpelmees in wording.

Hij is nog niet af, maar ik ben zeker wel weer wat opgeschoten, het lijfje en de staart zijn af, het begin van de vleugels is gemaakt. 

 

 

Zou het me gaan lukken om het kussen nog dit jaar af te krijgen......

Drenthepad, Veenhuizen-Appelscha

Vandaag was het weer tijd voor een wandeltocht. Na wat over en weer appen besloten Hilly en ik om een etappe van het Drenthepad te gaan lopen. De georganiseerde wandeltochten waren ons te ver weg en deze etappe was een mooie 15 kilometer, dus er zou hoogstwaarschijnlijk ook nog wel tijd overblijven om 's middags een poosje bank te hangen, lekker onder een dekentje.

Omdat het openbaar vervoer tussen Appelscha en Veenhuizen werkelijk onmogelijk is, besloten we het twee-auto-principe toe te passen. En zo stapte Hilly vanmorgen in Appelscha bij mij in de auto om naar Veenhuizen te rijden. In Veenhuizen zette ik de auto op de verder nog lege parkeerplaats van het Gevangenismuseum en na even zoeken wisten we de juiste richting te vinden, op naar Appelscha.

 

 We kwamen al snel langs Maallust en Kaaslust, nu nog gesloten, en besloten dat we daar op de terugweg nog maar even naar binnen moesten om wat lekkers te halen, je moet jezelf tenslotte af en toe flink verwennen....

We liepen een rondje om de Koepelkerk voor we de Hoofdweg overstaken. Gelukkig was het daar nu nog erg rustig, zodat we zonder brokken de overkant bereikten.

Het vervolg van de route ging door het bos. Ondertussen bespraken Hilly en ik de wandelplannen voor 2025, we hebben ieder onze eigen plannen, maar ook een aantal gezamenlijke plannen. Nu maar eens zien wat er allemaal van terecht komt.

Helaas was het te nat om op een van de nieuwe Drenthepadbankjes te gaan zitten, maar wat zijn het mooie stevige bankjes. Er was een punt waar we de bepijling niet helemaal konden volgens, dit punt werd vastgelegd, zodat we die aan de routebeheerder kunnen doorgeven, we zijn en blijven ook routebeheerders van het Drenthepad hè? 😜

Vanuit het bos liepen we het Fochteloërveen op en daar was de wind zeer duidelijk aanwezig, het was dan ook gelijk een paar graden kouder. Ook was het grauw en grijs, maar toch blijft het een prachtig gebied.  Qua nattigheid viel het mee, al is er op dit moment wel een omleiding vanwege de nattigheid en de werkzaamheden.

We namen nog even een kleine eetpauze, waar helaas niet bij gezeten kon worden, het bankje was te nat en de wind te guur om buiten te kunnen pauzeren, het werd dus een staande receptie. Met hernieuwde energie begonnen we aan het laatste stukje, eerst maar weer een stukje bos.

Vanaf Ravenswoud ging het in een lange rechte streep naar Appelscha, lekker op de vlakte in de wind. Gelukkig waren we warm genoeg gekleed voor dit weer. Eenmaal in Applescha bezochten we het Toeristinfopunt om een stempel te scoren. Daarna stapten we in Hilly's auto om weer naar Veenhuizen te rijden.

We maakten inderdaad een tussenstop bij Kaaslust en Maallust. Bij Maallust bezocht ik het toilet, wat een prachtig toilet hebben ze daar....

We stapten weer in de auto en reden naar de parkeerplaats waar mijn auto stond te wachten. We kletsten nog even en toen stapte ik in de auto om naar huis te gaan. Toen ik achteruit wilde rijden zag ik Hilly uitstappen en wat handelingen verrichten. Ik stapte uit om te vragen wat er aan de hand was, nou, de auto wilde niet meer starten.

Omdat Hilly middenop stond, duwden we de auto een stukje opzij en toen probeerde ze nogmaals om de auto te starten. Tevergeefs. Na overleg met het thuisfront werd de Wegenwacht gebeld. Toen duidelijk was dat de Wegenwacht was ingeschakeld, gaf Hilly aan dat ik wel naar huis mocht gaan.

Eenmaal thuis nam ik gelijk weer contact met haar op, het zat me toch niet helemaal lekker, ze zat in een auto die niet wilde startten en het was erg koud buiten. Gelukkig hoorde ik toen dat het thuisfront was gearriveerd en dat ze samen in een warme auto zaten, een pak van mijn hart.

Het bleek dat de accu van de auto kapot is, er moet dus nieuwe accu komen, dat is te overzien. En nog belangrijker Hilly was aan het einde van de middag ook weer lekker warm thuis.

52.465 Droomdekengroep Nieuw-Buinen

Vandaag ging ik naar Nieuw-Buinen om daar kennis te maken met een Droomdekenmaakgroep. Het afgelopen jaar was ik het plezier in Droomdekens maken een beetje kwijt en ik hoop dat het aansluiten bij een groep mij weer inspireert en weer het plezier gaat geven dat ik eerder had.

Ik had een lapje stof, gekregen bij de landelijke inspiratiedag, meegenomen om te kijken wat ik daarmee kon doen. Na de kennismaking legde ik het lapje op tafel en al snel kwamen er ideeën.

Na wat tekenen en ontwerpen besloot ik om het middelste vlak van bovenstaand patroon te gebruiken en het meegenomen lapje te gebruiken om de droomdeken vervolgens op maat te maken.

De volgende stap was het uitzoeken van de geschikte stof voor het dino-blok. Ik kwam er niet helemaal uit, maar na wat hulp was de keuze snel gemaakt.

 

De rest van de dag deed ik niet zoveel meer. Ik heb gekletst met de aanwezigen, de catering verzorgd en vooral genoten van de sfeer en de gezelligheid. Er waren nog wat dekentjes om te bewonderen en om een uur of 4 ging ik helemaal blij weer naar huis. Met deze groep moet mijn plezier en inspiratie wel terugkomen.....

Er is er één jarig.....

Na maandenlang bijna jarig te zijn geweest, is het dan nu echt de dag, je viert jouw 23e verjaardag. Dat betekent weer een jaar om op terug te kijken. Zelf ben je altijd heel benieuwd wat ik over je te vertellen heb, gelukkig heb ik nog nooit iets gezegd waar je het helemaal niet mee eens bent. Nou, maar eens zien wat er te vertellen valt over het afgelopen jaar en of je het weer met me eens bent.....

Het wordt bijna saai om te zeggen, maar ook dit jaar was er een van hoge pieken en diepe dalen. Dat is toch echt wat bij jou hoort. Langzaam maar zeker weet je daar steeds beter mee om te gaan, maar zo af en toe gaat het ook helemaal mis. Gelukkig geldt dat misgaan zowel in positieve als in negatieve zin, het is dus niet altijd de ellende die met je aan de haal gaat, af en toe ga je ook sky high (om dan de volgende dag alsnog in te storten van alle indrukken en prikkels). Het heeft een poos geduurd voor ik wist hoe ik daar het beste mee om kon gaan, maar gelukkig leer ik ook nog steeds bij....

Tja, en dan is de vraag welke pieken en dalen er dit jaar zijn geweest. Allereerst natuurlijk te veel om op te noemen, maar een paar zijn er toch wel de moeite waard om te vertellen. We beginnen met een langdurig verhaal met een positief einde, die verrekte (letterlijk en figuurlijk) enkel. De ellende is al voor jouw tiende jaar begonnen, toen sprong je op de BSO van een bult zand en landde je op een tak, waarbij je door je enkel ging. In de tweede klas van de middelbare school werd je thuisgebracht door jouw docent LO, omdat je bij het hordenlopen een misser had gemaakt en je weer door je enkel was gegaan. Het gevolg was ook nu een dikke, blauwe enkel, conclusie: gescheurde enkelbanden.

Na die tijd bleef het ook met die enkel een kwestie van pieken en dalen, tot januari 2023, toen je bij de Egmond wandelmarathon weer door je enkel ging en nu herstelde die enkel echt niet meer, het werd echt een dal dus. En na veel bezoeken aan de huisarts kreeg je een doorverwijzing naar het ziekenhuis, ook daar duurde het even voor je bij de juiste arts terecht kwam, maar uiteindelijk werd je geopereerd en we kunnen nu toch wel zeggen, eind goed al goed. Eergister liep je 20 kilometer in Egmond en hoewel de enkel tegen het einde wat gevoelig was, had je daar de volgende dag geen restklachten van. Het hoofdstuk enkel kan dus met een happy end worden afgesloten.

Wat minder positief is het verhaal van jouw opleiding. Ze schijnen daar maar niet te snappen dat jij tot meer in staat bent dan de gemiddelde hbo-student, want als je dan zo slim bent, had je maar naar de universiteit moeten gaan. Dat jij wel het verstand hebt voor de uni, maar liever iets meer praktisch bezig bent en dus bewust voor het hbo hebt gekozen, vergeten ze voor het gemak maar even. Die worsteling duurt nu al ruim twee jaar, maar ondanks dat ga je stug door om jouw diploma Creative Bussiness te halen. (Overigens is er bij deeltijdopleiding leraar Nederlands binnen dezelfde school wel alle begrip voor jou en jouw ambities, hoe kan het verschillen...) 

Toen de operatie aan je enkel werd uitgesteld was je daar heel verdrietig over, maar al snel zette je de knop om en zorgde je ervoor dat je alle opdrachten voor school voor de operatie inleverde, ondanks het feit dat je vanwege de geplande operatie uitstel had  gekregen. Nu lukt het je echter minder goed om de knop om te zetten, daar zijn twee redenen voor. De eerste is dat je jouw stage op 2 september bent begonnen en dat het tot begin december heeft geduurd voor de begeleiding vanuit school goed geregeld was. Dat betekent dus dat je twee maanden minder de tijd hebt om de stageopdrachten te maken. En het is niet dat je niet je best hebt gedaan om de stagebegeleiding rond te krijgen, er werd gewoon geen antwoord gegeven op al jouw mailtjes en belletjes naar diverse personen binnen de opleiding. Nou ja, gelukkig loopt het nu en hebben ze op jouw stageadres gezegd dat je ook na de stage daar nog terecht kunt voor vragen en hulp.

 

Daarnaast heeft het je maanden van mailen, bellen en overleggen gekost om vrijstelling van jouw minor te krijgen, terwijl al in een vroeg stadium was toegezegd dat dit mogelijk was. Pas toen je een officieel verzoek indiende voor een beroepsprocedure kwam er een oplossing. Dus nu heb je de punten voor je minor ook binnen, maar dat heeft wel veel energie gekost. De uitkomsten zijn nu dus wel positief, maar man, wat kostte het een moeite. Een dal met aan het einde een kleine piek dus.

Tot september was het echt wel een goed levensjaar, dat 23ste levensjaar van je, maar door het verlies van opa, het gedoe op school, de spanning rondom mijn gezondheid, een al veel langer lopend probleem en jouw spanning rondom het vieren van je verjaardag, iets wat dit jaar ineens weer veel sterker naar voren kwam, waren de laatste weken toch echt wat minder positief.

En toch zijn pap en ik ervan overtuigd dat het jou weer gaat lukken om het glas van halfleeg naar halfvol te krijgen. En als het je niet alleen lukt, gaan we op zoek naar de juiste hulp voor jou. Want weet je meisje, je bent de moeite waard, je mag er zijn en je bent goed zoals je bent. Gun jezelf even rust, stel tijdelijk wat minder hoge eisen aan jezelf en je zult zien dat je het vermogen om te stralen en te genieten weer terugvindt, want er is (bijna) niemand die zo kan stralen en genieten van het leven zoals jij.

Dus meisje, weet dat pap, je broer en ik (en nog wat mensen meer) enorm van je houden. In jouw 24ste levensjaar gaan we ervoor om de zon weer volop te laten schijnen, zodat jij weer kan stralen en genieten. Zoals jouw favoriete mentor al zei: "Je had in de Alpen geboren moeten worden, daar zijn de diepe dalen en hoge pieken die bij jou horen!!!" Op naar de pieken of ze nou in de Alpen te vinden zin of elders!!!!

52.464 Bu-jo december

De tijd vliegt, we beginnen alweer aan de laatste maand van het jaar. En een nieuwe maand betekent een nieuw thema in mijn bu-jo.

 

 Lekker warm thuis is deze maand ons plan.....