Corona-quarantaine, deel 8

En alweer zijn we een week verder, ik zou er bijna filosofisch van worden. Iets met het leven dat stil staat en toch gewoon doorgaat, met samen er iets van maken, met je verbazen over de saamhorigheid, maar ook met je verbazen over de mensen die er heel andere standpunten op na houden dan jij. En dat je daar weer van kunt leren (zowel positief als negatief). Over leerlingen die boven zichzelf uitstijgen, omdat ze ineens veel meer zelf kunnen dan ze dachten of omdat ze nu juist durven aangeven dat ze het niet alleen kunnen en hulp nodig hebben. Want als er voor mij één ding duidelijk is geworden afgelopen periode is het wel dat iedereen leert van deze periode en dat dat leren veel meer inhoud dan schoolse dingen.

Voor Dochterlief eindigde de vakantie woensdagmorgen. Ze kon toen direct aan de bak met een proeftoets Grieks. Dit is de voorbereiding op een herkansing, een poging om haar cijfer op te halen van een zes naar zeven. Dochterlief is er zo-één die tijdens het schooljaar met minimale inspanning haar werk doet. Haar plan was om tijdens de examens te knallen, maar ja, die examens gaan niet door en nu heeft ze dus een paar vakken waarvan ze vindt dat het eindresultaat hoger kan. Tja, dan moet je herkansen. dat doet ze voor Grieks en wiskunde A, voor beide staat ze nu een zes, maar daar wil ze graag een zeven van maken. Na de proeftoets Grieks volgde vanmorgen een herkansing wiskunde en vanmiddag hoorde ze dat haar stadswandeling is beloond met een 8,8. Komende woensdag is haar officiële toets Grieks en dan begint haar zomervakantie. Daar heeft ze zin in. Ondertussen wacht ze nog op bericht van haar vervolgopleiding en dat knaagt. Ze begint wat te twijfelen, ze wikt en weegt, twijfelt nog meer, spreekt zich uit om daar vervolgens weer op terug te komen, kortom, ze maakt het zichzelf moeilijk. En om zichzelf dan bezig te houden en om warmte te zoeken, pimpt ze haar kamer. Er werd een snoer ledlampjes bevestigd, helemaal blij was ze. Vervolgens zocht ze samen met haar broer alle DVD's uit die binnen handbereik moesten blijven en daar kun je dan weer een toren van bouwen.

En waar Dochterlief hardop worstelt met van alles en dat duidelijk laat weten, gaat de Wandelkerel rustig zijn gang en klaagt hij amper. Toch kreeg hij deze week uiteindelijk de grootste klap te verwerken. Waar hij in eerste instantie blij was, hij kreeg een positief studieadvies voor het hbo (nu afwachten op de definitieve toelating, maar dit is een goed begin), kwam donderdag de domper. Woensdag had hij telefonisch contact met zijn stagebegeleider en die gaf aan dat hij de Wandelkerel graag weer aan het werk wilde hebben en dat er gezocht werd naar een oplossing om hem in te passen. Helaas kreeg hij donderdag te horen dat de organisatie geen toestemming gaf om stagiaires weer aan het werk te laten gaan. Hij maakt zich dus nu echt zorgen over het behalen van zijn diploma en zonder dat diploma heeft hij niets aan dat positieve studieadvies.

Toch zit hij niet bij de pakken neer, vandaag ging hij vol aan de slag om aan zijn stageopdrachten te werken. Zijn stagebegeleider gaat ze in ieder geval in gang zetten, zodat al zijn werk niet voor niets is en hij in ieder geval zijn kennis kan aantonen. En dat ziet er dan zo uit.

Ondertussen is het haar van de Wandelkerel zo lang dat hij een pet draagt. Nu bedekt zo'n pet niet de baardgroei en die zag er dus ook niet uit. Hij had eerst bedacht dat hij zich niet zou scheren tot hij weer naar de kapper mocht, maar deze week bedacht hij zich. Gelukkig maar....

Wildgroei.....

Spelen met scheerschuim.....

En weer strak geschoren....

Vanmiddag hadden we het nog over zijn vervolgopleiding, op kamers gaan, koken, financiën en zijn komende 20e verjaardag. Hij sloot het gesprek af met de woorden: "Het begint nu toch wel echt serieus te worden. Op mezelf straks, geen "tiener" meer en studeren." En daar konden we niets tegenin brengen.

Ook voor mij begon de werkweek woensdag weer. Gelukkig kon ik rustig opbouwen, er waren wel mails, maar geen enorme hoeveelheden en ook de online lessen stonden nog op een laag pitje. Donderdag ging ik weer daadwerkelijk naar mijn werk. Ik bracht spullen terug, haalde spullen op en voerde gesprekken. Wat fijn om een aantal collega's weer te spreken en om even op een andere plek te zijn. Vandaag had ik nog online overleg met collega's, eerst over de examenklassen vmbo en daarna over de voorexamenklassen vmbo. Wat moeten we nog doen, wat moeten we nog voorbereiden, moeten we aanvragen doen voor aanpassingen in het programma, wat willen we de leerlingen nog bieden op weg naar de laatste toetsweek en wat toetsen we überhaupt nog. En ik kan niet anders zeggen dan dat ik topcollega's heb. We kwamen tot mooie, leerlingvriendelijke oplossingen, zonder concessies te doen aan het niveau. Ik ben trots op ons.

Daarnaast mocht ik mij melden in het ziekenhuis. In de eerste week van de lockdown zou ik een injectie met hyaluronzuur (doorsmeren) krijgen in mijn knie. Die afspraak werd afgezegd. Maar nu mocht ik komen voor de doorsmeerbeurt en APK, er werd ook een röntgenfoto van de knie gemaakt. Op de foto zag alles er keurig uit, dus na de injectie ging ik opgewekt weer naar huis. Even een weekje niet wandelen en dan kan ik weer volop op pad zonder krakende knie.

Manlief kreeg deze week te horen dat hij volgend week weer naar de fysio kan. Weer wandelen op de loopband, hij heeft er echt zin in. Helaas had hij gisteren en vandaag iets mindere dagen, daarom moesten we de plannen van vandaag aanpassen. We wilden barbecueën, maar dat ging Manlief niet trekken. En als het dan niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Dus bereidde ik het vlees in de pan en maakten we er een binnenpicknick van.

En deze week sluit ik af met wat bijzonders. Zowel de Aloë Vera als de cactus stonden in bloei.

En een junglekat!!

Rondje Staphorsterveld

Gezien de weersvoorspelling besloten Mams en ik om dit weekend op zondag aan de wandel te gaan. Met deze beslissing waren we zaterdagmorgen erg blij. De hagel kwam met bakken de hemel de uit en het onweerde ook flink.

Vanmorgen vertrokken we met een zonnetje, dat weliswaar af en toe achter de wolken verdween, maar toch, het verschil met gisteren was erg groot. Om in het Staphorsterveld te komen moesten we eerst weer richting Meppel, waar ook een stukje industrie op ons wachtte, maar toen we dat eenmaal achter ons hadden gelaten, kon het grote genieten beginnen.

Op weg naar Meppel

Het eerste stuk troffen we nog wat wandelaars en fietsers, die zullen voornamelijk uit de aangrenzende woonwijk zijn gekomen, maar het duurde niet lang of we waren zo goed als alleen. We genoten van de weidse Hollandse vergezichten en de vele zwanen die op hun nesten zaten. We hielden wel gepaste afstand, want een zwaan wil je niet boos maken.

Natuurlijk tijd voor een sanitaire stop.

Op een bepaald moment zagen we aan het eind van de Hamingerweg een kruis staan voor ons iets naar rechts. Onze bedoeling was naar links te gaan, maar we besloten om eerst bij dat kruis te gaan kijken. En dan word je weer eens met je neus op de feiten gedrukt.

Na dit moment van bezinning vervolgde we onze weg door het Staphorsterveld om uiteindelijk vlakbij de A32 uit te komen, waar we weer richting Meppel gingen. We doorkruisten de stad kriskras. Langs het huis waar een krappe drie jaar gewoond hebben, langs mijn oude basis- en middelbare school, door een stukje park en oude straatjes richting centrum. Aan één van de grachten streken we neer op een bankje (ieder een eigen) om even wat te eten.

Vlak na de rust kwamen we bij de ijssalon, die ook nu open was, en daar trakteerde Mams mij op een ijsje.

Daarna ging het richting huis. We onderbraken onze wandeling nog even om naar neefje Naud te zwaaien en toen weer verder. Na ruim 21 km was ik weer thuis. Genoten van de wandeling en genoten van het zonnetje.

52.297 Zwart met een twist

Voor de Wandelkerel had ik nog zwarte tricot liggen voor een t-shirt. Ik had hem gevraagd of ik het shirt met een andere kleur mocht doorstikken, maar dat mocht niet. Waar hij vroeger het liefst felle kleuren droeg, heeft hij nu de voorkeur voor onopvallende kleuren. Zwart, donkergroen, donkerblauw, bruin. Jammer voor mij, want ik hou wel van kleur.

Ik kon het dan ook niet laten om een kleine twist te geven aan zijn shirt, in de hoop dat hij het zou waarderen. Zou hij het echt niets vinden, dan was het nog ongedaan te maken. Wat ik deed?

Gelukkig keurde hij mijn twist goed. Stiekem kan ik zo toch nog een beetje kleur in zijn garderobe brengen.

Corona-quarantaine, deel 7

Ondanks dat er deze werkweek niet gewerkt werd en dat hij een dag korter was, gebeurde er hier meer dan genoeg. Kleine gebeurtenissen zijn tegenwoordig al snel grote gebeurtenissen. En dat ook nog terwijl het vakantie is.

Voor Dochterlief gebeurde er deze week echt weinig. Geen opdrachten meer voor school, alleen vandaag een werkdag en verder geen verplichtingen. Ze moest even haar draai vinden. Ze wilde van alles en niks. Wel tekenen, niet tekenen, wel lezen, niet lezen, wel naar buiten, niet naar buiten, wel sporten niet sporten en zo bracht ze haar dagen door. Ook wilde ze graag bakken, maar aangezien er nog een behoorlijk stuk van de Tarte de Santiago over was, vond ik dat niet zo'n goed plan. Totdat ik bedacjt dat ze die wel voor Paps en Mams kon maken. 3 mei is hun trouwdag, dat zou toch een leuk cadeau zijn. Dochterlief blij, kon ze toch even bakken. Het werd een cakebodem, in twee lagen, gevuld met jam en een topping van zelfgemaakte marshmellow met gekleurde sprinkels. Vanmiddag hebben we de taart gebracht en we mochten direct proeven. Ik zeg goedgekeurd.

De Wandelkerel had een minder leuke week, hij moest een darmonderzoek ondergaan en als voorbereiding daarop moesten zijn darmen leeg. Dat betekende vanaf maandag een aangepast dieet en vanaf woensdagmiddag aan de laxeermiddelen en niet meer eten. Man, wat voelde hij zich beroerd woensdagmiddag. Gelukkig hebben wij dan het ultieme troostmiddel, ons poezenbeest Trien. Dus hij hing woensdagmiddag op de bank, verwarmd door Trien.

Donderdagmorgen was het onderzoek en omdat hij een lichte roes zou krijgen, mocht hij niet terugrijden, ik was dus chauffeur. Ik wandelde een stuk in de omgeving van het ziekenhuis, ik moest toch iets. Hij had wel weer iets bijzonders, hij is het hele onderzoek wakker geweest, ondanks de roes. Dat vonden ze in het ziekenhuis toch wel bijzonder. Het zorgde er wel voor dat ik hem vlot weer op kon halen. Het onderzoek bracht gelukkig geen afwijkingen aan het licht, dus met een gerust hart gingen we weer naar huis. Eenmaal thuis braken het niet eten en de spanning vooraf hem op. Hij heeft de hele middag liggen slapen. En vandaag ging het alweer een stuk beter, wat zeker hielp was de pizza bij het avondeten.

Ook Manlief mocht op pad. Hij had een afspraak bij de tandarts staan op 16 maart, je weet wel die eerste maandag van de lockdown. Omdat hij één van de eersten was waarbij de afspraak was gecanceld, was hij ook weer als één van de eersten aan de beurt, woensdag dus. Dochterlief fungeerde als chauffeur en ze hielp Manlief in de rolstoel tot de deur, daarna moest hij het zelf doen. dat is allemaal gelukt en met een gevulde kies kwam Manlief een poos later de deur weer uit.

Ik had zelf een beetje rare week. Dinsdag voelde ik met rot. Waarschijnlijk omdat ik eindelijk echt tot rust kwam na alle hectiek van de afgelopen weken en dan werkte het weer ook nog niet mee, somber en regen. Ik wilde lekker naar buiten, genieten van de zon op mij gezicht, maar ik kwam niet verder dan op de bank hangen en bedenken dat ik de pest in had. Wat ik dan vervolgens ook hardop aan mijn gezinsleden liet weten. Ze lieten mij lekker begaan en na een poosje was ik ook wel klaar met mijn eigen geklaag, dus hup, hoofd naar boven en weer door. De rest van de week vermaakte ik me wel weer. Lekker veel gelezen, gehaakt, beetje om gelummeld en zelfs even flink schoongemaakt.

Ondertussen wordt ik zo moe van al die organisaties en kopstukken die mij gaan vertellen wat mijn leerlingen allemaal missen en dat ze achter lopen en hoe ik daar dan mee om moet gaan. Natuurlijk zijn er schrijnende gevallen, ook ik heb leerlingen waar ik mij zorgen over maak, maar ik hoop toch zo dat de men het onderwijs nu eens overlaten aan de onderwijzers, wij weten echt wel wat leerlingen nodig hebben en zijn prima in staat om waar nodig maatwerk te leveren, zonder dat dat ons wordt opgelegd. En ja, er zullen ook docenten zijn die het minder goed doen, maar dat is niet anders dan anders, daar dealen alle leerlingen hun hele schoolleven al mee en dat zal ook altijd wel zo blijven. Dus alsjeblieft, laat nu eerst de scholen een oplossing vinden, ze hebben toch bewezen dat ze heel snel kunnen schakelen als het nodig is.

En deze week sluit ik af met ons poezenbeest. Ze bereikte vandaag de respectabele leeftijd van zestien jaar. En we hopen toch dat ze nog een paar jaar bij ons mag blijven in goede gezondheid, want wat zijn we toch gek op dat maffe beest.