52.217 Kreadoe

Eind oktober, begin november gaat ons creatieve hart altijd weer sneller kloppen, want dan weten we dat we naar de Kreadoe kunnen. Dit jaar bestond het gezelschap uit Wandelmams, Dochterlief, haar vriendin Doortje en mijzelf. In eerste instantie zou vriendin Maartje, net als vorig jaar, meegaan, maar zij kreeg een unieke kans op muziekgebied en die gunden wij haar natuurlijk van harte en Doortje nam graag de honneurs waar.

Al het verkeer zat mee en zo stonden we al ruim voor 10 uur voor de ingang. In de rij bekeken we nog even welke workshops we wilden doen en eenmaal in de hal, scheidden de wegen van de jonge en de oude garde zich.

Mams en ik gingen voor een workshop stempelen met Indiase blokstempels. Dat deden we op een stuk inpakpapier. We zaten niet alleen aan de tafel en naast het stempelen waren ook de gesprekken erg leuk. Er waren zomaar drie kwartier voorbij en toen hadden we beiden een stuk inpakpapier bestempeld. Leuk om te doen en zeker leuk als ondersteuning van diverse andere hobby's. Want je kan stempelen op textiel, bijvoorbeeld op shirts of quilts, maar ook op papier, om bijvoorbeeld je handlettering te ondersteunen. Weer iets leuks ontdekt.

Het begin van mijn kunstwerk. 

Het eindresultaat. 

Het begin van Mams kunstwerk, het eindresultaat heb ik geen foto van. 

Van een tafelgenoot. 

Van een tafelgenoot.

Na deze workshop gingen Mams en ik naar de volgende. Handletteren. De meiden waren ondertussen bezig met een workshop van Doodle-klei. Hier zijn helaas geen foto's van. Van het handletteren van Mams en mij wel.

Toen Mams en ik klaar waren met deze workshop, waren de dames alweer bezig met hun volgende workshop, een cupcake versieren. Dit was een redelijk massale bezigheid en we kregen dan ook geen contact met de dames.

Het resultaat was wel erg leuk.

Mams en ik besloten om nu maar eens te gaan kijken wat er op de beurs allemaal te koop was. Gevaarlijk, maar wel leuk. Zeker toen we bij de stand van de leuke tricot stofjes kwamen. Ik zag voor de Wandelkerel een tricot met een mooie afbeelding en besloot hem zelf te laten kiezen.

Hij koos voor de kever. I vond een leuke tricot voor een jurk voor mezelf en Mams een leuk panel voor een shirt. De portemonnee was leger en de tas voller.

We wilden de dag afsluiten door met zijn viertjes nog een workshop brushlettering te doen, maar die zat helaas vol. We deden nog een laatste rondje en toen vonden we het mooi geweest. We zetten Doortje thuis af en reden daarna zelf weer richting huis. Ik vroeg aan Dochterlief hoe dat nu volgend jaar moest, want Maartje wil volgend jaar weer mee, maar Doortje vond het ook superleuk. Volgens Dochterlief was dat niet zo'n probleem, ze kunnen volgend jaar volgens haar gewoon allebei mee. Nu kunnen deze dames prima met zijn drietjes, maar Mams had nog wel een bezwaar. Ze is bang voor gehoorschade, wegens overmatig gekwebbel op de achterbank.....

52.216 Olifantje uit Maastricht

De avonden in Maastricht brachten Dochterlief en ik door met tv kijken, tekenen, haken en kletsen. Het resultaat van het haken was een olifantje, ook uit het nieuwste boek van Dendennis.

Een olifantje uit Maastricht dus.

Op naar het AMC

Afgelopen zomer leek het erop dat we vandaag voor het laatst naar het AMC zouden gaan. Helaas zijn we ingehaald door de werkelijkheid, want gezien de huidige terugslag, leek het ons niet logisch dat we niet meer naar het AMC zouden gaan. Maar voor we dat zouden bespreken, moesten we het eerst maar eens hebben over de huidige situatie.

Gelukkig zat de neuroloog geheel op dezelfde lijn als wij. Omdat Manlief weer vooruit gaat, voorlopig de dosis prednison op 20 mg houden. Mocht dat niet het gewenste effect hebben, dan is wellicht een stootkuur nodig, maar dat stellen we eerst maar even uit. De bijwerkingen zijn niet mals.

Daarnaast gaan we niet meer proberen om de prednison af te bouwen tot 0. Er is drie keer geprobeerd om de prednison af te bouwen en dat is drie keer mis gegaan. In combinatie met de azathioprine ging het goed tot 5 mg prednison. Over drie maanden gaan we overleggen of er al afgebouwd kan worden, maar het belangrijkste is nu dat Manlief verder opknapt, bij voorkeur zo ver dat de situatie van afgelopen zomer weer gehaald wordt. De komende periode zal het contact met het AMC weer geïntensiveerd worden, zowel telefonisch als poliklinisch.

Maar nu ligt onze prioriteit bij het opdoen van vertrouwen. Vertrouwen dat Manlief verder opknapt en vertrouwen dat de neurosarcoïdose met behulp van de prednison weer onder controle te krijgen is.

Belofte maakt schuld

Afgelopen zomer zou ik met Dochterlief een weekje gaan kamperen. Maar omdat ik onverwachts naar Spanje kon (en ging) voor de Camino, ging dat niet door. Dochterlief was wel zo slim om te bedingen dat we dan in de herfstvakantie een paar dagen weggingen. Het was nog even spannend in verband met de gezondheidssituatie van Manlief, maar gelukkig was hij voldoende opgeknapt. En zo vertrokken we zondag met zijn tweeën naar Maastricht.

We genoten volop. We shopten, winkel in, winkel uit, genoten op het Vrijthof van een terrasje, bezochten de grotten en Fort Sint Pieter en de avonden brachten we door in onze studio met kletsen, tekenen, haken en genieten van elkaars gezelschap.

En we sloten af met het opsteken van een kaarsje in Onze-Lieve-Vrouwe-Basiliek.

52.215 Opnieuw

Ergens begin augustus startte ik met het haken van een omslagdoek. Ik had twee strengen blauwe wol gekocht, die moest ik dus eerst oprollen, voor ik kon gaan haken.

Dat was al een avondje werk op zich. De volgende dag begon ik dus pas met haken. Dat viel me niet mee met dat dunne materiaal, maar langzaam maar zeker vorderde ik.

Toch heb ik daarna niet meer aan deze omslagdoek gewerkt. Ik vond het haken niet leuk en het resultaat ook niet. Afgelopen week ging ik dus op zoek naar een ander patroon en dat vond ik. Gelukkig vind ik dit resultaat wel leuk. En het haakt ook nog een stuk prettiger.

Het wordt dus de linker.

Terug bij af....

Afgelopen maandag belde de neuroloog van het AMC terug. Na het aanhoren van het verhaal van Manlief moest hij toch echt een aantal dingen gaan uitzoeken en overleg gaan plegen. Dinsdag belde hij terug. Manlief moest weer prednison gaan slikken en helaas ook weer een vrij hoge dosis, 20 mg. Donderdag 26 oktober hebben we een afspraak staan in het AMC en dan gaan we verder overleggen over de te volgen stappen.

Gezien de positieve zomer had ik dit jaar voor het eerst nieuwe leerlingen niet ingelicht over mijn thuissituatie. Ik had de hoop dat ik dit jaar geen gebruik zou hoeven te maken van zorgverlof. Dat was ook nog niet nodig, maar mijn telefoon moest wel aanblijven, want ik Manlief wilde met mij kunnen overleggen als er nieuws zou zijn. En dus begon ik maandag al mijn lessen met het uitleggen van de situatie thuis. Dat is confronterend maar ook zeker hoopvol, want dan zie ik een heleboel leerlingen die meeleven en belangstellende vragen stellen. En dat doet mij goed.

Afgelopen dagen ging het er vooral om of Manlief zou opknappen. Niet allen voor hemzelf, maar ook voor mij, want ik ging er bijna aan onderdoor. Door zijn blaasontsteking moest Manlief meerdere keren per nacht naar het toilet. Ik zit dan meteen rechtop, omdat ik bang ben dat hij valt. Nou ja, ik neem aan dat jullie dan ook snappen dat mijn nachtrust meerdere keren wordt onderbroken.

En tot overmaat van ramp werd ik woensdagmorgen wakker met kiespijn. Eerst maar naar mijn werk, daar gebeld, en gelukkig kon ik 's middags terecht. Nog gelukkiger was ik toen bleek dat er geïrriteerd tandvlees tussen twee kiezen zat en het dus niet nodig was om te boren of te peuren in kiezen. De tandarts maakte de boel schoon en gaf instructies om dat thuis verder door te zetten en opgelucht ging ik weer naar huis.

De volgende dag kwamen er leerlingen bij mij die vroegen hoe het was, omdat ze bang waren dat er iets ernstigs aan de hand was met Manlief, toen ik er woensdagmiddag ineens niet was. Fantastisch toch, die pubers.

Ondertussen is Manlief redelijk opgeknapt. Hij heeft geen last meer van de blaasontsteking en ook zijn benen werken alweer beter mee. De schatjes en ik staan geen doodsangsten meer uit als hij naar het toilet loopt en het toilet bezoek is sowieso drastisch afgenomen. Dat lucht op.

Ondertussen zijn we natuurlijk weer terug bij af, want het afbouwen van de prednison is jammerlijk mislukt. En hoe het nu verder moet weten we ook niet. De ergste spanning is weer voorbij, Manlief is weer redelijk stabiel, maar o die toekomst....... Welke kant gaat hij/het op?

52.214 Een klein beetje geluk.....

Ik had al een poosje het boek van DenDennis Geluk en Vrienden liggen en ik besloot om daar wat uit te haken. Het werden twee "Tiny best friends".

Het kikkertje is vergeven aan een collega die wel een opkikkertje kan gebruiken. Het varkentje wacht nog op een goede bestemming. En ik hoop dat ik een voorraadje van deze vriendjes kan opbouwen. Ten eerste omdat ik dan iets voorhanden heb, mocht het nodig zijn, maar vooral omdat dat betekent dat ik niet zoveel hoef uit te delen en dat er dus weinig mensen zijn die een opkikkertje nodig hebben.