Van hot naar her.......

Vandaag stond er geen wandeling op het programma, toch heb ik veel kilometers afgelegd vandaag en deze keer gelukkig niet te voet, want daar waren de afstanden toch net te groot voor. Hoewel, ik begon de dag met Mams in Zwolle op de Handwerkbeurs. Zwolle is nog wel te belopen, maar dan moet je geen andere dingen op het programma hebben staan......

Ik was wel benieuwd hoe het zou zijn om weer een evenement als dit te bezoeken en hoe de mensen zich zouden gedragen. Eenmaal de IJsselhallen binnen werden we een andere kant opgestuurd dan voorgaande jaren, toen we de hal waar de beurs nu werd gehouden, werd ons snel duidelijk waarom, deze hal was een stuk kleiner, de beurs zou dus ook wel een stuk kleiner zijn.

We besloten om, net als altijd achterin te beginnen. We zwierven heen en weer, maakten her en der een praatje, bekeken de dingen die we leuk en/of interessant vonden, genoten van het sfeertje en verbaasden ons over het feit dat het niet zo druk was.

Uiteindelijk deden we ook een aankoop, materiaal voor gehaakte lampionnetjes, het wordt nu eindelijk mooi weer, dus kan kunnen we maar beter ook zorgen voor sfeerverlichting voor buiten toch? Nu de uitvoering nog........

 

Nadat we zo'n beetje de hele beurs hadden bekeken was het tijd voor een workshop: dubbelzijdig Tunisch haken.

Even lekker zitten en wat freubelen. Het haken was leuk om te doen en biedt zeker mogelijkheden voor mooie projecten, zeker kleurige projecten. Maar of en wanneer dat wat gaat worden.....

 

 

Na de workshop waren we eigenlijk wel klaar met de beurs, daarom besloten we om buiten in het zonnetje onze lunch te eten. Daarna stapten we in de auto richting huis. Onderweg bedachten we dat we eigenlijk wel meer lampionnetjes wilden, maar dan hadden we meer materiaal nodig, we maakten dus een tussenstop in Staphorst, bij een grote winkelketen die bekend staat om het feit dat ze heel veel verkopen voor een kleine prijs. Daar vonden we iets wat lijkt op wat we al hadden. Maar eens zien of het gaat lukken om hier ook lampionnetjes van te haken.

 

 

Daarna ging de reis verder naar huis. Hier kon ik even een uurtje zitten voor ik verder mocht reizen, deze keer naar Leeuwarden, waar Dochterlief meedeed aan een danswedstrijd. Dochterlief had vooraf alles keurig geregeld voor Manlief, zodat hij, met rolstoel aanwezig kon zijn.

 

Het was de eerste keer dat ze een danswedstrijd had en het team had niet echt goed kunnen oefenen, omdat er elke keer weer meiden afhaakten, dus vandaag was het meedoen al de overwinning. En het allerbelangrijkste, Dochterlief heeft genoten.

En na dit bezoek aan Leeuwarden ging het weer huiswaarts voor een avondje Eurovisie Songfestival. Het was met recht een dag waar ik van hot naar her ben gegaan.....

52.386 De basis

Elke maand laat ik zien hoe mijn bu-jo van deze maand eruit ziet, maar voor ik het "mooie" kan doen, zit er al heel wat werk in mijn bu-jo. Het origineel is namelijk blanco, op de bullets na.

Ik maak zelf de complete indeling van de weken, oftewel de basis. Ik begin altijd met de bladzijdes nummeren.

Dan zijn er nog wat vaste onderdelen die ingevuld moeten worden. Bijvoorbeeld de jaarkalender en de legenda.

 

 

Ook zet ik met potlood bovenaan de bladzijde wat er op die bladzijde moet komen, zodat ik minder snel fouten maak. En dan begint het grote werk, de indeling van de weken uitzetten.

De eerste week van mijn nieuwe bu-jo.

Nou ja, en dat dan nog 51 keer.......

Gouden verrassing

Afgelopen dinsdag waren Paps en Mams vijftig jaar getrouwd en omdat ze toen weg waren vanwege een kleine vakantie, zorgden mijn zussies en ik voor een kleine verrassing bij thuiskomst.

Donderdagavond deden we de eerste voorbereidingen, ballonnen blazen........

 

 

Vanmorgen plaatste ik met Dochterlief de boog voor hun huis, zodat Paps en Mams bij thuiskomst verrast zouden worden. 

En de verrassing is geslaagd, Paps en Mams blij en hun drie dochters blij. En nu gaan we voor wat extra jaren erbij!!! Gefeliciteerd Paps en Mams.

Opruimwoede

De afgelopen drie dagen ben ik zwaar aan het opruimen geweest. Zo zwaar dat ik amper foto's genomen heb, maar ik kan met de hand op het hart beweren dat ik me het schompes heb gewerkt. Gelukkig voor mij was de Wandelkerel thuis en hoewel hij ook een paar dagen bij het oude vertrouwde dierenpension heeft gewerkt, heeft hij mij ook nog twee middagen geholpen.

Vorig weekend had ik, samen met de Wandelkerel en vriend Danny, al de helft van de zolder leeggehaald. Al deze dozen en bakken hadden tijdelijk opgeslagen gestaan op onze oude slaapkamer (ook wel de chillkamer genoemd). Nu haalde ik al deze bakken en dozen naar beneden zodat ik samen met Manlief alles kon sorteren. We maakten vier stapels: afval voor in de ondergrondse container, afval voor de textielcontainer, afval voor het afvalverwerkingsstation en spullen voor de kringloop.

De eerste lading die het huis verliet, was het textiel, een kofferbak vol.

Na het sorteren bleven er drie bakken over die de weer terug mochten naar de zolder.

De dinsdagmiddag bracht ik met de Wandelkerel door op de zolder. De helft die nog volstond bevatte kampeerspullen en oude meubelen. Die keken de Wandelkerel en ik na. Alles wat bewaard moest blijven, plaatsten we tijdelijk op het lege deel en alles wat weg moest brachten we eerst een verdieping lager. Toen ook dat deel door de zeef was gegaan, kreeg alles weer een nette plaats. Daarna haalden we alles wat weer naar de zolder moest ook weer naar de zolder en daarna kon de vlizotrap ingeklapt en het luik dicht. Zolder weer netjes, de Wandelkerel en ik flink wat blauwe plekken rijker.

Nu moest alles wat in de chillkamer stond nog een verdieping naar beneden en naar de schuur. Toen we dat hadden gedaan, waren de Wandelkerel en ik er voor de dinsdag helemaal klaar mee.

Woensdagmorgen stond deel drie op het programma, het sorteren van alles wat er nog stond voor de kringloop of het afvalverwerkingsstation. Dat leverde twee ritten naar het afvalverwerkingsstation op. De eerste deed ik alleen, alleen spullen voor het gratis veld. Bij de tweede rit kreeg ik hulp van de Wandelkerel. Hij kon toen hij terugkwam van zijn werk, direct instappen. Kofferbak en aanhanger lagen vol, hierbij had ik hulp gekregen van de buurman. Fijn zo'n goede buur.

 

Op zolder vond ik ook nog een doos vol kaartjes uit de periode december 2011-maart 2012. Toen was Manlief dus echt heel erg ziek. Manlief heeft minstens twee uur lang alle kaartjes en brieven zitten doorkijken en de meest bijzondere las hij aan mij voor. Deze doos is weer naar zolder gegaan, de inhoud is te bijzonder.

 

Nadat alles wat moest naar het afvalverwerkingsstation was gebracht, reorganiseerden de Wandelkerel en ik alles wat er nog stond voor de kringloop. Het duurt helaas een paar weken voor dit opgehaald kan worden, maar we willen tot die tijd natuurlijk wel fatsoenlijk kunnen bewegen in de schuur en in de bijkeuken.

 

En nu ben ik kapot en een heleboel blauwe plekken en flink spierpijn rijker. Maar vooral ben ik heel blij dat er zoveel zooi uit ons huis vertrokken is.

52.385 Bu-jo mei

En na al die wandelavonturen is het nu weer tijd voor een 52-blog. En omdat het de eerste zondag van mei is, is dat dus mijn bu-jo van mei.

Vogeltjes dus......

Pieterpad (net voorbij) Holten-Vorden

Als ik wakker word, is de zon nog net niet boven de bomen uit, maar tegen de tijd dat ik mij heb aangekleed en mijn toilet heb gemaakt wel.

 

Ik leg het een en ander te dragen op de goud-zilverdeken en zo kan ik vandaag alles redelijk droog inpakken. Om half negen loop ik de camping af om vervolgens een paar honderd meter verder het Pieterpad weer te betreden.

 

 

Ik loop richting de A1, daar moet ik zo overheen, en dan bedenk ik me dat ik die weg al sinds mijn aankomst op de camping continue op de achtergrond heb gehoord als een soort ruisen op de achtergrond. Na de oversteek verdwijnt dat geruis ook weer langzaam.

Ik geniet van het prachtige pad langs de Schipbeek, het lijkt net een erehaag met de bomen aan weerszijden. Na de Schipbeek is in het landschap heel duidelijk te zien dat ik de Achterhoek ben binnen gewandeld. Groene weilanden, veel bomen en na een paar kilometer het bos van Landgoed Verwolde. Net voor het bos is er weer zo'n fantastisch rustpunt, met toilet. En omdat ik alweer een krappe twee uur onderweg ben, is dit een uitgelezen kans. De rugzak gaat af, de waterkoker gaat aan en het toilet wordt bezocht en dan is het tijd voor thee. En om dan maar even in het thema van oude liedjes/teksten te blijven: "Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen....". Een stoel, een kopje thee, het zonnetje en een prachtig uitzicht.

 

 

Door het bos kwam ik uiteindelijk bij Huis Verwolde en na enige twijfel besloot ik om toch het ommetje te maken langs de Dikke Boom. Het pad naar die boom toe is in ieder geval al mooi, dus wat dat betreft had ik al geen spijt. Maar wat ik nu van de Dikke Boom moet vinden, vind ik lastig te zeggen. Hij is inderdaad heel dik, hij is heel oud en daardoor bijzonder, maar het is zeker geen mooie boom.

 

 

Ik maakte het ommetje langs de Dikke Boom af en pikte de route weer op, verder door het bos van het Landgoed en daarna een uitgesleten pad langs akkers om uiteindelijk uit te komen op een asfaltweg richting Laren. Van Hilly had ik de tip gekregen om bij de bakker in Laren een Pieterpadkoek te bestellen, dus ik zocht even uit waar ik de bakker kon vinden. Bij de bakker kon ik buiten in het zonnetje zitten en daar genoot ik van een kopje thee en een, inderdaad heerlijke, Pieterpadkoek. Ik kan er weer even tegenaan en vervolgde mijn weg, op naar het eindpunt van vandaag, station Vorden.

 

 

Het ging heerlijk voort over een asfaltweg tussen landerijen en bos en voor ik het wist was ik al bij het Twentekanaal. Bij de oversteek zag ik Lochem in de verte, maar op het kanaal zelf was het rustig. Net voorbij de Berkel ging ik het bos weer in, Landgoed Velhorst. Hier ging het continue rechtdoor over het onverharde pad. Even later zag ik een bankje op een heuveltje met daarachter wat bosjes, een mooie plek voor een (sanitaire) stop. Ik geniet nog even van het uitzicht, zwaai nog even naar passerende wandelaars en ga dan weer verder.

 

 

Ik blijf het onverharde pad volgen tot Het Enzerinck, een van de vele kastelen in de omgeving van Vorden. Na dit kasteel krijg ik van een groepje wandelaars de vraag of ik ook de route met de witte pijlen heb gezien. Nu heb ik de afgelopen dagen pijlen in alle kleuren van de regenboog gezien en ook witte, maar ik heb geen idee meer wanneer ik die witte pijlen voor het laatst heb gezien. Ik kan ze dus niet helpen.

 

Vervolgens loop ik langs kasteel Den Bramel. Hier stond een groepje fietsers waar ik ook nog even mee in gesprek raakte. Vanaf kasteel Den Bramel is het nog een klein stukje naar het station. Als ik daar aankom moet ik een half uur wachten op mijn trein. Een goed moment om op het tegenoverliggende terras een drankje te nemen.

 

 

Mijn Pieterpadvijfdaagse zit erop, wat heb ik enorm genoten van deze dagen met mijzelf.