Quarantaine

En toen gebeurde het onvermijdelijke, woensdagmiddag kreeg ik op mijn werk een telefoontje van de Wandelkerel dat hij van vrienden waar hij zaterdagavond was geweest, keurig volgens de coronaregels en vooraf allemaal negatief getest, een berichtje had gekregen dat een van hen positief was getest. Hij had gelijk een zelftest gedaan en ook hij testte positief. De afspraak bij de GGD was al gemaakt, maar omdat hij maandagavond vanuit huize "Wandelen en meer..." was vertrokken, moest hij ook ons inlichten.

Overleg met mijn leidinggevende wees uit dat ik direct naar huis moest en dat de rest van het gezin in quarantaine moest. Dat betekende dus de Wandelkerel in Arnhem, Dochterlief in Leeuwarden en Manlief en ik in Nijeveen. Ik liet dus met gezwinde spoed de school achter mij en ging naar huis. Dat gold ook voor Dochterlief, Manlief en de Wandelkerel waren al daar waar ze zijn moesten.

Eenmaal thuis begon het grote uitzoeken, raadplegen en telefoontjes plegen. Al snel werd duidelijk dat de kans dat de Wandelkerel ons had besmet heel klein was, maar we wilden natuurlijk geen risico lopen om anderen te besmetten, dus bleven we keurig thuis.

Omdat de Wandelkerel maandagavond was vertrokken mochten wij al op zaterdag testen, vijf dagen na het laatste contact. Dus dochterlief maakte een afspraak in Leeuwarden en Manlief en ik in Meppel en verder zaten de de tijd uit. Ik gaf nog wat online lessen, zorgde voor een boodschappenlijstje, zodat Mams voor de boodschappen kon zorgen en rommelde verder wat in huis. Op de een of andere manier kwam er niet veel uit mijn handen, het voelde alsof ik spijbelde, toch raar hoe dat werkt.

Voor Manlief veranderde er niet veel, behalve dan dat hij niet naar de fysiotherapeut kon. De Wandelkerel had zijn studentenverdieping voor zich alleen, zijn huisgenoot verbleef voor de zekerheid ergens anders en hij bestelde zijn boodschappen via de snelbezorgdienst, zodat hij fatsoenlijk te eten had, toen hij daar weer zin in kreeg. Hij is namelijk een paar dagen flink ziek geweest, maar gelukkig niet benauwd of zo ziek dat we ons zorgen maakten. Ook beschikt hij over een balkon, dus hij kon toch even naar buiten af en toe.

 

Voor Dochterlief lag de situatie anders. In Leeuwarden geen snelbezorgdienst, haar eten raakte op en zij heeft geen balkon, dus zij heeft een aantal dagen in haar eentje op twintig vierkante meter gebivakkeerd. Voor iemand die graag mensen om zich heeft en die van hoge pieken en diepe dalen is, was dat best een uitdaging. Gelukkig zijn de technische middelen zodanig dat we regelmatig contact met elkaar hadden, lang leven de Whatsapp-groepsgesprekken.

 

Zaterdagavond kregen Manlief en ik de testuitslag, allebei negatief gelukkig. Dochterlief moest nog wachten tot vanmorgen, maar ook zij kreeg toen een negatieve testuitslag. Met gierende bandjes kwam zij naar Nijeveen. Binnen anderhalf uur na het telefoontje waarin ze haar testuitslag deelde, stond ze op station Steenwijk. Eenmaal thuis knuffelden we haar plat en kreeg ze wat lekkers te eten. Ze leefde weer helemaal op.

 

De Wandelkerel knapt ook weer snel op, al moet hij nog wel wachten tot donderdag voor hij weer "los" mag. Hij zal het dus tot die tijd met onze digitale aanwezigheid moeten doen. Gelukkig loopt deze eerste kennismaking met het coronavirus voor ons goed af.

52.368 Nog meer blokjes.....

En hier zijn weer vier blokjes:

 

 

Het einde van het tijdperk Oase

De trouwe lezer weet dat ik tijdens de N4D en tijdens mijn enige DoTo gebruik heb gemaakt van een rustpost die door velen, en dus ook door mij, de Oase wordt genoemd. Een rustpost dit in de loop der jaren een beetje uit de hand gelopen is.

 

Eric begon deze rustpost in 2008 als rustpost voor zijn vrouw Carla en elk jaar kwamen er een paar mensen meer tot er in 2019 ruim HONDERD mensen een warm welkom, een zitplek en versnapering vonden daar. Dat betekende natuurlijk voor Eric, en ondertussen ook voor Carla die door blessures zelf niet meer kon deelnemen en dus Eric terzijde stond, een enorme voorbereiding die al ergens in december begon met het aanvragen van vergunningen. Het hele jaar waren ze wel bezig met de voorbereidingen op de N4D.

Nu na twee jaar zonder vierdaagse ontving ik vandaag het volgende bericht:

Na 2 jaar geen 4Daagse, heb ik een besluit genomen om de verzorgingspost De OASE niet voort te zetten.
Ik/we hebben van de jaren die we met de post langs de kant stonden ervaren als een geweldige en energie gevend ding.

Veel vriendschappen opgebouwd, waarbij veel gelachen en ook gehuild is.

Het was hard werken en veel voorbereiden, zoals inkopen en vergunningen regelen.
Begonnen als verzorging voor Carla, en dat is in der loop der jaren een beetje uit de hand gelopen.
De opbrengst van de fooienpot was elke keer weer een geweldige motivatie om door te gaan, er zijn diverse stichtingen verblijd met een groot bedrag door jullie allemaal.

Niet alleen voor de 4-daagse maar ook voor de DOTO geldt dat we daar mee stoppen, ook daar hebben we genoten van jullie aanwezigheid en leuke contacten. Vooral de laatste jaren dat we bij de eerste post de beschikking hadden van een echt toilet, bij hele lieve mensen die ons dat aanboden.
We zullen het best wel gaan missen, maar er zijn ook andere dingen die we nog graag willen doen.
Voor een iedereen het aller beste, en we zullen elkaar gerust nog weleens zien of spreken.

Dat was wel even een schok. Er schoten allerlei herinneringen door mijn hoofd. De eerste jaren, toen Eric nog niet wist waar hij precies zou staan, kregen we een SMS als hij een plekje had gevonden en in dat SMS-je stond ook wat er op het menu zou staan. De laatste jaren stond de plek vast en het menu ook.

 

Op dinsdag net voor Elst, met hanensoep op het menu. Op woensdag in Wijchen, net na de spoorwegovergang, met pannenkoeken op het menu. Op donderdag op de zevenheuvelenweg, met op het menu een broodje knakworst en op vrijdag op het punt waar de dertig en veertig kilometer samen kwamen met gehaktballetjes en voor de Wandelkerel altijd iets extra's uit de restjes van de voorgaande dagen. Ook was de Oase op vrijdag het punt waar Mams, de Wandelkerel en ik elkaar ontmoeten om de laatste kilometers gezamenlijk af te leggen. De Oase hoort bij de N4D. En los van het feit of en wanneer de N4D weer door zal gaan, zal de Oase er niet meer zijn en dat is slikken.

 

Want zal het een gemis zijn voor de wandelaars. Niet meer dat ene punt om naar uit te kijken, dat ene punt waar zeker was dat je kon zitten, dat je wat te eten en te drinken kreeg. Ja kreeg, Eric en Carla wilden niet beter worden van de Oase. Er stond een fooienpot op tafel en daar kon ieder naar eigen inzicht en draagkracht een bijdrage in doen. En het bedrag dat overbleef nadat alle kosten eraf waren gehaald, ging standaard naar een goed doel. Ook de Wandelkerel is in 2013 dat goede doel geweest. En dus is het gemis er niet alleen voor de wandelaars maar ook voor de goede doelen.

 

In de afgelopen jaren is de Oase voor mij van alles geweest. Sowieso een punt om naar uit te kijken, een ontmoetingsplaats met veel bekenden en enkele onbekenden, een rustpunt in de hectiek die N4D heet, de plek om een aai over je bol te krijgen of een schop onder je kont, een plek om te lachen, een borrel te drinken op de goede afloop, om vrienden te ontmoeten of nieuwe vrienden op te doen en in 2013 de plek waar ik tranen met tuiten huilde op de schouder van Carla en de plek waarvan ik wist dat je er nooit alleen wandelde, You'll never walk alone.

 

De hele wereld staat op zijn kop, er zijn veel dingen die nooit meer zo zullen zijn als in 2019 en vergeleken daarmee valt het verdwijnen van de Oase onder klein leed, maar toch, ook de N4D zal nooit meer zo zijn als in 2019. 

 

Eric en Carla en alle andere vrijwilligers van deze Oase, bedankt voor alle onvergetelijke momenten.

 

52.366 Bu-jo december

En het is weer de eerste zondag van de maand, dus een bu-jo-blog deze keer.

 

 

En dan nu die 2 ervoor

Vandaag was er weer sprake van een mijlpaal in Huize Wandelen en meer... Manlief en ik werden vandaag ouders van onze tweede twintiger. En man, dat betekent dan ook iets voor onze leeftijd. Als je jongste kind twintig wordt, ben jij dat zeker niet meer....

Maar genoeg over ons, want het middelpunt van deze dag is natuurlijk het feestvarken, Dochterlief. En voor het eerst in twintig jaar begin haar verjaardag niet in Huize Wandelen en Meer. Dus geen stuiterende dochter heel vroeg aan ons bed, geen cadeautjes uitpakken in ons bed, geen gezang voor het ontbijt, geen gehaast om alsnog op tijd op school te komen (met traktatie), maar slechts een vroeg appje in afwachting van een reactie.

Die reactie kwam na één uur en een kwartier en toen was het pas 8.35 uur. Na dit digitale contact begon het wachten op de echte knuffel en felicitaties. Die vonden uiteindelijk plaats op het station van Steenwijk om een uur zes 's avonds in het bijzijn van enkele klasgenoten.

En de aanvang van jouw verjaardag is niet de enige verandering van het afgelopen jaar. Na een kortstondig avontuur in Groningen, begon je dit jaar opnieuw aan een op kamers avontuur, deze keer in Leeuwarden. En dit avontuur heeft (gelukkig) een heel ander verloop dan het avontuur in Groningen. Geen verdrietige appjes, geen twijfels, geen telefoontjes van een huilend meisje, maar juist enthousiaste berichten, trots over behaalde resultaten en telefoontjes van een jonge vrouw die met volle overtuiging van haar opleiding geniet en die plannen maakt voor nu en later.

Wat heb jij het afgelopen jaar veel geleerd. Waar je in eerste bleef volhouden dat het een verloren jaar was, omdat je geen opleiding volgde en "alleen maar" werkte, besef je nu dat dat jaar ontzettend veel heeft gebracht. De ervaring en mensenkennis die je hebt opgedaan in jouw werk en tijdens jouw vrijwilligerswerk hebben je een hoop gebracht. En nee, dat zijn geen dingen die je in cijfers of resultaten kunt neerzetten, ze zijn zo waardevol dat ze niet te meten zijn, het zijn de dingen die jou als mens uniek maken, die jou jou maken.

En gelukkig blijf je jou, je trekt je niets aan van wat hoort. En dus is roze nog steeds jouw lievelingskleur, bij voorkeur met glitter, is een eenhoorn nog steeds jouw lievelingsdier, is jouw eenhoorn-onesie nog steeds jouw lievelingskledingstuk, met daaronder de roze gebreide sokken van oma/Wandelmams, speel je zo vaak als mogelijk yahtzee met je vader, dans je op het schoolplein, of in de tuin, maak je zodra het kan jouw functie als Dramaqueen waar, wil je waar het kan anderen helpen en ga je nog steeds over hoge pieken en diepe dalen.

Maar waar je echt trots op mag zijn, is dat je afgelopen jaar geleerd hebt om niet bij de pakken neer te gaan zitten en die diepe dalen al snel weer achter je te laten, terwijl je nog steeds met volle teugen geniet van de hoge pieken.

Meisje, wat zijn je vader en ik trots op je. Ga door met leven op jouw manier, dus dans met roze glitters, eenhoorns, roze gebreide sokken, maar laat ons vooral deel uitmaken van dit alles. Luv U, to the 🌙 and back.

Ja, ik weet het, arme kat, maar het geeft wel aan hoe het zit met die eenhoorns.

52.366 Nieuwe blokjes

En hier weer een aanvulling op de collectie blokjes.

 

 

Toch nog een werkweek

Na lang wikken en wegen, twijfelen en overdenken gingen we afgelopen week toch op werkweek met onze vierde klassen. Geen buitenlandse bestemming, maar Rotterdam en Den Haag stonden op de planning, met een verblijf in Stay Okay Dordrecht.

Het programma had voor elk wat wils, hieronder een kleine greep uit de activiteiten.

 

Een bezoek aan het Maritiem museum, met een ijsje na afloop.

Een wandeling door Rotterdam, onder andere langs de Laurenskerk, het Witte Huis en de kubuswoningen, die eindigde bij de Markthal. Daarna tijd om te shoppen en te eten en vervolgens een voorstelling van Ali B.

 

Pas toen werd het tijd om naar het Stay Okayhotel te gaan, dag één zat erop.

Na een uitgebreid ontbijt stond vandaag Den Haag op de planning. Het Mauritshuis, een stadwandeling, shoptijd en als afsluiter het Tikibad. Voor we op pad gingen langs "Testen voor toegang" voor degenen die niet gevaccineerd was, zodat iedereen een toegangscode had. En ja, dit is allemaal in goed overleg gegaan met de betrokkenen.

Na het Tikibad was er alleen nog een mogelijkheid om te gaan eten bij een MacDonalds. Een van de leerlingen verzuchtte dat ze nu, alleen voor het eten, wel even naar huis wilde om gewoon de boontjes van haar moeder te eten, gewoon groente.

Via de Maasvlakte, ook in het donker vol in bedrijf, ging het weer naar Dordrecht.

Over de nacht zeg ik niet te veel, maar laten we het erop houden dat niet iedereen evenveel geslapen heeft.

De derde dag begon in de Kuip, daarna weer een rondje winkels om te shoppen en/of te lunchen. Vervolgens naar Miniworld en het depot van Boijmans van Beuningen om te eindigen op de pannenkoekenboot.

We eindigden de dag met een wandeling door Dordrecht, met behulp van mijn wandelvriendin Larissa.

En of er deze nacht veel meer geslapen is, weet ik niet, maar het was wel een heel stuk rustiger.

De volgende dag moesten we door omstandigheden, een zieke leerling, eerder terug gepland, maar gelukkig hadden we al drie hele mooie dagen gehad.

En wat zijn we blij dat we de werkweek hebben kunnen laten doorgaan, we hebben onze leerlingen deze ervaring kunnen geven, nadat ze de laatste jaren zoveel hebben moeten missen. Hopelijk is het voor hen later een mooie herinnering.