52.441 Read2Me

Er is op dit moment in onderwijsland veel gaande met betrekking tot de leesvaardigheid van 15-jarigen, het zogenaamde PISA-onderzoek. En man, wat doet dat zeer, ik geef met hart en ziel les in de Nederlandse taal, maar in mijn eentje kan ik natuurlijk geen ijzer breken...

De zorgen gaan zo ver dat ik zelfs gebeld (vanaf 1:41:24) werd door Omrôp Fryslan over het gebrek aan leesvaardigheid onder de jongeren en over eventuele oplossingen. Helaas heb ik de oplossing nog steeds niet gevonden.... Dat geldt ook voor mijn collega Marijke, die voorafgaand aan mijn interview een journalist van Omrôp Fryslan op school ontving.

Natuurlijk maken Marijke, ikzelf en onze collega's van de sectie Nederlands ons zorgen over de leesvaardigheid van de jongeren. We proberen dan ook op diverse manieren om onze leerlingen enthousiast te maken voor lezen. Een van de manieren om dat enthousiasme aan te wakkeren is de voorleeswedstrijd Read2Me. Wij laten alle leerlingen die in de eerste klas zitten een stukje voorlezen uit een boek naar keuze. Het wedstrijdelement zetten wij vooral in op het delen van boekervaringen, dus het gaat niet om het voorlezen, maar het gaat om het waarom. Waarom lees je voor uit dit boek, waarom lees je dit stuk voor, waarom vind je dat anderen dit boek zouden moeten lezen, waarom,  waarom, waarom, waarom.... Vervolgens kiezen de leerlingen uit de klas hun "kampioenen", welke twee leerlingen kunnen hun boodschap het beste overbrengen. En dat gaat dus niet alleen om het voorlezen zelf, maar ook om de motivatie, om de spanning in het voor te lezen deel en om de emotie die wordt meegeven. En elk jaar weer verbazen wij, docenten Marijke, Jan en ik, ons over het vermogen van de leerlingen omdat goed in te schatten.

Na de klassenfinales volgt er een schoolfinale. Uit elke eerste klas doen er twee leerlingen mee aan de schoolfinale, de jury bestaat uit twee docenten en de twee winnaars van het jaar daarvoor. En dan kom ik nu dus eindelijk bij het creatieve en dus 52.-deel. Ik maakte namelijk ook dit jaar weer de prijsjes. Lang leve de theeblikken, Canva en waxzegels.....

En dat de prijsjes op werden gewaardeerd bleek wel uit het feit dat ik op de finaledag de hele dag de deelnemers met het blik in hun handen door de school heb zien lopen.

En nu op naar de regiofinale, want lezen is het lekkerste dat er is, dat werd in 1983 al gezegd.....

52.440 Bu-jo februari

Ik heb lang getwijfeld of ik dit thema zou gebruiken voor mijn bu-jo. Ik heb al eerder gedichten als thema gebruikt, maar dit gedicht is, in mijn ogen, een gedicht waar je zorgvuldig mee om moet gaan. Uiteindelijk heb ik besloten om het wel te gebruiken, ik weet van mijzelf dat ik de waarde van dit gedicht besef, zeker na het lopen van de Vierdaagse van de IJzer in 2011. Het gaat om het gedicht "In Flanders Fields". Er is veel informatie te vinden over dit gedicht en de omstandigheden, onder andere hier en hier.

Om het gedicht eer aan te doen, hield ik de uitvoering zo eenvoudig mogelijk, ik tekende de Poppies op alle bladzijden.

Normaal gesproken denk ik er niet zo heel veel bij na, als ik mijn bo-jo maak, maar nu vond ik het moeilijk om te bedenken wat ik zou doen met de mood tracker, zeker in de huidige tijd, waarin oorlog op grote en kleine schaal, (helaas) weer een grote rol speelt. Uiteindelijk koos ik voor de Poppies in de knop.

Laten we hopen dat al die knoppen mogen uitgroeien tot iets moois........

Verslag van een vrijdag...

De vrijdag is mijn regel-, boodschappen-, afspraken-, huishoud- (met stip onderaan) en Manliefdag. Oftewel mijn vrijdagen zijn zeer goed gevuld. En dat was vandaag niet anders.

Voor de lunch deed ik al twee keer boodschappen, een keer voor onszelf en een keer voor schoonpapa. Gelukkig was ik met het koffiemoment thuis. Dat was gelukkig omdat beide schatjes ook al thuis waren en de koffiemomenten wil niemand hier missen. We praten bij, nemen het nieuws door, nemen elkaar in de maling, maken plannen, bespreken de komende dagen en genieten vooral van elkaar.

Na de lunch konden we (eindelijk) de nieuwe auto van Manlief ophalen. Dat deden we met zijn vieren, maar dat was puur een logistieke beslissing. Dochterlief en ik waren al heel lang niet bij dat Zweedse warenhuis geweest en we hadden al ruim een week geleden afgesproken dat daar heen zouden gaan, maar mijn auto was natuurlijk nodig om die van Manlief op te halen. We gingen dus met zijn vieren naar de garage en twee-aan-twee weer verder.

 

De mannen reden, met een omweg, naar huis. Dochterlief en ik gingen naar Zwolle voor een bezoek aan dat Zweedse warenhuis.......

In de auto kletsten Dochterlief en ik lekker bij en dat ging daarna gewoon door. We troffen een evenbeeld van de Wandelkerel, niet qua uiterlijk, maar wel qua uitstraling. De Wandkerel kon gelukkig leven met deze vergelijking, hij is tenslotte voor ons een echte knuffelbeer......

Dochterlief had het al de hele week over de Zweedse balletjes en dat ze die wilde eten, maar helaas waren die balletjes alleen te bestellen als compleet menu en dat was haar teveel, ze koos dus voor iets anders...

We deden onze inkopen en met een kofferbak vol reden we weer naar huis. Ik kocht vooral dieptelijsten, daar heb ik de nodige plannen mee, Dochterlief deed een andere, zeer noodzakelijke aankoop....

Maak kennis met Octavianus, roepnaam Octaaf.........

De kok van vandaag was de Wandelkerel, hij maakte quesadilla's voor ons. Terwijl hij in de keuken stond, controleerde ik nog even mijn werkmail, al kreeg ik tijdens mijn werkzaamheden wel bezoek van ons nieuwe gezinslid...

We sloten de avond af, met ons vieren op de bank onder een dekentje, met kaarsjes en een van onze favoriete tv-series.

Soms is het zo simpel om gelukkig te zijn.......