Toch weer wachten.....

Vandaag had ik een drukke dag. Omdat de wifi in mijn tijdelijk onderkomen nog steeds niet werkte ben ik maar eens gaan uitzoeken waar dat in zat. Het bleek om een storing te gaan in een klein deel van de accommodatie en hoewel er hard naar een oplossing was gezocht, was er nog geen reden gevonden voor de storing. En dus heb ik overplaatsing aangevraagd. Ik wilde naar een deel waar wel wifi is en dan ook maar gelijk het weekend bijboeken. Want dat Manlief ook het weekend moet blijven is nu wel duidelijk.

Gelukkig kreeg ik alle medewerking en toen moest er verhuisd worden en daar gaat toch altijd meer tijd in zitten dan gedacht. Ik liep een paar keer heen en weer, liet de boel netjes achter en bracht toen de sleutels van de eerste locatie terug. En toen wilde ik even ontspannen en omdat ik nu weer internet heb, besloot ik om de eerste aflevering van "Moordvrouw" terug te kijken. Die waren we zondag helemaal vergeten.

Daarna was het tijd om naar Manlief te gaan. Hij had een rustige dag gehad. Het spoelen van de long gaat goed en daarom is besloten om af te wachten tot maandag om eventueel de chirurg in te schakelen. Dat is natuurlijk positief nieuws, want dat betekent dat het goed gaat, maar we zijn het wachten zo enorm zat. Daarnaast wordt Manlief morgen getest op tbc. Er zijn symptomen die wijzen op tbc. Er wordt gekeken of Manlief tbc heeft of heeft gehad. Waar en hoe hij dat ooit opgelopen moet hebben, daar hebben we geen idee van, maar we weten wel dat er eind 2011, toen Manlief ook in het AMC lag ook gedacht is aan tbc. Ook dit is dus weer afwachten.

En er is nog één ding waar we op moeten wachten. En dat is misschien nog wel het lastigste. Morgen komen onze schatjes naar Amsterdam en dan kunnen we eindelijk weer met ze knuffelen en praten. Want ondanks alle medeleven, goede zorgen en social media is er niets leuker dan fysiek bij elkaar zijn. Wat zal de dag morgen lang duren...

Wachten, wachten

Weer problemen met WiFi hier, dus nu een kort verslag via de telefoon. Mocht er morgen weer WiFi zijn, dan volgt een uitgebreider verslag.

Het spoelen van de long is vandaag gelukt, meerdere keren. Er is veel vocht verwijderd. Toen ik het ziekenhuis verliet, zat er ruim twee liter vocht in de opvangbak.

Op de longfoto was te zien dat er nog veel vocht zit. Morgen wordt de situatie opnieuw beoordeeld en als er dan nog vocht zit, wordt sowieso de chirurg erbij gehaald. Als er te lang vocht achter de long zit, is de kans op beschadiging en dus functieverlies erg groot en dat wil men natuurlijk voorkomen. Verder was het een rustige dag voor Manlief.

Ikzelf werd vanmiddag aangenaam verrast door een oud-klasgenoot van de basisschool. Hij woont in de buurt van Amsterdam. Via Facebook hadden we alweer contact en vanmiddag nodigde hij mij uit om een bakkie te komen doen. En zo zagen wij elkaar na bijna 30 jaar weer terug. Bijzonder. Na een paar aangename uurtjes vertrok ik richting AMC. Bedankt lieve oud-klasgenoot.

Vandaag gelukkig positief nieuws, omdat het gelukt is om de long te spoelen. Nu morgen weer afwachten wat de dag ons brengt.

Een achtbaan

Hoewel ik had beloofd dat ik gisteren hier al van me zou laten horen, is dat helaas niet gelukt. Dat lag niet aan mij, maar aan een kapot modem in mijn tijdelijke onderkomen. Daarnaast missen er nog een paar verslagen van december, die hoop ik later nog toe te voegen, maar nu gaat het eerst om het nu. En het nu betekent dat Manlief gisteren is overgeplaatst van het streekziekenhuis naar het AMC.

De reden van zijn overplaatsing is dat er een abces bij zijn rechterlong zit en omdat er al eerder longonderzoek in het AMC is gedaan en omdat Manlief sarcoïdose heeft, is hij beter op zijn plek in het AMC. En wat we allemaal hebben meegemaakt?

Maandagmorgen om 11 uur werd Manlief door de ambulancedienst opgehaald om vervoerd te worden naar Amsterdam. Ik volgde in mijn eigen auto, omdat ik in de buurt van Amsterdam een tijdelijk onderkomen heb gevonden en ik zo onafhankelijk ben. Nog voor één uur waren we op de afdeling, we hadden een zeer voorspoedige reis. Eenmaal op de afdeling begon het grote wachten. En hoewel het al met al best meeviel, lijkt wachten altijd lang te duren. Toen we aankwamen was de verpleging net bezig met de ronde en we moesten dus even wachten tot ze daar mee klaar waren. Manlief kreeg nog een lunch, maar ik niet, dus ik besloot om even naar beneden te lopen om broodjes voor mezelf te halen. Toen ik terugkwam, zat een verpleegster net bij Manlief om alles door te nemen. En terwijl zij daar mee bezig was, kwam ook de zaalarts, met een aantal coassistenten bij Manlief aan het bed. Ineens was het dus een drukte van belang. De zaalarts besprak met ons het verloop vanaf vorige week dinsdag, bekeek de drain, luisterde naar de longen, klopte op de rug van Manlief (zelf ik hoorde duidelijk verschil in het geluid tussen de rechterkant en de linkerkant) en nam alle papieren mee om die te bekijken. De zaalarts is een longarts in opleiding en later op de middag zou hij met zijn supervisor terugkomen om samen zijn bevindingen met ons te bespreken. Ik besloot te wachten tot dat moment.

Rond half vijf kwam de zaalarts in gezelschap van zijn supervisor en een aantal coassistenten weer binnen. Er werd weer geluisterd, geklopt, gevraagd en gevoeld. Wat vooral opviel was dat het slangetje van de drain zo smal was. Manlief legde uit dat het in het ziekenhuis niet was gelukt om een grotere slang in te brengen. Het vlies was heel hard (dit duidt op een ontsteking die er al langer zit) en een grotere slang wilde er niet door. Verder zag alles er netjes uit. Er zou gespoeld gaan worden met een zoutoplossing, zodat daarna medicijnen konden worden ingespoten in een schoon mogelijke omgeving. Daarnaast wilden de artsen een nieuwe longscan, deze zou zo spoedig mogelijk gemaakt worden.

Nadat de artsen waren vertrokken besloot de verpleegster om direct te gaan spoelen. Dat lukte jammer genoeg niet. De zoutoplossing druppelde zeer langzaam naar binnen, terwijl dat normaal gesproken veel sneller gaat. Tijd dus om de arts nog een keer te roepen. Het vermoeden was dat de drain verstopt zat en het doorspuiten van een drain mag alleen door een arts worden gedaan. De arts was er snel en helaas bracht het doorspuiten niet het gewenste effect, maar het liep wel sneller. Ik besloot om nu maar eens te vertrekken. Ik was het zat en wilde naar mijn tijdelijk onderkomen. Ik liet Manlief achter en stapte in de auto. Tja, dat was misschien toch niet zo slim gekozen. Probeer rond half zes Amsterdam maar eens te verlaten. FILE!!!!!

Later dan verwacht, maar wel blij, bereikte ik mijn voorlopige thuishaven. Ik was er nog maar net toen ik een appje kreeg van Manlief. Het doorspoelen was niet gelukt, het vocht ging er wel in, maar kwam er niet uit. En dus had de verpleegster met behulp van een spuitje alle vocht weer terug gezogen. Er moest dus een andere oplossing komen. Maar eerst stond de longscan op de planning. Deze werd om negen uur nog gemaakt. Na afloop liet Manlief weten dat hij weer terug was op zaal en toen was het bedtijd.

Dinsdagmorgen begon met het bericht dat de excursie van Dochterlief niet doorging vanwege de gladheid, zij was voorlopig de eerste twee uur vrij, met uitzicht op een vrije dag. De Wandelkerel was wel vertrokken naar school en kreeg op school te horen dat hij vrij was. En toen kon hij dus weer terug naar huis. Met vallen en opstaan is hij redelijk ongeschonden weer veilig thuisgekomen. Ondertussen kreeg ik ook bericht van Manlief. De poliklinische afspraak met de neuroloog kon gewoon doorgaan en ik werd dus om kwart over elf in het ziekenhuis verwacht. Voor die tijd krijgt Manlief een nieuwe, grotere, drain en zo lijkt  alles weer geregeld. Lijkt, want als ik in het ziekenhuis ben aangekomen, belt Manlief dat de afspraak met de neuroloog is verzet naar later op de dag. Maar ik mag hem wel gezelschap komen houden op de kamer, waar hij, voorzien van een nieuwe drain, weer ligt. En dan begint het wachten weer. Om kwart over één krijgen we te horen dat de neuroloog tussen twee en vier uur komt. Wachten, wachten, wac.... Hé, daar is de neuroloog al. Ruim voor twee uur staat hij voor onze neus. En hij brengt goed nieuws.

Uit alle voorgaande onderzoeken is niets gekomen wat de overstap naar andere medicijnen in de weg staat. Dat betekent dus dat manlief op termijn gaat overstappen van prednison naar azathioprine. Wel kan die overstap pas gemaakt worden als Manlief een week of vier van de antibiotica af is. Dus eerst moet het probleem met zijn longen zijn opgelost. Overigens heeft dit abces volgens de zaalarts weinig tot niets te maken met de sarcoïdose, gewoon dikke, vette pech.

 
Ik besloot om het ziekenhuis een poosje te verlaten. Even tijd voor mezelf, tijd voor een strandwandeling. Heerlijk uitwaaien!!!

Met nieuwe energie vertrok ik weer naar het AMC. Helaas was er weer sprake van pech, want ondanks de nieuwe drain lukte het nog steeds niet om te spoelen. Nog steeds loopt de zoutoplossing wel in de long, maar niet eruit. En dat is niet de bedoeling. Morgen wordt er nog een keer geprobeerd te spoelen, maar als dat niet lukt, dan komt een operatie toch wel steeds dichterbij. Ondanks dit nieuws was Manlief positief en we hadden dan ook een gezellige en relaxte avond samen.

En nu wachten we dus gewoon weer af wat er morgen gaat gebeuren.

Kerst, het begint erop te lijken

Afgelopen weekend haalden de Wandelkerel en Dochterlief de kerstspullen naar beneden. Dochterlief besloot om ook maar direct de (kunst)boom in elkaar te zetten. Hier was ze een poosje heerlijk mee aan het puzzelen.

Ik zorgde voor de snelle kerstsfeer, door twee kleine boompjes neer te zetten.

En de grote boom? Die moet nog even wachten. Waarop? Tot er iemand zin en tijd heeft om verder te gaan.

Gelukkig staan de dozen niet vol in het zicht.......

52.151 Elk nadeel heeft zijn voordeel

Omdat Manlief in het ziekenhuis lag en omdat de thuisblijvers ook nog niet tot de fitte mensen behoorden, werden alle afspraken afgezegd. En dat betekende dat er tijd was om te haken of te lezen. Dochterlief had vage plannen om met haar hockeyteam nog Sinterkerst te vieren en ze vroeg of ik wat leuke dingen wilde haken. En dat deed ik dus. Het werd de donut uit Kawaii haken van Dendennis. En zo tussen de bedrijven door, op mijn gemakje, haakte ik dit weekend een donut.

En mochten de dames geen Sinterkerst gaan vieren, dan hebben we alvast een leuk cadeautje op voorraad.

Ziek, ziek, ziek en ziekenhuis........

Wat een week hebben we achter de rug. Het begon maandag al. Dochterlief, onder protest van haarzelf, naar school gestuurd, ze heeft al zoveel gemist de laatste tijd. Helaas zaten manlief en ik helemaal mis, want haar docente Duits heeft haar weer terug gestuurd naar huis. Ze zat als een dood vogeltje in de klas. De Wandelkerel werd pas om kwart over tien op school verwacht, maar zijn vader stuurde hem om kwart over negen weet terug naar bed. Echt ziek. Buikgriepje met alle bijbehorende verschijnselen. Dus twee kinderen ziek thuis.

Ik voelde mij ook niet al te best, maar ik wilde drie weken voor de kerstvakantie niet opgeven. Ten eerste omdat ik vorige week al twee dagen verstek moest laten gaan i.v.m. de bezoeken aan het AMC, ten tweede omdat we als school dit jaar al heel veel ellende hebben gehad met (ernstig) zieke collega's en ten derde omdat ik gewoon niet ziek wilde worden. Mijn streven dit jaar was de kerstvakantie halen zonder ziekteverzuim.

Woensdag ging Dochterlief weer naar school. Nog niet helemaal fit, maar de aandacht die je krijgt op je verjaardag geeft zoveel energie dat je die dag echt wel doorkomt. En dan kun je de rest van de week natuurlijk niet meer thuis blijven. Ik vertrok woensdag gewoon weer naar mijn werk, maar in de pauze na de eerste twee lesuren, zat ik bibberend en rillend aan de thee in de personeelskamer, zonder stem en, ondanks de twee paracetamol van die ochtend, met knallende koppijn. Kaarsje ging toch uit. Na het opstarten van het derde lesuur ben ik toch maar naar huis gegaan. Maximum bereikt.

Eenmaal thuis ben ik onder drie dekens gedoken. Noodgedwongen op de bank, want na lange tijd was Manlief  's ochtends nat. En ik had het bed wel afgehaald en het beddengoed in de was gedaan, maar het ontbreekt mij 's ochtends aan tijd om het bed dan ook weer direct op te maken. En toen ik thuis kwam, ontbrak het mij aan energie. Gelukkig ligt de bank prima.

Terwijl ik op de bank lag te slapen, werd Manlief opgehaald door zwager P. om naar het ziekenhuis te gaan. Helaas was deze woensdag, de dag waarop onze mooie meid veertien werd, de enige dag waarop er ruimte was om blaasonderzoek te doen en om biopten te nemen van de prostaat van Manlief. Noodgedwongen hadden we haar verjaardag al in het vooruit gevierd, afgelopen zondag, zodat er in ieder geval al gefeest was. Maar goed, ik sliep, Manlief vertrok, de Wandelkerel deed ook een dutje, Dochterlief kwam thuis uit school en Manlief werd weer thuisgebracht. En toenwerd ik weer wakker. Ik kon nog net zwager P. uitzwaaien en toen wilde ik langzaam weer bijkomen. Dat werd me helaas niet gegund.

Allereerst had Dochterlief trainen en daar wilde ze natuurlijk trakteren. Ik moest dus zorgen voor een financiële bijdrage, gelukkig kan ze zelf naar de supermarkt........
 Daarnaast had Manlief enorme zere benen. Tja, voor blaasonderzoek en voor het nemen van biopten van de prostaat is het noodzakelijk om je benen in beugels te leggen. En als je benen normaal gesproken al niet doen wat jij wil, dan maakt het hangen in beugels dat zeker niet beter. Hij kon amper op zijn benen staan. Hij ging een uur na terugkomst naar het toilet en ik was zielsgelukkig toen hij weer veilig en wel op de bank lag na afloop. Het was een avontuurlijk loopje, die vijf meter.

En dus stond ik weer op om te koken. Gelukkig had Dochterlief als verjaardagsmaaltijd gekozen voor een pastasalade. En dat is een simpel te bereiden maaltijd. En de Wandelkerel moest ook helpen. Hij had al drie dagen ziek kunnen zijn, ik pas een halve dag. En we redden het samen weer. Dochterlief had haar verjaardagsmaaltijd en ook de rest van het gezin had een voedzame maaltijd met veel groente. (Ik kon wel k.ts.n, zo beroerd was ik.) En toen moest ik ons bed ook nog opmaken.

Maar goed, de Wandelkerel ging zijn wekker vroeg zetten, hij hoopte dat hij zich goed genoeg voelde om donderdag weer naar school te gaan. Dochterlief ging sowieso weer naar school en ik sowieso niet. En Manlief is altijd thuis, duidelijke afspraken dus voor de donderdagmorgen.

Maar ondanks de duidelijke afspraken, liep het weer allemaal anders dan verwacht. Want het lukte Manlief, na die eerste keer, niet meer om te plassen. Hij vertrok met buikkrampen naar het toilet en kwam daar met nog meer buikkrampen en zeer gefrustreerd weer vandaan. Het lukte niet om te plassen. Halverwege de nacht besloot hij om naar de bank te verhuizen, omdat hij mij met zijn gedraai, uit mijn slaap hield. Natuurlijk is dat superlief en het geeft mij wel iets rust, maar als hij zo slecht is, lig ik toch met één oor gespitst te slapen, want de reis naar het toilet blijft spannend, die vijf meter.

Ons zonnetje, Dochterlief, kwam zingend beneden. Ze nam haar ontbijt, maakte haar lunch en kwam zowel haar vader als mij vertellen dat ze vertrok. (Later gaf ze aan dat ze zich toch wel behoorlijk eenzaam had gevoeld die ochtend. SLIK!) De Wandelkerel kwam beneden om te vertellen dat hij weer ging slapen, nog niet fit genoeg en dus draaide ik mij nog een keer om. Ik wilde rust. Ik wilde slapen.

Dat werd me helaas maar een half uurtje gegund. Manlief wilde naar het toilet, maar het lukte hem niet om op te staan vanaf te bank. De buikkrampen waren te hevig. Eerst bagatelliseerde hij dat nog iets, maar na drie pogingen tot opstaan kon hij dat niet meer volhouden. En dus belde hij, op mijn aandringen, de afdeling Urologie. Toen ze daar hoorden dat hij sinds de vorige avond niet meer had geplast, was de boodschap zeer duidelijk: "Zorg dat je als de sodemieter hier komt!!!"

Ja, hartstikke leuk, maar ik ga hem niet rijden. Allereerst ben ik zelf ziek, ten tweede kan hij amper op zijn benen staan. En als belangrijkste reden, ik kan Manlief niet helpen als hij wel valt. Ik krijg die ruim honderd kilo niet overeind. En dus moesten we via de huisarts ambulancevervoer regelen. Twee zinnen waren genoeg om de huisartsassistente te overtuigen. Zij zou direct een ambulance gaan regelen. En toen dat geregeld was, ging ik regelen. Eerst wassen, plassen, tanden poetsen en aankleden en daarna familie, vrienden en de buren bellen. En tenslotte de zwaarste opdracht. De Wandelkerel wakker maken en vertellen dat zijn vader naar het ziekenhuis moest en daarna Dochterlief op school bellen met dezelfde mededeling. De Wandelkerel kwam snel naar beneden en ondanks het feit dat hij het niet leuk vond dat zijn vader naar het ziekenhuis moest, zag hij met eigen ogen dat het gewoon niet anders kon. Na het vertrek van zijn vader hielp hij met spullen pakken en zei hij dapper dat hij zich wel zou redden. En natuurlijk redt hij zich, maar een vijftienjarige die zijn moeder moed inpraat, al dan niet nodig, is toch wel de omgekeerde wereld.

Het gesprek met Dochterlief was nog moeilijker. Ik belde de school met de mededeling dat ik mijn dochter met spoed moest spreken. Dat is in het verleden al eens eerder gebeurd en toen vroeg de conciërge wat er was en daarna beloofde hij dat hij Dochterlief met spoed zou opsporen en dat zij terug zou bellen. En dat gebeurde. Nu kreeg ik een dame van de administratie aan de telefoon en zij begon een heel verhaal over het beleid van de school en dat leerlingen niet zo makkelijk opgespoord konden worden (ehhh, iets met een lesrooster.....) en dat ik haar dan maar op haar mobiel moest bellen, diezelfde mobiel die uit moet tijdens de lessen, en zo wilde ze nog even doorgaan. Ik verloor mijn kalmte en snauwde dat ik mijn dochter echt moest spreken omdat haar vader NU werd opgenomen in het ziekenhuis en dat zij haar mobiel, conform de schoolregels, uit had staan en dat ik dus NU medewerking verwachtte. Het was even stil aan de andere kant van de lijn en toen kwam de vraag of Dochterlief dan naar huis kon bellen. Natuurlijk, ik wacht op haar telefoontje. Geen probleem. Misschien reageerde ik iets te fel, ik kan me heel goed voorstellen dat een school niet zomaar een leerling aan de telefoon laat komen, maar in plaats van alleen maar afwijzen, kan ze toch vragen wat er aan de hand is en helpen een oplossing te zoeken.

Gelukkig belde Dochterlief binnen tien minuten terug. En dat viel niet mee. Ons dappere meisje probeerde niet te huilen, terwijl de tranen doorklonken in haar stem. Ze besloot om sowieso naar de volgende les te gaan, want dat was een les van haar mentor en die wilde haar sowieso op de hoogte brengen. En ik huilde van binnen, maar klonk kalm van buiten, niet zonder emotie, dat gelooft ze toch niet, maar wel met vertrouwen. Ik liet haar de keuze, wel of niet naar huis. En dan blijkt dat ons dappere meisje veel krediet heeft opgebouwd bij haar docenten, want toen ze uit het domein van de conciërges kwam, stonden haar liefste vriendinnen op haar te wachten. Zodra ze klas uit was, had de docente gezegd dat deze meiden zo snel mogelijk achter haar aan moesten, want een procedure als deze wordt alleen in noodgevallen uitgevoerd. Bedankt lieve docente. Bedankt namens onze mooie meid en namens mij en Manlief.

Net nadat ik de telefoon had neergelegd, kwam de ambulance aan. Manlief werd met knip-, plak-, gooi- en smijtwerk in de ambulance gewerkt, hij kon echt niets meer. De Wandelkerel keek toe en de blik in zijn ogen deed enorme pijn. De ambulance vertrok en ik nam nog even de tijd om met mijn favoriete vijftienjarige in gesprek te gaan. Maar wat kun je zeggen tegen een jongen die zichzelf wegcijferd in dit soort gevallen, die eigenlijk wil dat ik zo snel mogelijk naar ziekenhuis ga, omdat hij vindt dat zijn vader mij meer nodig heeft dan hijzelf. Terwijl ik dat niet vind. Zijn vader is in goede handen, hij blijft alleen achter, met de zorgen, de onzekerheid. En ik moet kiezen tussen mijn kind en mijn man. Wat is dit toch soms een onmogelijke klotezooi!!!!

Wandelmams en Paps beloofden om wat later op bezoek te gaan bij de Wandelkerel. Ter geruststelling van mij en als afleiding voor hem. En dus vertrok toch een beetje gerustgesteld naar het ziekenhuis. Eenmaal in het ziekenhuis bij Manlief bleek dat hij bijna een liter urine in zijn blaas had zitten. Geen wonder dat hij verging van de buikkrampen. Hij kreeg een katheter en dat luchtte enorm op. De SEH-arts ging overleggen over de vervolgstappen en terwijl wachtten, gaf Manlief aan dat hij eigenlijk hoopte dat hij werd opgenomen. Zoals hij nu was, voelde hij zich niet goed genoeg om thuis te zijn. Ik hoopte ook dat hij werd opgenomen. Zeker omdat hij in deze situatie veel beter af was in het ziekenhuis. Maar ook omdat ik mij nog steeds beroerd voelde. Gisteren had ik koorts, keelpijn en hoofdpijn en daarna een bijna slapeloze nacht. Ik was nog steeds ronduit beroerd.

Net voor twaalf uur kreeg ik een telefoontje van Dochterlief, ze wilde naar huis of eigenlijk naar het ziekenhuis, maar de conciërge wilde (geheel terecht) toestemming van een ouder. Natuurlijk gaf ik die en omdat Manlief wachtte op transport naar de afdeling, sprak ik met Dochterlief af bij de hoofdingang.

Wij waren ongeveer één minuut voor Manlief op de afdeling en daarom konden we hem begeleiden naar zijn kamer. Gelukkig voelde Manlief zich alweer veel beter. Dat was niet gek, want hij was ondertussen al ruim twee liter urine kwijt. Dat lucht op. Ook voor Dochterlief, want zij zag met eigen ogen dat haar vader goed aanspreekbaar was. En dus was het tijd om ook de Kerel op de hoogte te brengen. Ook daar opluchting.

Eenmaal thuis stortte ik genadeloos in. Wat was ik beroerd. de schatjes wilden graag een film kijken en ik wilde maar één ding, slapen. Ik kroop in bed en sliep, en sliep, en sliep, en sliep. Toen ik wakker werd was het bijna etenstijd en ik ging over op noodrantsoen. Magnetronlasagne...... Warm en nog enigszins weg te werken.

En toen riep de plicht weer. Ik had 's ochtends al schoon ondergoed, medicijnen en toiletspullen meegenomen, maar nu Manlief moest blijven, was enige uitbreiding noodzakelijk. Uiteindelijk mocht Manlief vanmiddag weer mee naar huis. In het ziekenhuis heeft Manlief leren katheteriseren en dat moet hij nu thuis vier keer per dag doen. Woensdag 16 december worden we bij de uroloog verwacht voor de uitslagen van het blaasonderzoek en de biopten. En waarom het nu zo mis ging, daar is geen verklaring voor. De uroloog nam de volledige verantwoordelijk. Hij vond dat hij een fout heeft gemaakt. Of dat echt zo is, durf ik niet te zeggen. Het lichaam van Manlief doet dingen die andere lichamen niet doen.

Vanmiddag mocht Manlief weer naar huis. Het feit dat hij niet thuis was, gaf mij enorme rust. Niet de stress van de kans op vallen, niet 's ochtends vroeg de geur van urine en dus een nat bed, niet elk half uur een vraag om iets te doen, wat Manlief zelf niet lukt. Nee, gewoon even de rust, de gelegenheid en de tijd om ziek te zijn. Nou ja, tussen de bezoeken aan het ziekenhuis, het doen van boodschappen en de sportwedstrijden van de schatjes door.

We hebben het weer overleefd, maar de volgende keer dat ik ziek ben, zoek ik een klooster op. Rust in mijn lijf, rust in mijn hoofd en regelmaat in mijn leven. Of mijn huisgenoten vertellen dat zij niet meer ziek mogen worden als ik ziek ben.

Tenzij een trouwe lezer zich aanmeldt als vrijwilliger om mij te ontlasten de volgende keer dat ik ziek ben. Stiekem wil ik ook wel eens simpelweg zielig zijn. Hoewel ik bang ben dat ik daar eerst flink op moet oefenen..............

14 jaar

Mooie meid, lief meisje, morgen is de grote dag, dan wordt je alweer een jaar ouder. En net zoals voorgaande jaren toen je negen, tien, elf, twaalf en dertien jaar oud werd, wil ik nu weer iets aan je schrijven. Maar op dit moment vind ik dat moeilijk. Er gebeurt zoveel op dit moment. Veel met jou en veel in ons leven. En daarom besloot ik om eens terug te kijken naar wat ik voorgaande jaren aan je geschreven heb.

En dat leverde een verbluffend inzicht op bij mij. Eigenlijk heb de voorgaande jaren elke keer min of meer hetzelfde geschreven. Namelijk hoe moeilijk je het jezelf maakt, niet omdat je dat wil, maar omdat je jezelf bent. En hoeveel wij van je houden en je (willen) steunen. Maar ook hoeveel je in je hebt om trots op te zijn, zoveel talenten, ons zondagskind. Veel is er niet veranderd.

Maar gelukkig is er één ding wel veranderd. Nou ja, een heel klein beetje. Je accepteert hulp. Tot op zekere hoogte. Voor zover jij iemand de kans geeft om te helpen. En je accepteert (heel soms) opbouwende kritiek. En er was al eens een duo dat zong: "Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen." En ja, dit liedje klinkt natuurlijk super jaren-ik-wil-het-niet-weten in jouw oren, maar de tekst is in mijn ogen wel van toepassing.

Jij hebt jouw eigen, meer eigentijdse, versie gevonden. Op dit moment speel je voor het slapen gaan non-stop Marco Borsato's "Mooi". Gewoon het nummer op repeat zetten, vanuit de muzieklijst op je telefoon, en dan slaap je heerlijk en wordt het vanzelf weer ochtend.

En ondanks dat jij een piekeraar bent, zie je zoveel moois en weet je steeds vaker je glas van halfleeg naar halfvol om te buigen. Gewoon als jezelf en helemaal zelf. We zoeken nu alleen nog iemand die een paar theelepels zelfvertrouwen in de aanbieding heeft.

En dus val ik dit jaar weer in herhaling. Maar ik zeg het niet. Ik heb maar één ding te zeggen:

Pap en ik houden van je. Gefeliciteerd mooie meid, lief meisje!!!!!!