Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

donderdag 10 oktober 2013

Lezen???

Als docent Nederlands ken ik het belang van (voor)lezen. En dus begonnen Manlief en ik al snel met boekjes lezen met onze schatjes toen ze klein waren. Een boekje in bad, een boekje van Dikkie Dik, prentenboeken, Jip en Janneke toen ze heel klein waren.

Later waren vooral de boeken van Annie M.G. Schmidt favoriet. We lazen regelmatig een stukje voor, maar met name in vakanties werd er elke avond een hoofdstuk voor gelezen. En zo ging Pluk van de Petteflat mee naar Luxemburg, Otje naar Frankrijk, Pluk redt de dieren naar Limburg en het boek Ziezo naar alle bestemmingen. En we genoten alle vier van de voorleesmomenten. En in Limburg zelfs onze achterburen. Als wij met de schatjes richting toiletgebouw liepen met hun toilettas onder de arm, ging de achterbuurvrouw koffie zetten, zodat zij tijdens het koffie drinken konden meeluisteren.

Toen de Wandelkerel zelf leerde lezen, was de serie over de "Effies" al snel zijn favoriet. Hij las alle delen een paar keer en toen stagneerde het lezen. Hij vond het niet meer leuk en wat voor boeken ik ook aansleepte hij wilde ze niet lezen. Voorlezen was nog wel leuk, maar zelf lezen: Ho maar!! Dit tot mijn grote verdriet....

Dochterlief had zichzelf al leren lezen voor ze naar groep 3 ging. Maar eenmaal in groep 3 schoot het niet zo op. Ze snapte alles prima, maar het tempo was veel te laag. Het lezen zelf kostte haar moeite. Als ik echter eenvoudigere boeken voor haar zocht, vond ze er weer niks aan, want dan was het te kinderachtig.

Al met al verliep de leescarriere van mijn kinderen voor mij dus nogal teleurstellend. Wel gaf ik ze elk jaar in de kinderboekenweek een boek cadeau. Voor Dochterlief een naslagwerk, want zij wil dingen weten en voor de Wandelkerel een boek over dieren, want die ploos hij uit. En zo hield ik de binding met boeken een beetje in stand.

Maar..... het kan verkeren. Bij de Wandelkerel sloeg het leesvirus toe toen Harry Potter op zijn pad kwam, ergens in groep 7. En omdat ik vind dat je tijdens het lezen van een boek je fantasie de vrije loop moet kunnen laten gaan, mocht hij de film pas zien als hij het boek gelezen had. Dat werkte, want zodra hij een boek uit had, verdween de film in de dvd-speler en daarna dook hij in het volgende boek. Na Harry Potter stapte hij over op de Grijze Jager. En die serie heeft 12 boeken, dus hij kan even vooruit.

Bij Dochterlief duurde het veel langer voor het leesvirus een kans kreeg. Maar toen de meester in groep 7 zei dat de beste manier om beter te gaan lezen was om te gaan lezen, beet ze zich er in vast. Geronimo Stilton, Smaragd, boeken van school en afgelopen vakantie het boek Opgejaagd. En het hielp. Het lezen is enorm verbeterd. En nu durfde ze het aan om ook Harry Potter te gaan lezen. Omdat ze bij anderen al deel 1 en 2 van de film van HP had gezien (tot mijn grote ergernis) begon ze in boek 3. En die slaat aan. Elk vrij moment zoekt ze haar boek en een lekker plekje en ze leest.

En zo kan het dus gebeuren dat wij tegenwoordig onze schatjes regelmatig ergens lezend aantreffen.

In de schoenwinkel, als je moet wachten op je moeder en je je boek toch nog in je schooltas had zitten.

Nog even een paar bladzijden voor het slapen gaan.

Of gewoon lekker languit op de bank.

En gelukkig is het Kinderboekenweek en had ik een goed excuus om ze allebei weer een boek cadeau te doen!!!!! En zo is de hoeveelheid rondzwervende boeken in huis gestegen.




En ik. Ik ben blij dat ze lezen. Misschien heeft dat vele voorlezen toch geholpen. Zelf lees ik (bijna) alle boeken die zij ook lezen, zodat we er samen over kunnen kletsen. Heerlijk!!!!!!

zaterdag 5 oktober 2013

52.66 De kracht van "Samen"

Al jaren gaan Wandelmams, Dochterlief en ik begin oktober naar de droomdekenmaakdag. Eén dag in het jaar waarop quiltsters uit het hele land samen komen om te werken aan droomdekens, om inspiratie op te doen, om bij te praten, elkaars werk te bewonderen, oplossingen te zoeken en te verzuchten dat we veel te weinig tijd hebben om alles te maken wat we zouden willen maken.....

Maar vooral een dag om een hele stapel droomdekens achter te laten bij de droomdekenstichting zodat er weer heel veel kinderen een veilig plekje vinden om bij te komen van alle vervelende dingen die ze meemaken. Of ze nu ziek zijn en een vervelende behandeling moeten gaan of ze nu hun papa of mama moeten missen of dat hun broertje of zusje heel ziek is. Al die kinderen verdienen een droomdeken.

Op zo'n dag heerst er een groot saamhorigheidsgevoel. Met zijn allen willen we er voor zorgen dat zoveel mogelijk kinderen een droomdeken krijgen. En Wandelmams en ik wilden er voor zorgen dat we in ieder geval één deken konden achterlaten. En daarom besloot Wandelmams dat ze deze dag het laatste randje van mijn droomdeken ging vastzetten. Dit is een handklusje, dus daar gaat nog wel wat tijd in zitten. Ikzelf begon met het doorstikken van de deken waar Dochterlief de top van had gemaakt en Dochterlief begon aan een nieuw project.






Natuurlijk werden we regelmatig "van ons werk gehouden" doordat we hoognodig moesten bijpraten met diverse dames die we elk jaar weer opnieuw ontmoeten tijdens deze dag. Voor Dochterlief was het leuk dat zij dit jaar niet de enige elfjarige was. Er was ook een ander meisje van haar leeftijd en de dametjes konden het samen prima vinden. En het was maar goed ook dat zij er waren, want zij brachten de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. Maar dat gold ook voor mij, volgens Dochterlief. Dus als we willen dat deze stichting dit mooie werk kan blijven doen, is een stukje verjonging noodzaak...... Wij doen in ieder geval ons best om de jeugd aan het quilten te krijgen.

Net voor de "show en tell" was Mams klaar met haar enerverende klusje en kon mijn deken worden ingeleverd. Nou ja, mijn deken....


En toen was het tijd voor de "show en tell" waar de ooooh's en aaaah's niet van de lucht waren. Deze dag bracht zo'n 200 droomdekens op, dus weer 200 kinderen die hun eigen veilig plekje kunnen creëren.

En wij hebben weer een heerlijke dag gehad. Een dag vol warmte, liefde en een gezamenlijk doel. Een dag waarbij je eens niet voor jezelf, maar voor een ander bezig bent en een dag waarop we weer eens ervaren hebben dat 1+1 soms 3 is. En dat is de kracht van "Samen"!!!!!!!!

zondag 29 september 2013

52.65 Tussendoortje....

Hoewel ik druk bezig ben met het afwerken van de droomdekens stond er nog iets anders op het programma. We gingen op kraamvisite bij het jongste familielid. En aangezien de papa van dit ventje vrachtwagenchauffeur is, was het niet zo moeilijk om een geschikt shirtje te maken voor dit mannetje... Sterker nog, ik maakte er twee. Eén voor snel en één voor wat later.



En dat is gelukt. De ouders waren erg blij met de shirtjes!!!

zondag 22 september 2013

52.64 Nog even doorzetten.....

Nu de landelijke droomdekendag weer snel naderbij komt, zijn Dochterlief en ik druk bezig om onze dekens af te maken. We willen ze namelijk graag inleveren tijdens deze dag, zodat er weer twee kinderen extra blij gemaakt kunnen worden.

Ik had mijn top af en moet er dus nog een quilt van maken. In de kast vond ik twee stukken donkerblauwe fleece, die wel lang genoeg maar niet breed genoeg waren, dus heb ik ze aan elkaar gezet.


Omdat fleece al vrij warm is, heb ik besloten om er geen tussenvulling tussen te doen, omdat ik bang ben dat de deken anders te warm wordt. Daarna de top gestreken, keurig op de fleece gelegd en doorgeregen. En nu ben ik dus zo ver dat ik kan gaan beginnen met doorstikken.



Het ging allemaal wat minder snel, omdat Dochterlief af en toe om hulp vroeg. Eigenlijk heeft ze geen zin meer om deze top af te maken, ze wil verder met een andere quilt. Maar dat mag pas als ze deze top af heeft. En dus zocht ze af en toe een excuus om niet te verder te gaan. Maar ze zette door en maakte de top af. En die showde ze uiteindelijk vol opluchting. Aan mij nu de taak om ook deze nog door te quilten.




vrijdag 20 september 2013

Slissende slangen........

Vandaag was de grote dag. Dochterlief kreeg haar beugel, een zogenaamde aktivator. De verwachting is dat ze hier ongeveer een jaar mee rond moet lopen, om daarna over te stappen op een blokjesbeugel.

Het praten valt nog niet mee, ze slist nogal, maar volgens de orthodontist is dat met een paar dagen een stuk beter. Maar ze is nu wel voorzien van flinke portie bling, bling.





zaterdag 14 september 2013

Een ouderwetse zaterdag...

Nu het dagelijkse leven weer begonnen is, met werk, school, muziek en sport, beleefden we vandaag weer een ouderwetse zaterdag. Dus zo een die in het teken stond van sport. Helemaal ouderwets was het trouwens niet, want de wekker stond op 9 uur en dat was voorgaande seizoenen het tijdstip waarop de voetbalwedstrijd van de Wandelkerel begon. Dus de dag begon relaxt. Zo relaxt dat Dochterlief en ik twee taarten hebben gemaakt voor we naar het voetbalveld vertrokken.

En daar waren we zelfs ruim op tijd aanwezig, zodat we ook nog even hebben kunnen kijken naar de prestaties van de E1, die een heuse streekderby speelden. Toen wij de oversteek maakten naar het andere veld, waar de Wandelkerel moest spelen, stonden deze met 1-0 voor. Een goed begin dus voor deze mannen.

De Wandelkerel is van de D1 rechtstreeks naar de C1 gegaan en daar moet hij zijn plekje nog even zoeken. Daarnaast is hij bij de start van het seizoen geblesseerd geraakt, dus dot was zijn eerste wedstrijd. Hij begon dus ook wat onzeker aan de wedstrijd, liet af en toe de kaas van zijn brood eten en was toch een beetje onder de indruk van het fysieke spel van de tegenstander. Toch kwamen onze mannen met 1-0 voor. En uiteindelijk bleek het spel van de tegenstander zo fysiek dat de Wandelkerel een strafschop mee kreeg. Een medespeler nam de strafschop en zo werd het 2-0. Vlak daarna werd hij gewisseld, gebrek aan conditie en zelfvertrouwen, en de rust werd bereikt met een 3-0 voorsprong.

De tweede helft begon de Kerel weer op de bank, maar toen hij er weer in kwam, was hij los. Hij voetbalde GOED. Hij gaf een assist, waardoor het 4-0 werd en toen waren onze mannen los. In korte tijd liep het op naar 8-0. Toen werd het even spannend, want als het zo makkelijk gaat wil iedereen aanvallen en vergeten ze te verdedigen, maar dat duurde maar 5 minuten.

Uiteindelijk had de Wandelkerel zoveel vertrouwen, dat hij een paar man uitspeelde en alleen op de keeper aankwam. En toen bleek maar weer eens dat het een echt teamspeler is, want ondanks zijn goede uitgangspositie speelde hij de bal af aan een medespeler die er nog beter voor stond. en zo wonnen de mannen met 9-0.



Nadat de wedstrijd van de Wandelkerel was afgelopen, verlieten we met gezwinde spoed het voetbalveld. Manlief werd de auto uit gezet voor het huis en Dochterlief en ik vertrokken naar het hockeyveld. Ook voor Dochterlief stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. En dit seizoen start ze in een compleet nieuwe team, dat vandaag voor het eerst op groot veld zou spelen. Even wennen dus.

Dochterlief is overgestapt naar het keepen. (Op voorwaarde dat ze af en toe een wedstrijd in het veld mag spelen!!!) En zo verdween ze onder een laag beschermende kleding. De meiden steden en vochten en ze kwamen met 1-0 voor. Jammer genoeg werd het net voor rust 1-1. Het was een echt gelijkspel-wedstrijd, maar helaas wist de tegenstander te scoren vanuit een strafcorner. En dan speelt het thuisvoordeel toch een rol. Ondanks alle inzet en vechtlust lukte het niet om te scoren. En zo werd de eerste wedstrijd verloren. Maar alle meegereisde ouders waren het er over eens dat dit team kan uitgroeien tot een gezellig, leuk en goed spelend team.




Eenmaal thuis wisselden we de wetenswaardigheden uit, namen we een drankje en een hapje, werd het tijd voor een maaltijd, keken we een deel van The Voice.. en het JSF en toen was het donker. En dus sloten we de gordijnen en gingen er kaarsjes aan. En hoewel het van mij nog niet zo vroeg donker hoeft te worden, ben ik stiekem toch wel gek op kaarsjes. En als we dan allemaal een plekje hebben gevonden en iets te drinken hebben, is het tijd voor "Ik hou van Holland". En zo hadden we een echte ouderwetse zaterdag.





Ik hoop dat er nog een heleboel volgen!!!!!!!

donderdag 12 september 2013

52.63 Zoveel te doen......

Ooit zong de band Toontje Lager het volgende:

M'n boodschappen nog doen
En straks de vuile was
M'n haar dat wil ik groen
Maar dat kan morgen pas
De huur nog overmaken
En de tandarts zometeen
Naar Valkenburg of Aken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen
008 Bellen
Had ik dat boek nou uit of niet
Girokaarten bijbestellen
Vergeet de vuilniszakken niet
Die afspraak was veranderd
En, oh, verrek, dat feest
Naar de nieuwe van Fellini
Ben ik gelukkig al geweest
Ik ben geweest

Zoveel te doen

Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet het oerwoud eens in bloei zien staan


En zo gaat het nog even verder. En in de vakantie kwam ik tot de volgende conclusie: Ruimte in je huis, is ruimte in je hoofd, is ruimte voor nieuwe ideeën. En zo begon ik met het opruimen van wat wij noemen "de hobbykamer". Die hobbykamer werd in eerste instantie ingericht voor mij. Hier werden werktafels neergezet, waar de naaimachine en later de locker een vaste plaats kregen. Daarnaast was er ruimte voor teken-, ontwerp- en scrapruimte. Maar die kamer is zo groot dat er ook wel een bank in kon staan met een tweede tv en er was ruimte voor een dartbord met bijbehorende loopruimte. En na verloop van tijd kwam er een tweede DVD-speler te staan en werd er een spelcomputer aangesloten op die tv. en toen dochterlief een eigen naaimachine kreeg, werd de tekenplek vrijgemaakt, zodat ook haar naaimachine een vaste plaats kreeg. En zo werd die grote kamer, die in eerste instantie was gereserveerd voor MIJN hobby's langzaam maar zeker ingenomen door mijn huisgenoten/gezin.


En zo verdwenen vele dingetjes en dangetjes, restjes van het één en het ander, vage schetsen en goede ideeën ergens op een hoop. En bij het leegruimen van mijn hoofd de hobbykamer, kwam ik al die dingetjes, restjes, ideeën en andere dingen weer tegen. En soms was ik zelf verbaasd over datgene dat ik ooit heb bedacht. Jeetje, dat ik DAT kan verzinnen.....

En dus deze keer geen concreet project, maar zomaar wat ideetjes, schetsen en lapjes die kunnen leiden naar prachtige projecten.....










Dus, zoveel te doen........ En zo weinig tijd!!!!!!! 

En voor de volledige songtekst klik hier!!!!