Egmond Wandelmarathon, dag 1

Dit jaar zag dag 1 van de Egmond Wandelmarathon er heel anders uit dan andere jaren. Niet voor iedereen, maar wel voor Dochterlief en mij. Wij gingen niet aan de wandel, wij gingen naar de Open Dag van de Kleinkunstacademie. Het toneel blijft trekken aan Dochterlief.

En zo zwaaiden wij om kwart over acht de wandelaars uit, om vervolgens zelf nog lekker een bakkie te nemen. Tijdens het ontbijt hadden we zitten grappen dat Dochterlief en ik het jaarlijkse "springmoment" zouden missen. Net voor je het strand afgaat op de noordroute, staan er paaltjes op het strand en eigenlijk elk jaar springen we daar vanaf. De Wandelkerel moest dus maar de honneurs waarnemen en drie keer springen, was de conclusie. Hij beloofde dat hij dat zou doen, maar dan moesten wij in Amsterdam ergens vanaf springen. En dat beloofden wij dan weer.

Even later stapten Dochterlief en ik in de auto om naar het station van Castricum te rijden, waar de trein zouden nemen naar Amsterdam. Werkelijk alles zat mee en zo stapten we tien minuten eerder dan gepland op de trein. Op Centraal haalden we nog een bakkie en een broodje en daarna besloten we om te gaan lopen naar onze eindbestemming. Ook dat ging veel sneller dan gepland, dus we waren veel te vroeg bij de Kleinkunstacademie. Tijd voor een rondje Amsterdam dus.

We liepen langs grachten en de Stopera, over het Waterlooplein en via een andere gracht weer terug en toen was het tijd om naar binnen te gaan.

Eenmaal binnen bezochten we een voorstelling en daarna zwierven we wat door de school. Dochterlief werd steeds stiller. Ik vroeg haar wat ze nog wilde zien of weten, nou, niets dus. Ze voelde zich niet prettig hier. De sfeer en de uitstraling van het gebouw maakten haar kriegel. Ik vroeg haar of ze daar een conclusie aan wilde verbinden of dat ze daar nog even mee wilde wachten. Nee, ze wilde niet wachten. De conclusie is dat deze school, ondanks haar liefde voor de opleiding, niet bij haar past. Ze schrijft hem nog niet definitief af, maar nu is het te vroeg. Ze wil volgend jaar naar Groningen om daar Kunst, Cultuur en Media te gaan studeren. Voor deze opleiding heeft ze zich al ingeschreven, dus de eerste stap is gezet.

Na dit inzicht deden we nog een rondje Amsterdam om vervolgens weer richting station te gaan. We passeerden nog een demonstratie tegen 5G, maar we besloten om ons daar niet mee te bemoeien.

Tijdens ons rondje ontvingen we de "springfoto's" van Jacqueline en de Wandelkerel en toen moesten wij natuurlijk ook. Op het station vonden we een trap, die niet werd gebruikt en daar maakten wij onze belofte waar.

Eenmaal terug in Egmond besloot ik om de wandelaars tegemoet te lopen. Dochterlief bleef in het huisje om alle indrukken van vandaag te verwerken. Ik was nog net op tijd om het hoge duin dat uitkijkt op de sporthal te beklimmen. Onderaan het duin liep ik Carla tegen het lijf, door een blessure loopt zij niet mee, ze maakt de omgeving op de fiets onveilig en treft de wandelaars meerdere keren onderweg. Als ik met Carla sta te praten, zie ik Jacqueline en de Wandelkerel al bovenop het duin staan. We zwaaien naar elkaar en ik loop vervolgens naar boven.

Eenmaal boven komt ook de rest van de wandelaars langzaam maar zeker aan. Samen lopen we weer naar beneden. Ik heb nog even lekker buiten gespeeld.

De rest van de dag brengen we met zijn zessen door in het huisje. Kletsen, hapje, drankje, lachen, kortom een prima avond.

Uitwaaien

Het is ondertussen bijna een traditie, eind januari een weekendje naar Egmond om daar met wandelvrienden uit den lande twee dagen buiten te spelen. En ook dit jaar waren wij van de partij. Mams, de Wandelkerel, Dochterlief en ik deelden een huisje met Ate en Jacqueline.

En ik maar tegen de schatjes zeggen dat we slechts een weekend weg gaan...…..

In eerste instantie zouden Mams, Ate, Dochterlief, de Wandelkerel en ik in één auto gaan. Dochterlief vond dat niet leuk, want dan kon haar grote hamsterknuffel Knabbel niet mee. Nou, dan moest Knabbel maar bij hara vader in bed dit weekend, waren ze beide niet alleen. Helaas kon de Wandelkerel niet op tijd weg van school, dus het werden twee auto's. Dochterlief had een activiteit van school op de route naar Egmond en zij werd daar door Mams opgepikt.

Toen zij hoorde dat we met twee auto's zouden gaan, stuurde ze een berichtje of Knabbel dan toch mee kon in onze auto. Mijn reactie was dat dat niet leuk zou zijn voor haar vader. Prompt ging de telefoon van haar vader, Dochterlief vroeg toestemming.

Manlief en ik lagen dubbel van het lachen. En Dochterlief natuurlijk stiekem ook. Ben je achttien jaar, moet je knuffel mee als je weekendje weg gaat. Manlief moest even slikken, maar hij gaf toestemming om Knabbel mee te nemen. En zo hadden de Wandelkerel en ik een passagier op de achterbank op weg naar Egmond.

52.282 Een poster

Deze week maakte ik af waar ik vorige week aan begonnen was. Een poster met een ecoline achtergrond.

En vol trots heb ik deze poster in mijn lokaal gehangen. Ik heb al leuke reacties gekregen van mijn leerlingen. Wel heb ik nog een tip aan mijzelf voor de volgende keer. De letters mogen iets steviger, dan zijn ze van wat verder weg ook goed zichtbaar. Maar voor nu ben ik zeer tevreden!!!!

2e Tocht Winterserie, Odoorn

Vandaag ging ik aan de wandel met Wandelmams en Dochterlief. Na jaren twijfelen heeft Dochterlief besloten dat ze dit jaar mee wil doen aan de N4D. En hoewel ze eerst zal moeten loten en dus nog niet zeker weet of ze mee mag doen, wil ze wel vast beginnen met de "training". Nu is ze natuurlijk niet helemaal blanco op wandelgebied, maar de N4D is nog wel even andere koek.... En dus vertrokken we vanmorgen met zijn drieën richting Odoorn.

Deze keer geen prachtige zonsopkomst, maar gelukkig wel een parkeerplekje vlakbij de startlocatie. Nadat we ons hadden ingeschreven, gingen we vol goede moed van start. Na slechts twee straten, verlieten we Odoorn alweer, op weg naar bos, gingen we vanuit. Dat bleek goed te zijn. Het duurde maar even of we liepen door het bos.

Em bos bleef het, maar gelukkig was de ondergrond wel stevig, dus het lopen ging prima. We slingerden lekker verder en genoten van de omgeving en elkaar, zo vaak gebeurt het niet dat we in deze samenstelling op pad zijn. We liepen onder de Hunebed Highway door, maar daarbij verlieten we het bos niet.

Op een bepaald moment konden we kiezen voor de hondenroute of de niet-hondenroute. We gingen toch maar voor de niet-hondenvariant. Gelukkig maar, want we kwamen hier andere dieren tegen die we er-rug leuk vonden.

En zo kwamen we terecht bij Poolshoogte, volgens een bevriende wandelaarster de moeder aller terrassen. We sloegen deze keer het terras over en maakten alleen gebruik van de sanitaire voorzieningen. Op weg naar de uitgang troffen we een dorpsgenote en dus werd er even bijgekletst. Toen we weer verder liepen bedacht ik mij dat we niet hadden gevraagd of er een bijdrage voor het gebruik van het toilet gewenst werd. Niet netjes en niet wat ik normaal gesproken doe.

Na Poolshoogte gingen we weer verder, door het bos natuurlijk, op weg naar Exloo. We kwamen langs een vliegtuigmonument, waar we even stilstonden om het goed te bekijken en uiteindelijk kwamen we terecht bij de Herberg de Boschrand in Exloo. Hier was er speciaal voor de wandelaars een aanbieding van een kop soep en een broodje. Dochterlief wilde graag een puddingbroodje bij haar soep en ook dat kon gelukkig.

En na deze versterking van de inwendige mens begonnen we aan het laatste stuk van vandaag. En nu deed de zon een poging om ons te verwarmen. We liepen nog een klein een stukje met zijn drieën en toen ging Dochterlief er vandoor. Jammer genoeg voor haar heeft ze nog geen wandeltas, dus haar drinken zat bij mij in de tas. Er zat dus voor haar niets anders op om te wachten toen ze dorst kreeg.

Ze viste haar bidon uit mijn tas en weg was ze weer, vol enthousiasme ging ze op weg naar de finish. Mams had ondertussen een klein dipje, de verhuisstress neemt steeds meer toe en als je hoofd vol is van regelzaken, heeft het lijf daar last van. Ik bleef dus bij Mams.

Eenmaal weer in Odoorn werden Mams en ik blij van de laarzen die aan een schoolhek hingen. Van een afstandje vroegen we ons af wat nou in hemelsnaam de bedoeling was, maar eenmaal dichtbij was het volkomen duidelijk. Ge-wel-dig!!!

Even later ontvingen we een berichtje van Dochterlief dat ze binnen was. Een paar minuten later konden Mams en ik aansluiten. Weer een heerlijk dagje buiten gespeeld. En nu maar duimen dat Dochterlief straks dat zeer begeerde startbewijs voor de N4D in de wacht sleept.