Boeken en zo......

Elk schooljaar is er één dag dat de printer van school overuren maakt. Dat is de dag dat de 4e-klassers GTL hun fictiedossier moeten inleveren.

Het fictiedossier wordt opgestart in klas 3. In dat jaar moeten er 5 verplichte opdrachten worden gemaakt. Het maken en inleveren van deze opdrachten wordt in stapjes gedaan. Voor elke opdracht wordt een einddatum gegeven en op een enkeling na, voldoen alle leerlingen aan de eisen.

In klas 4 wordt er meer zelfstandigheid verwacht en krijgen ze aan het begin van het schooljaar de 5 opdrachten mee en wordt gezegd dat het complete dossier ergens in maart (exacte datum is afhankelijk van het verloop van het schooljaar) moet worden ingeleverd. Natuurlijk houdt het daar niet mee op. Het hele schooljaar praat ik met de leerlingen over het dossier, over de opdrachten en de invulling daarvan en over de inleverdatum.

Maar het leukste vind ik als leerlingen mij vragen om advies. En de eerste vraag kan ik niets mee. Want dat zijn geen vragen maar opmerkingen.

"Mevrouw, ik vind geen één boek leuk."
"Ik haat lezen, mevrouw!"
"Alle boeken zijn saai!"
"Mevrouw, ik kan me niet concentreren op een boek."
"Mag ik dit boek lezen?"

En dat gaat dan over Dik Trom, Snelle Jelle of Pippi Langkous. En die vallen in de categorie tot 13 jaar en 4e-jaars zijn ouder, dus die boeken mogen niet.

"Nou, dan zijn er dus geen leuke boeken!!!!"

En dan wil ik dus voor die leerling een boek vinden dat ze WEL leuk vinden. En dan kan het dus zomaar gebeuren dat ik een aantal boeken uit mij eigen boekenkast meeneem en ze daar uit laat kiezen. En er valt genoeg te kiezen.....

En tot mijn grote opluchting hebben alle leerlingen hun dossier op tijd ingeleverd. En als grote verrassing kreeg ik een cadeautje van een leerling, omdat ze een zo'n leuk boek van me had geleend.

Kijk, en daar gaat het om. Leesplezier!!!!

52.86 Pyjamaparty

Onze schatjes zijn gek op pyjamadagen. Ook doen ze bij voorkeur hun pyjama aan, zodra ze deur niet meer uit hoeven. Dat is dan ook goed te zien aan de pyjama's die ze dragen. Zeker nu ze allebei na een groeispurt  nog maar één exemplaar bezitten. En dat exemplaar MOET DUS elke week in de was. ' s Morgens uit, wassen, drogen, 's avonds weer aan. En op het moment dat de pyjama dan in de was zit, doen ze wel een trainingsbroek aan, maar als de pyjama wel beschikbaar is, heeft die de voorkeur.

Er moest dus iets gebeuren op het gebied van de (nacht)kleding. En daarom had ik afgelopen week in Amsterdam al twee lappen tricot gekocht om pyjamabroeken te maken. Shirtje erbij kopen, printje erop, klaar!!!

En vandaag was het tijd voor actie. Gister gezocht naar een patroon en gevonden. Dus vandaag patroon geraderd en begonnen met de broek van Dochterlief.

En na een uurtje achter de machine was de broek klaar. En welke print er nu op het shirt moest????

En voor Dochterlief naar bed ging was haar nieuwe pyjama klaar.

En nu moet ik komende week hard aan het werk om de Wandelkerel te vriend te houden, want hij wil ook een nieuwe pyjama... Maar dat doe ik met liefde!

CAL, week 8

Gelukkig was het vakantie, ik had dus overdag tijd om te haken tussen alle uitjes door.

Dagje uit...

Gisteravond lag ik op tijd in mijn bedje. Ten eerste omdat ik simpelweg moe was van 4 uur autorijden en de indrukken van die fantastische musical, maar ook omdat ik vandaag een afspraak had met Wandelmams voor een dagje uit. We hadden goedkope treinkaartjes gescoord en daarom stapten we net na 9 uur in de trein naar Amsterdam.

Het eerste deel van de reis was retedruk. We stonden opgepropt op het balkon, tegen elkaar aan te hangen, omringd door pubers die op weg waren naar Almere naar de Primark. Maar het tweede deel van de reis konden we zitten. Dat reist een stuk aangenamer.

Eenmaal in Amsterdam bezochten we eerst onze favoriete quiltwinkel.

Daarna pakten we de tram naar de Albert Cuijp. Helaas regende het en bleef het regenen, dat drukte de pret enigszins. Maar we lieten ons niet kisten. Ik scoorde wat lapjes, we doken een cafeetje in en daarna weer de tram in.

Het bleef regenachtig en daarom leek een bezoek aan de bloemenmarkt ons wel gepast. We konden wel wat fleur gebruiken....

We dwaalden nog wat over natte grachten, bezochten de Bijenkorf, kwamen weer buiten op een droge Dam. En toen was het tijd om de trein weer op te zoeken. Gelukkig was de trein minder druk dan vanmorgen en konden we dus de hele reis zitten. Moe maar voldaan kwamen we weer thuis.

GE-WEL-DIG

Voor het eerst sinds drie jaar gingen we met zijn viertjes een dagje uit. En het was GE-WEL-DIG. Ten eerste omdat we voor het eerst met zijn vieren een dag weggingen. En tweede omdat de bestemming hoge verwachtingen bij ons opriep. Maar voordat we de eindbestemming bereikten moesten we 2 uur doorbrengen in de auto. Maar dat is nooit een probleem voor ons. Heerlijk liedjes zingen, bijkletsen en onzin praten.

De eerste indicatie van onze eindbestemming zie je hier:

Al een idee???? Ok, hier de eindbestemming:

De musical "Soldaat van Oranje" stond op ons programma. We hadden er al veel over gehoord, zowel positief als negatief. Negatief zou zijn dat er weinig gezongen zou worden, dat er veel gevloekt zou worden en dat de zang soms slecht verstaanbaar was. Positief het spel, het decor en natuurlijk het verhaal.

We waren ruim op tijd aanwezig. We bezochten het toilet, een belevenis op zich en genoten van de sfeer in de hangar.

Omdat Manlief mee was in de rolstoel mochten we iets eerder dan de grote massa de zaal in, zodat Manlief de tijd en de ruimte had om plaats te nemen in de gereserveerde stoelen. Overigens verbaasden wij ons over het ongeduld van sommige mensen. Toen de rolstoelers werden binnengelaten, waren er mensen die luidkeels protesteerden, omdat zij nog niet naar binnen mochten. Tja, dat is te begrijpen als alles open ligt en iedereen het beste plekje wil, maar in het theater heb je gereserveerde stoelen, dus je plekje is altijd vrij. Nou ja, altijd.... Er waren veel mensen die vergisten tussen ring en zaal en er speelden zich veel discussies over de plaatsen voor onze neus af.

Er is toch niets leukers dan mensen kijken....

Nadat alle discussies waren gesloten en iedereen zijn plekje had gevonden, begon de voorstelling. En wat hebben we genoten. Soms wisten we niet waar we kijken moesten, soms waren we (bijna) zeeziek, soms werd mijn arm fijngeknepen door Dochterlief, soms hoorde ik de Wandelkerel schateren en regelmatig keken Manlief en ik elkaar aan, want wat genieten.

Ach over alle eerder genoemde positieve en negatieve dingen valt wat te zeggen, maar wij hebben genoten van de belevenis die "Soldaat van Oranje" is.

Na een voorstelling van 3 uur, onderbroken door een krap half uur pauze vertrokken we weer. Tien uur nadat we van huis waren vertrokken, waren we weer thuis. Maar over deze dag zullen we nog lang napraten....

52.85 Alle kleine beetjes....

En toen schoot ik met volle overtuiging in de vakantiemodus en vergat ik mijn 52 te plaatsten afgelopen zondag. Misschien komt dat ook wel, omdat ik op dit moment het haken weer helemaal heb opgepakt. De schaarse vrije uurtjes besteed ik in eerste instantie aan de CAL en pas daarna ga ik denken aan andere dingen.

Maar vorige week had ik een Bee  (een bijeenkomst van quiltende mensen dames)en daar wilde ik dan ook echt aan het werk met quiltwerk. De vorige Bee wilde ik verder met de Scandinavian Christmas, maar dat mislukte, ik had geen wit borduurgaren bij me. En dus heb ik even flink moeten zoeken, want ik wist zeker dat ik wit borduurgaren in huis heb, maar waar???? In de hobbykamer alle laatjes, mandjes  en zakjes omgekeerd en gevonden.

En zo kon ik weer eens verder met de Scandinavian Christmas. En elke keer een klein beetje maakt toch dat deze quilt voor de kerst af is (ooit)!!!!

Overpeinzingen

Het overvalt me elke keer weer. Soms is er een reden voor, soms geen enkele. Maar zo af en toe geef ik me over aan gedachten over hoe ons leven zou zijn als Manlief niet ziek was geworden. En voor ik verder ga wil ik één ding duidelijk stellen: Ik verwijt Manlief, nog enig ander persoon, het feit dat hij ziek is geworden en dat daardoor ons leven drastisch is veranderd. Maar af en toe wens ik wel dat wij nog steeds niet zouden wat (neuro-)sarcoïdose is. Want dat zou dan betekenen dat Manlief nog steeds gezond zou zijn.

Ook vanavond overviel het me weer. Ik zette de foto's van de wandeltocht op de externe harde schijf, maar ik had weer eens geen geduld en klikte te snel her en der. En toen kwam ik terecht bij foto's uit 2008. En voor ik het wist zat ik oude foto's te bekijken. Fantastisch om de jongere uitvoeringen van de kinderen te zien.

Maar naast de jongere uitvoeringen van de kinderen duikt ook elke keer een actieve en sportieve vader op, die op alle fronten meedoet. En daar zit de kneep.

Het doet me pijn om geconfronteerd te worden met die man die in het verleden alles kon en deed. Niet omdat de herinneringen niet leuk zijn, maar juist omdat de confrontatie met het heden dan zo hard aankomt. En als dan de kinderen ook nog aansluiten bij mijn foto-kijk-sessie en zij ook zeggen dat het vroeger zo leuk was als papa dit-of-dat met ze deed, vind ik het nog moeilijker.

Toch hebben we ook genoten van het kijken naar de oude foto's. En uiteindelijk is gedeelde smart toch ook halve smart. Dus hier een aantal heerlijke foto's.

De laatste twee foto's zijn van de zomervakantie van 2011 in Normandië. Toen had Manlief al last van zijn rechterbeen, maar met gedoseerde activiteit en rust hebben we deze vakantie nog veel kunnen doen. Daarna ging het hard achteruit. Zo hard, dat er amper foto's zijn van de periode daarna en al helemaal geen foto's waar Manlief op staat. De eerstvolgende foto die ik van Manlief kon vinden is van december 2011 in het AMC.

En dat is toch wel even slikken.