Crocket Along week 7

Deze week moesten er 5 toeren gehaakt worden. Even doorwerken dus...

Maar het is gelukt!!!

Bezoek aan de neuroloog

Afgelopen week brachten we een bezoek aan neuroloog. En omdat de benen van Manlief steeds minder worden, terwijl het spieronderzoek uitwees dat de spieren goed functioneren, was dus de grote vraag: Wat nu?

Manlief voelt zich verder prima. Hij slaapt zelden meer overdag, hij heeft meer energie dan een paar maanden terug, de rolstoel heeft zijn wereld weer groter gemaakt, de cognitieve therapie heeft veel gebracht en hij is zoals altijd vrolijk. Natuurlijk moet hij zijn activiteiten plannen, maar we klagen niet.

Nou ja, niet, alleen over de "klote-poten". Zijn benen doen steeds minder vaak wat hij wil. Ze zijn zwaar, ze zwabberen, het gevoel is minder en ze kunnen hem minder lang dragen. En dus wilden wij weten wat de mogelijkheden waren om die benen wat meer in het gareel te krijgen.

Eerst bespraken we met de neuroloog wat de problemen waren met de benen. Het probleem zit overduidelijk in de zenuwen. En gezien de klachten grotendeels in de sensorische zenuwen, oftewel de zenuwen die het gevoel doorgeven. Helaas zijn dit ook de zenuwen die het moeilijkst te sturen en te herstellen zijn.

Toch hebben we in overleg met de neuroloog de keuze gemaakt om de dosis prednison te verhogen. Dat kan omdat de bloedwaarden en de spieren van Manlief goed zijn. De prednison heeft op dit moment geen verkeerde invloed op de rest van zijn lichaam. De hoop is dat de benen van Manlief dan weer beter gaan functioneren. Deze verhoging is in eerste instantie voor zes weken. Dan gaan we bekijken of er verbetering is opgetreden. Is dit het geval dan zal de deze dosis nog even worden vastgehouden, is er geen verbetering dan wordt er weer afgebouwd en dan moeten we verder kijken naar de mogelijkheden......

Wel moet Manlief de komende tijd weer regelmatig bloed laten prikken, zodat er direct ingegrepen kan worden als de prednison wel een verkeerde invloed zou krijgen op de rest van lichaam. Al met al dus wel weer spannend.

Wij hopen slechts één ding. Dat de benen van Manlief weer beter gaan functioneren!!!!

52.84 Handwerkbeurs

Ik bied bij voorbaat al mijn excuses aan. Ik ga namelijk vals spelen met de datum van dit bericht. Ik had namelijk problemen met het uploaden van foto's en een gebrek aan tijd.

Maar zaterdag de 15e bezocht ik met Wandelmams de Handwerkbeurs. Op de beurs zelf heb ik geen foto's genomen, ik had het te druk met kijken. Kijken naar stands en kijken naar mensen. En op het terras ook nog met kijken naar de Olympische Spelen.

Het viel ons op dat er dit jaar minder quiltstands en meer haak- en breistands waren. Nu maakt dat ons niet uit, wij vinden beide leuk. Nou ja, ik vind breien niet leuk, maar ik vind de garens en de producten wel leuk om naar te kijken.

Gelukkig had ik gespaard voor mijn bezoek aan de Handwerkbeurs, want er waren te veel leuke dingen. En de allerleukste heb ik meegenomen....

Bijvoorbeeld 13 bollen Stylecraft, om nog een CAL-deken te kunnen maken. De kleuren zijn overigens in het echt sprekender (feller) dan op de foto.

Ook het vijfde deel van de serie boekjes over het verwerken van Zpagetti schafte ik aan. Zo hou ik de serie compleet. En we werden zelfs herkend als fervent Zpagetti-aanhangers en daarom signeerde één van de schrijfsters het boekje voor ons.

Natuurlijk hoort daar dan ook Zpagetti bij. Alleen wil ik weer een knuffel maken die niet in het boekje staat, dus ook maar een patroon erbij gekocht.

En naast alle gekochte dingen gingen we naar huis met een hoofd vol ideeën. Te veel om op te noemen en te weinig tijd om ze allemaal te kunnen uitvoeren, maar het was een leuke dag!!!

Crocket Along week 6

De stersteek. Het duurde even voor ik hem doorhad, maar daarna liep het als een speer. Weer een week verder.....

Het wordt steeds leuker....

Klaar!!!!!!

Ze is er klaar voor. Ja, of klaar mee. Dat is maar net hoe je het bekijkt. Wat? Nou school. Dochterlief is klaar voor de middelbare school. En de basisschool is ze klaar mee. Ze wil verder. En dat gebeurt niet. De stof op school bestaat uit herhaling, herhaling en herhaling, de Cito doen ze niet aan mee en met de musical zijn ze nog niet begonnen. En dus is ze er klaar mee!

We hopen dat er snel wordt begonnen met de musical. Zodat er weer iets nieuws is op school en Dochterlief weer wat gemotiveerder naar school gaat. En verder kunnen we niet zoveel zeggen, want haar rapport ziet er goed uit.

En dus houden we haar voor dat ze nog even moet genieten. Genieten van het niets moeten. Maar dat is lastig als je zo graag wil leren.........

52.83 Oeps....

Ben ik door alle feestvreugde van afgelopen zondag toch vergeten de 52 te plaatsten. Hierbij het resultaat van vorige week.

De knuffeltjes, die Dochterlief wilde maken voor haar vriendinnen, werden onder andere door tijdgebrek hartjes. Maar daar haakte ze dan wel weer zelf de koordjes voor.

Daarnaast werden de shirtjes bedrukt. Zowel Dochterlief als haar vriendinnetje zijn erg blij met hun shirt.

Jarig

Vandaag vier ik mijn verjaardag. En de hele week heb ik geroepen dat ik vanaf nu weer terug ga tellen. Mijn leeftijd gaat steeds meer afwijken van hoe jong ik mij voel. Aan de andere kant ben ik zeker niet blind voor wat ik zie in de spiegel.

Want de rimpels rond mij ogen vertellen heus geen leugen. Hoewel ik mijzelf blijf voorhouden dat het lachrimpels zijn en dat die mogen, zijn ze duidelijk genoeg aanwezig.

Hoewel, vanuit een iets ander standpunt vallen ze veel minder op.

En die paar grijze haren doen er ook niet toe. Ze vallen bijna niet op. En zolang er mensen zijn die denken dat ik mijn verf, omdat zo donker toch niet echt kan zijn, heb ik niets te klagen.

Maar bovenal vind ik het gewoon leuk om jarig te zijn. Wat dat betreft komt mijn werkelijke leeftijd zeker niet overeen met hoe ik mij gedraag. Ik denk dat ik erger ben dan menig klein kind.

Al zeker 2 weken van tevoren begin ik mijn huisgenoten lastig te vallen met de vraag wanneer ze cadeautjes voor me gaan kopen, welke cadeautjes ik ga krijgen en of ze een hint willen geven. Ondertussen wil ik eigenlijk toch ook niet weten wat ik ga krijgen, want dan is het uitpakken niet echt leuk meer.

Ik kijk uit naar kaartjes op de deurmat, sms'jes en what-appjes, berichtjes op fora en veel visite. En dus worden er taarten gebakken, hapjes gemaakt en 2 grote pannen soep voor de plakkers. Daarnaast zorg ik voor een berg bolletjes met divers beleg, snoeperij voor grote en kleine kinderen en de nodige natte versnaperingen. En dan wacht ik af.

En zo verschenen er vanmorgen 2 kinderen aan ons bed met een ontbijtje voor mij, werd er vol overtuiging gezongen en mocht ik eindelijk cadeaus uitpakken. En ik werd verwend met een uitbreiding van mijn Blond-servies (de blauw-witte versie) en ik kreeg van Manlief een prachtige armband.

Daarna moest ik van de schatjes nog even in bed blijven liggen. "We sturen je wel een appje als je mag komen, mam." En dus wachtte ik braaf af. En toen ik beneden kwam hadden ze de boel versierd met slingers en ballonnen. En toen voelde ik me nog jarigerderder.

Daarna volgde een middag vol visite en gezelligheid.

En nu is de dag alweer bijna voorbij en ik zit te wachten tot de afwasmachine klaar is, zodat ik hem nog een keer kan aanzetten voor ik naar bed ga. En ondertussen ben ik aan het bedenken wat ik volgend jaar voor mijn verjaardag ga vragen.... "Ehhhh, Hoeveel nachtjes slapen nog???"