Ruinen, 2e tocht Winterkwartet TIGO

Met z'n drieen gingen we op pad. Wandelmams, het wandelmannetje en ik. Op weg naar Ruinen om daar 15 km te gaan wandelen. Gelukkig was het niet zo koud als een paar weken geleden in Emmen. Maar wel nat. Het eerste stuk ging over verharde weg. Daar was het goed wandelen. De weg was sneeuwvrij, op een paar plekjes na, die waren glad, maar daar kon makkelijk omheen gelopen worden. Langzaam verlieten we het dorp.

We kwamen her en der wat dieren tegen. En wat zijn die Belzen dan toch goedaardige lobbessen. Hij draaide zich gewillig om, om een beetje aandacht te krijgen. En dan geniet het wandelmannetje met volle teugen!!!

We liepen langs de schaapskooi de heide op, een schelpenpad dwars over de hei. Prachtig was het daar. In de zomer heb ik hier ook wel gelopen en dan is het schelpenpad goed begaanbaar, met een harde bovenlaag en knisperende schelpen. Nu duidelijk niet. Door de dooi was de bovenlaag zacht geworden, waardoor we af en toe wegzakten en lekker glibberden. Ook waren er hier stukken waar de bovenlaag nog wel bevroren was en waar je niet gewoon kon lopen. Langs de radiotelescoop (telefoon uit) doken we het bos in. En daar lag gewoon nog ijs. Survivallen door de berm dus.

Ondertussen bleven er genoeg mooie dingen te zien. Prachtige vergezichten over de hei, een enkele paddestoel en restanten van herfstbloemen.

Ook de boswachter was druk aan het werk en hij keek zeer verstoord op toen mijn fototoestel flitste. Het wandelmannetje vond de kettingzaag mega-cool en hoopte dat er een boom om zou gaan. Helaas was dat al gebeurd en was de boswachter nu alles in kleine stukken aan het zagen. Pech dus voor hem.

Pas na ruim 11 km was er rust. Deze rust was in het theehuis Anserdennen. Vroeger was dat een uitspanning met een grote speeltuin erbij (dan praat ik wel over vroeger-vroeger hoor). Nu is het een uitspanning van Staatsbosbeheer waar je heerlijke (streek)producten kunt nuttigen en kopen. Ook worden er allerlei leuke hebbedingetjes verkocht. Zeker de moeite waard om een keer te gaan kijken.

Wij hielden ons nu bij de chocomelk. Die was overigens erg lekker en had precies de goede temperatuur. Niet te heet, wel eerst blazen, en zeker niet lauw. We zaten rond de kerstboom, die was afgezet met een rand strobalen. Daarop konden tassen, dienbladen, mutsen en de rest prima rusten.

Net voorbij de rust werden we nog getrakteerd op een heerlijke oliebol, waarbij het wandelmannetje het voor elkaar kreeg om een 2e te bietsen. En toen begon het laatste stukje van de wandeling.

En dat laatste stukje was errug, errug nat. We baggerden en slipten over het modderpad. Gelukkig was het eind, de kerktoren van Ruinen, in zicht, want het venijn zat hem in de staart. Zeker omdat ik donderdagavond keihard met mijn knie tegen de trekhaak van de auto was opgelopen, was dit niet het leukste stukje van de route. Het asfalt van de doorgaande weg werd dan ook met vreugde begroet.

Na binnenkomst afgemeld, de wandelboekjes opgehaald en toen snel naar huis. Het wandelmannetje had namelijk 's middags nog een kinderfeestje en hij moest echt even een douche tegenkomen voor hij daar heen ging.

Kleine meisjes.....

Wat is dat toch? Dat ouders altijd blijven denken dat hun kind klein is. En dat kinderen elke keer hun ouders weer verrassen met wat ze allemaal kunnen, weten, snappen en doen. Nu weer dochterlief.

Gisteren heeft ze naailes gehad, in de winkel waar haar naaimachine gekocht is. Vandaag werd er gelijk actie ondernomen. Of ik een plekje wilde maken in de hobbykamer, waar haar naaimachine dan ook kan blijven staan en of ik dan in de buurt bleef om te helpen als dat nodig was. Natuurlijk meis. Jij vraagt, ik draai......

Eerder deze week had ze al patroontjes getekend en deze uit vilt geknipt, want ze ging versiering maken voor HAAR kerstboom. En nu moest er vulling bij en had ze lintjes nodig. "Als jij die nou even opzoekt mama, dan zet ik de naaimachine klaar." En zo gebeurde.

En voor ik het doorhad was ze bezig. En ik was in de buurt, maar totaal overbodig. Dus ben ik mijn fototoestel maar gaan halen!!!!! En het ergste leukste is dat de dame niet eens doorhad dat ik weg was geweest. Zo geconcentreerd was ze bezig.

Kleine meisjes.......... Ze worden zo snel groot........

De eerste keer op natuurijs

Het kon nog net even. Na ballet van dochterlief en na mijn werk nog even naar de ijsbaan. Hij was nu tenslotte open. Dus om half 5 nog snel omkleden en snel naar de ijsbaan. Uiteindelijk stonden we net voor 5 uur op de schaatsen. Erg onwennig natuurlijk, want in natuurijs zitten natuurlijk veel hobbels en bobbels en zo'n eerste keer op die smalle ijzers valt sowieso niet mee.

Er waren nog wat vriendinnetjes van dochterlief, maar die gingen een voor een naar huis. Dochterlief vond dat niet leuk en ook een van haar vriendinnetjes was nog maar net op de ijsbaan, omdat zij ook naar ballet was geweest. Na overleg mocht haar vriendinnetje nog even blijven en dan zou ik haar naar huis brengen. Dus met z'n tweetjes schaatsten de dametjes weg. Ook ik ging nog voor een rondje.

Onderweg kwam ik de dametjes nog een keer achterop en langzaamaan werd hun slag wat zekerder, maar het blijft natuurijs dus een val kan altijd gebeuren.

Ondertussen werd het steeds rustiger op de ijsbaan. Omdat ik de sfeer van zo'n ijsbaan altijd zo bijzonder vind, heb ik ook een paar foto's genomen zonder flits. Dat viel nog niet mee met een compactcamera, maar ik vind het resultaat toch wel erg leuk.

Omdat de dametjes al uitgeschaatst waren en ik nog niet, gingen de schaatsen uit en speelden ze nog eventjes buikschuivertje. Gelukkig dat ze skibroeken aanhadden, dus koud kregen ze het niet.

Na een uurtje gingen we weer naar huis, waar manlief een grote pan nasi klaar had en staan en met een gevulde buik stapten we onder de douche en kropen daarna tevreden samen op de bank onder een dikke deken.

Het mooiste moment van de dag

Vandaag was weer zo'n dag. Ik kwam pas ver na bedtijd van zoon- en dochterlief thuis. Natuurlijk had ik ze wel gebeld, maar dat voelt toch altijd een beetje "niet echt"....... Maar als docent heb je nu eenmaal te maken met ouderspreekavonden, dus het hoort erbij.

Zodra ik thuis kom, ga ik dan naar boven. Trainingsbroek aan en dan komt het. Even kijken bij de slapende schatjes. Stiekum maak ik dan iets meer lawaai dan nodig is, zodat er zo'n half-slapend koppie omhoog komt van het kussen. "Mam, ben jij dat?" "Ja, schat." "Gelukkig, je bent weer thuis." "Klopt, ga maar weer lekker slapen. Ik hou van je!"

En dan komt het. Het aller-aller-allermooiste moment van de dag. Als dat slapende koppie alweer bijna verdwenen is in het kussen. "Ik ook van jou, mam."

Het heerlijk avondje

Nou ja, het werd een heerlijk middagje. En ondanks het feit dat onze schatjes van hun geloof zijn gevallen, sloeg de nerveusiteit toch toe. Want wat zouden ze krijgen?????

Om de boel even tot rust te brengen (en onszelf ook nog een rustig uurtje op de bank te gunnen) werden de schatjes verbannen naar een andere kamer om een dvd-tje te kijken. Het kostte nog wat moeite om ze in de russtand te krijgen, maar uiteindelijk lukte het.

Wij een rustig een uurtje, zij een rustig uurtje. Nadat de dvd was afgelopen, werd het tijd om de chocolademelk warm te maken. En je snapt er niks van, maar toen dochterlief de chocolademelk uit de bijkeuken haalde, stond daar toch ineens een mand met cadeaus en nog twee grote pakken ernaast.

Dus snel chocolademelk opgewarmd, iets lekkers erbij en de kolonisten van Catan klaargezet.

Want wij pakken de cadeaus niet zomaar uit. Vorig jaar werd er mens-erger-je-verschrikkelijk gespeeld en wie 6 gooide mocht een cadeau uitzoeken. Dit jaar wilden de schatjes graag de kolonisten spelen. Tja, en wanneer mag je dan een cadeau uitzoeken. Nou als je 7 gooit natuurlijk, want dan komt de struikrover in actie!!!! Er werd dus fanatiek gespeeld, want iedereen wilde winnen en iedereen wilde een cadeau pakken.

Er werden kaartjes geruild, posities geblokt, straten en dorpen gekocht, er werd gejuicht en gemopperd en ondertussen cadeaus uitgepakt. De grootste wens van dochterlief werd vervuld, een karaokeset en zoonlief kreeg EINDELIJK zelf een radio-cd-speler. Iedereen was blij dus. Ik vooral, want ik won het spel!!!!!!!

Omdat er na afloop van het spel nog cadeaus over waren, we gooiden niet zo vaak 7, moesten we nog even doorgooien. En 7 gooi je niet zo makkelijk, dus voor de laatste 3 cadeaus zijn we nog een kwartier aan het gooien geweest.  

Na afloop kregen we dikke knuffels en bedankjes. En wat nu het mooiste cadeau was, dat was niet te zeggen. Want die radio-cd-speler was gaaf, maar het nieuwe clubtrainingspak was ook vetcool en dat was toch niet te vergelijken, dus alles, echt alles was supervetgaafcool. Gelukkig maar.

HOERA

Lieve, lieve, lieve meid,

Gisteren werd je 9 jaar. NEGEN JAAR alweer. Poeh, waar blijft de tijd. Het lijkt wel gisteren dat er een hoopje mens op mijn buik werd gelegd. Een hoopje mens met een dieppaars gezichtje. Want o, wat waren jouw eerste momenten op deze aardbol benauwd. Je had namelijk de navelstreng twee keer om je nek zitten en kwam dus wat lucht te kort.

Na een aantal, letterlijk, zeer benauwde minuten voor jou en net zoveel (maar waarschijnlijk duurden ze voor papa en mama veel langer), figuurlijk, benauwde minuten voor papa en mama kwam je bij en kleurde je langzaam gezond roze. Na zeker een kwartier vroeg papa of je nu een jongen of een meisje was. Nou een meisje dus......

En wat voor meisje. Meisjesachtiger worden ze niet gemaakt zeggen papa en mama wel eens gekscherend tegen elkaar. Want al vanaf heel, heel klein doe je alleen maar meisjesdingen. Zoals wat? Nou zoals alles zeg maar. Verkleden als prinses of als prinses of als Doornroosje. Bij de kinderopvang konden ze je niet blijer maken dan door je haren te kammen. En hoe kort ze de eerste jaren ook waren, een knipje of een likje gel maakte je dag goed. Schminken was helemaal je favoriete ding en toen je wat ouder werd ging je de jongere kindjes gewoon zelf schminken. Je bent tenslotte een natuurtalent. Na het schminken kwam de make-up en tegenwoordig komt mama bij jou lenen, want jouw voorraad is zeker twintig keer zo groot als die van mama.

En zodra je eigen mening kon uiten, dus vanaf anderhalf jaar, wilde je roze, roze en roze en natuurlijk rokjes en jurkjes en maillots en rokjes en rokjes enne jurkjes en rokjes enzo. Daarbij hoorde K3 op de achtergrond en op de voorgrond kleurpotloden, klei, lijm, schaar, lintjes en veel kleuren papier. En ook nu bleek het natuurtalent. Al toen je twee was won je een kleurwedstrijd. En daarna nog een paar. En je blijft kleuren en knutselen. Als we alles hadden bewaard, pasten we zelf niet meer in ons huis.....

En nu is je nieuwe hobby naaien. Een eigen naaimachine, poeh hé!!!! Ondertussen is het roze uit. Je bent tenslotte al NEGEN!!! (En de laatste drie maanden AL BIJNA NEGEN.) En zomaar kleren voor je meenemen is ook al uitgesloten, want je weet echt zelf wel wat mooi is en wat niet. En dat komt (gelukkig) niet altijd overeen met wat mama mooi vindt.

Je bent een uniek persoontje. Het leven lacht je toe. Geboren op zondag 2 december 2001 en ook echt een zondagskind. De enige die dat in de weg staat ben je zelf, want oooo, wat maak je het jezelf soms moeilijk.

Lieve meis, je kunt niet alles in één keer goed doen of goed kennen. Daarom ben je nog een kind. Om te leren, te ontdekken en te maken van het leven wat jij ervan kan maken. En ondertussen kunnen papa en mama je een heleboel goede raad geven. (En zelfs papa en mama weten nog lang niet alles en doen zeker niet alles in één keer goed!) Maar je moet het zelf doen.

Natuurlijk wensen papa en mama je alle goede dingen in het leven en nog veel meer. En je zal dingen bijleren en dingen kwijtraken, maar er is één ding waarvan wij hopen dat je die nooit kwijtraakt.....

Blijf genieten van het leven, zoals je nu doet. Want niemand kan zo, tot in de grond van zijn/haar tenen, genieten van jarig zijn als jij. Of gewoon genieten van een middagje thuis, dollen met je broer, een wandeling, een knuffel met mama, een dolle bui, een broodje in de stad, een paar nieuwe sokken, een cadeautje krijgen, papa plagen of een kus!!!!!

Meisje, blijf genieten van het leven en laat ons meegenieten van jouw ontdekkingsreis!!!!!

Love you!

Wondermooi Wit

Een witte winterwandeling gemaakt met z'n vieren. Zoveel moois gezien.

Genieten toch?