Tien jaar na de eerste Diekloop organiseerde de SWOS de Diekloop 2.0. Na die eerste ervaring wilde ik ook dit jaar weer van de partij zijn en dus zat ik op het moment van inschrijving startklaar achter de laptop om mijzelf en Ate in te schrijven. Dat had effect, want het lukte mij om ons in te schrijven voor de eerste starttijd. Wij mochten gelijk om 8.00 uur starten. De Diek wachtte op ons, deze keer liepen we van Halfweg naar de Lichtmis.
Ate haalde mij op en mooi op tijd bereikten we Halfweg. Wat zeg ik, zeer op tijd, we waren de eersten die de auto op het daarvoor bestemde weiland zetten. Vanaf het weiland werden we keurig naar de start geleid, daar waren we overigens niet de eersten, vele wandelaars kwamen op de fiets. Op de startlocatie werden we getrakteerd op een bakkie met wat lekkers. Ook kregen we daar een routeboekje en bonnen voor versnaperingen onderweg. Het begin zag er dus gelijk al veelbelovend uit. Nadat de Diekloop 2.0 officieel geopend was, konden we op weg.
De eerste bezienswaardigheid was het voormalige kamp Beugelen, voor informatie over dat kamp, klik hier, hier en hier. Nu is het voormalige kamp een woonerf, een mooi buurtje aan de Gemeenteweg.
Via de achtertuin en de voortuin van een van de huizen kwamen we weer uit op de Gemeenteweg. Dat was een duidelijke indicatie van hoe de rest van de dag zou verlopen, slingerend links en rechts van de "Diek" over wegen en stegen, door tuinen en weilanden, door bedrijven en gebouwen. En dit was dus nog maar het begin.
Na kamp Beugelen liepen we weer een stuk over de Diek voor we weer een ommetje maakten, deze keer over het erf van een boerderij, langs een keet en een stal weer terug. Op dit deel van de Gemeenteweg staan er niet zo heel veel huizen, dus hier liepen we voornamelijk over de Diek. Niet dat daar niets te zien was, we zagen meer dan genoeg.
Ik kan nu verder heel uitgebreid de route gaan beschrijven, maar dan wordt dit een ellenlange blog. Ik laat dus veel foto's zien en vertel die wetenswaardigheden en belevenissen die ik de moeite waard vind.
Over de volgende foto heb ik een leuk verhaal. Ate en ik waren, doordat we veelvuldig stil stonden om alles te bekijken, in een soort niemandsland terecht gekomen. De mensen die tegelijk met ons gestart waren, liepen al ruim voor ons en degenen die na ons gestart waren, hadden ons nog niet bijgehaald. Omdat we dus alle tijd hadden om om ons heen te kijken, viel mijn oog op de levensbomen boven de voordeuren. Ik vertelde Ate wat ik wist over dit fenomeen toen we boven een voordeur een levensboom zagen met gekleurde delen. Bij dit huis had ook het toegangshek deze kleuren. De eigenaar van deze (verbouwde) boerderij wist ons te vertellen dat de kleuren een eigen betekenis hebben. Groen staat voor een nieuwe geboorte, wit staat voor reinheid, rood staat voor moed en blauw is onheilwerend. Later op de dag zagen we ook nog ergens geel, maar daarvan heb ik de betekenis nog niet kunnen achterhalen....
Een poosje later liepen we door bakkerij Ubak, waar we een krentenbol kregen en waar oude vervoersmiddelen stonden. Vervolgens slingerden we weer rechts en links van de Diek verder.
In museum Staphorst was er een demonstratie van Staphorster stipwerk. Erg leuk om te zien en om wat ins en outs te horen. Is toch ook wel weer interessant om een keer een cursus te volgen...
Op een parkeerplaats kregen we een heerlijk kopje mosterdsoep. Natuurlijk moest ik ook weer naar het toilet, dus Ate moest weer even wat langer pauzeren....
Net na de soep verlieten we de Gemeenteweg en ging de Diek over in de Oude Rijksweg. Omdat het ook Open Monumentendag was, waren er veel monumentale boerderijen opgenomen in de route. Daar zaten echt pareltjes tussen. Bijvoorbeeld een boerderij waar de woonkamer nog steeds compleet betegeld was en waar het orgel nog steeds klaar stond om te bespelen, terwijl het achterhuis al volop verbouwd werd.
En dan nu nog even wat sfeerplaatjes.....
Toen we ergens een steeg uitkwamen, moesten we linksaf, maar schuin rechts aan de overkant zagen we een tuin vol met poppen in Staphorster klederdracht. Dat vonden wij wel een bezoekje waard. Ons bezoek werd op prijs gesteld, want de maakster van de poppen kwam naar ons toe om uitleg te geven. Deze ontmoeting was een van de pareltjes van de dag.
En zo bereikten we uiteindelijk Rouveen. Net voor het plaatsnaambord Rouveen werden we weer een steeg ingestuurd en pas na het plaatsnaambord zouden we de Diek weer oplopen. Ate en ik weken dus even van de route af om het plaatsnaambord te fotograferen. Een oplettende bewoner maakte ons attent op het feit dat we van de route afweken, we stelden hem gerust dat we weer keurig zouden terugkeren.
En hier dus een levensboom met gele elementen.
In Rouveen werden we langs een van mijn favoriete stoffenwinkels gestuurd, Stegeman Textiel. Zij hadden een aantal mooie quilts buiten gehangen met de nodige informatie over de winkel, die dus al 180 jaar blijkt te bestaan. Ate noteerde deze winkel, niet voor hemzelf maar voor zijn ega, die net als ik van handwerken houdt.
Ondertussen waren we al een eind op streek. De Lichtmis, en dus het eindpunt, kwam snel dichterbij.
Typisch beeld an de Diek, een heel serie brievenbussen voor alle huizen die aan de steeg staan.
We liepen aan het einde van de Diek onder het viaduct door en zo kwamen we bij restaurant de Lichtmis, waar ook het eindpunt was. Vanaf hier waren er meerdere vervoersmiddelen waarmee we terug konden rijden naar Halfweg. We keken het even aan, maar al snel besloten we om in de eerste de beste huifkar, getrokken door een trekker te stappen.
Toen we een eindje op weg waren, bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om een timelaps te maken van de terugweg over de Diek. Ik vind het eindresultaat zeer geslaagd....
Wat hebben Ate en ik genoten van de Diekloop 2.0. Ik hoop dat, mocht er
een editie 3.0 komen, ik weer van de partij mag zijn, al vermoed ik dat
dat zomaar weer 10 jaar kan duren.
