Nunspeet-Vierhouten-Nunspeet

In 2022 liep ik met Hilly en Kenneth de Fjallraven Classic Denemarken, dat was een fantastische belevenis. Wij vatten toen het plan op om ook de Fjallraven Classic Zweden te gaan lopen. Kenneth deed dat afgelopen jaar al, Hilly en ik hadden deze tocht gepland voor 2024.

Nu is het Kenneth zo goed bevallen dit jaar, dat hij volgend jaar weer mee wil en ook T, die Hilly heeft leren kennen tijdens Fjallraven Duitsland ziet Zweden wel zitten. Het plan is dus om met zijn vieren naar Zweden te gaan. En omdat je nooit te vroeg kan beginnen met plannen en voorpret, gingen we vandaag met zijn vieren op pad. Een rondje "Verscholen Dorp" grotendeels vergelijkbaar met etappe 14 van het Westerborkpad.

 

Het was wat druilerig weer, maar na een bakkie konden we gelukkig droog starten. We zwierven door het bos over paden en paadjes, tot we na een flink aantal kilometers toch wel even wilden pauzeren. Helaas was er geen bankje in de buurt te vinden. Met behulp van een app, vonden we een bankje, al moesten we daarvoor wel een klein ommetje van de route af voor maken.

Tijdens de rust werd het steeds natter, zodat we toch de regenkleding maar aantrokken, niets zo vervelend als natte kleding. Tijdens het wandelen hadden we het over hoe naar te Zweden te reizen en natuurlijk vroegen we Kenneth de oren van het hoofd over zijn  ervaringen en of er dingen waren die we echt nog moeten aanschaffen voor die tijd. De tijd vloog dan ook voorbij.

Toen we Vierhouten bereikten, kwamen we tot de ontdekking dat het Verscholen Dorp zo goed verscholen is, dat we hem hadden gemist. We zijn ergens verkeerd gelopen, waarschijnlijk bij het ommetje voor het bankje. We zagen op een bordje dat het nog ruim 3 km lopen was naar het Verscholen Dorp. Heen en weer is dat dus ruim 6 km, dat was ons te ver om alsnog daarheen te lopen. Het werd dus de plaatselijk horeca in Vierhouten....

We waren nu op twee-derde van de route, dus nog zo'n 7 km te gaan vanaf Vierhouten. Tijdens die 7 km werd het langzaam droog, zodat we nog even volop konden genieten van het mooie herfstweer en het mooie herfstbos.

Vol plannen en met de afspraak om vaker met zijn vieren te gaan wandelen, bereikten we de auto weer. De voorpret voor de Fjallraven Classic Zweden is begonnen.

52.428 Droomdekendag Zwolle

En twee weken na de Droomdekendag in Almelo was er een Droomdekendag in Zwolle. Samen met Anneke reed ik die kant op. Toen we binnenkwamen was het al een drukte van belang, maar we vonden een prima plekje aan een tafel, waar we al snel gezelschap kregen van andere dames.

Het ochtenddeel besteedde ik aan het doorquilten van de uil. Ik wilde dat de omtrek van de uil ook aan de achterzijde van de quilt zichtbaar zou zijn. Helaas ging dat niet helemaal goed, er ontstond ergens een enorme plooi/vouw en ik moest dus weer gaan uithalen. En zelfs dat uithalen ging niet goed, ik prikte mijzelf met het tornmesje en dat bloedde flink....

Nadat ik voorzien was van een pleister ging ik weer verder met het uithalen van een deel van mijn werk. Altijd waardeloos dat achteruit naaien.

Toen ik klaar was met uithalen was het tijd voor de lunch, Aly had gezorgd voor een flinke pan snert, hè wat lekker.....

Na de lunch was het tijd voor de show-and-tell, er kwamen weer prachtige dekens voorbij. Hieronder een kleine greep uit alles wat voorbij kwam.

 

Na de show-and-tell kon ik weer vooruit gaan naaien, maar om herhaling te voorkomen, streek ik eerst alles nog een keer goed en plaatste ik meer spelden rondom het te naaien deel. Gelukkig hielp dat, het was niet nodig om nog keer uit te halen.

 

Doordat het mis ging vanmorgen lukte het me net niet om de uil helemaal te doen.Dat wordt dus een klusje voor thuis. Als de uil klaar is, zal ik ook nog wat extra stiksels aanbrengen rondom de uil, zodat ook daar alle lagen goed aan elkaar vast zitten. En dan moet de rand er natuurlijk nog omheen. 

 

 

Nog niet klaar dus, maar wel flink opgeschoten vandaag.

Kale Duinen Wandeltocht, Appelscha

Vandaag ging ik op pad met Hilly, een rondje lopen in en om Appelscha. We hadden meer dan genoeg om bij te kletsen, dus veel foto's heb ik niet gemaakt.

Na een startersbakkie gingen we op pad en al snel deed de wandeltocht zijn naam eer aan, de Kale Duinen waren zeker zichtbaar.

De eerste rust was bij Villa Nova in Zorgvlied, die lieten we aan ons voorbij gaan, een bakkie hadden we al gehad en de benen werkten nog goed mee.

Vanuit Zorgvlied ging het door de bossen en langs  het Canadameer naar eethuis Aekingerzand. Daar wilden we graag een kop soep nuttigen, maar helaas was de soep op toen we daar aankwamen. We hielden het dus bij een sanitaire stop en een broodje voor we weer verder gingen.

Toen we een poos later bij bosbrasserie IJgenweis kwamen, besloten om daar te kijken of er soep was. Nou die was er, een heerlijke mosterdsoep, waar we dan ook enorm van genoten.

Nu wachtten ons echt nog de laatste loodjes, nog een paar kilometer richting Appelscha. We stonden nog even stil bij een enorme paddenstoel en dat zorgde ervoor dat we de laatste 100 meter regen op ons kop kregen, maar dat mocht de pret niet drukken. We sloten af met een drankje en vervolgens was het tijd om naar huis te gaan.

52.427 KreaDoe

Vandaag ging ik met Dochterlief naar de KreaDoe. Ze moest er wat lessen voor skippen, maar dat had ze er graag voor over. We gingen met de trein, Dochterlief reist gratis en ik betaalde de volle mep. We wilden niet wachten tot ik gebruik kon maken van de meereiskorting, dan waren we in onze ogen te laat in Utrecht.

Na een voorspoedige treinreis bereikten we de Jaarbeurs en konden we los. We waren er net voor de officiële opening en Dochterlief maakte een sprong van schrik toen de confettikanonnen afgingen. Als eerste gingen we uit op nieuwe waxstempels en nieuwe waxkleurtjes, dat stond bij ons beiden op het lijstje.

 

 

Toen was het tijd voor de eerste workshop, iets met keeping memories oftewel foto's op een andere manier verwerken en bewaren. We maakten envelopjes om foto's in te bewaren, maar er waren ook andere mogelijkheden om foto's te verwerken. Helaas was er eigenlijk gewoon te weinig tijd om alles te proberen. Wel vonden we het envelopjes maken zo leuk, dat ik toch maar weer wat geld uitgaf.

Na deze workshop besloten we om te gaan zwerven, we hadden nog een workshop gepland aan het einde van de dag en verder hadden we niets vastgelegd. Er zijn genoeg kramen om te bekijken en ook genoeg workshops waar je zo kan aanschuiven. Dat aanschuiven deden we al snel weer, we schilderden een bordje. Onvoorstelbaar hoe zen je daarvan wordt in zo'n volle hal.

Het bordje mocht drogen bij de stand, zodat wij onze handen vrij hadden om verder te kijken en te genieten. Na een hapje en een drankje gingen we langs bij het drankenmeisje en natuurlijk gingen we daar niet met lege handen weg. Vooral de droplikeur en de dropsiroop vielen bij ons erg in de smaak, maar ik viel ook voor de kaneelsiroop.

Sommige kramen liepen we snel voorbij, andere beleven we lang of kort hangen. Bij SerDani bleven we wat langer hangen. In eerste instantie vanwege de enorme DenDennis die daar stond.

 

 

We raakten in gesprek en toen kregen we het verhaal van de Durbie te horen. De Durbie is een gehaakte vervanging voor een  stressbal, met name bedoeld voor kinderen en jongeren die het nodig hebben om te "friemelen" met hun handen. Deze Durbie is lekker zacht en kun je inknijpen, en ook met de ledematen kun ook lekker "friemelen" en dat zonder geluidsoverlast. Dochterlief en ik waren op slag verliefd en kochten allebei een pakketje voor slechts €5. Ik mag ze allebei in elkaar gaan maken. Daarna werden we nog verliefd op een heleboel andere dingen, maar de financiën lieten het niet toe om alles te kopen. 

 

We besloten de dag met een workshop hout branden. Het valt nog niet mee om dat te doen. Nu had ik ook een beetje pech met de brander die ik kreeg, want die was beschadigd en had een hele dikke punt. Het laatste fijne werk deed Dochterlief dan ook voor mij.

Toen we klaar waren met deze workshop moesten we de Jaarbeurs verlaten, de beursdag was voorbij. Omdat we een groot deel van de dag in de patatlucht hadden doorgebracht, haalden we op het station nog snel een patatje voor we in de trein stapten. Op naar huis.

We hadden met de Wandelkerel overlegd dat hij die trein uit Enschede zou nemen, die hem in staat stelde om in Zwolle bij ons aan te sluiten. Er was een soort stoelendans met auto's geweest, waardoor mijn auto thuis stond en de auto van Manlief op het station. Manlief kon hem dus niet ophalen. Helaas liep alles anders dan gepland. Vanaf Amersfoort lag alle treinverkeer richting Zwolle eruit. Dochterlief en ik moesten omrijden via Deventer. Dat leverde ons ruim een uur vertraging op. De Wandelkerel was daardoor dus ruim een uur eerder in Meppel dan wij. Gelukkig wist hij iemand te regelen om hem op te halen, want een uur wachten in het donker en de kou was niet waar hij op zat te wachten.

Dochterlief en ik waren blij dat we weer thuis waren, al hadden we ondanks de vertraging een heerlijke dag gehad.