Romke van den Bergtocht, Steenwijk

Na het ontstaan van mijn scheenbeenblessure bleven mijn wandelactiviteiten beperkt tot een rondje strand in Zandvoort. Vandaag werd het dus tijd voor een serieuzere test. Op aanraden van de fysio hield ik het bij een rondje van 15 km en daarvoor ging ik naar Steenwijk. Ik mocht vanaf kwart over negen starten en mooi op tijd kwam ik bij startlocatie. Het inschrijven verliep vlot, zodat ik ook mooi op tijd op pad kon. Tenminste dat leek zo. Toen ik mijn GPS opstartte bleken de instelling op hol te zijn. Hij stond op miles per hour in plaats van kilometers per uur. Ik heb dus nog een minuut of tien staan klooien om alles weer op orde te krijgen, maar toen ik dus echt op pad.

Al binnen de eerste kilometer ging het ven mis. Ik miste een paar pijlen. En niet allen ik miste ze. Toen ik met behulp van de routebeschrijving en mijn telefoon de juiste route weer had gevonden, zag ik in de verte nog een wandelaar heen en weer lopen. Ik wist zijn aandacht te trekken en zo kwam ook hij weer op de juiste route terecht.

Langs de rand van Steenwijk werden we richting de Woldberg gestuurd. En och, daar heb ik al heel wat voetstappen liggen. Tijdens de avondvierdaagses van Steenwijk en natuurlijk de Kennedymars die daar jaren georganiseerd werd. En ook op een mooie zondagmiddag wilden we dara nog wel eens aan de wandel gaan voor Manlief ziek werd. Het is ook een supermooi gebied. En ook nu genoot ik met volle teugen. Voor ik het wist had ik er 5 km opzitten en bereikte ik de rust bij Fredeshiem. Omdat dit de enig rust was tijdens de 15 km, nam ik hier een pauze. Tijd voor een toiletbezoek en daarna een kopje thee.

Na de rust ging het verder over de Woldberg. Ik kwam op veel bekende plekken, maar gelukkig ook nog op een stuk waar ik nog nooit geweest was. En dat blijf ik bijzonder vinden. Gebieden waar ik al veel gelopen heb, blijken toch ook nog verborgen plekjes te hebben. Lang leve de lokale routebouwers.

Het bekende terrein kwam weer in beeld bij het hoogste punt van de Woldberg. Een bankje, een informatie bord en in de verte de Steenwieker Toorn.

Vanaf dit punt kon ik, gezien het aantal kilometers op mijn GPS, de route terug voorspellen, allemaal bekend terrein. Mijn voorspelling klopte en zo liep ik terug naar de startlocatie. Bij terugkomst liet ik mijn boekje stempelen en daarna ging ik snel huiswaarts. Mooi op tijd om de wedstrijd van de Wandelkerel bij te wonen.

De Wandelkerel won de tweede helft met 2-1, helaas werd de eerste helft met 0-7 verloren.

52.233 Weer haken

En wat ik tijdens het weekendje weg ook deed, was haken. Tja, dat is een handwerk dat makkelijk mee te nemen is. Dus nog even geen naaimachine, maar gewoon weer haakwerk.

Weekendje weg

Manlief en ik gingen met zijn tweeën een weekendje weg. Zandvoort was de bestemming. We weten dat Manlief zich daar ook alleen prima kan redden in de beschikbare mindervalidehuisjes. Dat geeft mij de ruimte om lekker langs het strand te wandelen. En dat deed ik dan ook.

En terwijl ik langs het strand liep, kreeg Manlief bezoek. Gelukkig was ik net op tijd terug om ook nog een glimp op te vangen van het bezoek.

Het was een heerlijk weekend, waarin we niet veel deden. We maakten regelmatig een wandeling over de boulevard, gingen lekker eten, lazen, puzzelden en vooruit, maakten het Casino onveilig. We brachten hier een middagje door. Helaas waren we niet gelukkig in het spel. Laten we het er dan maar op houden dat we gelukkig zijn in de liefde.

Veel te snel was het weer maandagochtend en moesten we weer naar huis. Toch wel lekker af en toe met zijn tweetjes op pad.

Plezier

Vorig jaar vertelde ik hier dat de Wandelkerel na veel wikken en wegen had besloten om een andere kant op te gaan. De opleiding die hij toen volgde, bracht toch niet wat hij verwachtte. Hij wilde overstappen. In eerste instantie naar de opleiding sport en bewegen, maar toen tijdens het bezoeken van Open Dagen duidelijk werd dat de eerste twee jaar van deze opleiding ook voornamelijk bestaan uit lesgeven, werd duidelijk dat deze opleiding toch niet de juiste zou zijn.

Gelukkig kreeg de Kerel begeleiding van een overstapcoach en daar werd steeds duidelijker dat hij ruimte nodig heeft. Niet opgesloten in lokalen of sporthallen, maar buiten zijn, was het devies. En hoewel de Kerel gek is op dieren, wil hij daar niet zijn beroep van maken. na het maken van een aantal test en veel gesprekken kwam de opleiding Bos- en Natuurbeheer in beeld. Om een goed beeld te krijgen regelde de Kerel een snuffelstage van twee dagen bij Staatsbosbeheer en na die twee dagen was het overduidelijk. Deze opleiding moest het worden.

Gelukkig werd hij aangenomen en zo begon hij dit jaar opnieuw in klas 1. En in de loop van de maanden werd hij steeds enthousiaster. Hij haalde zijn bosmaaiercertificaat en zijn motorzaagcertificaat. Daarnaast is hij minimaal twee dagen per week praktisch bezig. De ene keer in het bos aan het snoeien, een andere keer nieuwe bankjes timmeren en af en toe ook wat straatwerk. En hij geniet.

Afgelopen twee weken liep hij stage bij Natuurmonumenten. En wat wij vorig jaar misten tijdens zijn stage, werd nu ruimschoots goedgemaakt. Elke dag kwam hij enthousiast thuis en vertelde over de dingen die hij had gedaan en had meegemaakt. Dat was vorig schooljaar wel anders, toen kwam er amper een woord uit. Ook kostte het hem nu geen enkele moeite om op tijd op te staan, terwijl wij hem vorig jaar regelmatig zijn bed uit moesten rammen.

En zelfs de kou van afgelopen dagen, kon hem niet deren. Zonder mopperen stapte hij bij een temperatuur van min 8 en een ijskoude oostenwind op de fiets om de ruim 10 km naar zijn stageadres te fietsen. Hij heeft dus duidelijk de goede keuze gemaakt.

Gelukkig is de volgende stageperiode in mei. Dan kunnen de mutsen, handschoenen, sjaals en dikke sokken vast wel in de kast blijven.

De Wandelkerel wil liever niet volledig in beeld hier, maar de lach op zijn gezicht is toch duidelijk te zien.

52.232 Voorbereidingen

Afgelopen week had ik geen zin in haken. Hoewel de deken van manlief steeds slechter wordt, heb ik geen zin om me alleen maar bezig te houden met het haken van de nieuwe. Eigenlijk lokt de naaimachine weer. Maar sinds de aanschaf van het apparaat in 2011 heeft hij nog geen onderhoud gehad en dat begin ik te merken. Ook de naaimachine van Dochterlief rammelt behoorlijk, dus besloot ik om beide naaimachines en de locker maar eens na te laten kijken.

Dat betekent dan natuurlijk wel dat ik niet kan gaan naaien. Maar ik besloot om deze vakantieweek te gebruiken om alle projecten die lagen te wachten zo voor te bereiden dat ik zo aan de slag kan. En dus moest alle stof geknipt worden. Voor sommige lappen was het patroon al klaar. Voor andere lappen moest het patroon nog aangepast worden en dan was er ook nog categorie waar eerst nog een patroon voor gevonden moest worden. Dat inventariseerde ik eerst maar eens.

En daarna ging ik aan het werk. Patronen uitraderen, soms aanpassen en uiteindelijk de stof knippen.

Ondertussen zijn de naaimachines terug en ligt er een stapel geknipte stof op mij te wachten.

Maar de eerste projecten liggen apart. Voor allebei de schatjes één. En nu is er nog iets met tijd, want helaas is de vakantie voorbij.

Blessureleed

Helaas deed mijn scheenbeen op het laatste stukje van de etappe van het Jabikspaad weer vervelend. En eenmaal thuis werd het zeker niet minder. Ook niet na twee dagen en regelmatig koelen.

Dat wordt dus een afspraak maken met de fysio. En even niet wandelen ben ik bang.

Een bezoek aan het AMC

Voor het eerst sinds de terugval van Manlief in september en het weer omhoog gooien van de dosis prednison gingen we weer op bezoek bij de neuroloog in het AMC. Helaas op de heenweg weer flinke file, maar gelukkig houden we daar altijd rekening mee, zodat we ook nu keurig op tijd waren. We hadden zelfs tijd om nog een bakkie te doen en een broodje te eten.

Eigenlijk bracht het bezoek aan de neuroloog ons alleen maar bevestiging. Allereerst de bevestiging dat het nu "gewoon" weer heel goed gaat met Manlief. Hij heeft veel kracht in zijn benen en ook zijn evenwicht is behoorlijk verbeterd. Dat liet hij zien door zeker een minuut "los" te staan. Hij stond zonder zich ergens aan vast te houden. Daarna deed hij met steun ban de neuroloog een paar stappen en ook dat ging goed. Ook de oefeningen waarbij hij kracht moest zetten verbaasden de neuroloog. Dus de status op dit moment is: Zeer Tevreden.

Maar dat Zeer Tevreden is wel met een voorbehoud, want Manlief slikt weer een behoorlijke dosis prednison, namelijk 20 mg per dag. En dat  moet naar beneden, maar niet zoveel dat er weer een terugval komt. En dat betekent dat de dosis nooit meer naar 0 mg gaat. Simpelweg, omdat het lichaam van Manlief nu drie keer "bewezen" heeft daar niet mee akkoord te gaan. Het minimum gaat 5 of 7,5 mg worden. En het besluit daarover wordt genomen op het moment dat we daar zijn aanbeland.

Voor nu gaan we in kleine stapjes terug. De eerste maand naar 15 mg per dag, na een maand naar 10 mg en dat houden we dan eerst vier maanden vast. Pas na die vier maanden gaan we de situatie verder bekijken. Tussentijds is er een telefonisch overleg, dus de rit naar Amsterdam hoeven we voorlopig (BLEW) niet te maken.

En dan is het streven om in de loop van 2019 weer over te stappen naar de neuroloog in het streekziekenhuis. Het zou toch geweldig zijn als dat gaat lukken. Niet dat het AMC dan de handen helemaal van ons aftrekt, we kunnen altijd vragen blijven stellen en informatie inwinnen daar, maar het scheelt al snel vier uur reistijd per consult.

Maar nu eerst maar afwachten of het lichaam van manlief zich nu eindelijk eens volgens de verwachtingen gaat gedragen.....