Onder ons wandeltocht, De Krim

Ging ik vorige week alleen op pad, vandaag was ik weer in goed gezelschap. Samen met Wandelmams en Hilly ging ik pad rondom het pittoreske plaatsje De Krim. Het was goed koud, maar dat kon ons niet deren, we hadden er gewoon weer zin in om pad te gaan.

Bij het verlaten van het dorp zagen we dat de ijsbaan werd gekeurd, maar gezien de verwachte dooi, leek het ons sterk dat hij open zou gaan. Na het rondje om de ijsbaan gingen we het dorp weer in om het even later via een fabrieksterrein het dorp weer te verlaten. Op het fabrieksterrein troffen we onverwachte bezoekers en mochten we vlak langs oude schoorsteen lopen. Hier hielden we even een fotomomentje.

Via het fabrieksterrein liepen we de landerijen in. Door de vrieskou was het pad een hobbelig, keihard geheel geworden. een kwestie van opletten dus, we wilden liever geen verzwikte enkels. We waren dan ook blij toen we bij een verhard pad kwamen. helaas was die vreugde van korte duur. Maar ondanks de mist en de hobbelige ondergrond was het genieten. De omgeving bood ons genoeg moois en aan gesprekstof hebben we nooit gebrek. En zo bereikten we de eerste rust. Hier was het tijd voor een bakkie.

Verkwikt en verwarmd gingen we weer verder. Het rook heerlijk naar hout en er lagen diverse boomstammen langs de weg. Ook dat leverde gespreksstof op, want Manlief en ik zijn tijden op zoek geweest naar "boomstamkrukjes" en nu lagen ze hier voor het grijpen. Nou ja, grijpen, die dingen wegen tonnen. Maar gelukkig hebben Manlief en ik al gevonden wat we zochten, dus meenemen was sowieso niet nodig.

Na een poosje liepen we langs het water of eigenlijk langs het ijs. En dat ijs "zong" erover. Even later werd duidelijk waarom, er kwamen twee schaatsers aan. Wat een waaghalzen, het ijs golfde onder hun schaatsen, zij liever dan ik.

We vervolgden onze weg door een stuk bos en via de weilanden kwamen we terecht bij de tweede rust. Ook daar was het weer tijd voor een bakkie.

Na het bakkie was de rondleiding over het melkveebedrijf nog niet afgelopen, dus het duurde nog even voor we weer echt op gang waren. Maar toen we eenmaal weer op gang waren, vlogen de laatste kilometers onder onze schoenen door.

Vlak voor het eindpunt liepen we langs een monument, daar stonden we nog even stil.

We staken nog een keer het kanaal over en toen zagen we de finish lonken. We melden ons af bij Albert die vandaag de inschrijftafel bemande en er werden plannen gesmeed in het kader van Santiago aan het Wad voor later deze maand. En toen ging ieder weer huiswaarts.

52.228 Lijsten

Na het opknappen van de woonkamer zijn alle foto's daar verdwenen. En dat is toch niet helemaal wat wij willen. Na veel wikken en wegen besloten we dat we allevier onze "eigen" lijst zouden vullen met foto's. Welke foto's dat zouden worden waren we allemaal al snel uit, maar de lijsten...... Dat was een lastige klus.

We wilden niet al te brave of nette lijsten, maar we wilden er ook geen hoofdprijs voor betalen. De grote Zweedse meubelgigant, een schuurmachine, een schroevendraaier en een hamer brachten uitkomst.

Bij de Zweedse meubelgigant kocht ik vier strakke, gebroken wit gelakte lijsten. Die bewerkte ik eerst met de schuurmachine. Hier en daar een randje helemaal kaal en sowieso overal het strakke eraf.
Daarna gingen Dochterlief en ik los met hamer en schroevendraaier.

Het brave en strakke is nu wel van de lijsten af. Nu nog bedenken hoe we de lijsten gaan vullen rondom de foto's.

Snertkuier Munein

Vandaag ging ik zomaar een keer alleen op pad. Het overgrote deel van mijn wandelmaatjes gaat morgen in Appelscha op pad, maar dan heb ik weer andere plannen. En dus stapte ik vanmorgen in mijn eentje in de auto voor het ritje naar Munein.

Toen ik aankwam was het al behoorlijk druk bij de startlocatie, ik moest verder weg parkeren dan ik tot nu toe had meegemaakt bij de tochten vanaf deze startlocatie. De weersverwachting was positief met een een klein dipje in het begin met kans op buien.

In het overvolle dorpshuis kostte het nog wat moeite om de inschrijftafel te bereiken en toen dat eenmaal gelukt was, mocht ik ook direct vertrekken. Gelukkig kwam ik de Sjeik nog even tegen, hij was één van de organisatoren van deze tocht, en we maakten een praatje. Jammer genoeg was er niet veel tijd om bij te praten, dat zullen we dus een andere keer moeten doen.

Gelukkig kon ik snel op pad. En in mijn eentje trotseerde ik de natte buitenwereld. In het begin regende het licht, maar even later dwarrelde de sneeuw naar beneden. Gelukkig was ik daar op gekleed, maar tegen enkeldiepe modder valt weinig te doen, behalve hoge schoenen aanhebben. En die had ik aan, het lukte mij om niet verder weg te zakken dan ongeveer 1 cm onder de rand van mijn schoen. Achter mij liep een mevrouw, die de ervaring met mij deelde en vanaf dat moment liepen we samen verder.

 

 

We waren zo druk in gesprek dat ik zelfs vergat om foto's te maken. Maar dat zorgde er ook voor dat de kilometers onder onze schoenen door vlogen en voor we het wisten waren we bij de rust in Hardegarijp. Hier bezochten we eerst het toilet en daarna vroeg mijn wandelmaatje van de dag of ik het leuk zou vinden om samen door te lopen of dat ik liever alleen verder liep. Ik vond het reuzegezellig, dus mijn keuze was snel gemaakt. Mijn wandelmaatje was het met mij eens en dus schudden we elkaar de hand, stelden we ons voor en gingen we vervolgens aan de koffie/thee.

Ook troffen we hier de Sjeik weer en hij schoof bij ons aan voor een bakkie. Na een korte, maar gezellige, rust gingen we weer verder. We zouden vanaf hier een lus van 10 km maken om dan weer uit te komen bij deze rust. Het was ondertussen opgehouden met regenen en sneeuwen en het werd zelfs aangenaam wandelweer.

Het leuke aan wandelen met een onbekende is dat er veel valt uit te wisselen. En zo kwamen er diverse onderwerpen aan bod, die niet aan bod komen als ik met mijn vaste wandelmaatjes wandel. En dat is ook weleens leuk. Ondertussen konden we ook nog genieten van het weidse Friese landschap en eigenlijk voor we het wisten, waren we weer terug bij "it Maskelan".

Ook nu genoten we weer van een bakkie koffie/thee en daarna gingen we op weg voor de laatste kilometers. Van de Sjeik kregen we te horen dat er in het laatste stuk een omleiding zat vanwege de natte ondergrond en dat de route daardoor iets langer zou zijn dan de geplande 25 km. Ach, gratis kilometers, wie wil daar nou over klagen....

En zo gingen we op pad voor deel 3 van deze tocht. We slingerden ergens tussen Hardegarijp en Munein door het mooie Friese land. Het laatste stukje van de tocht was voor mij nog even aanpoten, maar dankzij het aangename gezelschap vloog ook dit voorbij. Pas bij het fotograferen van mijn GPS zag ik dat er, voor mijn doen, hard gelopen was.

Eenmaal binnen was het tijd voor de beloofde snert. Deze doorstond met glans de snertproef. Na het verorberen van de snert, kwam ik de Sjeik nog weer even tegen. Na een kort praatje besloot ik om weer richting Drenthe te gaan. Tijdens de wandeling naar de auto speelde mijn scheenbeen een beetje op. Waarschijnlijk toch net iets te hard gelopen. Balen......

Behangen

De laatste weken heb ik tussen de bedrijven door nog wat schilderwerk gedaan, samen met Dochterlief. En nu was het dus tijd om te behangen. Gelukkig kreeg ik hulp van Paps. En dat was maar goed ook, want het behang dat we hadden gekozen was niet het makkelijkst om te plakken.

De volgende dag volgde de finishing touch. Tadaa!!!!

Wat zal onze topografische kennis toenemen.