Schutrupswandeltocht Exloo

Na de blaren van Egmond was dit de eerste wandeltocht weer voor de Wandekerel en omdat nog een keer wandelen op te kleine schoenen geen optie was, moest hij vandaag wandelen op nieuwe schoenen. Maar die schoenen moesten wel eerst gekocht worden.......
We wisten dat de winkel deze dag al om tienen uur open zou gaan, dus we vertrokken mooi op tijd richting Exloo. En de service is daar altijd geweldig en zo kon het gebeuren dat de Wandelkerel al voor tien uur geholpen werd aan een paar nieuwe schoenen.

Na een bakkie gingen we eindelijk op pad. En hoewel het al na tienen was, besloten we om toch voor de 25 km te gaan. Dat was wel een risico voor de Wandelkerel, maar hij durfde het aan. Erger dan in Egmond kon het niet worden.

We hadden nog geen stap buiten de deur gezet of we werden aangesproken door de fotograaf van de dag. Hij wilde graag onze rugzakken op de foto zetten en toen hij onze (nieuwe) shirts zag, mochten die er ook bij op de foto. Daar namen we even de tijd voor. Zo vaak staan we niet met zijn drieën op de foto. En toen was het echt tijd om te vertrekken.

Al snel scheiden de wegen van de verschillende afstanden zich en wij als late starters op de 25 km liepen eenzaam verder. Alle andere wandelaars die nu starten liepen een kortere afstand. Maar dat maakte ons niets uit, het was heerlijk weer en de omgeving is prachtig. De zandpaden waren modderpaden, het lopen was dus wel wat zwaar, maar gelukkig mochten we af en toe ook over verharde stukken lopen, daar waren we dan wel weer blij mee.

De temperatuur liep zelfs zo op dat we besloten om de jas uit te doen, zeker in het bos, uit de wind was het heerlijk. Na een kilometer of 10 kwamen we bij restaurant Poolshoogte. Daarnaast staat een uitkijktoren en de Wandelkerel en ik wilden naar boven. Mams besloot om ook mee te gaan, maar eerst was het tijd voor een bakkie en een tosti. De tosti's hoorden volgens de Wandelkerel in de top tien, ze waren erg lekker, en toen was het tijd om te gaan klimmen.

Het was daarboven best koud, met name door de wind, dus na een kort verblijf gingen we weer naar beneden om verder te wandelen. Al snel kwamen we wandelaars van de andere afstanden tegen. De verschillende routes kruisten elkaar op meerdere plekken. Ook hoorden we in de verte muziek, maar elke keer als we dachten dat we er bijna waren, werden we een andere kant opgestuurd. Uiteindelijk bleek dat deze muziek ook voor ons bedoeld was. Gelukkig maar, want deze rust was zo leuk, die hadden we niet willen missen.

We namen een bakkie en toen bleek dat het broodjes bakken voor alle deelnemers was. De Wandelkerel wilde natuurlijk graag een broodje bakken en toen bleek dat dat een kwartiertje zou duren, besloten de Kerel en ik om een broodje te bakken.

En toen moesten we nog 10 km. We stapten stevig door, want met het zakken van de zon nam ook de temperatuur af. Voor het echt koud werd, waren we weer terug. De Wandelkerel kon vertellen dat zijn schoenen meer dan goedgekeurd zijn, zonder een centje pijn heeft hij 25 km gelopen. Wel waren zijn hielen voorzien van tape, maar dat was om de bijna herstelde plekken van de eerdere blaren te beschermen. We kregen nog een kop snert en toen was het tijd om weer naar huis te gaan na een heerlijke wandeldag.

52.152 Midi-droomdekendag

Tja, als de landelijke droomdekendag in Hooglanderveen jaarlijks zo'n 100 quilsters aantrekt en als ik de dagen dat Wandelmams, Dochterlief en ik aan dromdekens werken een mini-droomdekendag noem, dan bezochten we vandaag een midi-droomdekendag. Want in Zwolle kwamen vandaag zo'n 20 quiltsters samen, waaronder Wandelmams, Dochterlief en ik.

En het was weer een heerlijke dag. Met koffie/thee en wat lekkers, heerlijke soep tussen de middag en vooral veel gezelligheid. Er werden vandaag 40 dekentjes ingeleverd en er zijn nog een flink aantal dekentjes in ontwikkeling. Dat levert weer veel blije kinderen op.

Ik maakte de top van mijn lasagnequilt af.

Dochterlief startte met een nieuw project.

Mams in actie met stroken overhemdstof.

Dochterlief tekent haar nieuwe project uit om de maat te kunnen bepalen.

En een impressie van wat er zoal aan dekentjes voorbij kwam.

Goed bezig!!!!!

De Wandelkerel kwam thuis met een tussenrapport, op weg naar het examen. En ondanks het feit dat de voorbereiding geheel niet vlekkeloos verliep vanwege een vader in het ziekenhuis, heeft hij zijn tentamens goed gemaakt. Wat zijn we trots op hem.

HOERA

Alle uitslagen van vandaag waren goed. Bloedwaarden stabiel, op de longfoto geen vocht meer te zien, ook uit de drain geen vocht meer. Conclusie: operatie niet nodig!!! En nog beter nieuws. Manlief mag mee naar huis.

Drain verwijderen, alsnog de MRI ten behoeve van de neuroloog, medicijnen mee voor vandaag en morgen, afspraken over hoe nu verder, instructie over het verzorgen van de wond van de drain en de onstlagbrief.

En dan het mooiste moment van de dag. Naar huis bellen om te zeggen dat we allebei naar huis kwamen. Dochterlief kon het niet geloven. Het was eerst stil en toen vroeg ze: "Maar mag je echt naar huis-huis? Niet naar het ziekenhuis?" Nee dus, naar huis-huis!!! We voelden de opluchting door de telefoon heen.

Nog even gegeten in het AMC en wachten tot half zeven, om de file te ontwijken. Spullen pakken, Manlief installeren in de auto en rijden. Klokslag zeven uur verlieten we het terrein van het AMC en om half negen stonden we op de oprit thuis.

En nu ben ik kapot. Zo moe, moe, moe. Al dat reizen, het leven in het ritme van bezoektijden, zorgen voor de informatie naar de kinderen, naar de rest van de familie, het alleen zijn, slapen in een vreemd bed, in een vreemde omgeving, met vreemde geluiden. Moe, moe, moe.

Straks lekker in mijn eigen bed, met Manlief naast me. Morgen een dagje bijkomen en dan het normale leven weer oppakken. Wat verlang ik daar naar: Gewoon gewoon!!!!

Weekend

Wat was het gezellig met de schatjes afgelopen dagen. We sliepen lekker uit zaterdag, genoten van een ontbijt met lekkere broodjes en dronken relaxt een bakkie met elkaar. Daarna was het tijd om naar het strand te gaan. We namen de tijd om zand te happen, gek te doen en uit te rusten.

's Middags kregen we visite van het thuisfront. De Wandelkerel wilde graag naar huis, zodat hij zondagmorgen mee kon doen aan het nieuwjaarsconcert en één van mijn zusjes, met neefje D en mijn alleroudste vriendin kwamen om hem op te halen en veilig weer naar huis te brengen. Maar eerst brachten we een bezoek aan Manlief.

Toen we aankwamen zat Manlief in de rolstoel en omdat we met zoveel waren, besloten we om naar het restaurant te gaan. Dan was het niet nodig om het bezoek af te wisselen en we konden even wat drinken. Na een gezellig samenzijn, brachten Dochterlief en ik Manlief weer terug naar de afdeling, terwijl de rest van de familie de reis naar het Noorden weer ging maken.

Dochterlief en ik besloten om uit eten te gaan, een gezellig meidenonderonsje. Daarna was het snel tijd om naar bed te gaan. Al met al zijn het toch drukke dagen.

Dochterlief zou me zondagmorgen rond negen uur wakker maken, omdat, zoals ze zelf zei, ze toch altijd op wakker is. Maar nu dus niet. Om half tien maakte ik haar wakker. We hadden afgesproken dat we zondagmorgen naar "Wie is de Mol?" zouden kijken. Dat lukte zaterdagavond niet vanwege ons etentje, maar Dochterlief is een ware fan, dus dat moest wel goed gemaakt worden. En daarna nog de "Moltalk", zodat we alle informatie hadden. Dochterlief speelt mee via de app, dus er moesten wat keuzes gemaakt worden. Toen dat allemaal was afgerond, pakte zij haar boek en ik haakwerk en in volledige rust brachten we een heerlijk uurtje door.

En toen stonden Wandelmams en paps voor de deur. Tijd voor een bakkie en bijpraten. We maakten nog een stormachtige wandeling over het strand en toen was het weer tijd om Manlief te bezoeken. En hij moest een belofte inlossen, hij had Dochterlief een bak koffie van Starbucks beloofd. En gelukkig kreeg niet alleen Dochterlief wat, maar wij ook.

En toen bracht ik Manlief alleen naar boven. Dochterlief vertrok met haar opa en oma weer naar huis. Morgen weer naar school. En over morgen gesproken, dat wordt een spannende dag. We hopen allemaal dat er geen operatie nodig is en dat Manlief ook weer snel kan afreizen naar het Noorden.

En ik? Ik zit nu weer alleen in mijn tijdelijk onderkomen en dat valt niet mee. Ik mis de schatjes, ik mis Manlief, ik mis mijn eigen huis, ik mis het gewone....... Wat hoop ik op goed nieuws morgen.

Ontspanning

Ik heb fantastisch geslapen van donderdag op vrijdag. Het feit dat ik geen wifi had en dat ik dus niet aan mijn beloften kon voldoen, maakten dat ik me toch niet helemaal prettig voelde en dat naast alle zorgen rondom Manlief. Nu ik weer in staat was om zaken voor mijn werk af te handelen en hier te vertellen wat er allemaal speelt, voelde ik mij een stuk beter.

Al met al begon de dag dus knap laat voor mij. En ik deed dus ook nog eens erg rustig aan. Contact met collega, kopje thee, even lezen, contact met Manlief en daarna een wandeling langs het strand. Eindelijk scheen de zon. Het was wel hoog water, dus baggeren door het mulle zand, maar dat maakte mij niets uit. Bakje kibbeling gescoord en weer terug naar mijn tijdelijk onderkomen. Heerlijk uitgeslapen en uitgewaaid kon ik op weg naar Manlief.

En de eerste die ik zag en die mij zag was de Wandelkerel. En nog voor ik adem had kunnen halen slingerden er twee armen om mij heen en baste er een stem in mijn oor: "Hoi mam!" Heerlijk dat was kind één. Dochterlief stond al achter haar broer te springen en ook haar gaf ik een dikke knuffel, wat heerlijk om ze weer te zien. Schoonpapa zat ook bij Manlief aan het bed en die gaf ons even de tijd met zijn vieren. Wat fijn om gewoon even met elkaar te kunnen kletsen, onze grapjes te kunnen maken en om te horen wat de schatjes allemaal hadden beleefd. Dat was overigens niet zo veel, want door de ijzel in het noorden waren ze de deur bijna niet uitgeweest.

Na een poosje haalden de schatjes de zus van Manlief en zwager op, zodat zij ook nog even konden kletsen. Er werd nog meer gewisseld en uiteindelijk zat ik met de schatjes ergens beneden in het AMC iets te drinken, zodat de familie van ver nog even tijd had om bij te kletsen.

Er was ook goed nieuws met betrekking tot Manlief. Hij is namelijk van het infuus af. Hij krijgt de antibiotica vanaf nu in pilvorm. Daarnaast is ook de permanente katheter verwijderd. Toen hij zo ziek was, kon hij niet zelf naar het toilet, maar nu is hij weer in staat om de transfer van het bed naar de rolstoel en van de rolstoel naar het toilet te maken en weer terug ook natuurlijk. En dat betekent dat hij nu alleen de drain nog in zijn lijf heeft zitten, maar dat hij verder van alle slangen verlost is. Ook is uit de kweken van het longvocht gebleken dat daar niets in zit. Het spoelen van de long wordt nu gestopt, wel wordt er via de drain nog geprobeerd om het aanwezige vocht af te zuigen. Ondanks het wachten toch goed nieuws.

Uiteindelijk verlieten we het AMC en vertrok ik met de schatjes naar mijn, nu ons, tijdelijk onderkomen. Hier hadden we een heerlijk ontspannen avond. Daar was ik aan toe!!!