Meisje van dertien, bis

Al eerder schreef ik hier over ons meisje van dertien. En ook al zijn we nu driekwart jaar verder, ze is nog steeds een meisje van dertien. Zo er net tussenin.

Meisjes van dertien – vlak voor ’t begin
Meisjes van dertien – er net tussenin
Hebben van die dromerige koppies
Hebben van dat dunne steile haar
Willen niet meer samen met de jongens
Willen nou alleen nog met elkaar
Giechelen bij de naam van ’t onbereikbare idool
Giechelen om hun vader en de leraren op school
Giechelen van ongemak en giechelen van spijt
Giechelen zich een weggetje naar een betere tijd… 

Paul van Vliet

Vandaag viel me dat ineens weer enorm op. Vanmorgen moesten we naar de tandarts  en daardoor miste ze een deel van het eerste uur. Daar baalde ze van, want ze had het eerste uur filosofie en dan mag ze dus filosoferen over ........ vanalles. En ze wil filosoferen. Over het vluchtelingenprobleem, over het milieu, over de buurman, over Facebook, over ...., zoals ik al zei vanalles.

En dan hebben we fantastische gesprekken. Waarbij ze nadenkt, wikt en weegt en soms er iets uitflapt, waar ze dan weer uit concludeert dat je soms tot betere inzichten komt als je niet nadenkt. Maar ook dat je soms beter kunt nadenken voor je iets zegt. En dan proberen we haar bij te brengen dat fouten maken ook nog tot de mogelijkheden behoort. En vaak vergeten we tijdens deze gesprekken dat ze "nog maar" 13 is.

Ook is ze regelmatig in de keuken te vinden, waar ze complete maaltijden in elkaar draait of heerlijke koekjes, taart of cake bakt. Dan mag er niemand in de buurt komen, want mevrouw regelt het allemaal zelf. En de resultaten van haar keukenprestaties mogen er zijn.

Dit is het resultaat van vandaag.

Vanavond zat ze naast me op de bank, te wachten tot Flikken Maastricht zou beginnen en toen zag ik ineens weer dat kleine meisje. Want Flikken is natuurlijk best spannend en dat moet je op alles voorbereid zijn.

Dus als voorbereiding kijk je, ter ontspanning, nog even naar een oude uitzending van het "Juniorsongfestival".

Daarbij heb je dan je favoriete pyjamabroek aan. Met koeienprint...... En een fleecedeken om je heengeslagen met uiltjes.

En roze sloffen met bling-bling.

Ook draag je een diadeem met roze konijnenoren (volgens Dochterlief hazenoren) en zit je allerliefste, allergrootste en allerfavorietste knuffel binnen handbereik.

En tijdens de uitzending van "Flikken Maastricht" kroop ze nog even dicht tegen mij aan toen het spannend werd en greep ze mijn hand.

Ik hoop dat ze nog heel lang 13 blijft!!!!

Nieuwe inzichten

Gisteren hebben we telefonisch overleg gehad met de neuroloog van het AMC. En dit gesprek brengt ons op een nieuw pad. Waar de artsen in het AMC op basis van het lichamelijk onderzoek dachten aan een afwijking in het ruggenmerg, bleek uit de MRI dat het ruggenmerg helemaal in orde is. Ook is er geen enkele aanwijzing dat de sarcoïdose op dit moment actief is. De klachten MOETEN dus ergens anders vandaan komen.

De artsen daar hebben dus ook de scans van de hersenen nog eens uitgebreid bestudeerd. En ze kwamen tot een verrassende conclusie. Waarschijnlijk worden de afwijkingen in de hersenen veroorzaakt door een (zeer zeldzame) bijwerking van het medicijn MTX. Deze bijwerking komt dus zelden voor en lijkt op de afwijkingen veroorzaakt door de sarcoïdose. Dus nu moet Manlief per direct stoppen met de MTX. Dat betekent wel dat de dosis prednison weer omhoog moet. En dat is jammer, want Manlief was net weer van zijn Vollemaansgezicht af.

Het stoppen met de MTX en de verhoging van de prednison is overigens niet de eindoplossing. De volgende stap is om een PET-scan te maken. Een PET-scan geeft een beeld van de weke delen in het lichaam. Dus van organen en hersenen. Deze scan wordt gemaakt om een duidelijk beeld te krijgen van de sarcoïdose. Deze lijkt al tijden rustig, maar meten is nou eenmaal weten. Als dat beeld duidelijk is, wordt er een nieuw behandelplan opgesteld, waarbij er dus ook wordt gekeken naar andere medicijnen, die de prednison (deels) kunnen vervangen.

Voor ons betekent dat dat er binnenkort weer een ritje gemaakt moet worden naar het AMC, want daar wordt de PET-scan gemaakt. We wachten nu dus op een oproep. Na de PET-scan maken we een vervolg afspraak waarin dan het nieuwe behandelplan wordt besproken.

We zijn er dus nog lang niet, maar deze berichten bieden wel hoop. Zeker omdat het stoppen met de MTX een gunstig effect zal hebben op de hersenen (als de oorzaak inderdaad bij dit medicijn ligt), waardoor zelfs vooruitgang weer mogelijk is.

We gaan weer verder afwachten, maar steeds met een iets lichter gemoed......

52.139 Een (echt) blij meisje.....

Na het maken van de dekbedden, had ik zin om weer een keer kleding te maken. Dus bij mijn eerstvolgende winkelbezoek keek de schappen met tijdschriften en vond een naaimodetijdschrift met patronen naar mijn (en volgens mij ook Dochterliefs) zin. En dat bleek te kloppen. Op weg naar de hockeywedstrijd van Dochterlief was het een kleine moeite om een stoffenzaak te bezoeken en daar schafte ik stof aan voor een kledingstuk voor mijzelf en één voor Dochterlief.

En Dochterlief kwam vanmorgen tot het besef dat haar leven enorm aan kwaliteit zou verliezen zonder dat bewuste kledingstuk. En deze moeder ging daar (deze keer) in mee. Ook omdat dit zeer eenvoudig was om te maken. Maar voor je kunt maken, zal er eerst een patroon uitgeraderd moeten worden.

Daarna stof knippen en los. Ik was zo fanatiek, dat ik helemaal vergat om tussendoor foto's te maken.

Maar na een goed uur naaien had ik een echt, heel blij meisje.

Project geslaagd!!!!!!!

Het seizoen is weer begonnen....

Vandaag geen wandeldag, maar een toeschouwersdag. Het voetbal- en hockeyseizoen zijn weer begonnen, dus vandaag een rondje langs de velden. Eerst een voetbalwedstrijd,  die eindigde in een gelijkspel.

Daarna naar een hockeyveld, die wedstrijd werd helaas verloren, maar Dochterlief hield er veel meer tegen dan ze erdoor liet.....

En 's avonds gingen voor het eerst de kaarsjes aan. Heerlijk, het seizoen is weer begonnen!!!!

Quilttentoonstelling Deventer

Vandaag ging met Wandelmams een dagje uit. Het is al lang geleden dat we met zijn tweetjes op pad zijn geweest, dus hadden we een extra reden om naar de Algemene Quilttentoonstelling in Deventer te gaan. En zo vertrokken we al vroeg richting Deventer.

Net voor tien uur arriveerden we aan de "overkant" van de IJssel, waar we een parkeerplekje vonden in een daarvoor bestemd weiland. Daarna konden we nog net het pontje op en zo stonden we al snel in het centrum van Deventer. We besloten om eerst nog even de inwendige mens te versterken, we hadden er al een flinke reis opzitten, voor we de kerk in zouden gaan.

Eenmaal in de kerk genoten we van de prachtige quilts die daar hingen. Natuurlijk zaten er ook quilts tussen die ons minder konden bekoren, maar ook die verdienen aandacht. We vermaakten ons prima.

Naast alle prachtige quilts die aandacht verdienen, verdient de kerk zelf zeker ook aandacht. Net toen Mams en ik van plan waren om dan maar op de grond te gaan liggen om het plafond van de kerk te bekijken, zagen we een prachtige zitgelegenheid.

En vanuit die positie keken we omhoog om ook de kerk zelf te bewonderen.

Toen we uitgekeken waren, was het tijd om op een terras in de zon neer te strijken. Wat eten, kijken naar de mensen, bijkletsen, napraten en daarna winkeltjes kijken in de Walstraat. Op de terugweg kwamen we een prachtige spreuk tegen, die helemaal bij ons past.

En daarna was het tijd om de IJssel weer over te steken. Terug naar de auto, terug naar huis.

What's in a name

Er zijn veel theorieën en meningen over het namen geven. Zo worden namen geassocieerd met opleidingsniveau of een BN'er (Bij mijn zusje in de klas zat een Vanessa, geboren eind jaren '70. Eind jaren '80 was die naam beslist geen aanrader!) Ook kan de combinatie voor- en achternaam niet zo gelukkig gekozen zijn. Daarnaast heb je ook nog te maken met de mening van anderen en moet je ook nog maar hopen dat je kind tevreden is met de naam die hij/zij krijgt.

Toen Manlief en ik een naam moesten gaan bedenken voor ons eerste kind, waren we het over een paar dingen eens. Ten eerste wilden we een naam die, bij voorkeur, niet in de namen top 100 stond en zeker niet in de top 10. Ten tweede wilden we een naam waar geen verwarring over de uitspraak zou kunnen ontstaan. Ten derde wilden we een naam die al bestond, we wilden niet zelf gaan "knutselen". En tenslotte wilden we een naam van tenminste twee lettergrepen, omdat onze achternaam bestaat uit één lettergreep.

Daarnaast wilde Manlief graag zijn (biologische) vader vernoemen. Helaas is zijn vader overleden toen Manlief zelf 6 jaar was en hij heeft altijd de wens gehad om zijn vader te vernoemen, mocht hij een zoon krijgen. Nu was het krijgen van een zoon in onze beider families niet iets wat vaak voorkwam. Ik ben in het bezit van twee jongere zusjes, Manlief heeft twee oudere zussen en toen wij ons eerste kind verwachten, hadden de zussen van manlief samen drie dochters. En hoewel ik stiekem het gevoel had dat wij een jongen zouden krijgen, dacht ik dat dat vooral te maken had met de wens om een jongen te krijgen. Dus hielden we alle opties open.

We kregen die zeer gewenste zoon, de eerste jongen sinds lange tijd in beide families en hij werd vernoemd naar de vader van Manlief. Omdat die vernoeming een naam van één lettergreep betrof, gaat de Wandelkerel door het leven met een dubbele voornaam. Het tweede deel van zijn naam is afgeleid van de eerste naam van mijn Paps en van de naam van zijn vader/Manlief. Natuurlijk past die naam NU helemaal bij hem. Hij kent de oorsprong van zijn naam en is er trots op dat hij de naam van zijn (groot)vader(s) draagt. Wat wij ons niet realiseerden toen hij geboren werd, is dat de schrijfwijze van zijn naam, twee aparte namen zonder koppelteken, betekent dat hij twee voorletters heeft.

Bij kind nummer twee bleven de voorwaarden gelijk. Wel zijn we altijd duidelijk geweest dat we een eventuele eerste zoon zouden vernoemen naar de vader van Manlief, maar dat volgende kinderen, jongen of meisje, niet vernoemd zouden worden. En dat is bij kind nummer twee ook niet gebeurd. Wel hadden we bedacht dat in het geval we een meisje zouden krijgen, we voor een Franse naam zouden gaan. Dit omdat mijn naam ook van Franse oorsprong is. Tja, we kregen een meisje en ze heeft dus ook een Frans georiënteerde naam. Tot haar grote spijt slechts één naam, dus ook maar één voorletter. En haar broer heeft er twee. Het leven is niet eerlijk!!! Maar ook Dochterlief is tevreden met haar naam. Natuurlijk weet zij ook waarom haar naam een Franse oorsprong heeft en de schatjes kennen ook het verhaal achter de wederzijdse namen.

En nu kom ik tot de kern van dit stuk. Want hoewel beide schatjes in hun naam zijn gegroeid en die naam ze past als een lekker-zittende, versleten, veel te grote capuchonsweater-waar-je-in-kunt-wonen, vraag ik me af en toe af of een andere naam niet beter was geweest. In Nederland moet je binnen drie werkdagen aangifte van geboorte doen, maar er zijn landen waar je 2, 3, 4, 5 of zelfs 6 maanden de tijd hebt om je kind een naam te geven. Ik ben benieuwd welke namen wij dan hadden gegeven. Of eigenlijk ben ik niet benieuwd, ik heb wel een idee!!!

Voor de Wandelkerel zou er een naam uitgekomen zijn met de betekenis: rustig, nobel, eerlijk. Afgelopen zomer logeerde een vriendin van Dochterlief bij ons en zij kwalificeerde de Wandelkerel als "een braaf kind". En ik kan niet anders zeggen dan dat zij gelijk heeft. Toch is hij geen watje of meeloper. Hij heeft zijn eigen (soms te hoog gestelde) normen en waarden en daar blijft hij trouw aan. Daarnaast is hij altijd bereid om anderen te helpen, maar hij weet ook een duidelijke grens te trekken en zal hij nooit bewust iets doen wat een ander benadeeld. Dus de Wandelkerel doet de kwalificatie rustig, nobel, eerlijk zeker eer aan.

Voor Dochterlief zouden we dan op zoek zijn gegaan naar een naam met de betekenis explosief, licht ontvlambaar, vuurgevaarlijk of zoek dekking. Ze is een ontzettend lieve, gezellige, sociale en warme persoonlijkheid, maar als er iets gebeurt wat mevrouw niet zint, dan is niemand veilig. Soms zou ik willen dat we haar Dynamite hadden genoemd, dan was de buitenwereld (lees de buren) in ieder geval voorbereid op de aardbevingen die hier soms door de straat gaan, als Dochterlief haar ouders weer eens niet lief vindt. Aan de andere kant verrast ze ons regelmatig met haar kijk op het leven en het wereldnieuws en haar analyses van de wereld om haar heen.

Over het algemeen is het maar goed dat de buitenwereld je karakter niet kan aflezen aan je naam. Want dan zou je nooit met een schone lei kunnen beginnen. En misschien hebben Manlief en ik toch nog wel een vooruitziende blik gehad, want de naam van de Wandelkerel heeft de betekenis "sterk" in zich en de naam van Dochterlief de betekenis "wijs". Er is dus hoop!!!!

52.138 Een (bijna) blij meisje

Afgelopen week heb ik genoten van het maken van de dekbedhoes voor ons bed. Ik was vergeten hoe leuk ik het vind om achter de naaimachine te zitten, ik heb me de laatste tijd eigenlijk alleen bezig gehouden met haken. Niet dat ik dat niet leuk vind, maar misschien heb ik me daar iets te veel opgestort. Dus tijd om iets meer afwisseling te brengen in het geheel.

Maar deze week toch maar weer achter de naaimachine, Dochterlief wilde zo graag een Hunger Games dekbed. Het dekbedgedeelte is gelukt, het Hunger Games gedeelte niet, omdat ik niet genoeg goudkleurige flex meer in huis had. De kussensloop kon ik nog bedrukken, de dekbedhoed niet. Toch houdt dat Dochterlief niet tegen om de boel op haar bed te gooien.

Ik heb geen "Making of..." foto's, maar ik kan wel het eindresultaat laten zien.