Krentenbloesemtocht Dwingeloo

Voor het eerst sinds lange tijd gingen we vandaag weer met zijn drieën aan de wandel en wel bij ons eigen cluppie DOS Dwingeloo. Hoewel, helemaal met zijn drieën was het niet, want P zou ons vandaag weer gezelschap houden. Bij startlocatie Hotel de Brink, was P al aanwezig, dus na het inschrijven konden we vlot van start.

Het eerste deel van de route liep door Dwingeloo zelf en daarna kwamen we in het bos terecht en daar zouden we bijna de hele dag blijven. Al snel zagen we de eerste Krentenbloesem. De temperatuur liep in het bos snel op, ook omdat de wind daar geen kans kreeg. We vermaakten ons prima met zijn vieren en voor we het door hadden, waren we al op de eerste rust en hadden we er al bijna 10 km op zitten. Er vielen wat spetters toen we naar binnen stapten, maar daar besteedden we verder geen aandacht aan. We wilden koffie/thee en wat te eten.

Tijdens de rust kregen we gezelschap van A en toen we weer verder gingen, sloot hij ook aan. Helaas waren de spetters van voor de rust overgegaan in serieuze regen na de rust. En dus gingen er regenjassen en poncho's aan om de regen te trotseren.

Gelukkig was het na een half uurtje al weer droog en dan wordt zo'n poncho toch wel benauwd. Dus weer uit dat ding, maar waar laat je hem dan. Ik heb hem maar door een flap van mijn tas getrokken. Omdat ik ook mijn jack al om mijn middel had geknoopt, zag dat er ietwat vreemd uit.

We werden kriskras door het bos gestuurd. We waren elke keer vlakbij de tweede rust, in Theehuis Anserdennen en dan werden we de andere kant opgestuurd. Dit tot grote frustratie van de Wandelkerel. Niet omdat hij zozeer aan de rust toe was, maar hij weet dat ze daar heerlijke appeltaart hebben. Zijn geduld werd dus flink op de proef gesteld.

Tot onze verbazing zagen we in deze omgeving zelfs iets wat door moest gaan voor bollenvelden. Mooi, maar voor ons op een vreemde plaats. En toen eindelijk-eindelijk waren we bij het theehuis. En was het tijd voor appeltaart. En we konden nu zelfs weer buiten zitten.

Helaas verliet A ons gezelschap weer en omdat het toch nog wel wat fris was buiten, gingen we snel weer op weg. Over het laatste deel van de route valt niet zo heel veel te vertellen. Links bos en rechts bomen. Of andersom. Pas vlak voor Dwingeloo werd de omgeving weer anders.

We passeerden nog een parkje, waar we niet mochten, omdat het een stiltegebied was. In het midden stond een zuil, maar waar die voor staat, konden we dus niet bekijken. Langzaamaan begonnen we naar de finish te verlangen. Of je nu 20, 30 of 40 km loopt, de laatste km vallen altijd tegen.

Maar bij het zien van de parkeerplaats, wisten we dat we er bijna waren. we dronken nog wat met zijn vieren en toen vertrok P richting Friesland en wij richting huis. Ondanks de regen was het ene mooie wandeldag.

Eenmaal thuis bleek er een blaartje onder een teen te zitten. Niet fijn, aangezien ik dinsdag verder ga met het Westerborkpad. Dus doorprikken en goed verzorgen. Maar dat komt wel goed.

Uitslagen die hoop bieden

Begin deze maand schreef ik over een weekje medische molen. Ondertussen zijn we drie weken verder en is er al het één en ander duidelijk.

Het punt waar we ons de meeste zorgen over maakten, de nieren van Manlief, kan van de zorgenlijst af. Zijn nieren functioneren prima en ook het urineverlies is sinds een week of twee minimaal. Geen nat beddengoed meer 's ochtends, alleen af en toe een natte plek in zijn onderbroek. En nu hopen dat dat zo blijft.

Deel twee van onze zorgen spitste zich toe op het UWV. Afgelopen dinsdag ontvingen we het verslag van de keuringsarts en daar waren we heel blij mee. In dat verslag stond duidelijk dat de situatie van Manlief sinds het vorige gesprek achteruit was gegaan.

Daarentegen vonden wij een aantal zaken beschreven in de Functionele MogelijkhedenLijst wel erg positief. Een kwartier achter elkaar lopen???? Een zak aardappelen tillen?????

 
En uiteindelijk werden we niets wijzer van de brief, want het verhaal sloot af met de mededeling dat de arbeidsdeskundige binnen enkele weken contact met ons zou opnemen. En dus gingen we weer in de wachtstand.

Maar die enkele weken werden beperkt tot enkele dagen. Vandaag belde de arbeidsdeskundige. In het kort kwam het er op neer dat hij het advies van de keuringsarts, om Manlief te plaatsten in de IVA, overneemt. Goed nieuws dus.

Er is nog één voorwaarde. Het werk van de keuringsarts en de arbeidsdeskundige wordt gecontroleerd door een Petit Commité. Dit Commité kan de bevindingen van de keuringsarts en de arbeidsdeskundige weerleggen, maar dat was niet de verwachting. We zijn dus gematigd positief. We verkopen de huid niet voor de beer geschoten is, maar dit telefoongesprek biedt hoop.

Binnen twee weken moeten we schriftelijke bevestiging hebben van het UWV. Mocht dit niet het geval zijn, dan kunnen we de arbeidsdeskundige bellen. Mocht het Petit Commité niet akkoord gaan, dan neemt de keuringsarts contact met ons op. Dus al onze hoop is gevestigd op een envelop van het UWV binnen  nu en twee weken.

52.119 Met frisse tegenzin

Met frisse tegenzin ploeter ik voort aan de CAL-deken. Ik heb er geen zin meer in. Dat komt onder andere doordat mijn deken enorm uitloopt. Hij heeft een nogal vreemd model.

Maar ik wil hem wel afhebben en dus haak ik nu door. Ik moet van mezelf eerst dit project afmaken, voor ik met iets anders begin. En dus stort ik mij nu op het haken. Zelfs mijn boeken laat ik even liggen...... Maar het schiet wel op.

De eerste toer van de stersteek.

Het begin van toer twee van de stersteek.

De complete stersteek.

Stokjes.

Een bijzonder model.

Maar ik vind hem wel mooi.

Nog even doorzetten........

Het is weer fijn langs de lijn......

Op deze lenteachtige zaterdag bezocht ik twee wedstrijden. De eerste moest ik al om 7.00 uur mijn bed voor uit. Ik mocht een aantal voetbalheren naar een uitwedstrijd vervoeren die al om 9.00 uur begon. Maar in de zon en uit de wind was het prima te doen.

En het mooiste van alles was dat de voetbalheren deze wedstrijd winnend afsloten. En dat was al even geleden.

En zo kon het dat we vandaag weer eens voor de volle winst konden gaan in Huize Wandelen en meer....

En daarom stonden we (Manlief, de Wandelkerel, Wandelmams en ik) om 13.00 uur langs de lijn op een ander veld en bij een andere sport, maar gelukkig met dezelfde zon.

En ook de hockeydames wisten hun wedstrijd winnend af te sluiten. En daarmee blijven ze in de strijd voor het kampioenschap. Het was dus een succesvolle sportzaterdag hier.