52.85 Alle kleine beetjes....

En toen schoot ik met volle overtuiging in de vakantiemodus en vergat ik mijn 52 te plaatsten afgelopen zondag. Misschien komt dat ook wel, omdat ik op dit moment het haken weer helemaal heb opgepakt. De schaarse vrije uurtjes besteed ik in eerste instantie aan de CAL en pas daarna ga ik denken aan andere dingen.

Maar vorige week had ik een Bee  (een bijeenkomst van quiltende mensen dames)en daar wilde ik dan ook echt aan het werk met quiltwerk. De vorige Bee wilde ik verder met de Scandinavian Christmas, maar dat mislukte, ik had geen wit borduurgaren bij me. En dus heb ik even flink moeten zoeken, want ik wist zeker dat ik wit borduurgaren in huis heb, maar waar???? In de hobbykamer alle laatjes, mandjes  en zakjes omgekeerd en gevonden.

En zo kon ik weer eens verder met de Scandinavian Christmas. En elke keer een klein beetje maakt toch dat deze quilt voor de kerst af is (ooit)!!!!

Overpeinzingen

Het overvalt me elke keer weer. Soms is er een reden voor, soms geen enkele. Maar zo af en toe geef ik me over aan gedachten over hoe ons leven zou zijn als Manlief niet ziek was geworden. En voor ik verder ga wil ik één ding duidelijk stellen: Ik verwijt Manlief, nog enig ander persoon, het feit dat hij ziek is geworden en dat daardoor ons leven drastisch is veranderd. Maar af en toe wens ik wel dat wij nog steeds niet zouden wat (neuro-)sarcoïdose is. Want dat zou dan betekenen dat Manlief nog steeds gezond zou zijn.

Ook vanavond overviel het me weer. Ik zette de foto's van de wandeltocht op de externe harde schijf, maar ik had weer eens geen geduld en klikte te snel her en der. En toen kwam ik terecht bij foto's uit 2008. En voor ik het wist zat ik oude foto's te bekijken. Fantastisch om de jongere uitvoeringen van de kinderen te zien.

Maar naast de jongere uitvoeringen van de kinderen duikt ook elke keer een actieve en sportieve vader op, die op alle fronten meedoet. En daar zit de kneep.

Het doet me pijn om geconfronteerd te worden met die man die in het verleden alles kon en deed. Niet omdat de herinneringen niet leuk zijn, maar juist omdat de confrontatie met het heden dan zo hard aankomt. En als dan de kinderen ook nog aansluiten bij mijn foto-kijk-sessie en zij ook zeggen dat het vroeger zo leuk was als papa dit-of-dat met ze deed, vind ik het nog moeilijker.

Toch hebben we ook genoten van het kijken naar de oude foto's. En uiteindelijk is gedeelde smart toch ook halve smart. Dus hier een aantal heerlijke foto's.

De laatste twee foto's zijn van de zomervakantie van 2011 in Normandië. Toen had Manlief al last van zijn rechterbeen, maar met gedoseerde activiteit en rust hebben we deze vakantie nog veel kunnen doen. Daarna ging het hard achteruit. Zo hard, dat er amper foto's zijn van de periode daarna en al helemaal geen foto's waar Manlief op staat. De eerstvolgende foto die ik van Manlief kon vinden is van december 2011 in het AMC.

En dat is toch wel even slikken.

2e Weidebliktocht, Hoogeveen

Eindelijk weer eens wandelen. Af en toe vraag ik mij af of ik de naam van mijn blog niet beter kan omdopen in "handwerken in meer". Maar dat doe ik zeker niet, want wandelen is en blijft belangrijk in mijn leven. En na de goed georganiseerde editie van vorig jaar, wilden we ook dit jaar aan de start verschijnen in Hoogeveen. Helaas kon de Wandelkerel niet mee, zijn aanwezigheid was gewenst in de sporthal, als scheidsrechter bij de jongste voetbaljeugd, en daarom vertrokken Wandelmams en ik vandaag met zijn tweeën.

Deze keer wederom voor 20 km. Was het vorig jaar Wandelmams die last had van de naweeën van de griep, nu was ik degene die kampte met de lichamelijke gevolgen van een griep. En daarom was 20 km meer dan genoeg.

En zo vertrokken we vanuit het buurtcentrum Weideblik. Het eerste stukje was verhard, maar al snel belandden we in de modder, bij voorkeur enkelhoog, en was het de kunst om op de been te blijven. Wandelmams had al bijna spijt dat ze mee was gegaan, modder en zand zijn niet haar ding, maar voor het echt te erg werd, bereikten we (gelukkig) weer asfalt.

Helaas voor Wandelmams was het asfaltgedeelte van korte duur. Even later werden we weer de blub in gestuurd. In eerste instantie leek het mee te vallen, maar het duurde maar even of ook hier was de blubber (meer dan) enkelhoog....

Maar deze nattigheid wisten we ook te overleven zonder natte voeten te krijgen en gelukkig volgde ook op dit stukje ellende weer heerlijk asfalt. Via de Boerenveenscheplassen werden we richting Pesse gestuurd.

 

Gelukkig was het pad door de Boerveensche Plassen verhard. En ook het volgende deel van de route leverde geen problemen op. We kwamen markeringen tegen van de KNBLO. Volgens ons betrof dit het Westerborkpad, maar de sticker was niet helemaal duidelijk.

Daarnaast lopen er door dit deel van Drenthe nog vele andere routes...

Helaas moesten we nog een behoorlijke portie modder overwinnen. Uiteindelijk kwamen we in Pesse. Daar moesten we, met het eind in zicht, nog een stukkie omlopen, namelijk om de voetbalvelden heen naar de kantine van VV Pesse. Gelukkig was ik daar al eerder geweest, omdat de Wandelkerel daar al eens gevoetbald had. Waarom gelukkig??? Ik had hoge nood en wist dus de kortste weg naar de toiletten....

Na de rust maakten we het rondje om de voetbalvelden af en liepen we een klein stukje van de route terug. Daarna kwamen we terecht in het Spaarbankbos. Het bleef blubberen en daarom maakten we bijna geen foto's. Niet dat we niet genoten, zeker niet, het was heerlijk wandelen. Na het Spaarbankbos kwamen we nog wat exotische dieren tegen. Ik vind ze leuk, maar hou ook gepaste afstand.

Voor je het weet heb je een klodder te pakken. Maar nog voor Mams en ik uitgepraat waren over de risico's, liepen Hoogeveen alweer binnen. Een slingertje hier en een slingertje daar, woonwijk links, huizen rechts.

En voor we het wisten waren we terug bij wijkcentrum de Weideblik. We complimenteerden de organisatie en genoten van een heerlijke kop goulashsoep. Al met al een heerlijke wandeldag.

Crocket Along week 7

Deze week moesten er 5 toeren gehaakt worden. Even doorwerken dus...

Maar het is gelukt!!!

Bezoek aan de neuroloog

Afgelopen week brachten we een bezoek aan neuroloog. En omdat de benen van Manlief steeds minder worden, terwijl het spieronderzoek uitwees dat de spieren goed functioneren, was dus de grote vraag: Wat nu?

Manlief voelt zich verder prima. Hij slaapt zelden meer overdag, hij heeft meer energie dan een paar maanden terug, de rolstoel heeft zijn wereld weer groter gemaakt, de cognitieve therapie heeft veel gebracht en hij is zoals altijd vrolijk. Natuurlijk moet hij zijn activiteiten plannen, maar we klagen niet.

Nou ja, niet, alleen over de "klote-poten". Zijn benen doen steeds minder vaak wat hij wil. Ze zijn zwaar, ze zwabberen, het gevoel is minder en ze kunnen hem minder lang dragen. En dus wilden wij weten wat de mogelijkheden waren om die benen wat meer in het gareel te krijgen.

Eerst bespraken we met de neuroloog wat de problemen waren met de benen. Het probleem zit overduidelijk in de zenuwen. En gezien de klachten grotendeels in de sensorische zenuwen, oftewel de zenuwen die het gevoel doorgeven. Helaas zijn dit ook de zenuwen die het moeilijkst te sturen en te herstellen zijn.

Toch hebben we in overleg met de neuroloog de keuze gemaakt om de dosis prednison te verhogen. Dat kan omdat de bloedwaarden en de spieren van Manlief goed zijn. De prednison heeft op dit moment geen verkeerde invloed op de rest van zijn lichaam. De hoop is dat de benen van Manlief dan weer beter gaan functioneren. Deze verhoging is in eerste instantie voor zes weken. Dan gaan we bekijken of er verbetering is opgetreden. Is dit het geval dan zal de deze dosis nog even worden vastgehouden, is er geen verbetering dan wordt er weer afgebouwd en dan moeten we verder kijken naar de mogelijkheden......

Wel moet Manlief de komende tijd weer regelmatig bloed laten prikken, zodat er direct ingegrepen kan worden als de prednison wel een verkeerde invloed zou krijgen op de rest van lichaam. Al met al dus wel weer spannend.

Wij hopen slechts één ding. Dat de benen van Manlief weer beter gaan functioneren!!!!

52.84 Handwerkbeurs

Ik bied bij voorbaat al mijn excuses aan. Ik ga namelijk vals spelen met de datum van dit bericht. Ik had namelijk problemen met het uploaden van foto's en een gebrek aan tijd.

Maar zaterdag de 15e bezocht ik met Wandelmams de Handwerkbeurs. Op de beurs zelf heb ik geen foto's genomen, ik had het te druk met kijken. Kijken naar stands en kijken naar mensen. En op het terras ook nog met kijken naar de Olympische Spelen.

Het viel ons op dat er dit jaar minder quiltstands en meer haak- en breistands waren. Nu maakt dat ons niet uit, wij vinden beide leuk. Nou ja, ik vind breien niet leuk, maar ik vind de garens en de producten wel leuk om naar te kijken.

Gelukkig had ik gespaard voor mijn bezoek aan de Handwerkbeurs, want er waren te veel leuke dingen. En de allerleukste heb ik meegenomen....

Bijvoorbeeld 13 bollen Stylecraft, om nog een CAL-deken te kunnen maken. De kleuren zijn overigens in het echt sprekender (feller) dan op de foto.

Ook het vijfde deel van de serie boekjes over het verwerken van Zpagetti schafte ik aan. Zo hou ik de serie compleet. En we werden zelfs herkend als fervent Zpagetti-aanhangers en daarom signeerde één van de schrijfsters het boekje voor ons.

Natuurlijk hoort daar dan ook Zpagetti bij. Alleen wil ik weer een knuffel maken die niet in het boekje staat, dus ook maar een patroon erbij gekocht.

En naast alle gekochte dingen gingen we naar huis met een hoofd vol ideeën. Te veel om op te noemen en te weinig tijd om ze allemaal te kunnen uitvoeren, maar het was een leuke dag!!!