Broekstreker Stertocht, Ekehaar

Om 6.15 uur liep de wekker af. Pfff, wat vroeg. Maar ik wilde vandaag een lange afstand lopen en dus op tijd, een uur of acht, starten. Met een krap uur reistijd, de gewone ochtendrituelen en de inschrijving in het verschiet, was dit dus zo'n gekke tijd nog niet. Qua tijd dan, want het is natuurlijk belachelijk vroeg voor een zondagochtend. Maar om acht uur verliet ik het dorpshuis van Ekehaar, dus de planning was prima.

De Broekstreker Syertocht bestaat uit vier routes van 12.5 km en ik wilde er drie van lopen. Ik hield wel een slag om de arm, want de linkerhiel was nog genezen van de blaar, opgelopen in Creil. Bij de ochtend rituelen hoorde dus ook dat ik deze keurig had afgeplakt. Vol goede moed ging ik op weg voor mijn eerste route, kleur geel.

Toen ik de auto verliet, twijfelde ik nog of ik mijn jas aan moest doen, maar al snel was ik blij dat ik hem in de auto had gelaten. De lucht werd langzaam blauw en het het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien.

Het eerste deel van de route was voornamelijk verhard, maar het tweede deel ging door het bos. Dat leverde prachtige vergezichten met veel kleuren groen op.

Vanuit het bos stak ik het Amerdiep over en voor ik het wist was ik weer terug in het dorpshuis van Ekehaar. Daar nam ik een kop thee en wat te eten, bezocht het toilet en na een kwartier was ik wel weer klaar voor route rood.

Deze route bracht mij naar natuurgebied "Groote Zand" waar het asfalt al snel weer overging in bospaden. Maar dat vond ik niet erg. Allen jammer dat er weer veeroosters overgestoken moeten worden. Ik vind dat van die rotdingen. Je moet zo opletten war je je voeten neerzet, maar toen ik de runderen zag waar ze voor bedoeld waren, kon ik er wel weer mee leven. Wat een prachtige beesten zijn dat!

Waar de eerste route door bos ging, liep ik nu voornamelijk over heidevelden. Ook hier was weer water te vinden, maar dat het bos niet ver weg was, bleek wel uit de stapels gezaagde boomstammen die langs het pad lagen. Het rook zelfs nog naar vers gezaagd hout, dus ze lagen er nog niet zo lang. Ondertussen begon ik mijn wandelmaatjes wel een beetje te missen, ik regelmatig aanspraak van andere wandelaars, maar dat is toch duidelijk anders dan je eigen wandelmaatjes. Maar ook nu kwam ik zonder problemen weer in het dorpshuis.

Ik twijfelde nog even of ik ook rondje drie zou doen, maar het was net één uur, dus ik besloot om toch nog maar een rondje te doen. Na een kop pittige tomatensoep en een broodje kaas kon ik er weer tegen en ik ging nu voor route blauw. Ik had eerst nog even het idee dat ik één van de laatste wandelaars op die route was, maar al snel zag ik achter mij nog diverse wandelaars lopen, dus dat viel mee.

De laatste route bleek volledig verhard te zijn. Dan reken ik ook schelpenpaden onder de verharde paden. Helaas verdween de zon wel achter de wolken en werd het een stuk frisser. Dus moest ik het tempo maar hoog houden, dan kreeg ik het in ieder geval niet koud. Gelukkig was de omgeving mooi genoeg om afleiding te bieden, hoewel ik wel merkte dat ik de neiging had om wat vaker op de GPS te kijken hoeveel km ik er nu daadwerkelijk op had zitten. Niet zozeer omdat ik het wandelen zat was, maar gewoon omdat ik aanspraak miste.

Halverwege de route kwam ik op het Propellerpad. Dat vond ik een vreemde naam voor een fietspad, maar na een kilometer of wat werd deze naam verklaard door het Lancastermonument. In de Tweede Wereldoorlog is hier een vliegtuig neergestort en de naam van het pad en het monument herinneren aan deze gebeurtenis. En omdat dodenherdenking net was geweest, lagen er ook nog bloemen bij het monument.

Ondertussen begon ik toch wel naar de finish te verlangen. En gelukkig kwam ik even later op bekend terrein. In zoverre dat ik dit pad herkende van een eerdere tocht in Ekehaar en wist dat het einde nu langzaam in zicht kwam. En dat bleek ook zo te zijn, want een half uur verder was ik voor de derde keer terug in het dorpshuis.

Het wandelen ging prima vandaag. De krappe veertig kilometer heb ik zonder problemen gelopen. Maar wat heb ik mijn wandelmaatje gemist. Samen is leuker dan alleen. Maar Wandelmams vierde haar 40-jarig-huwelijk, samen met paps, in Barcelona en het Wandelmannetje had er net een voetbalkamp opzitten en komende week wacht hem het schoolkamp, dus wilde hij zijn krachten sparen voor het schoolkamp. Ik heb er geen spijt van dat ik ben gaan wandelen, want de omgeving is prachtig, de organisatie prima en de tocht is prima gepijld en beschreven. En mocht je daar niet uitkomen, dan staat er achterop de beschrijving ook nog een kaart met de route. Complimenten dus voor WV Ekehof.

Friese Merentocht, Joure

Dochterlief wilde een wandelherkansing. Ten eerste omdat ze afgelopen maandag maar 10 km had gelopen en ten tweede omdat ze toen toch ook wel erg gemopperd had. En dus vertrokken we samen naar Joure. Bij de inschrijving ging men er vanuit dat we de 10 zouden lopen, omdat dat de kinderafstand was, maar wij gingen toch voor de 15. Wel kreeg Dochterlief de fotospeurtocht van de 10 km mee, tenslotte was een deel van de route gelijk.

Het eerste deel van de route werden we door het centrum van Joure geleid. Het winkelend publiek keek af en toe verbaasd op, want de wandelaars hadden toch een iets ander tempo en de rugzakken en wandeltassen zijn ook niet vaak te zien in een winkelstraat.

Op de drukke oversteekplaatsen stonden mensen om ons te begeleiden. Dochterlief had ondertussen al een flink aantal foto's van de speurtocht in het echt gezien. Ze bleef fanatiek speuren tot de wegen van de 10 en 15 km zich splitsten.

Aan de rand van Jouren zagen we nog een aantal schapen met lammetjes en toen verlieten we Joure om richting Scharsterbrug te wandelen.

Vanuit Scharsterbrug liepen we langs het water richting Boornzwaag en Langweer. En hoewel ik de omgeving van Joure wel eens doorkruist heb per fiets, was ik hier nog nooit geweest. Maar ik genoot van de omgeving. Dochterlief kletste ondertussen de oren van mijn hoofd. Een passerende rondvaartboot had haar op het idee gebracht om haar ideale cruiseschip te gaan samenstellen. Natuurlijk was de mooiste en grootste verdieping voor haar. Maar ook voor mij en haar vader werd een royaal verblijf ontworpen. Dus in onze vakanties waren we van harte welkom. Toen ik opmerkte dat ze ook wel voor ons kon zorgen als ze genoeg geld had voor zo'n cruiseschip antwoordde ze dat ze erover zou nadenken......

Gelukkig liepen er weer koeien in de wei en de bermen stonden vol bloeiende planten. (Sommige mensen noemen deze planten onkruid!) En we zagen ook de eerste vlinders alweer fladderen. De eerste was een witkooltje volgens Dochterlief. Maar op het moment dat ze dat zei, had ze door dat er iets niet klopte. Toen het om een koolwitje bleek te gaan, was haar reactie dat ze in ieder geval alle onderdelen goed had, alleen de volgorde was verkeerd. Tja, kletsen kan ze.

En toen kwam het mooiste deel van de tocht. Voor de rust moesten we met een pontje naar de overkant van het water. Er voeren constant twee pontjes heen en weer. Aan de overkant bezochten we het toilet, genoten van een kop soep. Het was wel een "lyts" bakje, want we hadden het laatste beetje soep. Er stonden nog drie grote pannen op het vuur, maar die moesten nog een minuut of tien koken.

Na de soep en een broodje namen we het pontje terug en ging de tocht verder. Dochterlief na het fototoestel weer even van mij over en zodoende ben ik ook vastgelegd op de gevoelige plaat. Na de rust kwamen we in het gebied van de Friese Meren. En even later ook weer op de route van de 10 km, zodat Dochterlief haar speurtochtformulier weer uit haar tas haalde en verder speurde naar de gefotografeerde plekken.

Uiteindelijk liepen we onder de A7 door weer richting Joure. Na zo'n 12.5 km stond er nog een uitdeelpost, waar kleine blikjes Aquarius werden uitgedeeld. Dochterlief wilde ook een blikje aanpakken, maar ze kreeg hem niet. Het blikje werd aan mij gegeven, want kinderen onder de twaalf jaar mogen ze alleen via een volwassen begeleider dit soort dingen aanbieden. Voor dochterlief was dat weer een reden om mij de oren van het hoofd te vragen. "Waarom mogen ze dat niet zomaar aan kinderen geven?" "En hoe weet hij nu dat ik nog geen twaalf ben?" "Maar ik weet toch wel dat reclame bedoeld is om dingen te verkopen en dat in reclame alles mooier en beter lijkt dan in het echt!" "Zijn er echt kinderen die geloven dat reclame echt is?" "Soms zou ik willen dat ik al achttien was, dan kon ik zelf dingen beslissen." "En vind je ook niet, dat veel volwassenen net doen of kinderen gek zijn en niks weten?" Ondertussen zag ze ook nog twee foto's van de speurtocht en ik probeerde alle vragen en opmerkingen met haar te bespreken.

En zo kwamen we druk pratend bij de finish. Dochterlief kreeg een klein presentje voor haar (bijna) ingevulde speurtochtformulier, we zochtten de wandelboekjes op en liepen naar de auto. Helaas kwamen we in de file terecht en deden we een uur over de twee km naar de rotonde Joure. Maar de tocht was prachtig, goed verzorgd en prima gepijld en beschreven. Zeker de moeite waard!!

Fever

Het Wandelmannetje is een paar dagen op voetbalkamp en dus nemen dochterlief en ik het ervan. Wij houden een onvervalste meidendag. Dat begint met een treinkaartje van de Hema, zodat we voor een leuk bedrag de trein kunnen nemen. En de trein brengt ons naar Nijmegen. Deze stad willen we ook wel eens zien zonder dat er duizenden wandelaars rondlopen.

En dus slenteren we vanaf het station naar de binnenstad. We vermaken ons prima met shoppen. We scoorden oorbellen voor dochterlief, bezochten de kinderboekenwinkel, namen een lekker tussendoortje en dochterlief speelde met het water in de Hezelstraat.

Ook brachten we, op verzoek van Dochterlief, een bezoek aan St. Stevenskerk. Er werd gespeeld op het orgel. Dat vond dochterlief indrukwekkend, maar toch ook wel somber klinken. We liepen over oude grafstenen, waarvan de tekst door de vele voeten van de afgelopen honderden jaren bijna wegsleten was. We bewonderden de preekstoel, de schilderijen, het doopvont en waren verbaasd ook nog een klein orgel te zien staan. Dochtelief brandde een kaarsje voor de opa en oma die ze nooit gekend heeft en alle andere mensen die dat nodig hebben en in volmaakte harmonie verlieten we hand in hand de kerk. Dit zijn van die momenten waarbij woorden overbodig zijn.

Ondertussen was het kwart over twee en werd het tijd om de binnenstad te verlaten. We waren namelijk met nog een doel naar Nijmegen gegaan. Een bezoek aan de stadsschouwburg, waar de musical Saturday Night Fever speelde.

En de Fever kregen we te pakken. Wat een heerlijk spektakel van dans, geluid en beeld. We konden niet stil blijven zitten op onze stoelen. Na twee uur spektakel, onderbroken door een korte pauze verlieten we de stadsschouwburg. En behalve de Night Fever had Dochterlief er nog een Fever bij. Ze is heftig verliefd op hoofdrolspeler Joey Ferre. En ik kan haar geen ongelijk geven. Een beschuitje sla ik niet af...

Een nieuwe lente, een nieuw begin....

Tja, ik me voorstellen dat jullie nu denken dat ik het ga hebben over ons gezinsleven en het herstel van manlief. En hoewel dat natuurlijk nog steeds een grote rol speelt in ons leven, gaat het hier nu niet om. Het betreft hier een nieuw begin voor de moestuin.

Dochterlief had opa al verzocht om de moestuin te voorzien van goede grond en een draadhek. Dan zou zij zorgen voor plantjes en zaadjes. En zo geschiede.

Voor er geplant kon worden, moest het laatste onkruid nog even verwijderd worden. En samen plantten Dochterlief en opa de al gekweekte tomaten- en paprikaplantjes. Daarna voorzag dochterlief ze van een royale voorraad water.

Daarna werden alle zaadjes in de overgebleven bloemenbakjes van opa en oma gezaaid. Dit is een serieuze aangelegenheid en deze klus werd in volle concentratie geklaard.

En nu maar afwachten of het weer gaat meewerken, want wij willen, tomaten, paprika´s, sla, broccoli, worteltjes, courgette en bonen om te beginnen. Dus wij willen zon, met af en toe een verfrissend buitje!!!