Vierdaagse van de IJzer, dag 1

Omdat de tocht van vandaag startte in Oostduinkerke, konden we deze ochtend rustig aan doen. We gingen naar de fouragetent voor ons ontbijt. En daar kregen we ook gelijk alles wat we nodig konden hebben voor onze lunch onderweg. Iedereen kreeg standaard 4 boterhammen, 5 bolletjes, 1 plak kaas, 1 plak ham, 1 plak worst naar keuze, 2 pakjes smeerkaas, 2 pakjes jam, 1 gekookt ei, 1 appel en 1 flesje water. Pfoeh, meer dan genoeg om de dag door te komen. Ik sloot een deal met het Wandelmannetje, want hij is gek op ham en ik heb liever kaas, dus ruilen. Hij blij, ik blij!!!

Op het allerlaatste moment besloten we om nog even naar de wc te gaan en toen we in de richting van de start liepen, hoorden we het officiële startschot. Het was enorm druk op het startplein en wij gingen op zoek naar de startscan. We zagen niemand met scanapparatuur en zijn uiteindelijk naar de infostand gegaan. Daar werd ons verteld dat de startscan automatisch gaat als je onder de startboog doorloopt. Ondertussen werd het rustiger en namen wij de tijd om de startboog te bekijken. En inderdaad hingen daar een aantal vierkante "kastjes" aan. We zijn dus onder de boog doorgelopen en dat was onze start. Ondertussen bleef 1 van de bij de start betrokken mensen de bel luiden.

Na korte tijd kwamen we vast te staan, omdat alle wandelaars van een brede weg een smalle stoep op moesten en er vlak daarna een oversteekplaats was. Na een minuut of 10 hadden we deze hindernis genomen en konden we verder. Gelukkig konden we de tijd doden met kijken naar een beeld van een paardenvisser.

De route werd duidelijk aangegeven. Voor alle afstanden was er een eigen bordje in een eigen kleur. En daar waar alle afstanden langs kwamen werd de richting aangegeven middels een oranje pijl. Al snel gingen de 8 en de 32 km een ander kant op. Alle splitsingen werden ook goed aangegeven middels een niet over het hoofd te zien bord.

De tocht ging vandaag voor een groot gedeelte door duingebied en bos. Soms moesten we door het mulle zand naar boven ploeteren en op andere momenten glibberden we door de modder, want hoewel het de hele dag droog was, bleek wel dat het de laatste tijd zeker geen zomer was geweest. We hebben diverse enorme paddestoelen gezien onderweg.

Uiteindelijk kwamen we in de Panne. En via diverse leuke straatjes met hier en daar een leuk beeld, kwamen we op de boulevard. Hier was het gezellig en hadden we natuurlijk uitzicht op het strand en de zee. Ondertussen hadden we te horen gekregen dat paps en dochterlief met succes hun eerste 8 km hadden afgelegd en dat ze bij de finish op een terras op ons zaten te wachten samen met manlief.

En ook in België wandelen fraai uitgedoste mensen mee. Deze meneer bleek naast een opvallende verschijning ook een waar feestbeest te zijn. We hebben de andere dagen ook gezien en meestal was dat bij finish waar hij volop aan het dansen en gek doen was. Natuurlijk onder het genot van een biertje.

Naast de vele Belgische militairen liepen er ook een aantal Duitse militairen mee. Hoewel aan de meeste gezichten te zien viel, dat zij niet meer in actieve dienst waren. Maar zingen konden ze wel!!!

Uiteindelijk na bijna 24 km troffen we de andere helft van de familie aan op het terras. We hebben een heerlijke wandeldag gehad over een pittig parcours.

Na een aantal consumpties op het terras gingen we terug naar ons kampement. We namen een douche, dronken nog wat en toen was het weer etenstijd. Vandaag kregen we aspergesoep, gekookte aardappels, rode kool, een worstje en een pakje biscuitjes toe. We gingen op tijd naar bed, want er volgen nog 3 wandeldagen.

Vierdaagse van de IJzer, dag 0

Om 11 uur vertrokken we richting België. Manlief en ik voorop in de auto, met de vouwwagen erachter. En Wandelmams, paps, het Wandelmannetje en dochterlief in de gehuurde camper volgden ons. Al snel kwamen we terecht in flinke regen en onweersbuien. De camper redde het niet om vrachtwagens in te halen en het tempo ging steeds verder omlaag.

Net voor de grens stopten we voor een broodje en een bakkie en werd het toilet bezocht. Omdat wij de vouwwagen nog moesten opzetten, besloten we om vooruit te rijden. Een camper neerzetten is tenslotte zo gebeurd, een vouwwagen kost iets meer tijd. Net na half 5 reden manlief en ik kampement Oostduinkerke op. Het kostte wat moeite om een goede plek te vinden, want wij waren aan de late kant, maar in goed overleg met de aanwezige militairen, konden we van 4 kleine plekjes 1 grote maken, waar zowel de vouwwagen als de camper konden staan.

Manlief en ik hadden net de vouwwagen uitgeklapt, toen de camper aankwam rijden. Nadat de camper goed was neergezet, gingen we eerst onze inschrijvingsbewijzen ophalen. Deze zijn tijdens deze Vierdaagse heel belangrijk, want je hebt ze nodig voor het vervoer, het eten, verzorging en natuurlijk voor de controlescans onderweg.

Ondertussen was het bijna 6 uur en dus tijd voor de officiële opening in de vorm van een defilé. Wandelmams, paps en onze schatjes vertrokken naar het defilé, terwijl manlief en ik de voortent opzetten. Natuurlijk heb ik wel de opdracht gegeven om foto's te maken.



Manlief en ik waren bijna klaar met de voortent, toen de rest van ons gezelschap weer terug kwam. Nog een paar haringen de grond in en toen was het tijd voor het eten. Voorzien van borden, bekers en bestek vertrokken we naar de fouragetent. Het diner bracht ons groentesoep, rijst met champignonragout en een gesuikerde wafel toe.

Na het eten moest er afgewassen worden volgens een 5 stappenplan. Dit leverde soms wat problemen op, maar uiteindelijk was alles schoon. We dronken nog wat, stuurden de kinderen naar bed, overlegden hoe laat we op zouden staan en gingen uiteindelijk zelf ook niet al te laat slapen. Morgen gaat het echt beginnen. 

Uit eigen tuin

Eigenlijk stond een bezoekje aan de moestuin al voor gisteren op het programma, maar dat ging niet door omdat ons moppie niet fit was. Vandaag ging het alweer een stuk beter, dus stapten we op de fiets om te kijken hoe het met de sla, boontjes, tomaten en de rest was.

Allereerst kwamen we tot de conclusie dat er hoognodig gewied moest worden. Dus dochterlief pakte de schoffel en ging aan de slag.

En hoewel broerlief die hele moestuin niks aan vindt, behalve als hij de sla mag gaan opeten, hielp hij toch even mee. Hij zocht het losgehaalde onkruid bij elkaar en deponeerde dat uiteindelijk keurig in de groene container.

Gelukkig viel de hoeveelheid onkruid erg mee, dus het hoofdstuk wieden was snel afgesloten. En toen was het tijd voor een inspectie van de waren.

De sla groeit super, maar omdat we afgelopen week al twee keer sla gegeten hadden, besloten we om de sla maar even te laten voor wat 'ie is. Die kan nog wel een dag of twee wachten.

Bij de tomaten zag het er goed uit. Een aantal kregen al de goede kleur, hoewel het nog iets te vroeg was om ze te plukken.

Daarnaast doen de overige tomatenplanten ook erg hun best en hangen er trossen en trossen vol nu nog groene tomaten.

En we hebben zelfs variatie in de tomatensoorten, want deze zien er toch heel anders uit. Helaas zijn ze nog wel groen.

Op mijn vraag aan dochterlief wat bovenstaande plant moest worden, trok ze haar schouders op. "Ik weet het niet mam, opa heeft dit erin gezet." Tja en opa was er niet, dus geen idee wat dit moet worden.

De bietjes zijn bijna zo ver dat ze gegeten kunnen worden. Eigenlijk zonde, want ik vind ze er zo mooi uit zien.

En als laatste hebben we nog staan: "pa-teelt-niet-anders" ook wel bekend als boontjes. En de term "pa-teelt-niet-anders" komt uit mijn eigen jeugd. Ook toen had paps een moestuin en dat ene jaar was alles mislukt behalve de boontjes. De boontjes hadden een topjaar. En mijn beide zusjes en ik moesten ze punten, breken en koken, zodat ze de diepvries in konden. Drie hele dagen zijn we met zijn drieën bezig geweest met die krengen. En in die dagen is de term "pa-teelt-niet-anders" ontstaan. Hoe weet ik niet meer, maar boontjes hebben jarenlang zo geheten. En het ergste van alles.............. De hele winter hebben we minimaal twee keer per week boontjes gegeten, want Wandelmams wilde ruimte in de diepvries. Zoals het er nu uitziet leveren de boontjes een mooi maaltje op voor ons gezin en voor Wandelmams en paps. En dat is nu net precies genoeg.

Iemand behoefte aan sla?????

Ziekjes

Al een goede week hoest ons moppie de longen uit haar lijf. Ze klinkt als een zieke zeehond. Het is zo'n gemene hoest waar je borstbeen pijn van gaat doen, waarvan je keel gaat aanvoelen als schuurpapier en waar je hoofdpijn van krijgt door de druk van het hoesten. Ook slaapt ze al een paar nachten erg onrustig.

Vanmorgen gaf ze het op. "Mama, ik ben nu echt niet lekker." Ik keek haar aan en wist genoeg. Ondanks het nog steeds vakantiebruine kleurtje zag ze pips en er lag een schaduw onder haar ogen.

En dus werd het een pyamadag en verhuisde ze naar de bank beneden. En omdat ze een beetje zielig was en omdat haar broer toch nog lag te slapen, was de tv voor haar. Dus werden alle afstandsbedieningen in beslag genomen en ging haar favoriete film in de DVD-speler.

En natuurlijk gingen haar liefste knuffels en haar dekbed mee, want dat is lekker vertrouwd.

In de loop van de middag had ze een kleine opleving. Ze kroop even achter de computer, maar dat hield ze niet lang vol.

Uiteindelijk ging ze doen wat ze altijd het leukste vind. Creatief bezig zijn. En deze keer werd het tekenen. 

Vol overgave stortte zich op een stuk papier en begon met grijs potlood iets uit te werken. Toen ze daar mee klaar was, werd de potloodtekening zorgvuldig ingekleurd met stiften.

Uiteindelijk vond ze nog wat losse lintjes en ook die kregen een plaatsje op het kunstwerk.

Niet slecht toch, voor een dagje ziek zijn.

Vakantie

De zondag na de N4D vertrokken we naar Frankrijk. Om precies te zijn naar de Cotentin, Normandië. Met de vouwwagen achter de auto vertrokken we om half 6. Helaas duurde de reis langer dan we hadden verwacht, we waren ruim 13 uur onderweg.

Maar de rest van de vakantie was het allemaal waard. We genoten van de mooie omgeving, van de geschiedenis die daar nog volop leeft, we maakten nieuwe vrienden, genoten van elkaar, tankten bij, wandelden, deden spelletjes en nog zoveel meer.

Voor ons alle vier kwam het einde van deze vakantie te snel. Met tegenzin stapten we ruim 2 weken later weer in de auto om naar huis te gaan. Gelukkig ging de terugreis sneller dan de heenreis, hoewel het een lange rit blijft.

Van 1 ding zijn wij overtuigd. We gaan zeker nog een keer terug naar die omgeving. Kijk mee en geniet!!!

Brusjesliefde op het strand.

Port Racine, de kleinste van van Frankrijk.

Tja, wandelen natuurlijk.

Levende geschiedenis.

Duitse militaire begraafplaats. Sober en eenvoudig.

Pracht en praal op de Amerikaanse begraafplaats.

En natuurlijk de parachutist in Ste. Marie Eglise!!! Nu de film "The longest day" nog eens kijken.

Moois in de berm.

Favoriet tijdverdrijf, het strand!!!

N4D, de rest

En hoe ging het nu verder na dat laatste korte bericht over dag 2? Nou uiteindelijk wel goed. Ook de editie van 2011 is door Wandelmams en mij succesvol afgerond. Maar het viel dit jaar niet mee. Hieronder volgt een verslag vanaf woensdagmorgen, dus dag 2.

's Morgen was de knie minder dik dan de avond daarvoor en ik besloot om te starten. Er zat nog een beetje vocht in en hij was wat blauw, maar ik kon de trap aflopen en dat kon de avond daarvoor niet. Het opstappen op de fiets viel niet mee, maar toen ik eenmaal op gang was voelde het wel goed. Om 20 over 6 waren we door de start, maar omdat ik een poosje had stilgestaan, ging de eerste kilometer moeizaam. Wandelmams bleef intussen, net zoals de dag daarvoor, bij mij lopen en wist mij zo te stimuleren om door te gaan. De hele dag hebben we langzamer gelopen dan we normaal lopen, we rustten iets vaker en na elke rust kwam ik erg moeizaam op gang, maar het ging. Net voorbij Beuningen draaide het publiek net het nummer "You never walk alone" toen wij voorbij kwamen en op dat moment werden mijn ogen toch wel erg vochtig, want ik had het zwaar.

Een pijnlijke knie en het lopen in een ander tempo dan je gewend bent, eisten op dat moment hun tol. Maar ook deze dag ging het lukken. In de Waterwijk namen we nog een korte pauze en uiteindelijk waren we rond half 4 binnen. Dat vonden Wandelmams en ik geen slechte prestatie gezien de omstandigheden. Zeker omdat we ook een late start hadden deze woensdag, gloorde bij mij de hoop dat het weer zou kunnen lukken dit jaar.

Helaas kregen we door allerlei omstandigheden pas om kwart over 8 te eten, waarna we direct naar bed gingen. Niet bepaald een optimale voorbereiding voor dag 3 dus.

De volgende ochtend bleek dat vooral Wandelmams erg veel last had van het late tijdstip van eten de avond ervoor. Zij is diabetespatiënt en haar bloedsuikerspiegel was te hoog. Ze is de hele dag moe geweest en hoewel mijn knie langzaam beter werd en het vocht steeds minder bleef nu het tempo laag, omdat Wandelmams gewoonweg niet sneller kon. Vandaag was het dus mijn beurt om te steunen, te sturen en er te zijn. Toen onderaan de 7-Heuvelenweg een groep doedelzakspelers langs liep had Wandelmams haar vochtige ogen moment. Op de 7-Heuvelenweg werd de lucht steeds donkerder en dreigender en helaas brak de hemel open toen wij net Berg en Dal door waren. Dus de wegwerpponcho maar aangetrokken en verder gelopen. Uiteindelijk kwamen we redelijk droog, maar met natte voeten, aan op de Wedren. Maar op ons logeeradres stond nog een paar droge, goed ingelopen wandelschoenen, dus de volgende dag konden we op droge schoenen vertrekken. Na het eten zijn we op tijd naar bed gegaan om redelijk uitgerust te kunnen beginnen aan dag 4. 

Dag 4 bracht ons alles wat dag 4 van de N4D hoort te brengen. Feest, familie, vrienden, bekenden onderweg en uiteindelijk onze welverdiende beloning in de vorm van een 8 voor Wandelmams en een 4 voor mij. En ondanks alle tegenslag en rare dingen die we hebben meegemaakt, hopen we volgend jaar weer van de partij te zijn. En wie weet dan in het gezelschap van het Wandelmannetje.....

En wat dit jaar zeker hoopgevend was....... Het aantal blaren was op de vingers van één hand te tellen. Maar 2 tenen afgeplakt en de hielen. Wie weet gaat het ooit lukken om de N4D te lopen zonder blaren!!