52.469 Bu-jo januari

Met blauwe maandag in gedachten, maakte ik mijn bu-jo voor januari. Al moet ik zeggen dat ik het resultaat niet erg Blue Monday vind...

Ik vond bij het zien van de bovenste foto de pagina's niet in evenwicht, 

wat een lijntje stift al niet kan doen hè?

Wat vind jij? Blue Monday of niet?

Nieuwjaarswandeling WIK, Twijzelerheide

En de eerste zaterdag van het nieuwe jaar was het tijd voor de eerste wandeling en wel de Nieuwjaarswandeling van de WIK in Twijzelerheide. Toen ik opstond was het nog beneden het vriespunt en dat bleek ook toen ik bij de auto kwam, er moest flink gekrabd worden om de ruiten ijsvrij te krijgen. Gelukkig waren de wegen onderweg niet glad, ik kwam dus veilig aan bij de parkeerplaats in Twijzelerheide.

Het stukje lopen naar de startlocatie was her en der nog wel glad, maar ik bereikte zonder brokken de kantine van de plaatselijke voetbalvereniging. Het was daar een drukte van belang, zodat het inschrijven even tijd kostte. Terwijl ik nog in de rij stond voor de inschrijving, kwamen Hilly, Ate en Liana binnen, zij zouden mijn gezelschap zijn voor vandaag. Uiteindelijk verlieten we de kantine tegen kwart over 9.

Het was nog steeds glad toen we gingen lopen, we moesten dus af en toe echt opletten waar en hoe we onze voeten neerzetten. Als het pad glad was, dan liepen we stukken door de berm om toch maar grip te houden en niet uit te glijden. Na 6 kilometer glibberen en glijden kwamen we bij de eerste rust. Normaal gesproken zouden we hier doorlopen, maar we hadden al zo'n anderhalf uur gedaan over deze 6 kilometer en door de kou en het "rare" lopen, leek een pauze ons wel gepast.

Na de rust hadden we nog een heel klein stukje te maken met gladheid, namelijk op klinker, maar toen we op een asfaltweg kwamen, was de gladheid verdwenen. Of ne, toch niet, er was nog één gladde plek en daar maakte ik een knieval, letterlijk.... Ik eindigde in een positie die iemand aanneemt als hij zijn partner ten huwelijk vraagt. Gelukkig had ik geen pijn of pijntjes toen ik weer rechtop stond, we konden dus gewoon verder.

Het was wel te merken dat de temperatuur opliep, want overal stond water op de wegen. Ik was na mijn knieval wel voorzichtiger geworden, onder dat water kon het nog glad zijn. Toch vergat ik ook niet om om mij heen te kijken, want dat was de moeite waard. In Westergaast deed ik mijn best om de kerk op de foto te zetten, maar daar moest ik wel even een ommetje voor maken. Net na de kerk was de tweede rust, we waren een uurtje verder, maar ook nu deden we een bakkie.

Na de rust kwamen aan de andere kant van de kerk en daar was een prachtige gelegenheid om de kerk in zijn geheel te fotograferen....

En zagen we bij de kerk nog wat blauwe lucht, die lucht werd steeds minder blauw en na zonneschijn kwam de regen. Gelukkig hadden voor het zover was nog even van de zon kunnen genieten. 

Terwijl Ate en ik ons verstopten onder onze capuchons, letten we ook niet meer echt op of Hilly en Liana ons bijhielden. Toen het eindelijk weer een beetje droog werd keken we om en zagen we ze een stuk achter ons lopen. Omdat er met een kilometer of twee nog een derde rust was en het nog steeds niet helemaal droog was, besloten we bij de rust maar even te wachten en te vragen hoe het ging.

Bij de rust bleek dat het been van Hilly een dwarse bui had, dat waarschijnlijk te maken met de kou en het voorzichtige lopen op de eerste 6 kilometer. Hilly en Liana gingen verder op de route van de 15 kilometer, dan zouden ze uiteindelijk op 20 kilometer uitkomen, terwijl Ate en ik de 25 kilometer vol zouden maken. Dat betekende alleen dat ik Ate even moest afzetten bij zijn fiets, omdat hij was opgepikt door Hilly. Dat was natuurlijk geen enkel probleem. Na de rust maakten we nog even snel de standaardwandelselfie voor onze wegen scheidden.

Tijdens de rust was het definitief gestopt met regenen en nu kwam zelfs de zon er weer door. We liepen de laatste 8 kilometer met een heerlijk zonnetje en vooral zonder regen. We vroegen ons nog wel even af of het wel goed zou komen met ons, we liepen namelijk over de Goddeloaze Singel en we vroegen ons af hoe deze naam was ontstaan, mocht je dat net als wij willen weten, klik dan hier. 

 

Met weer droog gewaaide kleding kwamen we terug bij de start. we deden nog even een drankje, maakten nog even een praatje en toen ging het richting huis. Ik leverde Ate af bij zijn fiets en daarna ging ik naar huis, op naar de warme douche. Het was jammer van de regen en vervelend voor Hilly dat haar been dwars lag, maar al met al was het een mooie wandeldag.

Iets over Manlief

Ik gaf eerder al aan dat ik nog terug zou komen op de gezondheidssituatie van Manlief, aangezien het namelijk op dit moment ziet zo heel lekker gaat. Zoals in het gedicht van de Wandelkerel viel te lezen is hij gestopt met de azathioprine, dat betekent dat Manlief voor het eerst sinds dertien (!!!) jaar geen medicijnen meer slikt die zijn immuunsysteem onderdrukken. En waar het pas bij de vierde poging lukte om de prednison af te bouwen, geeft het stoppen met de azathioprine niet die problemen die er waren bij het stoppen met de prednison, toen flakkerde namelijk de sarcoïdose de eerste drie keer direct weer op en daar is nu absoluut geen sprake van. Dat is dus een positieve ontwikkeling.

Helaas is er ook sprake van een minder positieve ontwikkeling, het gaat gewoon niet zo lekker, er zijn geen grote problemen, maar wel allerlei vervelende en vage verschijnselen. Nu denken wij dat zijn immuunsysteem erg moet wennen aan het feit dat het op eigen kracht moet dealen met alles wat er in dat lichaam gebeurt. Na dertien jaar weer op eigen benen staan en omgaan met alle interne en externe factoren lijkt ons best een strijd. Deze strijd uit zich in extreme vermoeidheid, in onrustige benen, in slaapproblemen ('s nachts wakker liggen), om vervolgens 's ochtends gewoon niet uit bed te kunnen komen, in spierpijn, in problemen met urineren en ontlasting en soms zelfs misselijkheid door de extreme vermoeidheid.

En het rare is dat we in de laatste SarcoScoop (het verenigingsblad van de Sarcoïdose Belangenvereniging Nederland) al die symptomen terug zagen komen als symptomen van sarcoïdose. Overigens heeft Manlief bijna alle beschreven symptomen ooit mogen ervaren, alleen hartkloppingen en stemmingswisselingen zijn hem bespaard gebleven.

(bron: SarcoScoop nummer 4, jaargang 44, december 2024)

 

En toch is het niet de sarcoïdose die nu opspeelt, want zolang Manlief geen inspanning levert gaat het echt prima met hem en voelt hij zich ook prima. Hij is nog druk bezig met het afhanden van de zaken van zijn vader en daar heeft hij ook "plezier" in. Plezier omdat dit dicht bij zijn oude vakgebied de accountancy komt natuurlijk, niet vanwege het overlijden van zijn vader. 

 

Mentaal is hij ook echt prima in orde, geen brainfrog, geen vergeetachtigheid (daar had ik de laatste tijd meer last van dan hij😉), geen concentratieproblemen en geen hoofdpijn of plotselinge duizeligheid, het probleem is echt fysiek. 

 

Om een voorbeeld te geven, Manlief is hier in huis degene die de was vouwt. Als ik alle was bij hem neerzet, vouwt hij hij die vanuit zijn stoel en dat lukt hem prima. Vorige week ging ik even weg toen hij begon met het vouwen van de was en hij was zo goed als klaar toen ik terugkwam, maar ik schrok me rot toen ik hem zag zitten, hij zag gewoonweg grauw van vermoeidheid. En die vermoeidheid kwam dus omdat hij een uurtje iets rechterop in zijn stoel had gezeten en dat hij dan dus de ongevouwen was oppakt en als gevouwen was weer weglegt. Een ander voorbeeld is dat hij als hij 's ochtends uit bed komt eerst even naar de keuken gaat. Dan zet hij koffie en terwijl de koffie loopt poetst hij zijn tanden, pakt hij zijn medicijnen, vult hij zijn drinkfles met water en afhankelijk van de situatie spoelt hij nog een pan om. Daarna loopt hij, met zijn koffie in de thermoskan en alle andere spullen, naar zijn stoel. Ok, dan heeft hij het eerste half uur wel even nodig om te herstellen, maar nu gaat hij vaak eerst naar zijn stoel, moet hij een uur bijkomen en kan hij dan koffie gaan zetten en zijn tanden gaan poetsen.

Gelukkig is het nu vakantie en dus neem ik hem, samen met de schatjes als ze thuis zijn, een groot deel van alle vermoeiende dingen uit handen. Ook is in overleg met de fysiotherapeut even een pauze ingelast, rust, rust, rust is nu het devies. Hopelijk geeft hem dat wat extra ruimte om te herstellen. En na dertien jaar allerlei (noodzakelijke en levensreddende) troep slikken, is het natuurlijk niet gek dat zijn lichaam sinds het stoppen met de medicijnen moeite heeft met "normaal" functioneren.

En nu zijn we net de drempel over naar het nieuwe jaar en hoewel we nog steeds vinden dat we een leuk leven hebben, hopen we wel dat Manlief in 2025 weer wat meer energie krijgt, zodat het leven voor hem, en daarmee ook voor de schatjes en voor mij, weer wat makkelijker wordt. Want hé, we hebben hem zo lief......

Welkom 2025

En dan is 2024 voorbij. Een jaar waarin ik fantastische dingen beleefde, zoals bijvoorbeeld mijn reis naar Zweden, en een jaar waarin verdrietige dingen gebeurden, denk aan het afscheid van schoonpapa. En nu zijn we beland in 2025 en ook dit jaar brachten we de laatste uren van het oude jaar door met schoonzus, zwager en nichtje Y. De Wandelkerel was weer in Groningen, dat betekent dus dat we met zijn zessen waren en we hebben wellicht een nieuwe traditie in het leven geroepen, want we speelden Hitster, waarbij Dochterlief zich opwierp als strenge doch rechtvaardige DJ annex jury en we allemaal meer of minder succesvol meezongen en dansten.

Het lukte net niet om het potje helemaal af te maken voor 12 uur, dus degene met de meeste kaartjes was de winnaar. Dat werd een gedeelde eerste plek voor Manlief en nichtje Y. 

Natuurlijk gingen we nog even naar buiten voor de traditionele sterretjesfoto's, al werden het er niet zoveel, het waaide te hard.....

En natuurlijk speelde ik ook nog even met de sluitertijd om wat vuurwerkfoto's te maken.

En nu is mijn glas bijna leeg en de batterij ook. Bedtijd dus, maar niet voordat ik iedereen een fantastisch 2025 heb gewenst. Leef en heb lief, leer en geniet, word boos en maak goed, wees verdrietig en heb moed, wees dapper en oprecht, wees kritisch en maak waar wat je zegt, kortom probeer in 2025 de beste te doen voor jezelf en de mensen om je heen, hoe moeilijk dat soms ook is.

Slach om e Toer, Surhuizum

Ik sloot het wandeljaar traditioneel af met de Slach om e Toer in Surhuizum. Vandaag ging ik op pad met Ate voor een rondje van 30 kilometer. Vooraf hadden we nog een babbeltje met Tine, die 20 kilometer ging lopen, maar als snel mochten Ate en ik vertrekken, dus het bleef bij een kort babbeltje.

Al vlot hadden we Surhuizum achter ons gelaten en ging het over lange rechte wegen richting Harkema. Toch was het niet saai, want rondom Surhuizum heb je zogenaamde coulissenlandschap, het was dus geen weidse vlakte waar we op uitkeken. Na 6 kilometer kwamen we bij de eerste rust, hier stond er koffie of thee met krentenbrood of sukerbole voor ons klaar. Wat een verwennerij....

Na een korte pauze gingen we weer verder, het ging nu richting Kootstertille, maar voor we daar waren maakten we een grote lus. Ate en ik hadden veel gespreksstof en dat maakte dat ik maar weinig foto's maakte. Helemaal niet erg voor ons natuurlijk, maar voor dit blog is het wat minder gezellig....

We tikten Kootstertille net aan, voor we weer een draai richting Surhuizum maakten, we hadden het verste punt bereikt. Ondertussen hadden we er ook weer zo'n 10 kilometer opzitten na de vorige rust en dus waren we blij dat er weer een rust op ons pad kwam. Ook hier stond de koffie/thee klaar en kregen we een lekker blokje kaas en toen bleek dat er niet meer zoveel wandelaars achter ons aan kwamen, kregen we nog een paar blokjes extra. We vulden het geheel aan met wat te eten uit eigen voorraad.

 

Bij deze rust waren waren we over de helft, dus we konden gaan aftellen. Nu was er nog niet direct reden om af te tellen, want dit deel van de route was echt fantastisch mooi, we liepen weer door het coulissenlandschap en dat blijf ik mooi vinden. Het begon wel wat harder te waaien, maar we liepen behoorlijk dankzij de vele boswallen, dus echt last hadden we er niet van, alleen het geluid van de wind door de bomen was wat nadrukkelijker aanwezig. 

Na zo'n 6 kilometer kwamen we bij de volgende rust, bij museum De Spitkeet. Ook hier wachtte ons weer een traktatie, koffie/thee met een plak koek. Dat betekende dat de welbekende oliebol op ons zou wachten bij de laatste rust.

Van de koek naar de oliebol was slechts 4,5 kilometer en ook nog eens met de wind in de rug. Dat laatste was niet verkeerd, want we lieten de coulissen wat achter ons, dus de wind had veel meer vrij spel. Bij de oliebollenrust raakten we in gesprek met twee dames die (bijna) elk jaar twee weken op Camino gaan. Ze zijn ooit begonnen in Maastricht en nu zijn ze aangekomen in León. Ach, die Camino blijft altijd gespreksstof geven....

Vanaf hier was het nog een kilometer of 3 naar de finish en na een keer rechts en twee keer links wachtte ons nog een een lang recht schelpenpad richting Surhuizum. In de verte zagen we de toren, waar deze tocht naar genoemd is, staan. We hadden dus echt een ijkpunt in de verte. 

Ook nu hadden we de wind weer in de rug, we werden dus letterlijk naar de finish geblazen. We bewonderden nog even de bijzondere toren van de kerk van Surhuizum, de torenspits is volledig gemetseld in plaats van dat er dakpannen op liggen. Bij de finish werd het lopend buffet afgesloten met een kop snert, de Slach om e Toer 2024 zat er weer op.

Eenmaal weer thuis vulde ik deze laatste kilometers in in mijn jaaroverzicht en daarmee kwam de teller aan gelopen kilometers (georganiseerde tochten, zelf te lopen tochten uitgezet door een organisatie en etappes van LAW's) op 1400 kilometer gekomen. Dat betekent dat ik 2024 de meeste "officiële" kilometers in mijn wandelcarrière heb gelopen. Niet dat dat een doel is, maar ik ben er stiekem toch wel een beetje trots op.

Overmorgen staat de teller weer op nul, dan begint het nieuwe (wandel)jaar, eens zien wat 2025 gaat brengen.