Down en weer up....

De afgelopen twee weken waren erg spannend hier in Huize Wandelen en meer. Op woensdag 13 november kreeg ik een telefoontje van de huisarts dat er uit de mammografie die gemaakt was in het kader van het bevolkingsonderzoek een verdachte plek was gevonden in mijn linkerborst. Aan de titel van dit blog heb je hopelijk al kunnen afleiden dat het uiteindelijk allemaal is meegevallen, maar man wat was het spannend.

 

Na het telefoontje van de huisarts ging het allemaal zeer snel, binnen een half uur werd ik gebeld door een ziekenhuismedewerker en vervolgens werd er een afspraak gepland voor vrijdag 22 november. Dat waren 9 hele lange dagen. In die dagen werd er veel gesproken over wat als, knuffelden we veel en probeerden we om niet uit te gaan van het slechtste.

Eindelijk werd het vrijdag en konden we naar het ziekenhuis. Voor Manlief, die gelukkig met mij meeging, nog een hele opgave, we moesten om 10 uur in het ziekenhuis zijn en over het algemeen komt hij pas om 10 uur uit bed. Gelukkig lukte het allemaal voor hem en zo zaten we keurig op tijd in de wachtkamer.

Eerst werd er weer een mammografie gemaakt, dat was zo klaar. Daarna mocht ik opkomen voor een echo en daar sloeg de schrik mij om het hart, er was duidelijk een afwijkende plek te zien in het borstweefsel.

 

De echoscopiste ging overleggen met de radioloog, maar ze gaf al aan dat de kans dat er een biopt genomen zou worden, zeer reëel was. En inderdaad, even later kreeg ik de mededeling dat er een biopt genomen zou worden. De verpleegster die mij verder begeleidde vroeg of ze Manlief kon ophalen, dat leek mij een goed idee en zo werd hij even later de echoscopiekamer binnengerold.

 

Ik werd verdoofd en ik moet eerlijk zeggen dat ik het nemen van het biopt vol interesse volgde op het scherm. Ik zag de naald door het weefsel gaan en ik zag hoe het biopt werd genomen. Gelukkig voelde ik er niets van, anders was het vast een stuk minder interessant geweest.

Na het nemen van het biopt, werden we doorgestuurd naar de mamma-poli. Nu vond ik het toch wel spannend worden, wat zou er gezegd worden, wanneer zouden we meer weten, wat gaat er nog meer gebeuren, wat, waar, wie, hoe, wanneer, wat, waar, .........

Gelukkig hoefden we niet zo lang te wachten, we werden opgehaald door een specialistisch verpleegkundige. Deze vrouw paste goed bij ons, nuchter, direct en meelevend, maar niet medelijdend. Van de radioloog hadden we gehoord dat de uitslag van het biopt 5 dagen op zich zou laten wachten, maar nu hoorden we dat er maar twee werkdagen nodig zouden zijn, al was dat wel met een klein voorbehoud. Verder kregen we de classificatie van de plek, dat is 4, onzeker kwaadaardig. Dat woord kwaadaardig liet ons wel even schrikken, maar de verpleegkundige benadrukte ook het woord onzeker nog een keer bij ons, maar dat woord kwam toch iets minder binnen. Uiteindelijk werd er een afspraak gepland voor vandaag half 3 en met die mededeling gingen we naar huis.

 

Eenmaal thuis legden we de situatie uit aan de schatjes, die natuurlijk ook enorm schrokken, maar die aan de andere kant ook erg nuchter en dapper waren. Het hele weekend maalde er van alles door mijn hoofd en niet alleen door mijn hoofd. De Wandelkerel dacht alvast na over allerlei praktische oplossingen, Dochterlief werkte in gedachte allerlei mogelijkheden, opties, strategieën en routes uit, die ze dan vervolgens in gedachte weer aanpaste, ze werd er doodmoe van. Manlief sliep slecht en was net als ik meerdere keren per nacht wakker.

Gelukkig werd het (vandaag) dinsdag en na een ochtendje thuis werken, zo goed en kwaad als dat ging, vertrokken we naar het ziekenhuis. Ik had de deur van de wachtkamer nog niet dicht gedaan of de verpleegkundige zei dat ze een goede uitslag had. Man, ik krijg nu weer kippenvel op mijn armen als ik denk aan de opluchting die ik op dat moment voelde. Het duurde even voor de verdere uitleg weer tot mij doordrong. De plek in mijn borst is een bindweefselknobbel ofwel een fibroadenoom die aan het verkalken is. Dit is volkomen onschuldig en van onzeker kwaadaardig zijn we nu bij zeker goedaardig!!!! 

 

Daar aten we thuis een gebakje op.....

 

 

Het vervolg is nu om gewoon weer mee te doen met het bevolkingsonderzoek over twee jaar. En hierbij wil ik elke vrouw die de oproep voor het bevolkingsonderzoek krijgt met klem aanraden om mee te doen. Mocht deze plek wel kwaadaardig zijn geweest, dan had ik hem nooit en te nimmer kunnen voelen voor het te laat was. De plek zat een centimeter achter de tepel en had dus zeker nog 2 a 3 centimeter in doorsnee kunnen groeien voor ik hem had kunnen voelen, dan was het een flinke tumor geweest van 3 a 4 cm met ook al de nodige uitzaaiingen in de borst en de lymfeklieren.

Ik maak dus snel weer een afspraak als de envelop met de oproep binnenkomt!!!!

52.463 Scandinavian Christmas

Afgelopen woensdag was er weer een Bee, lekker met een groepje bij elkaar zitten en werken aan een eigen quiltproject. Ik hield mij maar weer eens bezig met de Scandinavian Christmas.

De geborduurde rand van het derde blok is klaar en nu moet ik dus de verschillende onderdelen om te appliqueren uit de stof halen. Ik knipte eerst de patroondelen en vervolgens koos ik de stofjes erbij.

Het lukte me om alles voor het huisje klaar te hebben voor het appliqueren, toen was het tijd om weer naar huis te gaan.

Ik geloof dat ik de komende tijd maar ga proberen om wat projecten af te maken, dat geeft rust en ruimte, in huis en in mijn hoofd.

Bargermarketocht, Emmen

Vanmorgen zat ik mooi op tijd in de auto om naar Hilly te rijden. Dan zou ik bij haar in de auto stappen voor het tweede deel van de reis. Keurig op tijd stond ik bij haar voor de deur, maar helaas deed Piet de deur open. Hilly voelde zich beroerd en ging niet mee. Echt dikke pech voor haar, want ze was echt net beroerd geworden, haar wandeltas stond al klaar bij de voordeur. En zo ging ik alleen verder naar Emmen, waar Ate gelukkig wel op mij zat te wachten.

Ate schreef zich in voor de 20 kilometer en ik voor de 30 kilometer, zo hadden we beide routebeschrijvingen en konden we onderweg nog kiezen wat we zouden doen. Ate had namelijk die avond nog een etentje en hij wilde niet in tijdnood komen.

Vanuit de startlocatie liepen we al snel in het bos, waar het duidelijk te zien was dat het herfst is. We zagen prachtig gekleurde blaadjes en vele paddenstoelen.

Natuurlijk kan bij een tocht door Drenthe een hunnebed niet ontbreken, daar kwamen we net na de rust langs.

We genoten van de wandeling, het ging veelvuldig door het bos en met het zonnetje erbij leverde dat prachtig plaatjes op.

Opeens was het bos helemaal groen, we kwamen in een deel met alleen naaldbomen, al leek het er wel op dat de loofbomen daar te leiden hadden gehad onder storm(en).

De splitsing tussen de 20 en de 30 kilometer zat op 18 kilometer. We besloten om het vandaag bij 20 kilometer te houden, zodat Ate alle tijd had om naar huis te gaan en even lekker te zitten. 

Eenmaal terug bij de startlocatie deden we nog een drankje samen voor we ieder weer huiswaarts gingen. Wat was het genieten vandaag.

52.462 Roze blokjes

Er liggen nog de nodige half afgemaakt projecten hier in huis, een daarvan is een gehaakte droomdeken. Ik maakte eerder al een roze en een wit blokje en de laatste tijd is de stapel roze blokjes aardig gegroeid. Ik ben er nog lang niet, maar het wordt weer steeds vroeger donker, dat betekent lange(re) avonden op de bank, dan zal ik er vast weer wat vaker een handwerkproject bij pakken....

Nou, dit gaat wel wat worden toch???

Vrijwilligersdag Drenthepad

Vandaag was ik uitgenodigd voor de vrijwilligersdag van het Drenthepad. Deze dag vond plaats in het Van der Valk hotel Spier, voor mij slechts een minuut of 20 rijden met de auto.

Wij, de vrijwilligers, werden ontvangen met een bakkie met een lekkere koek en toen opende Luc de bijeenkomst. Hij vertelde dat het grootste deel van de vernieuwingen is afgerond, maar dat er op een paar plaatsen nog het een en ander gedaan moet worden. Dat geldt ook voor "mijn" route. Daar moet bij het uitkomen van de nieuwe gids nog een deel van de route gepijld worden. Dat kan nu nog niet, omdat het nieuwe boekje nog niet uit is.

Bij het pijlen was er ergens nog een heel oud paaltje, een van de eerste, gevonden en Luc liet deze zien, met een van de nieuwste paaltjes ernaast. Zie de ontwikkeling en samenwerking in wandelland.

Daarna vertelde iedere vrijwilliger iets over "zijn" route. Ik kon natuurlijk nog niet zo heel veel vertellen, ik ben nog maar net begonnen, maar ik kon mij natuurlijk wel netjes voorstellen....

 

Na het rondje vrijwilligers was het tijd voor een lekkere lunch, man wat een keuze was er, ik moest mijn best doen om niet te veel te eten. Gelukkig gingen we na het eten een stukje wandelen met elkaar, maar eerst moest er een foto van de vrijwilligers gemaakt worden voor in het nieuwe boekje. Dat had wat voeten in aarde, maar het lukte. Na een snelle schoenenwissel van mij (en enkele anderen) maakten we met elkaar een rondje van een kilometer of 5. 

Bij terugkomst bleek dat Luc padmarkeerder in hart en nieren is, want zelfs nu kon hij het niet laten om op de markeringen te letten, ook al zijn ze niet van het Drenthepad....

Weer terug bij Van der Valk namen we afscheid van elkaar, op naar de officiële opening van het vernieuwde Drenthepad!!!!

Kleurenkuier Mûnein

Vandaag ging ik naar Mûnein voor de Kleurenkuier, maar ik ging niet alleen. Eerder deze week kreeg ik een appje van Ate of ik die kant op ging, want dan wilde hij graag in Heerenveen bij mij instappen. Nou dat kon geregeld worden. Maar nog leuker, en eigenlijk ook gedenkwaardig, is dat Dochterlief voor het eerst sinds januari 2023, toen zij in Egmond door haar enkel ging, weer mee ging wandelen. Haar enkel is volledig genezen verklaard en na revalidatie, training en de zegen van de fysiotherapeut ging ze vandaag op voor een serieuze wandeltest.

Nu was het lastige bij deze tocht dat we konden kiezen tussen 16 of 25 kilometer. We besloten om in te schrijven voor de 25 kilometer en om dan maar te zien hoe het zou gaan. Na het aangeboden bakkie gingen we van start, eens zien of de tocht zijn naam eer aan zou doen.

Op de routebeschrijving zagen we dat al zeer in het begin het verschil tussen de 16 en 25 kilometer zou worden gemaakt. We besloten om dan toch maar de route voor 25 kilometer te volgen. We liepen Mûnein uit en slingerden naar Oentsjerk. Na een randje Oentsjerk werden we de polder ingestuurd. Optimaal genieten.

Na het doorkruisen van de polder kwamen we uit in Gytsjerk, daar streken we neer voor de eerste rust. Dochterlief was een stukje voor ons uit gelopen, even uitrazen, en we waren blij te horen dat haar enkel zich goed hield.

Bij dit soort plaatjes slaat mijn fantasie altijd op hol. 

Heeft die steen zelf verteld dat hij uit Zuid Zweden komt en hoe is zijn reis geweest....

Na de rust bleef Dochterlief Ate en mij gezelschap houden en zo gingen we met zijn drieën verder. We maakten een rondje rond Gytsjerk en daarna ging het via een graspad richting Oentsjerk. Dat graspad was erg hobbelig en er zaten veel kuilen in. Dat vond de enkel van Dochterlief toch wat minder leuk. Bij de tweede rust besloten we dan ook om een deel van de route over te slaan, zodat we op een kilometer of 20 uit zouden komen.

Voor we onze short-cut zouden nemen, wilden we wel langs de Stania State en door het bijbehorende park. Met behulp van OrganicMaps bepaalden we de kortste route naar de Stania State. Eenmaal daar pakten we de route weer op, want die ging verder door het park en daar deed de tocht zeker zijn naam eer aan, prachtige herfstkleuren daar.

 

In het park wilden we een foto nemen van David en Debbie. Een tak waar een pijl aan hing, leek ons een prachtige gelegenheid. Terwijl we David en Debbie aan de tak bevestigden, werden we door twee dames beschuldigd van het verhangen van een pijl om iedereen de verkeerde kant op te wijzen. Nou lekker dan.... Gelukkig lukte de foto fantastisch goed.

Na het park volgden we nog even de route voor we onze eigen weg zochten. Uiteindelijk kwamen we na ruim 19 kilometer weer terug bij de startlocatie. Na ruim anderhalf jaar een mooie afstand voor Dochterlief, dat biedt goede hoop voor de 4Daagse van 2025.