N4D dag 3, de dag van Groesbeek

Deze morgen hadden Dochterlief en ik een late start, dus toen de Wandelkerel vertrokken was, kon ik me nog een keer omdraaien en nog even lekker dutten. Toch werkt dat bij mij niet zo goed, dus ruim voor de wekker ging was ik alweer uit bed om de voorbereidingen te treffen voor deze dag. Dus toen ik Dochterlief wakker maakte, waren de tassen ingepakt, had ik mijn eerste kop thee op en stond de koffie voor Dochterlief klaar. En dankzij de koffie konden we ook deze ochtend zonder gemopper weer op pad.

Eenmaal op de Wedren was het alweer licht. Toen we in de rij stonden voor de scan, zagen we in de verte Kenneth lopen, helaas drong ons geroep niet tot hem door. Tot ons grote geluk stond Kenneth vlakbij de wachtrij en tot ons grote verdriet verliet hij die plek voordat we op gespreksafstand waren. Geen praatje met Kenneth dus deze ochtend. Dochterlief vond het wel onvoorstelbaar dat hij er nu al was, terwijl hij de 30 km liep en dus nog lang niet mocht starten. Heb ik al eens gezegd dat slapen een van de favoriete hobby's van Dochterlief is? Gelukkig waren we al met al vlot door de start, op naar weer een dagje wandelen.

De weersverwachting voor vandaag begon positief, minder warm dan gister en in eerste instantie droog, pas later op de dag werd er kans op regen gegeven. Toch werden we tussen Nijmegen en Malden getrakteerd op de eerste regendruppels, niet zo ernstig dat Dochterlief en ik al behoefte hadden aan regenkleding, al gold dat lang niet voor iedereen.

In Malden pakten we onze eerste rust en tot onze grote verrassing en tot ons grote plezier, sloot Martin daar bij ons aan. Na een welverdiende rust met een hapje en een drankje en na een sanitaire stop gingen we dus met zijn drieën verder.

Er was genoeg om bij te praten en dus vlogen de kilometers onder onze schoenen door. Het stuk na Malden, langs het water blijft een mooi stuk vind ik en ik niet alleen, Martin is gek op lopen langs het water. In Plasmolen hadden Dochterlief en ik alweer een sanitaire stop nodig, die besloten we te nemen bij een camping daar. Martin was nog niet toe aan een rust en liep dus verder. 

Nadat we gebruik hadden gemaakt van het toilet, zagen we dat er soep verkrijgbaar was, daar hadden we wel zin in, dus Dochterlief zocht een zitplek en ik ging soep halen. Helaas was de soep net op, we moesten het dus doen met een kopje koffie/thee en de inhoud van onze tas, niks mis mee, maar wel een kleine tegenvaller als je op soep had gerekend.

 

Toen we vertrokken uit Plasmolen begon het te regenen en nu wel dusdanig dat we enige bescherming tegen de regen nodig hadden, we gingen dus in het plastic. Gelukkig was de regen nu van korte duur, zodat we in Milsbeek alweer zonder plastic konden, ook stond er in Milsbeek weer muziek langs de kant, even een genietmomentje dus.

Net na de samenkomst met de 50 km kreeg ik een telefoontje van de Wandelkerel, hij wilde weten of ik nog een poncho had, degene die hij had was gescheurd en niet meer draagbaar en er dreigde weer regen. Hij bleek een klein stukje achter ons te lopen en ik had nog een poncho, dus dat moest kunnen lukken. Alleen was de telefoonverbinding daar, op de grens van Nederland en Duitsland waardeloos. De verbinding viel elke keer weg, veel verder dan we lopen rechts, kwamen we niet. Uiteindelijk besloten Dochterlief en ik om dan maar op de Wandelkerel te wachten en terwijl we stonden te wachten gingen de hemelsluizen weer open, dus snel de poncho's aan. Toen we die net aanhadden, zagen we de Wandelkerel aan komen lopen, dus ook hij snel in het plastic. Op dat moment belde Mams om te vragen waar wij waren, nou bovenop de Sint Jansberg.

Mams zat even bij Dr. Pain, zij was dus al op de Zevenheuvelenweg, wij waren daar nog lang niet, dus vandaag liep Mams een stuk op ons voor.

Met zijn drieën gingen we verder, ondanks de regen nog steeds met de nodige lol, al werd dat wel wat minder toen het even heel hard ging regenen en zelfs de poncho's moeite hadden met het verwerken van al dat water.

Terwijl we druk aan het kletsen waren, sloten Carola en Jacqueline bij ons aan, zij liepen zonder poncho, dat scheelt een hoop geritsel en geklapper, maar vooral Dochterlief was blij dat ze in het plastic zat, ze heeft het snel koud, al bleven we zeker niet helemaal droog......... 

Met zijn vijven liepen we verder en net toen het weer harder ging regenen waren we bij Dr. Pain, een moment om even droog bij hem in de tent te gaan zitten. Na die bui leek het redelijk droog te worden en wee gingen dus na een korte pauze weer verder, geen massages nodig. Bij de Canadese begraafplaats hadden Dochterlief en ik weer een sanitaire stop nodig, Carola en Jacqueline niet, dus zij gingen verder. De Wandelkerel besloot om wel om op ons te wachten.

 

Onderaan de Zevenheuvelenweg konden de poncho's weer uit, dat was maar goed ook, want die van mij was dusdanig gescheurd, dat hij weinig regen meer tegenhield. We maakten de slinger door Berg en Dal en begonnen toen aan de lange rechte weg richting Nijmegen. Het publiek aan de kant werd weer wat enthousiaster en wij ook, nu het eindelijk weer droog was. 

Helaas ontstonden er door de regen wel allerlei ongemakken. Ik voelde een schuurplekje op mijn linkerhiel, een beetje zeurend, maar niet pijnlijk, de Wandelkerel maakte een stop, omdat zijn sok ergens dubbel was gaan zitten door het vocht, wij moesten maar doorlopen van hem, om te voorkomen dat we het koud zouden krijgen, maar toen Dochterlief een sanitaire stop nodig had, stond ze uiteindelijk toch te bibberen in de rij.

Door de kou en door de verwachting dat we er bijna zouden zijn, kreeg Dochterlief een dip. Zelfs het feest in de witte en rode straat hielp niet om uit de dip te komen.

Wat wel hielp was het feit dat de schoenen op de Wedren konden worden ingewisseld voor slippers, maar eenmaal op de fiets bleef Dochterlief bibberen. Net voor de camping kwam de Wandelkerel ons ook weer achterop, dus met zijn drieën bereikten we de camping weer.

Dochterlief sloeg gelijk af naar de massage, ik zou snel een handdoek een haar douchespullen halen, zodat ze na de massage direct onder de warme douche kon. Het ophalen van die spullen ging iets minder snel, want door de regen waren de tent en het klompenhok (aanbouw) ingestort.

Even slikken, maar eerst snel de spullen voor Dochterlief regelen en wegbrengen. Daarna samen met de Wandelkerel de problemen oplossen.

Gelukkig was er geen blijvende schade, wel was de slaapplaats van de Wandelkerel (het klompenhok) zo nat, dat hij daar niet meer kon slapen. Gelukkig had Wandelmams nog een plekje in haar caravan voor hem, zodat hij niet buiten hoefde te slapen. En in de toekomst moeten we maar extyra stokken aanschaffen voor de ondersteuning van het dak....

Ook na de douche bleef Dochterlief bibberen, we besloten dus maar om ons diner in de voortent te eten in plaats van in de buitenlucht. Daarna was het snel de voorbereidingen voor morgen doen en lekker warm ons bed in. Nog een dag te gaan.

N4D dag 2, de dag van Wijchen

Eindelijk gingen we vandaag dan van start. Natuurlijk hoorde ik de wekker van de Wandelkerel afgaan en lag ik te wachten tot ik actie bij hem hoorde. Waar dat eerdere jaren soms bijna tien minuten duurde, was dat dit jaar een kwestie van een minuutje, er zit dus duidelijk vooruitgang in....

Omdat Dochterlief en ik vandaag een vroege start hadden en ik toch klaarwakker was, besloot ik om er maar alvast uit te gaan. Ik pakte de tas van Dochterlief en mijzelf vast in en toen het bijna tijd was voor Dochterlief om op te staan, ging ik koffie halen. Dochterlief is al geen ochtendmens en zonder koffie is haar humeur helemaal om te janken.

Toen ik terug was met de koffie maakte ik haar wakker, schoof ik haar een beker koffie onder haar neus en vervolgens hield ik het eerste kwartier mijn mond, dat werkte.... In goede harmonie stapten we op de fiets, op naar Nijmegen, op naar de Wedren, op naar de start!!!

De weg naar de start kende nog een kleine hindernis, al ruim voor de fietsenstalling stond er een file van fietsers op straat, onverwachts, maar we sloten keurig aan. We waren ook wel aan de vroege kant en dat gold ook vele andere wandelaars, dat was waarschijnlijk ook de reden voor deze file.

 

 

Vanuit de file voor de fietsenstalling sloten we aan in de file voor de start, maar niet voordat we eerst een foto hadden gemaakt van de barometer. We gingen er vanuit dat we op vrijdag onder de streep zouden eindigen.

En dan eindelijk, na ruim twee jaar en een dag wachten ontvangt Dochterlief haar eerste N4D-startscan, we zijn op weg. Ook in de Walkers4Walkers-app is de N4D losgebarsten, ik ontvang diverse berichten van wandelaars die al gestart zijn, die bijna starten en die net opgestaan zijn, wat voelt dat weer heerlijk vertrouwd.

Terwijl het langzaam licht wordt wandelen wij over de voor mij vertrouwde wegen. Dochterlief kijkt, langzaam wakker wordend, haar ogen uit naar het overwegend roze peloton. Na een klein half uurtje begint ze te praten, het teken dat ze nu wakker is. Tot die tijd heb ik ook weinig tegen haar gezegd, dat is beter voor ons beiden ;-). We kletsen wat, met elkaar en met andere wandelaars, we verbazen ons over al die mensen die zo enorm vroeg alweer langs de kant staan, maar vooral genieten we van het samen lopen. Voor we het weten zitten de eerste tien kilometer erop en is het tijd voor een bakkie en een happie.

Na een pauze van een minuut of twintig, inclusief toiletbezoek, gingen we weer verder. De moed zat er nog goed in, dus zongen we vrolijk mee met de muziek en de bands langs de kant. Voor we het wisten waren we bij de splitsing met de dertig kilometer, omdat we nog van alles waren voorzien, liepen we lekker door. Ik waarschuwde Dochterlief dat we nu weliswaar in Wijchen waren, maar dat we daar nog een paar zouden komen. Mijn eerste jaar vond ik dat zeer demotiverend, elke keer opnieuw Wijchen binnenlopen.

 

Na een paar kilometer begonnen we de noodzaak voor een toilet te voelen, maar eerst was het tijd voor controle. Gelukkig voor ons was er vlak na de controle een toiletgelegenheid. Nadat we daar hadden gedaan wat we moesten doen, opereerden we eerst nog even het drinksysteem van Dochterlief. De slang van haar flessen naar het mondstuk was veel te lang, die bleef soms ergens aan hangen. Met behulp van een zakmes was dit klusje zo geklaard.

Ondanks dat het best warm was, voelden we ons goed, vrolijk weer verder dus. Eerst een ommetje om Wijchen heen, waar we in de verte de 50-kilometerwandelaars zagen lopen. Dat bracht ons op het idee om contact op te nemen met de Wandelkerel, eens vragen waar hij zich bevond. Na de samenkomst met de 50 kilometer bleek dat hij al ergens voor ons liep, niet normaal wat een tempo die jongen had. 

 

 

In Wijchen genoten we van de drukte en het feest. Het leukste in Wijchen vind ik het stuk waar een kilometer lang constant dezelfde muziek uit de luidsprekers klinkt, heerlijk meezingen en geen liedjes door elkaar. Nu de Oase er niet meer is, hadden we in eerste instantie niets om naar uit te kijken in Wijchen, maar in de Walkers4Walkers-app liet Aike weten dat ze langs de kant stond net voorbij Wijchen. Daar keken we dus naar uit. Net voor we Aike bereikten, liet de Wandelkerel weten dat hij bij de KWBN-rustpost was, hij had Aike gemist. Omdat Dochterlief graag een plakkerige knuffel van haar broer wilde, stonden we maar heel even stil bij Aike, de KWBN-rustpost was nog een klein stukje verder.

En daar troffen we de Wandelkerel. Na een dikke knuffel voor zijn zusje, haalde hij een flesje cola voor ons en toen ging hij weer verder. Wij deden even lekker onze schoenen uit en genoten van een momentje rust. We waren redelijk vroeg, er was ruim voldoende zitplaats voor ons. Helaas liep Mams, door haar late start, nog een heel stuk achter ons, dus nog een ontmoeting zat er niet in, verder maar weer dus....

We waren net weer op pad toen Dochterlief aangaf dat ze een vervelende plek onder haar voet had. Gelukkig mocht ze gebruik maken van een stoel langs de kant, zodat ik even haar voet kon inspecteren. Er zat inderdaad een irritatieplekje, afplakken dus. Na een paar honderd meter zat alles weer redelijk in model en konden we weer lekker doorstappen.

Ik vertelde Dochterlief dat ik het stuk van Wijchen naar Beuningen tijdens mijn eerste N4D vre-se-lijk lang vond en dat ik bij de tweede keer dacht: "Huh, zijn we er nu al!" Grappig toch hoe dat werkt. Dochterlief vond de afstand wel meevallen en zo liepen we dus al snel Beuningen binnen. Ook in Beuningen waren er weer vertrouwde gezichten, bijvoorbeeld Dr. Pain, die we even begroetten. Bij een rotonde zagen we een beetje achteraf toiletwagens staan, zonder lange rij erbij. Daar grepen we onze kans! Toen we de rotonde weer opliepen, hoorde ik ineens mijn naam achter me, we hadden direct voor Corné ingevoegd. Leuk zo'n ontmoeting en dus liepen we met zijn drieën verder.

Omdat we elkaar al lange tijd niet gesproken hadden, was er meer dan genoeg gespreksstof. We liepen Beuningen uit en later Weurt in. Hier troffen we de mannen onze camping met een blikje drinken. Er was nog veel bier, veel water en één blikje cola. Dochterlief en ik besloten om die laatste te delen en Dochterlief nam nog een flesje water mee, haar voorraad was zo goed als op. Dit jaar ging de route door Weurt, veel gezelliger dan die lange asfaltweg waar we elke morgen fietsen. Het meest bijzondere daar is een tuin vol met beelden.

Na het oversteken van de sluizen bij Weurt, nu dus lopend in plaats van op de fiets, ging het richting Waterkwartier. Voor die viel er her en der al wat te halen. Er werden ijsjes en bekertjes limonade uitgedeeld, heerlijk met deze temperaturen. In het Waterkwartier trof Corné zijn fan(s) en nam hij afscheid van ons. Dochterlief en ik gingen met zijn tweeën verder voor de laatste loodjes.

Net nadat we afscheid hadden genomen van Corné kreeg ik een appje van Fleur, mijn maatje uit "Laat Mij Maar Lopen", zij stond op het Faberplein met de Camino-brothers en ze vroegen zich af waar wij waren. Nou vlakbij dus, dus op naar het Faberplein. Hier troffen we mijn Camino-maatjes. Het blijft bijzonder hoe dat tv-programma invloed heeft gehad op ons leven en hoe wij met elkaar verbonden blijven. Tijd voor een selfie dus.

Overigens vraag ik mij af hoed Dochterlief het voor elkaar krijgt om altijd goed op zo'n selfie te staan.

Vanaf hier was het echt nog twee keer struikelen naar de Wedren. Net na twee uur melden Dochterlief en ik ons af. De Wandelkerel was toen al op de camping en Wandelmams was nog ergens onderweg. na het aandoen van onze slippers stapten we op de fiets, op naar Weurt.

Toen we de sluizen overfietsten liepen er nog diverse wandelaars daar. Voor hen was het zeker nog mogelijk om op tijd binnen te zijn gelukkig. Voor ons was het even tobben en uitkijken hoe en waar te fietsen, maar zonder ongelukken kwamen we op de camping.

De Wandelkerel had al gedoucht en dat gingen Dochterlief en ik ook maar doen, we waren lekker plakkerig van het zweet. Na de douche ging Dochterlief naar de massage en toen we weer terugkwam, was Mams ook terug. We hadden nog even tijd om lekker te relaxen voor het etenstijd was en dat deed iedereen op zijn eigen manier.....

Na het eten mocht ik mijn taak als verzorger uitvoeren en plakte ik drie paar voeten preventief af. Na een laatste bakkie gingen we lekker vroeg naar bed, morgen gaat de wekker weer vroeg....