MemoryLane

Weet je, ik wil het helemaal niet. Echt niet. Wat niet? Zo laat naar bed gaan. Het is ondertussen middenin de nacht. En nu is het morgen (of vandaag) wel zaterdag, dus ik kan nog een extra dag bijkomen, maar laten we eerlijk zijn, dit tijdstip is een tijdstip waarop je hoort te slapen.

Waarom ik dan toch nog wakker ben, terwijl ik weet dat slapen veel beter voor mij is? Omdat ik af en toe behoefte heb aan een trip door MemoryLane. En die trip wil ik alleen maken. Alleen met mijn gedachten, alleen met mijn verwachtingen, maar vooral alleen met mijn verdriet.

Want ondanks het feit dat ik weiger om bij de pakken neer te zitten, ondanks het feit dat ik weiger om slachtoffer te zijn, ondanks het feit dat het dagelijks leven soms (te) veel van mij vraagt, heb ik een leuk leven.

Ik heb een man die zielsveel van mij houdt en ik van hem. We kunnen samen onbedaarlijk lachen, samen diepgaande gesprekken hebben en samen ongelooflijk genieten van onze kinderen.

En ik vind het bijzonder en een wonder om te zien hoe onze kinderen hun weg vinden in de maatschappij. Hoe ze aan de ene kant zeer zelfstandig zijn (deels natuurlijk door de situatie thuis) en hoe ze aan de andere kant ons nog zo nodig hebben. Een extra knuffel na een spannende tv-serie of een complimentje ondanks die onvoldoende op Engels. We zijn als ouders nog zo nodig.

Daarnaast geniet ik ongelooflijk van mijn baan in het onderwijs. Ik vind het een voorrecht om jongelui op weg naar hun volwassenheid te mogen begeleiden. Om te kunnen zien hoe brugklassers binnen komen en hoe jong-volwassenen de school weer verlaten. Fantastisch. Met mijn leven is dus op het eerste gezicht niets mis.

Maar dat is deels schijn. Natuurlijk is mijn leven niet zoals ik het mij ooit voorgesteld had en ondanks de positieve dingen die ik hiervoor noemde, is er één groot gemis. De gezondheid van Manlief.

Natuurlijk vond ik het leuk om afgelopen dinsdag met de schatjes naar Amsterdam te gaan. Maar eigenlijk wil ik dat natuurlijk gewoon het liefste met zijn vieren doen. En als dan een DVD voorbij komt, waarop Manlief loopt te voetballen, dan doet dat pijn, want nu is een bal een grote bedreiging voor hem als hij loopt.

En vrijdagmiddag was ik met Dochterlief op pad voor zaalschoenen en daar kwam ik een oude bekende tegen, die vroeg of Manlief nog steeds voetbalde...... Ehhh, nee dus.

En dan ineens heb ik de behoefte om allerlei oude filmpjes te bekijken waarop Manlief als actief voetballer te zien is. Van kampioens- en degradatiewedstrijden, van zijn afscheidswedstrijd, niet van de club, maar van het eerste elftal, van Manlief als coach bij de Wandelkerel, maar ook ooit, toen bij de BZT-show, na de revalidatieperiode, of tijdens de Nijmeegse4Daagse. En elke keer weet ik dat het mij pijn doet om te zien hoe die voetballer is veranderd in een minder-valide. Maar aan de andere kant heb ik dat ook nodig om de waarheid onder ogen te zien.

En dus blijf ik af en toe, op tijdstippen dat ik allang zou moeten slapen, die trip maken. Die trip door MemoryLane, om te genieten van wat was en om te dealen met wat is.....

CAL week 39, 40 en 41

Het plaatsen van CAL- en 52-blogs heeft de laatste maanden wel wat te wensen over gelaten. En die twee hebben toch wel veel met elkaar te maken. In het begin van 2014 dacht ik dat ik deze twee wel met elkaar kon combineren en lang is dat ook goed gegaan. Het ging mis, omdat ik niet vals wilde spelen en daarom soms de CAL en soms de 52 niet plaatste. Op een bepaald moment liep in op mijn blog achter, terwijl dat ik werkelijkheid niet zo was en soms liep ik in werkelijkheid voor, maar plaatste ik niets op mijn blog. En zo liepen werkelijkheid en blog steeds verder uit elkaar.

Maar nu ben ik helemaal bij met de CAL. En de CAL is nu officieel geëindigd. Nou ja, in ieder geval de deken zelf. De afwerking volgt nog. Maar daar ben ik nog niet aan toe. Mijn deken is erg breed, maar nog niet zo lang. Mijn deken is nu 86 cm "lang" en de breedte ligt tussen de 1.60 en 1.80 m. Mijn deken loopt namelijk uit. Dat had ik al verwacht, want mijn "lossen" zijn altijd veel te strak. Maar voor mij hoort dat bij handgemaakt.

Maar ik ga de mijn CAL-deken verlengen, hoeveel weet ik nog niet. Misschien wel zoveel dat mijn strepen breedtestrepen worden, maar misschien laat ik het ook wel bij lengtestrepen. Maar nu het officiële gedeelte van de CAL is afgelopen, stap ik weer over op een wekelijkse 52-blog, waarin de CAL terug zal komen, maar gelukkig ook weer een heleboel andere creatieve dingen.

Maar nu het voorlopige eindresultaat van de CAL-strependeken!!! (Ik heb zelfs alle draadjes al afgehecht.)

Ondertussen is er één gezinslid dat al meer dan eens duidelijk heeft laten weten dat deze deken zeer gewaardeerd wordt. Ik weet alleen nog niet zeker of ik het hier helemaal mee eens ben....

En dan is dit het voorlopige eindresultaat. Ik ben er blij mee, maar ik haak voorlopig nog even door.

Dagje Amsterdam

Vandaag stond er een dagje Amsterdam op de planning. Na al mijn verhalen over het Westerborkpad wilden de schatjes de proloog lopen met aansluitend een bezoek aan de Hollandsche Schouwburg. Dat wilde ik ook wel, want dat bezoek heb ik eerder overgeslagen. En zo vertrokken we net na negen uur met de trein richting Amsterdam.

Helaas was het, in verband met werkzaamheden, niet mogelijk om via Almere te reizen en daarom moesten alle reizigers richting Amsterdam via Amersfoort. En dat was te merken. Van Zwolle tot Hilversum hebben we gestaan. Het laatste stukje konden we nog even zitten, maar dat was geen onverdeeld succes. We zaten naast een hevig verliefd stelletje dat de tijd voornamelijk zoenend doorbracht. En dat was niet alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar. Dochterlief moest er diep van zuchten.

Maar eindelijk bereikten we onze eindbestemming, Amsterdam. We bezochten het toilet en scoorden een broodje en toen verlieten we het station en kwamen we tot de ontdekking dat het regende. Maar daar lieten we ons niet door tegenhouden en vol goede moed gingen we op weg. Al snel hadden de schatjes door waar ze op moesten letten bij het zoeken naar de markeringen en werd het een sport om als eerste de volgende markering te vinden. Daarbij keken ze gelukkig nog wel naar de omgeving en hadden ze oog voor de panden waar we langs liepen.

Ondertussen hield het op met zachtjes regenen en begon het water vanaf ons hoofd in de nek te druppen. Ook onze broeken werden steeds natter en langzaam maar zeker werden we koud. Regenjassen hadden we niet bij ons, want volgens de berichten die wij hadden gezien zou het niet regenen. Omdat we een leuke dag wilden, besloten we om de brui te geven aan het wandelen en om ons heil te zoeken bij Madame Tussaud. Toen Manlief in het AMC lag, heb ik een aantal keren door de stad gezworven en zodoende wist ik de kortste route richting Madame Tussaud. De wachtrij was een kwartier en even later stonden we droog en warm binnen en kon het opdrogen beginnen.

Bij binnenkomst dook Dochterlief gelijk af op "bakken" met informatie, waarna haar broer volgde. En terwijl zij rustig alles stond te lezen, kwam de volgende groep de lift uitgestroomd. Dochterlief trok zich daar niks van aan en las rustig verder. Gelukkig voor haar sloegen de meeste bezoekers dit deel over en kon zij in alle rust alles lezen over de historische personen waar de tentoonstelling mee begint. Het mooiste is dat de Wandelkerel dan ook van alles gaat uitzoeken. Hij leest niet zo gedegen, maar zoekt de feitjes die hij interessant vindt. En die feitjes onthoudt hij om ze later, op een geschikt moment, op te lepelen.

Er was nog tijd voor beweging, want er kon meegedaan worden in een film van Charlie Chaplin. Dit leverde voor de toeschouwer hilarische beelden op, maar de schatjes hadden zelf ook de grootste lol.

En zo liepen we van de ene bekende artiest naar de volgende bekende artiest. We deden mee aan een quiz, Dochterlief ging op de foto met Einstein, de Wandelkerel met Daniël Craig en Doutzen Kroes, ze kwamen tot de conclusie dat Michael Jackson kleine handen had, we voetbalden nog een potje en voor we het wisten stonden we in de souvenirshop. Daar waren we snel klaar. De schatjes zelfs nog sneller dan ik, want ze waren niet van plan om hier geld uit te geven.

Op de weg naar beneden was er nog van alles te zien, maar uiteindelijk kwamen we buiten.

En buiten regende het niet meer, het was nog wel vochtig, maar geen regen!!!! En we besloten om op zoek te gaan naar een leuke plek om te lunchen. Die vonden we, maar voor die tijd kwamen we een tafereel tegen dat de belangstelling van de Wandelkerel wist te trekken. Dochterlief en ik vonden het wat minder, maar hij was met ons mee geweest naar binnen bij de Haan en Wagenmakers, dus deden wij nu hetzelfde voor hem.

Ondertussen trok de lucht weer dicht en we vonden dat we vandaag al nat genoeg waren geregend, dus tijd om weer richting station te gaan.

Op het station nog even snel een burger bij de King en toen naar het juiste perron. De trein stond al op ons te wachten en we vonden nog een plekje in een stiltecoupé, niet onze eerste keuze, maar we konden in ieder geval zitten. Helaas was dit van korte duur. In Amersfoort moesten we overstappen en daar waren geen zitplaatsen meer en kwamen we terecht op het balkon. Tijdens de rit naar Zwolle werd het steeds benauwder en ik zag de Wandelkerel, die last heeft van wagenziekte, langzaam wit wegtrekken. Gelukkig haalden we Zwolle zonder ellende, maar wat waren we blij dat we konden uitstappen.

Het laatste stuk konden we weer zitten en konden we bijpraten over deze dag. De schatjes hadden een leuke dag gehad, maar ze willen nog een keer terug naar Amsterdam, als het niet regent, om alsnog de proloog van het Westerborkpad te lopen. Ach, wat in het vat zit, verzuurd niet.

Moe van de indrukken, maar vooral moe van het staan in de trein, kwamen we thuis. Maar we hebben een leuke dag gehad en daar gaat het om.

52.94 Het best bewaarde geheim van Nederland....

Vandaag was het weer zover. De jaarlijkse droomdekendag in de Houtrust in Amersfoort-Vathorst. Met zijn drieën vertrokken we net na achten richting Amersfoort. Voor de vijfde keer zouden wij daar aanwezig zijn. Om kwart over negen kwamen we daar aan en we waren zeker niet de eersten, maar gelukkig was er nog plek genoeg voor ons drieën. We installeerden onze spullen, meldden dat we er waren en konden toen aan een bakkie met (warme) appeltaart. Heerlijk!

Het duurde maar even of de eerste naaimachines snorden, waaronder die van Dochterlief. Zij wilde voor de lunch de top van haar "nieuwe" quilt afhebben. Ze ging dus vol enthousiasme aan de slag. Ik mocht de rand van haar eerste quilttop nog even vastzetten, zodat die deze dag ingeleverd kon worden.

En ondanks de vele aanspraak en aandacht die ze kreeg, lukte het om de top ruim voor de lunch in elkaar te zetten. Tussen alle arbeid door werden we uitgenodigd om een bezoek te brengen aan de stoffentafel. De organisatie had heel veel stoffen gedoneerd gekregen en iedereen kreeg de kans om daar wat leuks uit te zoeken, waarbij de voorraad elke keer werd ververst, zodat iedereen leuke stofjes had om uit te kiezen. Er waren stapels en stapels en stapels met stroken overhemdstof, maar ook enkele stukken aan de meter. En daar vond ik een prachtig stuk paarse stof, perfect voor de achterkant van de nieuwe quilt van Dochterlief. En we hadden al te horen gekregen dat we tussenvulling zouden krijgen en er was ook nog een mevrouw die een frame bij zich had om het rijgen makkelijker te maken. En zo gebeurde het dat Wandelmams even later druk bezig was met het knippen en rijgen van de quilt van Dochterlief.

 
Toen de lunch werd aangekondigd, moest ik nog drie centimeter van de rand vastzetten, dus dat maakte ik nog even af, dan had ik ook mijn doel gehaald. En dat lukte. We sloten aan in de rij voor de soep en broodjes en genoten van de heerlijke lunch.

Na de lunch kregen we te horen dat de droomdekenstichting vanaf nu ook gebreide en gehaakte dekens gaat uitgeven. De droomdekenstichting geeft al jaaaaren dekens uit, maar bij het grote publiek is dit niet bekend. Vandaar dat ze zichzelf wel eens het best bewaarde geheim van Nederland noemen. Maar langzaam maar zeker wordt dit geheim (gelukkig) steeds bekender. En meer bekendheid, betekent meer aanvragen voor dekentjes. En dan moet je kijken naar de mogelijkheden. En dan blijkt dat er ook heel veel dames zijn die wel een bijdrage willen leveren. Ook als ze niet (meer) in staat zijn om kleine steekjes te maken met naald en draad of naaimachine, maar nog wel kunnen breien en/of haken. Vandaar de toevoeging van gebreide en gehaakte dekens. En die zijn mooi!!!!

 (Nou ja, het breiwerk dan, het onderwerp niet altijd.)

Daarna ging Mams verder met rijgen en Dochterlief en ik stortten ons op de overhemdstof-stroken. Van deze stroken maakten we "schuine" blokken, maar Dochterlief wilde eigenlijk gewoon verder met de top die ze deze ochtend had afgemaakt. Dat lukte, maar voor het zover was, maakte ze toch een paar blokken van de stroken.

Ondertussen had ze ook haar eerste droomdeken ingeleverd, dus haar dag kon sowieso niet meer stuk. En al helemaal niet toen ze de quilt waar ze nu mee bezig was, mocht gaan doorquilten op mijn naaimachine. Dat is een quiltmachine en die is beter bestand tegen dikke lagen stof en heeft meer ruimte om de deken door te voeren. Dus ze glom van trots toen ze achter die super-de-luxe-machine (in haar ogen dan) mocht plaats nemen. Het doorquilten deed ze door een rand rondom de hartjes te stikken. Het leuke is dan dat op de achterkant die hartjes ook te zien zijn. Maar nog leuker was dat diverse dames haar vroegen hoe het mogelijk was dat ze zo'n mooie naaimachine tot haar beschikking had. Ze is dan wel weer zo eerlijk om te zeggen dat deze niet van haar is en dat ik met haar had geruild, omdat ik alleen maar recht-toe-recht-aan hoefde te naaien.

Ook kletsten we met bekenden en onbekenden, wisselden we ideeën en ervaringen uit en was het vooral gewoon heel gezellig. Veel te snel werd het tijd om op te ruimen. Maar dat hield wel in dat het tijd was voor de show-en-tell. Dochterlief liet eerst nog even haar productie van deze dag zien. Als je goed kijkt, zie je dat de hartjes in de twee rijen rechts en een paar in de derde rij van rechts voorzien zijn van een stiksel. Goed bezig meisje!!!

Stapels en stapels dekens lagen te wachten. Er werden deze dag ruim 280 droomdekentjes ingeleverd in alle soorten en maten. Ik fotografeerde me suf, sommige foto's zijn iets bewogen, veel dekens staan niet eens op de foto, gelukkig een aantal ook wel, dus hieronder volgt slechts een kleine greep uit de ingeleverde dekentjes.

Maar de allermooiste moest nog komen. De eerste droomdeken van Dochterlief. Ze werd nog even in het zonnetje gezet, het is niet niks als een 12-jarige een droomdeken inlevert. En eerst een beetje verlegen, maar later vol trots onderging Dochterlief de aandacht. Zeker toen duidelijk werd dat ook zij al de nodige bergen had beklommen, nadat haar vader ziek werd.

En na een gezellige, fantastische dag gingen we vol inspiratie weer naar huis. Om komend jaar droomdekens te maken, zodat het best bewaarde geheim van Nederland verder kan groeien. Zodat nog meer kinderen troost en kracht vinden als hun leven diepe dalen kent.