Nieuwe bril

Na twee jaar werd het voor dochterlief weer tijd voor een nieuwe bril. De huidige werd krap en zorgde voor allerlei drukplekjes op haar neus en achter haar oren. En dus moest er weer een nieuw exemplaar uitgezocht worden. En ook nu kwamen we tot dezelfde conclusie als de vorige keer, qua model en kleur. Alleen nu konden we niet meer zoeken tussen de kinderbrillen, die zijn echt te klein. Maar bij de volwassen brillen zijn er veel te groot. Tja, net geen servet en net geen tafellaken....

Na een half uurtje passen en meten waren manlief, dochterlief en ik het eens. En toen kwam het leukste. Ze kreeg een uitnodiging om te helpen bij het inzetten van de glazen. en die nam ze met beide handen aan.

En zo togen we vanmiddag naar de opticien. En dochterlief stond lekker en figuurlijk met haar neus overal bovenop. En ik genoot mee. Ik vergat alleen om foto's te nemen. Pas toen de bril gepoetst werd nam ik nog een paar foto's.

Na uur vertrokken we weer. En dochterlief was zielsgelukkig met de nieuwe bril op haar neus.

52.36 Voorbereidingen

Komende woensdag staat er een Bee in de agenda en deze keer gaan we gezamenlijk aan een project werken. Wat het moet worden zeg ik nog niet, maar als voorbereiding heb ik een aantal rechthoeken van 3 bij 3.5 inch gesneden. Hier heb ik restjes voor gebruikt. Want er blijft altijd wel wat over.

En nu maar afwachten wat het gaat worden.

Blauwvingertocht Zwolle

Dit weekend werden de wandelplannen gedwarsboomd door het Wandelmannetje. Afgelopen week werd hij overvallen door migraine, voor het eerst in zijn leven. Hij is daar 3 dagen flink beroerd van geweest en daarom vonden zijn vader en ik het beter dat hij dit weekend geen lichamelijke inspanning zou doen. En omdat zijn manlief voor het eerst sinds lange tijd op zaterdag weer een activiteit buitenshuis had, bleef ik zaterdag thuis. Wandelmams ging wel naar Zwolle voor de Blauwvingertocht en de hele dag door hadden we contact.

Gelukkig kon ik vandaag naar Zwolle om een rondje te wandelen, want het weer werkte zeker mee. Onderweg werd ik verblijd met een prachtige zonsopgang en om 9.15 uur vertrok ik voor een wandeling van 25 km. Omdat het zonnetje scheen, voelde het niet koud aan. En het duurde maar even of het industriegebied van Zwolle lag achter me. En langs de rand van Zwolle liggen prachtige gebieden.

Uiteindelijk liep ik onder de A28 door en kwam ik in het park "Engelse Werk" waar nog oude bunkers te vinden zijn. Overigens is dit een prachtig park en dat was te merken aan de vele recreanten die deze zondagmorgen op pad waren. Via dit park kwam ik op de dijk langs de IJssel terecht. Het water was niet zo hoog als twee jaar geleden, maar het blijft een prachtige dijk. En ook nu genoot ik van het uitzicht. Aan het einde van de dijk liepen we richting Zwolle en daar was de eerste rust bij voetbalvereniging ZAC.

Tijdens de rust trof ik een digitale bekende en zo werd de rust een gezellig bijkletsen. Na een minuut of twintig vertrok ik weer en eenmaal buiten viel de temperatuur mij tegen. Het zonnetje was verdwenen en ik kreeg het koud. Maar ik was nu eenmaal op weg voor de tweede lus van tien km en op onbekend terrein, dus de enige optie was doorlopen. Helaas voor mij werd ik ook nog de vlakte opgestuurd, waar de wind vrij spel had. En dus kreeg ik het nog kouder. En terwijl ik rillend doorliep, met mijn lange onderbroek onder mijn broek haalde ik een man in die in korte (WAT, KORTE???) broek wandelde. Alleen de aanblik bezorgde mij nog meer rillingen.

Maar even later kwam ik weer in de bebouwde kom en nam de wind af. Niet dat ik het warm kreeg, maar ik kreeg het in ieder geval niet kouder en ik had weer de moed om mijn een paar foto's te maken. Al die tijd kon ik niet de moed opbrengen om mijn handen uit mijn mouwen te halen, behalve dan voor die korte broek. Na paar kilometer door de bewouwde kom kwam ik weer bij ZAC, waar wederom een rust was. Daar nam ik een kopje thee, maar omdat ik het zelfs binnen niet warm kon krijgen, besloot ik om snel door te lopen. Ik wilde een warme douche, warme kleren en onder tien dekens op de bank.

De laatste vijf kilometer liep ik met het verstand op nul en de blik op oneindig. En binnen het uur stond ik weer in het Wandelhonk. Ik meldde mij af en wist niet hoe snel ik naar de auto moest lopen. Op de terug weg durfde ik de verwarming niet te hoog te zetten, ik was zo koud dat ik bang was dat er rare dingen zouden gebeuren als ik het warm zou krijgen. Eenmaal thuis ben ik onder de douche gaan staan. Van buiten werd ik weer warm, maar ik bleef rillen, omdat ik van binnen zo koud was. Na het douchen ben ik op de bank gaan liggen, waar het Wandelmannetje mij toedekte met een stuk of drie dekens. Na een half uur werd ik langzaam warm en vielen mijn ogen dicht.

Het was echt afzien voor mij vandaag, wat heb ik het koud gehad......

WAT..IS..DIT??

Wat is dit? Dat is de vraag?



Nou, dat weet ik ook nog niet. Het moet nog iets worden. En wat het moet worden...... Dat hangt af van de juf van dochterlief.

De juf heeft namelijk de opdracht gegeven om een week lang afval te verzamelen voor een nieuw knutselproject. En het resultaat moeten we dus maar even afwachten. Ben jij net zo benieuwd als ik?

recept Blokzijler Brok

Belofte maakt schuld, dus hierbij het recept van de Blokzijler Brok:

1 kg zelfrijzend bakmeel
500 gr donkerbruine basterdsuiker
500 gr roomboter
2 eieren
2 eetlepels speculaas kruiden
snufje zout
een beetje koffiemelk

- Boter smelten en in een kom doen
- Samen met suiker romig kloppen.
- 2 eieren toevoegen en weer kloppen tot het wat lichter van kleur wordt.
- Zout en speculaas er door kloppen (dit kan met de mixer)
- Zelfrijzend bakmeel er door kneden (dit lukt niet met de mixer, dus je krijgt vieze handen)
- Bakpapier op de bakplaat leggen
- Het deeg uitspreiden een klein beetje van de kant houden i.v.m uitzetten, dikte moet 5 cm zijn
- Maak de bovenkant glad met de bolle kant van een lepel
- Strijk er, ook met de bolle kant van de lepel, een beetje koffiemelk over heen
- Bak hem midden in de oven 20 min op 180 graden, dan is de binnenkant nog een beetje smeuiïg
- Direkt uit de oven halen en laten afkoelen
- Daarna in blokjes snijden

Het doorkneden van het zelfrijzend bakmeel gaat het makkelijkst als je dit in delen toevoegt.

En als je de Brok in blokjes hebt gesneden moet je erg oppassen, want voor je het weet, is ie verdwenen.......

Eet smakelijk

52.34 en 52.35 Veel en veel te laat...

Hoewel ik de laatste tijd veel heb genaaid, zowel met de hand als op de machine, ben ik domweg vergeten om de 52-blogs te plaatsen. Dus dat maak ik nu (een beetje) goed.

Tijdens de kerst ben ik weer bezig geweest met het tweede blok van de Scandinavian Christmas. Ik heb de laaste onderdeeltjes opnieuw geregen en ben gaan appliqueren. Daar ben ik al behoorlijk mee opgeschoten. Het appliqueren is bijna klaar en dan begint het "aankleden" van het geheel. Borduren van de rand en allerlei details. Het blok ziet er nu als volgt uit:

De oplettende lezer heeft waarschijnlijk al een glimp opgevangen van mijn werk van de eerste week van 2013. Ik heb namelijk schortjes gemaakt voor alle dametjes die tijdens het feestje van dochterlief kwamen koken. Dat begon met een stapel gezellige katoentjes en een patroon.

Daarna heb ik alles geknipt. dat leverde een stapel met schorten en een stapel met banden en zakjes op. Daarna heeft dochterlief mooie combinaties gemaakt. We hadden namelijk besloten om de banden en het zakje uit een ander lapje te halen, zodat we lekkere bonte schortjes kregen. Dat zag er als volgt uit.

En na een middagje samen achter de naaimachine hadden dochterlief en ik een alle voorbereidingen klaar. Dus de banden getikt en gekeerd, de zakjes gezigzagd, de schorten gezigzagd en de zakjes erop gezet. Dochterlief vertrok naar bed en ik heb de schortjes verder afgewerkt. Wandelmams kwam met de borduurmachine en voorzag elk schortje van een naam. Om half 12 's avonds was de klus geklaard. En het resultaat was super. Helaas ben ik vergeten om een foto te maken van alle schortjes samen, maar ik heb er gelukkig nog wel één van een paar exemplaren.

Geslaagd toch???

Snertwandeltocht Rottevalle

Voor de derde keer vertrokken Wandelmams en ik de eerste zaterdag van het jaar richting Rottevalle. En waar we in 2011 met zijn tweeën liepen en in 2012 gezelschap kregen van het Wandelmannetje en dochterlief, liepen we de versie van 2013 samen met het Wandelmannetje. En voor het Wandelmannetje was het de eerste wandeling sinds de N4D. Sinds hij begonnen is met wandelen heeft hij nog nooit zo'n lange wandelpauze gehad. De pauze nu had meerdere oorzaken.

De eerste was dat hij na de N4D even geen zin meer had in wandelen. De tweede had te maken met de voorbereidingen op de eerste Kennedymars van Wandelmams en mij. De derde oorzaak was dat hij het te druk had met voetballen op zaterdag (voetballen in D1 betekent dat je geselecteerd bent en dat moet je wel serieus nemen), nummer vier was de overgang naar de middelbare school en alle energie die het kost om vroeg op te staan, 14 km per dag te fietsen, je plek te vinden tussen al die nieuwe klasgenoten en te leren plannen en organiseren. En nummer vijf tenslotte was de blessure aan mijn voet, omdat het Wandelmannetje voor vervoer nog steeds afhankelijk is van zijn moeder.

Maar nu was het dus zover, hij ging weer met ons mee. En omdat het de eerste keer sinds lange tijd was, gaf het Mannetje de voorkeur aan 20 km. En zo gebeurde het dus.

Ondanks het feit dat we voor de derde keer deze tocht bezochten, verdwaalden we in Rottevalle. In het LWP (Landelijk WandelProgramma) stond het verkeerde adres en in file reden we rondjes door "wereldstad" Rottevalle. Na het raadplegen van internet kwamen we bij het goede adres en op de goede route en binnen twee minuten reden we de parkeerplaats op. Daar ging het nog bijna mis.

De verkeersregelaar stuurde ons door naar een apart stukje parkeerplaats met nog twee auto's in ons kielzig. De bestuurder van de auto voor ons vond het handig om de auto met de neus in de goede vertrekrichting te zetten, maar dat kostte wat moeite, dus wij stonden een minuut of vijf  (zo voelde het in ieder geval) te wachten. Zodra er ruimte was draaide ik er omheen en wilde snel uitstappen, zodat de volgende auto ook de ruimte had om te parkeren. Helaas had deze bestuurder iets minder geduld dan verwacht en op het moment dat ik de deur opende schoot deze auto vrij dicht en abrupt de plek naast mij op. Ik schrok hiervan, zo snel had ik die auto niet verwacht, en de deur schoot uit mijn hand. Met een snelle beweging wist ik de deur tegen te houden, maar hij kwam wel tegen de auto naast mij aan. Verschrikt keek ik de naar de bijrijder, maar die keek niet naar mij. Om de bijrijder vervolgens de ruimte te geven om uit te stappen, stapte ik snel uit en gooide de deur dicht. Ik pakte mijn tas van de achterbank en had al bedacht, dat ik, zodra ik de deur van de auto naast mij zou horen dichtklappen ik mijn excuses aan zou bieden. Maar voor ik mijn tas had gepakt klonk zeer nijdig en op agressieve toon achter mij: "Dat had ook wel minder gekund met die deur!!!" Daarop antwoorde ik: "Het spijt me, de deur schoot uit mijn hand, sorry. Maar jij ook goedemorgen." Waarop ik de reactie kreeg: "Ehhh, ja, jij ook goedemorgen." Vervolgens liep deze bestuurder terug naar zijn portier en sloot deze.

Ik was best boos. Natuurlijk is het niet leuk als er een deur van een andere auto tegen jouw auto botst, maar deze reactie vond ik buiten alle proporties. Vriendelijk en beleefd blijven kost geen energie en brengt je veel verder. Dat probeer ik onze schatjes te leren. Toen ik mij omdraaide stond de bijrijder rondom de klink van de auto te poetsen. Vervolgens kwam het duiveltje op mijn schouder in actie. Op vriendelijk sarcastische toon zei ik: "Als je de beschadidiging zoekt, moet je lager zoeken. Zo hoog kan mijn portier jouw auto namelijk niet geraakt hebben. Kijk maar goed, mijn auto is zeker tien centimeter lager dan die van jullie." Wandelmams dook de auto in om haar tas te zoeken (die ze al in haar hand had) en het Wandelmannetje kwam helpen zoeken naar een beschadiging in het portier van de buurauto.Voordat hij allerlei ijselijkheden kon verkondigen stuurde ik hem naar zijn oma en wenstte onze buren een prettige wandeltocht. Pfffff. En toen moesten we nog beginnen.

Maar de wandeling maakte alles goed en het gezelschap ook. Het Wandelmannetje liet duidelijk blijken dat hij echt weer zin had in wandelen. Vol enthousiasme stond hij aan de starttafel en al snel liep hij te kletsen met alles en iedereen om hem heen.

Ik probeer foto's in te voegen maar dat lukt niet. Ik daar ook al andere bloggers over gehoord. Voor nu hou ik het dus voor gezien. De rest van het verslag volgt, zodra ik weer foto's kan plaatsen........... (Stom gedoe!!!)

En het lukt weer om foto's te plaatsen.

En al snel kwamen we bij de eerste rust in Kootstertille. We bezochten het toilet, maar sloegen de koffie en de thee even over. Het was erg warm binnen en het was benauwd. het zal ons niet verbazen als er daar 's avonds wordt gerookt. En dat sloeg Wandelmams op de longen. Dus zonder noemenswaardige rust gingen we verder. Het Wandelmannetje vroeg nog wel of we dan eventueel ergens tussendoor konden rusten als er een bankje was. Natuurlijk, als het nodig is altijd. Maar we probeerden toch om doot te lopen naar de tweede rust op 14 km.

Op zo'n 12 km kreeg ik last van mijn hak. Ik voelde een blaar opkomen. Helaas was dit paar schoenen toch nog niet voldoende ingelopen. Maar tot de rust zou ik het nog wel volhouden en dan kon ik even zitten en mijn hak inspecteren. Bij de tweede rust was het erg druk, maar na even wachten vonden we een plekje e trok ik mijn schoen uit. En ja hoor, een beginnende blaar. Gelukkig was de EHBO ter plekke en dus keek ik deze mannen even lief aan. Het Wandelmannetje wist zijn oma ondertussen zo gek te krijgen om hem te trakteren op appeltaart (waarbij hij er zelf wel voor zorgde dat er slagroom op zat).

Na de rust gingen we op weg voor de laatste 6 km. Het Wandelmannetje liep als een kievit, het was niet te merken dat hij ruim een half jaar niet meer gewandeld had. We liepen een stuk op met mensen die net begonnen waren met wandelen en zij verbaasden zich over het Wandelmannetje. Maar hij wist haarfijn uit te leggen dat hij wandelen echt leuk vindt. De heren van de EHBO fietsten ons voorbij en informeerden nog even of alles goed ging. Dat ging het zeker. Omdat we hier al eerder gewandeld hadden kwamen we al snel op "bekend" terrein en wisten we dat de tocht er bijna op zat. Langs het laatste stukje fietspad was goed te zien dat het de laatste tijd goed nat was geweest.

En voor we het wisten waren we weer terug. En daar stond de snert te wachten op Wandelmams en mij. Het Wandelmannetje had liever iets anders en dus verwende hij zichzelf met een gehaktBAL. Het was bijna een complete maaltijd. We lieten het ons goed smaken en vertrokken toen weer richting huis. De eerst 20 km van 2013 hebben we weer in de benen.