N4D, de dag van/zonder Cuijk

Ook deze morgen stapten Ate en ik weer om vijf uur op de fiets. Gelukkig waren we ook vandaag weer snel door de start, op naar een voor ons beiden nieuwe ervaring, de 30 km, zelfs de app wist dat ik vandaag 30 km ging lopen. Vandaag waren we weer zo door de start, dus nog voor kwart voor 6 waren we weer op pad.

Voor de derde ochtend op rij liepen we dezelfde route langs het complex van de Radboud Universiteit en voor de derde ochtend op rij stond daar een podium waarop danseressen stonden te swingen, een leuk moment zo tijdens dat eerst wandeluur. Vandaag besloot ik om maar eens een foto te maken van dit moment. Helaas voor de danseressen is het een minder geslaagde foto, maar de optredens waren dat zeker niet, we waren elke ochtend blij met hun aanwezigheid daar.

Even later kwamen we een uniek bord tegen, het bord met de aanduiding 20 km. Ondertussen stond op de matrixborden nog wel de originele afstand, wij konden dus gewoon de aanwijzingen voor de 40 km volgen. Ik had overigens niet verwacht dat deze splitsing al zo vroeg op de route zou zijn.

Voorlopig veranderde er voor ons nog niets. Wij gingen weer de brug over en langs de eierboerderij, maar daarna door de Haterste Vennen, een prachtig stuk van de route (dat ik gisteren in de opsomming vergeten ben). Ergens aan deze weg was het weer tijd voor het ochtendbakkie bij de SWD. Hier werden we ontdekt door Martin, die ons vastlegde en even een praatje maakte.

Na een bakkie een happie en natuurlijk een sanitaire stop voor mij gingen we weer verder. In Overasselt waren er leuke verwijzingen naar (het gemis van) Cuijk. Wat een creativiteit en originaliteit daar.

We doorkruisten Overasselt en kwamen uit op de dijk richting Linden. Ik vond het een raar idee dat ik straks niet rechtsaf de brug richting Linden zou nemen, maar dat ik linksaf zou gaan richting........., eh ja, welke richting eigenlijk? Terwijl ik daar over na liep te denken, gaf Ate aan dat hij een sanitaire stop nodig had. We spraken af dat we elkaar in ieder geval weer zouden zijn bij de KWbN-rustpost. Daar had ik afgesproken met de Wandelkerel.

O ja, aan het einde van de dijk ging het richting Heumen, maar voor ik Heumen bereikte, was er onderaan de dijk een rustpost van de SWD. Omdat ik ook een sanitaire stop nodig had en er bij deze rustpost een toilet was speciaal voor de mensen die zich hadden aangemeld (en daarvoor betaald hadden), besloot ik om gebruik te maken van deze rust en de aanwezige Dixie. Er stond een persoon voor mij en net na mij sloot een derde persoon aan. Terwijl we stonden te wachten bleek dat de vrouw die vooraan stond geen bandje om had. We spraken deze dame daar op aan en zij weigerde om uit de rij te stappen, want het was nu toch niet druk. Wij vonden dat wij dan in ieder geval voor haar aan de beurt waren, maar dat was ook geen optie voor deze mevrouw. Nou ja, ik wilde genieten van de dag, dus ik liet het maar gaan.

Na mijn toiletbezoek ging ik naar het verkooppunt, daar stond dezelfde mevrouw voor mij om een versnapering te kopen. Nu was ze aan het mopperen dat mensen met muntjes (mensen zoals ik die dus een bedrag hebben neergelegd voor de service, zoals bijvoorbeeld voor het toilet) minder betaalden dan zij, omdat zij geen muntjes had. Toen was ik er klaar mee. heb haar gezegd dat ze zich volgend jaar vooral moest aan melden voor de verzorging en dat ze nu of heel snel moest betalen of heel snel moest wegwezen met haar gezeur. Voor niets gaat de zon op, en die had ze al gezien vandaag. Als blikken konden doden had ik niet verder kunnen lopen, maar ze betaalde wel gewoon.

Ik kocht een soepie en een blikje cola en ik kreeg een handje drop. Daarna zocht ik een stoel en even later kreeg ik gezelschap van een paar hele gezellige wandelaars, ik vergat het gezeur van zonet dus weer snel.

Na deze rust vertrok ik vol goede moed richting KWbN. Ik liep door Heumen en nadat ik Heumen weer had verlaten, zag ik ineens dat ik de sluis bij Heumen nu onder mij zag liggen in plaats van naast mij, zoals gisteren. Ondertussen had ik weer een bericht van Jannie voorbij zien komen, ze stond net voor de KWbN-post aan de route, dus na de sluis ging op zoek naar Jannie. En ja, ook vandaag wist ik haar weer te vinden.

 

Vanaf het punt waar Jannie stond was het nog twee keer struikelen naar de KWbN en daar trof ik Ate aan in een zeer comfortabele positie. Hij droeg zijn lekker plek over aan mij, omdat hij naar het VIP-gedeelte ging. Ik nam zijn plekje met liefde over om op de Wandelkerel en Wilmer te wachten.

Toen ik even had gelegen in de volle zon, kwam er een plekje vrij in de schaduw, ik liet mij op de grond rollen, normaal opstaan wilde ik niet eens een poging toe doen, en sleepte het gevaarte in de schaduw. Man, toen was het helemaal genieten.

Het duurde een ruim uur voor de Wandelkerel arriveerde. Wilmer had besloten om door te lopen, hij was bang dat opnieuw opstarten te veel moeite zou kosten. Met liefde droeg ik mijn plekje over aan de Wandelkerel, hij ging niet liggen, maar zitten, ook hij was bang niet meer normaal overeind te kunnen komen.

Nadat ook de Wandelkerel had genoten van de rust, gingen we met zijn drieën weer verder, op naar de Via Gladiola. Voor we de Via Gladiola zouden bereiken, moesten we eerst nog door Malden. Het feestje daar was voor mij compleet toen ik weer een ijsje wist te scoren. Ja, die ijsjes dat is wat....

Ook in Malden weten ze er een leuk feestje van te maken, dus hoewel dat officieel nog geen Via Gladiola is, voelt dat wel een beetje zo.

Op de Via Gladiola liepen we achterop de groep van de douane en omdat ik Carola nog niet gezien had, probeerde ik haar te ontdekken in de groep. Dat lukte uiteindelijk, maar dat duurde wel een paar kilometer, Carola liep bijna vooraan in die enorme groep, die achter de douanekapel aanliep. En toen kwam het bericht dat Wilmer binnen was, man, dat was goed nieuws!!!

 

Ondertussen hadden we bericht gekregen van Hilly en familie waar we hen zouden kunnen vinden en ook Dochterlief was, met haar nichtjes, gearriveerd op de tribune. Op het punt waar we Hilly zouden kunnen vinden, zochten we ons rot, maar we zagen haar niet, een belletje leerde ons dat ze net waren verkast, maar. nog geen eindpunt hadden gevonden. Dan dus maar door richting Dochterlief en nichtjes Y. en N. Zij waren nog wel op de afgesproken plek en dat leverde ons een paar dikke knuffels en gladiolen op. (Al lieten we die gladiolen bij hen achter.) Omdat zij op de laatste tribune zaten, was het nog maar een klein stukje naar de finish, we hadden het weer gedaan!!!

 

Omdat de Wandelkerel naar een ander startbureau moest, spraken we een meeting point af op De Wedren. Het duurde even, maar uiteindelijk zaten we met zijn drieën in de schaduw. De Wandelkerel spotte een ijscokar en trakteerde Ate en mij op een ijsje, lekker man.

 

Nadat mijn ijsje op was, was het tijd om mijn schoenen te verruilen voor mijn slippers. Toen ik dat voor voet 1 had gedaan, werd ik aangesproken door een van mijn bootgenoten van de Elfstedenwandeltocht en dus sprong ik op om hem te begroeten en te feliciteren. Ate maakte een prachtige foto van dat moment....

Nadat ik ook mijn tweede slipper aan mijn voet had, ging ik een drankje halen voor ons drieën, die hadden we tenslotte ook wel verdiend.

 

 Halverwege dat drankje kreeg ik een bericht van Hilly met de locatie waar zij, met familie en Wilmer was. Bijna tegelijkertijd kwam er een bericht van Dochterlief dat de dames wel uitgekeken waren op de tribune, er kwamen niet veel mensen meer binnen. Ik bracht Dochterlief op de hoogte van de samenkomst locatie en zo kwam het dat we even laten met een grote groep net buiten De Wedren gezellig zaten na te praten.

Na verloop van tijd werd het tijd om naar de camping te gaan, lekker douchen en dan aansluiten bij de BBQ. Eenmaal terug op de camping kregen de Wandelkerel en ik allebei een zonnebloem van onze buurtjes, zo ongelooflijk lief.

Het zat er weer op, de N4D van 2024. Een mooie editie, met moeilijke en ingewikkelde momenten, waarin het weer gelukt is om de eindstreep te halen en dierbare herinneringen te maken. Ik blijf het bijzonder vinden om deze prestatie te leveren en ik blijf dankbaar voor het feit dat ik dit kan en mag doen.

Ik hoop dat ik nog vele malen mee kan doen aan de N4D....

N4D, de dag van Groesbeek

Vanmorgen gingen Ate en ik weer gezellig samen op de fiets naar De Wedren.  Helaas moesten we vandaag wat langer wachten voor we door de start waren, het was bijna 6 uur voor we vertrokken.

De eerste kilometers vlogen weer heerlijk onder onze schoenen door, af en toe kletsten we wat en af en toe liepen we in heerlijk stilzwijgen naast elkaar. Zo fijn als je op die manier samen kan wandelen. 

 

De weg richting Malden was weer een prachtig plaatje, ik blijf het fantastisch vinden om het wandellegioen te zien lopen.

In Malden was het weer tijd voor het gebruikelijke (eerste) bakkie bij de rustpost van de SWD. Natuurlijk moest ik ook weer naar het toilet, gelukkig was de rij vandaag een stuk korter dan gisteren. Naast het bakkie was het tijd voor happie en na een heerlijke rust konden we weer vol energie verder, op naar de heuvels....

Voor we bij de eerste heuvel, de Sint Jan, zouden zijn, hadden we nog wel wat kilometers te gaan. Maar hé, de temperatuur was prima, de stemming optimaal, het lijf fit en de sfeer fantastisch. Van Malden ging het, langs de sluis van Heumen, richting Molenhoek en daarna langs de Maas richting Mook. Op het plein van Mook, waar de splitsing met de 30 km is, was het weer supergezellig en dankzij het lawaai daar kan ik uit volle borst meezingen zonder dat er iemand klaagt....

Na Mook ging het over een dijk verder naar Plasmolen. Ik vind de derde dag sowieso de mooiste dag van de N4D en dit stukje, net na Mook, behoort tot een van mijn favorieten, net als de Sint Jan, de doortocht door Groesbeek (ook een tip van de Wandelkerel) en de Zevenheuvelenweg op dag drie, natuurlijk de Waalbrug op dag één, de Magic Mile op dag twee en Linden, de pontonbrug en de Via Galdiola op dag vier. Tegen de tijd dat we Plasmolen bereikten moest ik natuurlijk weer naar het toilet, dat deed ik op het plein in Plasmolen en omdat dat toilet net na de grote drukte in Plasmolen staat, is het daar in de regel niet zo heel druk. Ook nu viel het mee, al was de rij langer dan dat ik ooit eerder had meegemaakt.

Terwijl ik in de rij stond, streek Ate neer op een terras in de buurt. we hadden wel zin een soepie en toen bij ons werd aangegeven dat dat ongeveer tien minuten zou duren, bestelden we tomatensoep en een cola. De cola was er heel snel, maar helaas liet de soep op zich wachten. Omdat we al betaald hadden, was het ook geen optie om maar verder te gaan. Pas toen Ate na een half uur  (nadat hij al tien minuten lang probeerde om contact te krijgen met iemand van het personeel) vroeg hoe lang het nog duurde voor wij onze soep zouden krijgen, hadden we ineens heel snel soep. Gelukkig maar, want we wilden ondertussen gewoon weer lekker verder wandelen.

Het voordeel van deze vertraging was dan wel weer dat er flink ruimte was op het parcours, we konden dus weer lekker tempo maken. Overigens bedenk ik nu dat ik het stuk van Plasmolen naar Milsbeek ook heel mooi vind.... Conclusie, dag drie is echt de mooiste.

In Milsbeek begint de lus van de 50 km en net na Milsbeek sluit de lus weer aan op de route van de 40 km. Bij de samenkomst is er een militaire rustplaats en vlak daarna begint de beklimming van de Sint Jan. De Sint Jan is, in mijn ogen, de lastigste beklimming van deze dag, de vier heuvels op de Zevenheuvelenweg zijn minder lastig dan deze. Het is overigens ook de mooiste beklimming van de dag, volgens mij dan....

Na de Sint Jan volgt Breedeweg, niks mis met Breedeweg, maar op de een of andere manier valt dat stuk toch altijd wat tegen. Dat ligt waarschijnlijk wel aan mij, ik wil dan naar de Zevenheuvelen en dat duurt dan nog best wel lang. Op weg naar Breedeweg had Ate hoge nood, er was op dat moment geen toilet in de buurt, dus hij moest op zoek naar een alternatieve locatie. Omdat ik in een heerlijk ritme zat, liep ik verder, we rekenden erop dat we elkaar wel weer zouden treffen.

Ondertussen begon het echt flink warm te worden, ik kan behoorlijk goed tegen warmte, maar ik merkte echt wel dat het warmer werd. Gelukkig werd er vanaf de kant goed voorzien in water. Vanuit Breedeweg gaat de route naadloos over in Groesbeek en zoals al eerder gezegd is dit een heerlijke doorkomst. 

Ik scoorde weer een ijsje en ook wist ik Jannie, als supporter, weer te vinden. En waar ik gister vergat om een foto te maken, vergat ik dat vandaag zeker niet!!!

En toen was het eindelijk tijd voor de Zevenheuvelenweg, een van de hoogtepunten van deze dag. Helaas moest ik mijn grote vriend Dr. Pain hier missen, door omstandigheden stond hij niet op zijn vaste plek aan het begin van de Zevenheuvelenweg. In gedachte bracht ik hem een groet voor ik aan de eerste beklimming beklom. Ik was net begonnen aan de beklimming toen ik een bericht kreeg dat morgen, op de vrijdag, alle afstanden met 10 km zouden worden ingekort in verband met de te verwachte hitte. WTF, inkorten??? Ik ging op zoek naar verdere informatie en het bericht bleek te kloppen. Het duurde maar even voor dit bericht ook door het wandellegioen gonsde. Toen ik de uitleg van de organisatie las, begreep ik de beslissing, maar ik baalde als een stekker. Geen Linden, geen pontonbrug, geen Cuijk. Ik hoorde om mij heen ook mensen juichen, morgen 10 km minder. Zo zie je maar weer, zoveel mensen, zoveel wensen.

Ik besloot om maar gewoon te gaan genieten van de Zevenheuvelen en om op zoek te gaan naar Aike, ook vandaag stond ze langs de route, na een nachtje slapen langs de Zevenheuvelenweg. Net na de rustpost van de KWbN wist ik Aike te vinden.

Het was fijn om bij Aike bekenden te treffen, maar het was nog fijner dat we in de schaduw van de camper konden zitten. Na een poosje kwam ook de Wandelkerel aan bij Aike, zonder Wilmer, maar ze waren elkaar deze keer niet kwijt, hun tempo in stijgen en dalen liep sterk uiteen, dus ze hadden tijdelijk afscheid genomen, maar nu wel met een meetingpoint, de rust bij Aike.

Wilmer had nog even een tussenstop gemaakt bij de KWbN, maar desondanks was hij erg blij met de stoel die hij aangeboden kreeg. Aike bood hem wat te eten of te drinken aan, maar dat weigerde hij, geen zin. Even later moesten we flink lachen, Wilmer bood zijn excuses aan voor het feit dat hij niet de gezelligste versie van zichzelf was. Nou, dat herkende iedereen op dat moment daar aanwezig, niemand nam Wilmer dus iets kwalijk.

Net toen ik opstond, kwam Ate ook aanlopen. Hij had net een rust gehouden bij de KWbN en was dus ook toe aan de laatste kilometers, we gingen dus weer samen verder. Bij de volgende klim werden we begeleid door zingende militairen, genieten!!!

Via Berg en Dal, waar ik weer een ijsje wist te scoren, maar geen foto maakte, ging het weer richting Nijmegen. Vanaf Berg en Dal is het nog best een stuk lopen naar Nijmegen, maar het vooruitzicht van de witte en de rode buurt, maakt dat stuk altijd wel een stuk makkelijker. Daar komt nog bij dat een groot deel van de route daar onder de bomen doorgaat en dat betekende vandaag dus genieten van de schaduw.

In de witte buurt was het flink feest en even later in de rode buurt ook.....

En terwijl ik dacht dat Ate een foto van mij maakte, bleek achteraf dat hij een filmpje maakte. En ach, wat maakt het uit, ik had gewoon enorme lol in de rode buurt....

Na de finish zochten we Albert en Geert Jan op, zij deden een dagje Nijmegen, en toen we hen gevonden bleek dat Charlotte zich bij hen had aangesloten. We deden een drankje samen en daarna vertrokken Ate en ik weer richting fiets.

Weer terug op de camping was het gesprek van de avond natuurlijk de verkorte routes. De Wandelkerel vond het jammer, maar was wel van mening dat dag 4 de beste dag was om de 50 km in te korten, de lussen van deze dag zijn volgens hem het minst leuk, iets waar ik hem wel gelijk in moet geven. En als je dan weet dat je Linden daarvoor terug krijgt, dan zie je als snel het positieve van deze beslissing. Wilmer was aan de ene kant teleurgesteld, bij zijn debuut werd de route ingekort, aan de andere kant was hij opgelucht, want die N4D is toch best wel zwaar.

Nou ja, zo had een ieder zijn overwegingen. Maar al met al was het op tijd weer beddetied, nog een dag te gaan....

N4D, de dag van Wijchen

Net zoals gister had ik met Ate afgesproken dat we elkaar om 5 uur bij de ingang van de camping zouden treffen, maar al ruim voor 5 uur ontving een appje van Ate, dat hij zijn fietssleutel kwijt was en dat hij de 5 km naar De Wedren zou gaan lopen. Ik antwoordde hem dat hij  dan langs de bushalte zou komen, dus dat hij altijd nog kon proberen om met de bus mee te gaan. We maakten in ieder geval de afspraak om elkaar te informeren zodra we op De Wedren waren.

Gelukkig mocht Ate, ondanks het ontbreken van de Blarenpas, met de bus mee. Hij was dus zelfs eerder op De Wedren dan ik, maar onder het genot van een bakkie koffie vond hij het geen enkel probleem om op mij te wachten. En zo stond ik weliswaar in mijn eentje in de rij voor de start, maar ging ik toch niet alleen op pad vandaag!

Ook vandaag was ik weer binnen 10 minuten door de start en zo liepen Ate en ik rond kwart voor 6 weer op de route, op naar Wijchen!

Voor we zelfs maar aan Wijchen konden denken, moesten we eerst een kilometer of 10 door Nijmegen zelf lopen. Gelukkig stonden ook hier alweer meer dan genoeg mensen aan de kant om ons aan te moedigen. Net Nijmegen uit was er weer een rustpost van de SWD en daar haalden we weer een lekker bakkie. Even zitten en natuurlijk moest ik weer naar het toilet.... Helaas was het vrij druk bij het toilet, dus Ate moest wel een poosje op mij wachten. Nadat we hadden genoten van ons bakkie en iets te eten, gingen we weer verder. 

Vandaag hadden we een mooie rustplaats in het vooruitzicht, Aike stond met de camper langs de route en dat niet alleen, ze had een heleboel stoelen en de nodige versnaperingen bij zich. Wat een verwennerij weer voor ons wandelaars. Maar voor we daar zouden zijn, moesten we ngo wel even een stukkie lopen. Sterker nog, we wilden voor die tijd nog een keer ergens rusten. Ik stelde voor om gebruik te maken van het buurtcentrum in Wijchen Zuid, dat vond Ate een prima idee.

We vervolgden onze weg richting Alverna, waar net als voorgaande jaren weer een orkest stond te spelen op een "brug" over de weg. Bij de splitsing met de 30 km is ook een militaire rustplaats en daar stond een Duitse groep militairen die zich op uitbundige, doch gepaste wijze, hadden uitgedost voor roze woensdag. Wij liepen hier lekker door. Zonder problemen bereikten we het buurthuis, waar het tijd was voor een lekker bakkie soep en een bezoek aan een echt toilet.

Ondertussen kreeg ik een appje van de Wandelkerel dat hij Wilmer was kwijtgeraakt en dat hij hem niet kon bereiken. Daarop deed ik ook een poging om Wilmer te bellen, maar ook ik kreeg geen contact. Gelukkig reageerde Wilmer zelf weer vrij vlot, zijn telefoon stond nog op de vliegtuigstand, dus. De mannen kwamen tot de conclusie dat ze vandaag ieder hun eigen ding zouden doen, ook weer opgelost. Nog iets dat werd opgelost, Ate vond zijn fietssleutel terug in zijn rugzak.Zijn verklaring: "Het was donker vanmorgen." Goede verklaring toch? En we kunnen morgen gewoon weer samen op de fiets..... Verkwikt en opgelucht gingen Ate en ik weer verder.

Na het verlaten van Wijchen en een stukje langs een N-weg, liepen we Wijchen weer binnen en eigenlijk is het dan ook direct weer feest. Er staan ongelooflijk veel mensen langs de weg met allerlei lekkers, komkommers, dropjes, spekjes, meloen, tomaatjes, zoute stocks, chipjes en ook is er op veel plekken water te krijgen, zowel voor in de fles als voor het lijf. Het enige nadeel is dat er om de paar meter een andere muziekinstallatie staat die zo hard mogelijk zijn eigen deuntje uitblaast. Misschien dat de mensen op dat eerste stuk eens in de leer moeten gaan bij de Kasteellaan, daar wordt op de zogenaamde Magic Mile ruim een kilometer lang dezelfde muziek gedraaid, terwijl er verschillende koren en bands meespelen. Maar goed, het blijft ook voor de Magic Mile genieten hoor...

Op het plein in Wijchen waar de 30 km-wandelaars aansluiten stond het wandellegioen helemaal vast, geen doorkomen aan. Gelukkig was een bewoner van een woning boven een van de winkels erg inventief....

Ondertussen moest ik alweer nodig naar het toilet, maar bij alle toiletmogelijkheden die we zagen, stonden enorme rijen, ik liep dus maar gewoon door, geen zin om lang in de rij te staan. Uiteindelijk werd het dus een groen toilet, vlak voor de rustpost van Aike.

Bij Aike troffen we weer de nodige bekenden, Martin, voorzien van een prachtige bril, trok hierbij de meeste aandacht. Nadat ik iedereen had begroet, ging ik zitten. Aike kwam direct vragen of ik iets wilde eten of drinken, of dat ik eerst een ijsje wilde, want de vriezer in de camper trok het niet zo goed meer. Ik had vandaag nog geen ijsje gescoord, dat ja, ik wilde graag een ijsje!

Daarna kreeg ik ook nog wat knakworstjes en een glaasje cola, topverzorging hier!!!  Terwijl we. nog even zaten te kletsen, kwam ook de Wandelkerel hier aan. Toch gezellig om hem even te zien....

Toen we weer lekker waren uitgerust bedankten Ate en ik Aike en gingen we weer verder. Dat verder was eerst maar een klein stukje, want op de Y-splitsing waar we richting Beuningen moesten, stond het compleet vast, geen doorkomen aan. Sommige wandelaars begonnen te mopperen, andere begonnen te zingen, ik sloot me maar aan bij de zingende groep, dat maakte het wachten toch een stuk leuker dan mopperen.

Toen we eenmaal weer op weg waren, doorkruisten we zonder problemen Beuningen en daarna bereikten we Weurt. De buurtjes van de camping stonden ook hier weer langs de weg, het was een thuiswedstrijd natuurlijk, dus ook hier begroette ik ze even. Op de sluizen bij Weurt stond de disco boy weer te swingen. Vorig jaar heb ik de disco boy voor het eerst gezien en toen was hij er vier dagen, ik vermoed dat dat ook dit jaar weer zijn plan is, want  ook gister had ik hem al gezien.

Na het oversteken van de sluizen begonnen we echt aan de laatste loodjes, nog een kilometer of 5, eerst door het Waterkwartier, waar ik een tweede ijsje wist te scoren, dan over de Waalkade, een stukje dat ik qua sfeer wat minder leuk vind, maar waar ik wel altijd geniet van het uitzicht op de Waal, dan de klim over de Voerweg, het feest in de Hertogstraat en dan voor de tweede dag op rij het Faberplein. De kilometers vlogen voorbij.

Na het Faberplein is het nog twee keer struikelen naar de finish, maar voor ik daar was, trof ik op de tribune Jannie, Angelique en Johan. Ik heb even gezellig staan kletsen met ze en toen was het tidj om weer af te melden, de wandeldag zat erop. Daarna ging Ate richting bus en ik richting fiets, gelukkig zouden we elkaar op de camping wel weer zien. Ik stapte pas op de fiets nadat ik mijn schoenen had uitgedaan en mijn slippers aan, dat moment is toch altijd wel een van de hoogtepunten van de dag...

 

Wilmer bleek vandaag al om half 3 binnen te zijn gekomen, hij was nadat hij de Wandelkerel was kwijtgeraakt maar gewoon doorgelopen, morgen gaan de mannen weer samen op pad en dan wordt er weer wat meer geoefend rusten door Wilmer heb ik begrepen.

Vlak nadat ik terug was op de camping, arriveerde ook de Wandelkerel weer. We zaten even lekker voor de caravan en daarna was het tijd voor douchen, eten, inpakken en slapen. Tot morgen!