Hanzestedenpad dagwandeling E, Deventer

Vandaag stond er een wandeling met het "Zweden-groepje" op de planning. Helaas was Hilly ziek, dus het werd een uitgedund groepje van drie personen. We reisden met de trein naar Deventer, waarbij Kenneth en ik vanuit dezelfde richting kwamen en dus de reis grotendeels samen aflegden. Eenmaal in Deventer doken wij de AH-to-go in voor een bakkie en T., die vanuit een andere richting kwam, sloot zich daar bij ons aan.

Nadat we ons bakkie ophadden, gingen we op pad. We lieten het station achter ons en vonden al snel de eerste markering van de dagwandeling. We liepen een stuk door een park en toen werden we via de spoorbrug de IJssel over gestuurd. Op de spoorbrug stonden we even stil om te genieten van het uitzicht. Al deden we dat niet al te lang, de wind was best guur.

Eenmaal aan de overkant van de IJssel ging het verder over een onverhard pad en daar was het nog best wel glad. We liepen dus voorzichtig door. Na verloop van tijd werd de ondergrond minder glad, dat liep toch wel iets makkelijker. We verlieten de doorgaande weg richting Twello om een rondje te lopen om het eerste landgoed/kasteel(tje) van vandaag.

Even later bereikten we Twello, maar daar waren we ook snel weer uit. We mochten nog een flinke lus om Twello heen maken voor we daar een bakkie konden halen. We kwamen langs nog twee kasteeltjes voor we het bos in werden gestuurd.

In het bos werd de weg versperd door een omgevallen boom, maar met een beetje beleid konden we eromheen lopen. Nadat we deze hindernis hadden overwonnen, kwamen we op een kabouterpad. We hadden dus veel publiek....

Na nog twee landgoederen liepen we uiteindelijk Twello weer binnen. We kwamen langs de kerk, die helaas gesloten was, maar naast de kerk was er wel een Lourdesgrot te bezichtigen. Dat deden we dus. Er was helaas geen mogelijkheid om een  kaarsje aan te steken, dus nadat we de Lourdesgrot hadden gezien, gingen we weer verder. Op naar een bakkie en voor mij op naar een toilet. Die vonden we aan het einde van de kerkweg, tijd voor pauze dus.

We namen royaal de tijd voor een bakkie of twee en ondertussen liet Kenneth ons de kaart van de Fjallraven Classic Zweden zien en vertelde daarbij wetenswaardigheden van vorig jaar. Verder hadden we het nog over de uitrusting, benodigde kleding en de fourage. Veel informatie, maar die informatie wakkerde wel de voorpret aan.

Toen we weer buiten stonden, pakten we allemaal wat te eten voor we weer verder liepen. De kou was even wennen, dus we stonden niet te lang stil, warm lopen was het devies. We verlieten Twello en liepen over een gloednieuw aangelegd pad een park in. Helaas werd daar onze route versperd door een enorme hoeveelheid water. We moesten dus een alternatieve route zoeken. de enige optie was om een stukje terug te lopen (sorry Hilly) om even verderop de route weer op te kunnen pakken.

We lieten Twello definitief achter ons en liepen door de (bijna) open vlakte richting de IJssel. We hadden het druk met buizerds spotten, want die vlogen volop rond. Prachtig om deze vogels te zien. We maakten een ommetje om weer een prachtig huis. 

Vanaf hier was het nog een klein stukje naar Deventer. We hoopten dat de pont zou varen, anders moesten we weer over de spoorbrug. Dat was om, maar het zou vooral heel erg jammer zijn om de oversteek met het pontje te missen. Net voor we bij het pontje kwamen was weer goed zichtbaar dat we echt te maken hebben gehad met hoog water. De plek waar normaal gesproken een parkeerplaats is, was nu een grote ijsvlakte.

Tot ons grote geluk kwam het pontje net aanvaren toen we de IJssel bereikten. Heerlijk oversteken met het pontje.

Eenmaal aan de overkant gingen we de binnenstad in. We brachten een bezoek aan de Lebuinuskerk om een stempel te scoren en om de kerk te bekijken. 

Ook werd er door een koor geoefend. Toch bijzonder om te horen in zo'n grote kerk.

Na het verlaten van de kerk maakten we het rondje door het centrum af. We stapten ook nog bij de VVV binnen voor nog een stempel en een sticker van Hanzestad Deventer. Daar kregen we zelfs nog een extra sticker bij. Helemaal blij dus.

We zagen slechts zes deugden op de gevel, terwijl er volgens ons zeven zijn.

Dat zoeken we dus nog even op.....

En zo kwamen we weer uit bij het station. We namen afscheid van T. en daarna stapten Kenneth en ik weer op de trein richting het noorden van Nederland. Het was een heerlijke wandeldag, met koud, maar fantastisch lekker winterweer. En nu maar weer even nadenken wat de volgende "Zweden-wandeling" wordt.

Een leven lang leren......

Al enkele jaren horen wij, onderwijsmensen, dat we moeten uitdragen dat "een leven lang leren" het motto is. Ondertussen heeft de overheid het motto aangepast naar "een leven lang ontwikkelen". En dat is in mijn ogen maar beter ook, want als je bij 15- en 16-jarige pubers aankomt met leren, dan associëren zij dat met school en over het algemeen is school saaiiii en stommm!!!

De beste manier om iets uit te dragen is natuurlijk voorleven en gelukkig vind ik het nog steeds (of misschien is het weer) leuk om te leren. Dat leren doe ik privé door bijvoorbeeld creatieve workshops te volgen, maar dat is voor mijn leerlingen niet zo relevant. Leren die ik zeker ook door allerlei vormen van (bij)scholing te volgen op mijn vakgebied. Dat kan zijn op het gebied van de Nederlandse taal, maar ook op het gebied van middenmanagement. Ik ben sowieso gek op boeken en dan dus niet alleen fictie, maar ik vind vooral leren in contact met vakgenoten enorm leuk. Daarom ging ik vandaag met collega Marijke naar de dag van Taal, Kunsten en Cultuur aan de Rijksuniversiteit van Groningen.

We moesten er wel vroeg voor opstaan, want we stonden al om 7.28 uur op het station van Meppel, dat is voor ons beide het dichtsbijzijnde treinstation, dus konden we gezellig samen naar Groningen reizen. Op weg naar het station maakte ik nog wel een slippertje op de dorpsrotonde, gelukkig zonder verdere gevolgen.

De reis vloog al kletsend snel voorbij en eenmaal in Groningen glibberden we naar het Academiegebouw. Gelukkig wachtte ons daar een warm welkom, na het aanmelden ontvingen we een tas met informatie en natuurlijk een bakkie. 

 

De dag begon met een vakbijeenkomst, Marijke en ik schoven dus aan bij de vakbijeenkomst Nederlands. Hier werden we op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen binnen ons vakgebied. Natuurlijk ging het over de PISA-resultaten, maar ook over de aanpassingen in de kerndoelen en in het examenprogramma. 

Na de koffiepauze volgde een plenaire opening van Babs Gons, een spokenwordartiest en docent. Zij droeg voor en hield een warm pleidooi om het spokenword te integreren op scholen. Jeetje wat kan zij voordragen!!!! De plenaire opening was in de aula en dat is echt een fantastische zaal. 

De rest van de dag bestond uit drie workshoprondes waar we enorm veel inspiratie hebben opgedaan en waarin er nieuwe inzichten zijn opgedaan en dingen zijn geleerd. We hadden een lange lunchpauze omdat de voorafgaande workshop eerder was afgelopen. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om een rondje Groningen te doen.

Tijdens dat rondje liepen we langs een kunstobject waarvan we ons afvroegen wat het was. We bekeken het dus van dichterbij. Het blijkt te gaan om een kunstwerk dat door het hele land reist om aandacht te vragen voor de mentale gesteldheid van jongeren, omdat zelfmoord doodsoorzaak nummer 1 is onder jongeren onder de 30 jaar. We werden er even stil van...

We genoten van het rondje lopen en van het mooie winterweer. Opgefrist sloten we weer aan bij de volgende workshop.

Al met al heb ik vandaag veel geleerd. Ik hoop dat ik de tijd vind (en/of krijg) om al het geleerde verder te ontwikkelen naar lesmateriaal en opdrachten waar onze leerlingen baat bij hebben, zodat zij zich nog beter kunnen ontwikkelen naar kritische, betrokken en waardevolle burgers.

En al met al heb ik vandaag toch weer ruim 5 kilometer gewandeld. Ik heb dus het aangename met het aangename kunnen verenigen......

52.437 Droomdekendag Zwolle

Vandaag was er voor de allerlaatste keer een Droomdekendag bij Aly in Zwolle. Daar gingen Dochterlief en ik dus heen. Omdat Dochterlief gister nog naar school moest en omdat ze morgen moet werken, ging ze met de trein op en neer vanuit Leeuwarden. Ik pikte haar dus op bij station Zwolle. Dat betekende wel dat we vrij vroeg op locatie waren, maar dat was gelukkig geen probleem. We zochten een plekje voor de naaimachines, maakten een praatje en gingen vervolgens aan de slag.

Dochterlief is nog steeds bezig met het doorquilten van een deken, ik ben na het afmaken van mijn uilenquilt toe aan een nieuw project. Ik begon dus met het snijden van stof, maar voor het zover was moest ik eerst de stof strijken......

 

En verder ben ik zo'n beetje de hele dag aan het strijken en snijden geweest. Ik moest nog wel even wat rekenwerk doen om de juiste hoeveelheid stroken in het juiste formaat te krijgen. Dat deed ik op het patroon, is mooi overzichtelijk.

Ik onderbrak mijn strijk- en snijwerk voor de lunch en voor de show-and-tell, was ook wel even goed voor mijn rug...

 

Werk in uitvoering, legoblokjes haken.....

 

Dochterlief zat ondertussen zo'n beetje de hele dag achter de naaimachine. Jammer genoeg moest ook zij achteruit naaien (uithalen), maar aan het einde van de dag had ze wel de hele deken doorgequilt. Het is nu nog een kwestie van de overtollige tussenvulling en de overtollige stof van de achterkant wegsnijden en dan de rand erlangs. 

 

 

Tot mijn grote vreugde was  de rand voor haar quilt al gesneden, dat ontdekten we nadat ik had aangeboden om die ook nog maar even te snijden. Ik was wel klaar met dat werk.

Ik heb nu alles gesneden klaar liggen om een volgende top te gaan maken, zelfs de tussenvulling en de achterkantstof heb ik er al bij uitgezocht. Nu nog weer iets met tijd.....

En nu maar afwachten of er iets gevonden wordt om weer met elkaar aan de slag te gaan om Droomdekens te maken, het zou toch heel jammer zijn als deze gezellige dagen verleden tijd zijn.

Soms zit het tegen.......

Nou, nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen bij de Wegenwacht.......

Vandaag vertrok ik al heel laat naar huis. Ik moest op school iets afmaken, maar dat duurde net iets langer dan verwacht, dus het was half zes toen ik vertrok. Ik reed nog maar net op de snelweg toen de disco begon. Bijna alle auto's die mij achterop reden knipperden met hun lichten, bij de eerste de beste parkeerplaats stopte ik dan ook. Een snelle controle leerde mij dat mijn beide achterlichten waren uitgevallen. Geen wonder dat er zoveel naar mij geseind werd.

Er zat dus niets anders op dan weer contact op te nemen met de Wegenwacht, mijn autotechniek-kwaliteiten zijn nihil. Ik meldde mijn pech via de app, maar in de app werd aangegeven dat ik moest bellen omdat er aanvullende informatie gegeven moest worden. Ik belde er dus nog even achteraan.

Gelukkig duurde het telefonisch wachten niet zo lang, al snel had ik een medewerker van de ANWB aan de lijn. Mijn pechgeval werd aangemeld en ik kreeg te horen dat ze zouden proberen mij binnen twee uur te helpen. Pffffff. In demelding stond anderhalf uur, scheelde toch alweer een half uur.

 

 

Ik stond aan het Tjeukemeer met mooi uitzicht, dus ik maakte nog snel een foto, maar omdat ik de auto in eerste instantie had uitgezet had ik het al koud en buiten was het zeker niet warmer, dus na de foto dook  ik snel de auto in en zette ik de motor aan, warmte wilde ik.....

Na een half uur kreeg ik het bericht dat er iemand onderweg was naar mij. Dat klonk positief, zo'n auto doet er vast geen uur over om bij mij te komen.

En inderdaad, na nog eens een kwartier stond er een Wegenwachtauto voor mijn neus. Het kostte hem weinig moeite om te achterhalen dat beide lampjes kapot waren. Dat euvel was vrij snel verholpen en zo  was ik met een goed uur weer op weg naar huis. Gelukkig geen twee uur dus!!!

Ondertussen had ik behoorlijk trek gekregen, dat werd dus, geheel tegen mijn gewoontes in, een tussenstop bij restaurant de Gouden Bogen, mijn maag maakte zulke rare geluiden, de auto trilde ervan.

En zo kwam ik veel later dan gepland, maar wel met een gevulde maag, thuis......