Kleurenkuier Munein

Na alle spanning van de afgelopen dagen, was ik blij dat ik vandaag aan de wandel kon. Hoewel ik toch met een enigszins bezwaard hart het huis verliet, is de verantwoordelijkheid voor Dochterlief niet te groot, had ik wel zin in een dagje buitenspelen.

Na een krap uur rijden, parkeerde Mams de auto, keurig de aanwijzingen van de verkeersregelaars volgend, bijna voor de deur van startlocatie "de Moulestien". Eenmaal binnen troffen we Hilly en Piet, die ons deze dag zouden vergezellen, en nog diverse andere wandelvrienden en -vriendinnen. De Sjeik, die tot het organiserend comité hoort, zagen we helaas niet.

Onder toeziend oog van Liana en Desiree verlieten we de startlocatie. We slingerden een klein stukje door Munein voor we het weidse Friese land betraden. En dat Land werd deze tocht wel erg letterlijk genomen, want al snel mochten we over een hek klimmen en kregen we gras onder onze voeten. En het bleef niet bij dit ene hek. Er werd meerdere keren geklauterd.

De waterplas aan de rechterhand houden, betekende dat we een mooi ommetje maakten en op een bepaald moment aan de overkant de wandelaars die een stukje achter ons liepen zagen lopen. Er werd wat over en weer gezwaaid en gefotografeerd.

En verder weer door het gras, over dijken en langs schapen en koeien. Tot we uiteindelijk weer asfalt onder onze voeten kregen. En dat asfalt leidde ons naar de eerste rust in Veenwouden, op 10 km. Tijd voor een plaspauze en een bakkie. Het was binnen overvol, maar gelukkig was het terras voorzien van glasschermen, zodat we uit de wind zaten en dat was goed te doen.

En na deze rust gingen we weer verder, op weg naar de tweede rust op 19 km. Na een half uurtje lopen, ging mijn telefoon, de Sjeik. Of we wel aan het wandelen waren, want hij had ons niet gezien. Nou, wij hem dus ook niet. Maar gelukkig kon ik onze Sjeik geruststellen door te zeggen dat we ondertussen bijna op de helft waren. Dat stelde de Sjeik gerust en met de belofte dat we hem bij de tweede rust zouden zien, liepen we door.

En vlak na het telefoontje van de Sjeik, mochten we weer klimmen. Maar net voor ik het opstapje zou nemen, kwam Hilly tot de ontdekking dat het hek ook gewoon open kon. Daar maakten we dus gebruik van. Natuurlijk deden we het hek ook weer netjes dicht en controleerden we nog een keer extra of hij ook goed dicht zat. De boeren die hun land ter beschikking stellen houden we graag te vriend, anders worden onze wandelingen in de toekomst een stuk saaier. We troffen bij het hek ook een verdwaalde 15 km-loper. Hij vroeg of wij wisten hoe hij weer op de juiste route kon komen, maar wij hadden geen idee. Na kort overleg leek het ons het beste als meneer zou aansluiten op de 25 km-route, wamt die zou later weer samenkomen met de 15 km. En zo geschiedde.

Nu had ik op de dag van de leraar, 5 oktober, van mijn werkgever een selfie-stick cadeau gekregen en die had ik deze morgen in mijn wandeltas gestopt. Nu we weer op een grasdijk liepen, wilde ik hem wel even uitproberen. Ik kwam tot de conclusie dat ik nog wel even moet oefenen. Had ik eindelijk een redelijk fatsoenlijk beeld, keek ik zelf weer ongelooflijk onnozel.

Tijdens deze oefensessie kreeg ik een appje van Manlief dat er in ieder geval sprake is van een blaasontsteking en dat hij dus weer antibiotica moet gaan slikken. Nou ja, wat moet dat moet, en laten we vooral hopen dat hij gaat opknappen.

Maar goed, oefening baart kunst, ik geef nog niet op. Na weer een hek, liepen we Giekerk binnen. Daar vond de verdwaalde meneer zijn vrouw terug bij een groet kei. Nadere inspectie leerde ons dat die kei afkomstig is uit Zweden. Als ik dat soort dingen lees, slaan mijn hersenen altijd op hol. Ik zie dan voor me dat de vinder van die kei ineens een vreemde taal hoort, waarin de kei uitlegt wie hij is en dat die vinder dan staat te kijken met een vraagtekengezicht. Nadat deze film in mijn hoofd is uitgespeeld, bereiken we de tweede rust. En nog voor we de controletafel bereiken, struikel ik over de Sjeik. Natuurlijk krijgt hij een dikke knuffel en even later sluit hij zich bij ons aan om een bakkie te doen.

Het is zo gezellig, dat we langer zitten dan gepland, maar dat geeft natuurlijk helemaal niks. En het gaf ons de gelegenheid om afspraken te maken over het uitwisselen van de nodige zaken. De Sjeik had nog een campingstekker van Hilly en Piet (zij stonden tijdens de N4D naast elkaar op de camping) en Mams had appels uit eigen tuin voor mevrouw Sjeik. Al deze attributen lagen (natuurlijk) in de auto's, die slepen we niet mee tijdens het wandelen. En dus zou de Sjeik er voor zorgen dat hij ons weer zou treffen bij de finish. En voor we die finish bereikten hadden we nog zo'n 6 km te gaan.

Op het laatste stuk van de route troffen we de wandelaars van Dol-Fijn, waar we een heerlijk praatje mee maakten. Ook bij de finish troffen we  deze wandelaars weer en gezamenlijk genoten we van een koppie soep of een andere consumptie.

Nadat de soep op was en na het uitwisselen van alle artikelen vertrokken we allemaal weer richting huis.

Nog meer twijfel.....

Na een week van ups en downs met betrekking tot de gezondheid van Manlief, was vandaag de maat vol. We belden de huisarts.

Het lukt Manlief amper om de afstand tussen bed, bank en toilet af te leggen. Die kleine stukjes kosten zoveel moeite. Zelfs zoveel dat hij van de week al een keer gevallen is. Net voor we naar bed zouden gaan. En dan ligt daar 90 kilo, schoon aan de haak, op de grond. Manlief is niet in staat om zelf weer overeind te komen, dan moeten we gaan improviseren. Natuurlijk mogen we om 11 uur 's avonds de thuiszorg bellen, maar ook dat kost tijd, dus dan gaan we samen maar proberen om het op te lossen.

Manlief lag voor de deur van het toilet en naar de bank is het dan een meter of zes. Omdat de bank lager is dan het bed, kiezen we in dit geval voor de bank. Manlief heeft geen kracht in zijn benen, dus we besloten dat ik hem, door hem onder zijn oksels vast te pakken, naar de bank zou slepen. Dat kost best wat moeite, 90 kilo dood gewicht. Toen we bij de bank aankwamen, moest ik even op adem komen en ook Manlief moest nog even bijkomen.

Om voor een beetje grip te zorgen, deed ik Manlief zijn schoenen aan en toen begon operatie "Red de walrus Manlief". Hij trok zijn benen op, ik zette mijn voeten tegen zijn voeten en met behulp van zijn armkracht trok manlief zijn boven lijf op de bank. Ik gooide zijn benen er achteraan en ging direct tegen hem en de bank aanstaan, zodat hij niet terug kon vallen. Toen we allebei weer op adem waren, legde ik Manlief zodanig neer dat hij comfortabel lag. Pfffff, we hadden het gered.

Na weer een kwartier bijkomen, was Manlief in staat om weer op te staan, alsnog het toilet te bezoeken, zijn tanden te poetsen en in bed te gaan liggen. Toen hij veilig lag, kon ik ook voldoende ontspannen en na een half uur lezen, ging ook bij mij het licht uit (letterlijk en figuurlijk). En zo modderden we deze week door.

Gelukkig kwam de huisarts vanmorgen aan huis. Ook hij twijfelde aan de oorzaak van dit alles. Zit het in de afbouw van prednison of is er iets anders aan de hand. De huisarts controleerde diverse functies van Manlief en gezien zijn verleden. werd ook zijn urine gecontroleerd. In de urine van Manlief zaten sporen van ontstekingscellen. Dit betekent niet direct dat er ook sprake is van een ontsteking, door katheteriseren kunnen er sporen aanwezig zijn. De urine van Manlief is dus op kweek gezet. Mocht er iets niet in orde zijn dan horen we dat morgen!!!

Daarnaast nam de huisarts contact op met de artsen in het AMC. Helaas waren die vandaag niet bereikbaar, we moeten dus wachten tot maandag.

Dat betekent voor Manlief dat hij dit weekend op non-actief gaat. Rusten, rusten, rusten is het devies. Gelukkig heeft Dochterlief voldoende vertrouwen in de situatie. Daarom geeft ze mij de ruimte om morgen te gaan wandelen, terwijl ook haar broer de hele dag buitenshuis is. Wat ben ik toch trots op onze dappere kinderen.

En verder gaan we gewoon door met hopen en vertrouwen!!!!

52.213 Aan het einde van de regenboog......

Het was weer zover, de jaarlijkse landelijke droomdekendag. Dit jaar voor de tweede keer in het Hilton hotel in Soest. Samen met Mams, Dochterlief en Aly gingen we vol enthousiasme op pad. Zeker omdat ook mevrouw Sjeik zich in Soest ook bij ons aan zou sluiten.

Voor aankomst van alle dames en een enkele heer zag de zaal er prachtig uit.

Al snel liep de zaal vol en was er van de orde weinig over. Niet dat iemand daar last van had, het was gewoon simpelweg genieten van alle mooie dingen die voorbij kwamen.

Allerlei onderhande werk passeerde de revue. Ik hou het bij de dingen waar wij mee bezig waren.

Mams ging verder met de voetbaldeken. Ze is mooi opgeschoten met het omstikken van de figuren. Nog maar één voetballer en een paar ballen. Nu hopen dat de deken binnenkort op de site kan om een kind erg blij te maken en een veilig plekje te geven.

Dochterlief had alle losse blokken en stroken van haar ontwerp meegenomen en wilde deze aan elkaar zetten. Mevrouw Sjeik besloot om haar daar mee te helpen en spelde en knipte er op las, zodat Dochterlief zich alleen maar hoefde bezig te houden met het daadwerkelijke aan elkaar zetten. Ze schoot dus behoorlijk op.

Ik hield mij bezig met het doorstikken van een deken. Dat viel nog niet helemaal niet mee, omdat de ruimte beperkt was, maar het kwam gelukkig helemaal goed.

Tussen alle bedrijvigheid door mocht iedereen even shoppen bij de stoffenkraam. Dochterlief kwam terug met een bescheiden, maar prachtig stapeltje stoffen voor nieuwe dekens.

En aan het einde van de dag zagen we wat er aan het einde van de regenboog te vinden is. Een prachtige pot met goud in de vorm van een enorme stapel droomdekens. Zoveel kinderen die weer een veilige plek kunnen vinden met behulp van droomdeken.

Blij gingen we weer naar huis. Vol positieve energie, fijne gedachten en toch ook wel een beetje moe!!!!

Goed nieuws, met twijfels

Hoewel ik zei dat ik zou proberen om ook hier de zaken weer zou pakken is dat toch wel een beetje mislukt. De overgang van wandelen in Spanje naar het dagelijks leven, zowel thuis als op school was nog veel groter dan ik ooit had kunnen denken. Man, wat viel dat tegen.

Ondertussen gingen hier thuis de zaken ook gewoon door. Met name in het proces van de afbouw van de prednison van Manlief. En die afbouw liep nog enige vertraging op, omdat ik niet wilde dat Manlief tijdens mijn verblijf in Spanje een stap terug zou doen. Niet omdat ik er niet bij zou zijn, maar juist omdat de kinderen er WEL bij zouden zijn. En mocht de afbouw dus niet goed verlopen, dan zouden zij ook daar getuige van zijn. En die vertraging leidde naar vandaag. Vandaag is de eerste dag sinds 27 december 2011 dat Manlief geen prednison inneemt.

WAT, bijna 6 jaar lang is prednison ons redmiddel, ons houvast geweest!!! Het enige medicijn dat die vervelende ontstekingen, veroorzaakt door de Sarcoïdose, op afstand hield en nu moeten wij dat loslaten. Waar eerder de MTX zorgde voor vervelende bijwerkingen en de prednison een volledige ineenstorting van Manlief tegenhield, moeten we nu vertrouwen op de azathioprine en dat valt niet mee. Zeker omdat de opbouw van de azathioprine niet helemaal soepel verliep.

En als extra drempel voelt Manlief zich al een week niet fit. En dat ligt natuurlijk dan niet aan het feit dat hij vandaag geen prednison heeft geslikt, maar ja, in de afbouw kan het natuurlijk ook mis gaan.

En nu is het dus afwachten. Heeft Manlief last van zware benen en een ellendig gevoel door de afbouw van de prednison of komt het door het virus dat al menig Nederlander een dag of wat heeft thuis gehouden (ook in Huize Wandelen en meer...).

Twijfel, twijfel, twijfel. Bij mij, bij Manlief, bij de schatjes. Kunnen we vertrouwen op de krachten van het lichaam van Manlief, is het een simpel virus, of kan het lichaam van Manlief toch niet zonder de power van prednison. Wij hopen en willen vertrouwen op het eerste.

Hopen en vertrouwen jullie met ons mee?