Voorjaarswandeltocht Appelscha

Vandaag werd er geWIKt en wel vanuit het mooie Appelscha. Voor ons te rijden in een half uur, dus niet eens extreem vroeg uit bed, maar "pas" om half 7. Toen Wandelmams en ik aankwamen bij de startlocatie zaten de Sjeik, Hilly, Piet en Albert al op ons te wachten. Na het inschrijven en een sanitaire stop was het tijd om op te zadelen en met zijn zessen gingen we op pad. Deze keer deed de Sjeik zijn naam geen eer aan, want het gezelschap bestond dus uit drie mannen en drie vrouwen.

Na een kleine slinger door Appelscha bereikten we al snel bos. En dat was volop genieten, zeker toen we tussen de schapen door werden gestuurd. Nu zal de WIK die schapen niet hebben kunnen sturen, maar dat ze er waren was toch wel erg leuk. Druk pratend in wisselende samenstelling vlogen de kilometers onder onze schoenen door. Maar wat wil je ook nog meer. Goed gezelschap, lekker weer en een mooie route, dan kun je niet anders dan genieten. En voor we het doorhadden bereikten we Zorgvlied en daar was, na bijna 10 km de eerste rust.

De dames sloegen rechtsaf richting toilet, de heren linksaf richting de koffie. En even later zat het hele gezelschap voorzien van een bakkie aan een tafel. De mand met paaseitjes was na ons vertrek een stuk leger.

Na de rust gingen we voldaan en uitgerust weer verder. Na een paar kilometer kwamen we bij een uitkijktoren. Helaas liet de rest van gezelschap het afweten, maar ik ging toch even een stukje naar boven. Er werden over en weer foto's gemaakt en natuurlijk vlogen ook de liefdevolle opmerkingen over en weer. Maar de foto's zijn wel leuk....

Er zat maar 5 km tussen de eerste en de tweede rust, maar omdat er tussen de tweede en de derde rust weer 10 km zat, besloten we om toch maar even te gaan zitten hier. Wederom voor een bakkie. Na een korte zit gingen we weer verder en vanaf hier sloot Roelof zich ook bij ons aan. Als zevental gingen we dus weer verder.

En nu volgde het Doldersummerveld. Eerst een stuk waar we tijdens de Vierdaagse van Diever ook van hebben mogen genieten en later weer een stuk dat voor ons allen nieuw was. Ook deze keer schaapjes, maar ook runderen. Bij een van de heren sloeg de fantasie op hol, toen ik vertelde dat ik van de week vergeten was om gel in mijn haar te doen en dat mijn haar toen niet oevereind stond. Dus van gel gaat er wat overeind staan? En al associërend kwamen ze uit op viagra. De dames in het gezelschap besloten om toen maar even een kleine tussensprint te maken, zodat er een veilige afstand ontstond tussen ons en dit gesprek op hoog niveau. Gelukkig was deze afstand maar tijdelijk en even later liepen we met zijn allen tussen de schapen.

Ondertussen begon de nood bij mij en bij de andere dames behoorlijk op te lopen en verlangden we naar de derde rust en vooral het daarbij behorende toilet. En gelukkig liet dat niet zo lang meer op zich wachten. Ik ben nog nooit zo blij geweest om de letters "wc" op een bord te zien.

Na de tomatensoep gingen we op pad voor de laatste loodjes, nog zo'n 6 km. Op de routebeschrijving stond dat we ook langs de nieuwe uitkijktoren van Appelscha zouden komen en nu wilden mijn mede-wandelaars wel mee naar boven.

Helaas ging dat feest niet door. Toegangstickets waren niet te verkrijgen bij de toren zelf, alleen bij de "omliggende" ondernemers. En hoewel wij ons afvroegen wat omliggende ondernemers nu eigenlijk zijn (we zagen rondom de toren niemand liggen) hadden we geen zin om door te lopen en daarna weer terug te gaan. Dus aan de andere kant van de toren weer naar beneden, langs de trap, dat liep makkelijker dan de trap zelf.

Vanaf de toren was het nog 400 meter naar de startlocatie, waar we gezamenlijk nog wat dronken voor iedereen weer naar huis vertrok. Ik hoop dat er nog veel van dit soort wandeldagen volgen.

52.202 En klaar....

Vorige week geen 52. Niet omdat ik niets had gedaan, maar omdat er niet zoveel nieuws te vertellen viel. Ik haakte namelijk verder aan de omslagdoek waar ik al eerder mee begonnen was. En nu is hij af. Ik hield een heel klein beetje materiaal over. Te weinig om de lange kant ook nog om te haken. Voorlopig hou ik het zoals het is. Ik vind het hem mooi.

30e Hunnebedtocht, Darp

Ook deze week werd er gewandeld op zondag. En na de hectische dag langs de lijn was ik daar wel aan toe. En omdat de startlocatie slechts een kilometer of 10 van huis was, gingen Wandelmams en ik op de fiets. Om 8 uur parkeerde ik mijn stalen ros voor de deur en om 5 over 8 fietsten we samen verder. Onderweg spotten we al de eerste pijlen van de wandelroute, dus we wisten al in welke richting het zou gaan.

We parkeerden de fietsen voor de deur en net toen we naar binnen wilden gaan, kwam René aanlopen. Hij was tot de ontdekking gekomen dat Zuidwest Drenthe vanaf Nunspeet ook heel goed bereikbaar en berijdbaar is. Met zijn drieën liepen we naar binnen en na het inschrijven, een bakkie en sanitaire stop van mij konden we vertrekken.

Ondanks de voorspellingen liet de zon zich nog niet zien, maar de omgeving maakte heel veel goed. Natuurlijk liepen we eerst langs één van de hunnebedden voor we het bos ingingen. En dat de routebouwers van de organisator Jeugdland uit Meppel bekend zijn in dat gebied werd al snel duidelijk, want ze wisten ook het prachtige paadje langs de genieput te vinden.

We waren nog geen uur onderweg toen ook de zon haar best ging doen en het steeds warmer werd. We kletsen wat af en hadden er een redelijk tempo in, zeker gezien het feit dat het op sommige plekken nog erg drassig was en we om de plassen heen moesten manoeuvreren. Toen we de loslopende runderen tussen de bomen zagen lopen, ging het tempo er even uit. Toch maar even een paar foto's maken. We zigzagden verder om de plassen heen tot we weer even over een klinkerweg mochten lopen. En die klinkerweg eindigde bij de eerste rust. We hadden er zo'n 7 km op zitten. Tijd voor een bakkie en een broodje, of twee, want wandelen en fietsen maakt hongerig.

Na de rust konden we er weer tegen. En ook nu gingen we verder door het bos. En hoewel Mams en ik al veel en vaak hebben gewandeld in dit gebied, kwamen we nu toch weer op nieuwe paadjes terecht. Er zijn zo dicht bij huis nog zoveel mooie plekken te ontdekken. Het was ook in dit deel van het bos nat en modderig, zodat we onze weg soms echt moesten zoeken. En ineens waren we weer op bekend terrein, we staken namelijk de weg tussen Havelte en Uffelte over, om aan de overkant weer verder te gaan in het bos. We slingerden richting Havelte om even later het domineespaadje te nemen. Niet naar de kerk, maar van de kerk af. En dat op zondag.

Na het verlaten van het domineespaadje liepen we Havelte binnen, waar we na 14 kilometer bij de tweede rust kwamen. Omdat het ondertussen lekker weer was en het zonnetje scheen, streken we neer op het terras.

Vanaf deze rust moesten we richting Darp, want daar hadden Mams en ik 's ochtends de pijlen aan de bomen gezien, maar eerst maakten we nog een mooie draai door Havelte om vervolgens via Eursinge richting Darp te wandelen. We liepen een klein stukje door Darp om uiteindelijk bij de schaapskooi uit te komen. Hier was het een drukte van belang. Het mooie weer had veel mensen naar buiten gelokt en dan is de schaapskudde met de vele lammetjes natuurlijk een publiekstrekker. Ook wij bleven staan om foto's te nemen.

Op de teller stond dat we iets meer dan 20 km hadden gelopen en omdat de startlocatie vlakbij de schaapskooi lag, verwachtte ik dat we nog een stuk over de heide gestuurd zouden worden, maar dat bleek niet het geval. We maakten nog een kleine slinger en na iets meer dan 22 km waren we weer terug. Bij de startlocatie was het een drukte van belang, maar we vonden nog een plekje om even te zitten. Schoenen uit en crocs aan.

En op de terugweg namen Mams en ik een andere route, want we vonden dat we wel een ijsje hadden verdiend, na alle beweging van vandaag. En dat lieten we ons goed smaken.

Langs de lijn

De zaterdag was deze week gereserveerd voor het bezoeken van de sportvelden. Bij de Wandelkerel om zijn team aan te moedigen en bij Dochterlief om haar te supporteren bij het fluiten. En voor de Wandelkerel zelf moest voetballen floot ook hij een wedstrijd, maar die sloegen wij over. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want achteraf bleek dat dat de enige positieve wedstrijd van de dag zou zijn. Het verloop van de andere twee wedstrijden was een stuk minder. En beide keren draaide dat om de scheidsrechter.

En nu weten wij heel goed dat je als scheidsrechter eigenlijk een hondenbaan hebt, want de mensen langs de lijn weten het altijd beter, maar de scheidsrechter bij de Wandelkerel maakte het wel heel bont.

Alles wat onze jongens in zijn richting zeiden, van een opmerking over buitenspel, tot een vraag over de tijd, werd door deze scheidsrechter als kritiek op de leiding beschouwd, terwijl de jongens van zijn eigen club zelfs de middelvinger naar hem konden opsteken, zonder gevolgen. Sterker nog, daar lachte hij om. Gelukkig bleven onze jongens erg rustig. Leuk was het niet, maar ze lieten zich niet uit het veld slaan. Tot één van "onze" jongens met een tackle van achteren werd neergeschoffeld en daar werd niet eens voor gefloten. Daar reageerde de jongeman op, niet eens onbeleefd, met de vraag of de scheidsrechter daar een volgende keer toch wel voor wilde fluiten, omdat hij zijn benen graag heel hield. En toen kreeg hij geel. En toen sloeg de vlam in de pan. Zodanig dat de coach zich genoodzaakt voelde om zijn team van het veld te halen.

Wat geeft dat een vervelend gevoel. Na afloop heb ik nog even met een vader van de tegenstander staan praten en ook hij gaf aan dat dit wel een vreemde gang van zaken was, niet fluiten voor de overtreding, wel geel geven voor een onschuldige opmerking. Nou ja, uithuilen en opnieuw beginnen, dachten wij. Ander sportveld, andere sport en andere scheidrechter. Op naar het hockeyveld, waar Dochterlief mocht optreden als scheidsrechter.

De eerste helft was leuk en spannend. Het ging gelijk op tussen de teams en de sfeer was gezellig. In de tweede helft kwamen Manlief en ik terecht tussen de twee supportersgroepen in. Dit omdat hij dan een beter zicht heeft op het veld vanuit de rolstoel. Het duurde overigens wel even voor we doorhadden dat we dichter bij de supporters van de tegenstander stonden, dan bij de supporters van onze eigen vereniging. Ook geen probleem, we kwamen tenslotte voor Dochterlief en zij liep elke keer vlak bij ons langs.

Helaas kreeg het gezelschap van de tegenstanders uitbreiding met een manspersoon die eerst aan de andere kant van het veld had gestaan en toen begon het gedonder. Bij elke bal en elke beslissing had hij iets op te merken. Eerst nog vrij algemeen, maar op een bepaald moment richtte hij zijn opmerkingen rechtstreeks naar Dochterlief. Ook nog niet zo erg, tot het echt persoonlijk werd. Ze moest de e-tjes maar gaan fluiten, want dat was meer haar niveau, ze was duidelijk blind, want ze zag niet dat het shoot was, ze was niet goed bij haar hoofd, toen ze de vrije bal tegen "zijn" team gaf. En bij een bal die ze mee gaf zeggen dat dat een keer tijd werd of gaan klappen. En zo ging het maar door.

Er stonden twee dames naast ons, ook van de tegenpartij, die tegen elkaar een opmerking maakten dat dit niet kon. Manlief en ik hielden ons op de vlakte, Dochterlief moet hierin leren zelf beslissingen te nemen. Na afloop van de wedstrijd liep ze langs ons richting de middenlijn om handen te geven en toen maakte ze een opmerking over die ......mensen. De dames spraken ons aan en gaven Dochterlief gelijk. We raakten even in gesprek en ik zei dat ik het vooral jammer vond dat een volwassen persoon zo intimiderend en negatief doet tegen een jong persoon die er voor zorgt dat er gehockeyd kan worden, zonder scheidsrechter tenslotte geen wedstrijd. Dat vonden zij ook. Dochterlief kwam bij ons staan en één van de supporters kwam naar Dochterlief om zijn excuses aan te bieden. Hij zei dat ze goed had gefloten en dat hij in zijn fanatisme misschien iets te veel had gezegd. Overigens was dit niet de vervelende man.

En de reactie van Dochterlief maakte ons zeer trots. Ze zei dat ze er helemaal geen problemen mee heeft als het publiek het niet altijd eens is met haar beslissing en dat ze daar best wel op mogen reageren. Dat zij ook maar een mens is, die dus ook niet altijd alles ziet, net als het publiek, maar dat zij wel een opleiding tot scheidsrechter heeft gedaan en dus wel weet waar ze het over heeft. Maar dat ze het beneden alle peil vindt dat ze haar als persoon zo beledigen en haar verstandelijke vermogens in twijfel trekken. En dat alles heel rustig, zonder te haperen en zonder een spoortje onzekerheid in haar stem. Zo, wie was hier de volwassene....

Eenmaal thuis kwamen er toch wel wat tranen, want natuurlijk ben je als vijftienjarige hier nog niet tegen opgewassen. Maar wij hebben haar grote complimenten gegeven over de manier waarop ze dit had opgelost. En na een dikke knuffel van haar grote broer kon ze er weer tegen en kregen wij te horen: "En volgende keer fluit ik gewoon weer, ik laat zo'n kl..tzak niet het plezier dat ik heb in het fluiten verpesten." En zo is het maar net.

En wij zijn trots op onze kinderen die rustig blijven en hun verstand gebruiken, ook in vervelende situaties.